Jongeren en vuurwerk. Levensgevaarlijk. Ik zie facebook
en twitter ondertussen alweer volstromen met berichten
waar grote ergernis uit blijkt. En terecht!
Het lijkt elk jaar erger te worden. Hoe is het mogelijk dat
kinderen, want ja dat is wat ze nog zijn, zoveel vuurwerk
in hun bezit hebben. En erger nog, degene zijn die het ook
afsteken. Nu al. 's Middags.
Van rotjes tot vuurpijlen. Je kan het je zo gek niet bedenken
of ze lopen er mee rond.
Op twitter lees ik het volgende:
'de gemiddelde vuurwerkknaller hier in de wijk is niet ouder dan 8.
Ff de papa die staat te kijken niet meegerekend... Zucht'
Is het tegenwoordig echt zo dat ouders het vuurwerk al
uit handen geven? Willen die soms dat hun kids 2014 met
1 hand minder moeten beginnen?
Op facebook het bericht dat fietsers en auto's bekogeld
worden met rotjes.
Pardon?!
Maar waag het dan niet om daar iets van te zeggen want
de gemiddelde tiener geeft je een bek terug waar je U
tegen zegt.
En dan het meest misselijk makende bericht, ieder jaar weer
hoor je er van, dat een kater het slachtoffer is geworden
van een stel walgelijke grapjassen. Stop een rotje in zijn
achterwerk want dat schijnt leuk te zijn.
Oh echt als ik dat lees dan kookt mijn bloed! Wat ben je dan
een misselijk onderkruipsel! Stop je zo'n geval dan ook even
in je eigen reet?!
Ongelofelijk dat dit elk jaar weer gebeurd.
Het is erg dat het noodzakelijk word (is) maar je kan echt
beter je katten binnen houden op 31 december!
Niet leuk voor het beestje maar dan weet je in ieder geval dat
hij/zij het nieuwe jaar levend haalt!
Ik vind vuurwerk om 12 uur 's nachts mooi! Maar dan wel graag
in de handen van een professional!
Zo zonde dat zoiets moois zo misbruikt word en daardoor
verafschuwt word door vele mensen.
Ik hoop van harte dat iedereen ongeschonden deze oudjaarsdag
doorkomt! Hou je hond(en) ook maar goed in de gaten want er
word overal flink afgeknald. En nee die jochies kijken niet
om zich heen of jij niet toevallig iets te dichtbij staat.
Hier in het centrum werden die krengen net al aangestoken en
al de lucht ingegooid. Of het hing bijna in de kerstversiering
of het landde ongecontroleerd her en der waar je het niet zou
verwachten.
Je zal daar maar net staan. Ik bedoel maar!
Kan me niet voorstellen dat ieder goed nadenkend mens
zich kan vinden in dat maffe gedrag wat tegenwoordig
als normaal word gezien onder sommigen.
Een gewaarschuwd mens telt voor 2! Je kan er niet vaak genoeg bij
stilstaan. Het is immers iets wat je niet tegen kan gaan.
Laten we blij zijn dat dit maar om 1 dag in het jaar gaat.
En laten we hoe dan ook genieten van deze laatste dag. Het blijft
hoe dan ook een speciaal moment zo'n jaarwisseling!
Ik zeg proost! En geniet van jullie avond!
En voor de huisdierenbezitters met (t)rillende 4-voeters, sterkte!
dinsdag 31 december 2013
vrijdag 27 december 2013
Kerstmis 2013 (vr)eten, drinken, lachen, kletsen, familie en een verrassing!
Kerst 2013...tja ik had hem zo graag in mijn vorige blog willen verwerken maar dat ging niet. ;-)
Er zat namelijk nog een verrassingselementje in onze kerst en als je de verrassing niet wilt verpesten zul je je mond toch iets langer moeten houden!
Onze kerst was heerlijk! Ik ga even op de chinese manier bloggen. Ik begin even van achter en werk dan terug naar voren.
2e Kerstdag. Het is nog vroeg als wij Quinn naar maasniel brengen. Hij gaat deze dag lekker naar zijn vriendjes Spooky en Daantje en naar mijn ouders.
Zo hebben het baasje en vrouwtje hun handen vrij en geen verplichtingen en kunnen hun verrassing door gaan zetten. Maar we beginnen in Neeritter! Kerstbrunchen bij Roel en Kyra! Nou chapeau hoor. Heerlijk gegeten, gezellig gekletst en genoten van de gezelligheid en elkaar. Rond een uur of kwart over 1 stappen we weer in de auto om richting Almere te rijden. Tijd om Eric en Yvonne een bezoekje te brengen, als ze thuis zijn tenminste. ;-)
Huh? Wat zeg je nou? Als ze thuis zijn tenminste?!!
Jups! Wij gaan onaangekondigd, als verrassing. Omdat we in eerste instantie niet de mogelijkheid hadden om kerst met hun te vieren maar dit uiteindelijk toch voor elkaar wisten te krijgen. MAAR dan zeggen we lekker niks en zorgen dat we ineens daar voor de deur staan.
Nou ik kan je zeggen, het verrassingseffect was aanwezig en hun reacties waren hartverwarmend toen ze ons zagen! Als je je zoon en schoondochter niet denkt te zien met kerst en daar toch wel moeite mee hebt...en ze dan toch ineens voor je staan...das toch wel een beetje het wow-effect!
Ik voelde me voor heel even mister al you need is love himself! Robert ten Brink!
Ons verrassingsbezoekje was meer dan geslaagd en wij zijn enorm blij dat we kerst ook met Eric en Yvonne hebben kunnen vieren!
1e Kerstdag, de ochtend en vroege middag zijn lekker rustig. Rond een uur of 4 worden we in Herkenbosch verwacht. We gaan dineren met de hele familie. Familie van mijn kant. Bij Marjon en Lambert thuis komen we bij elkaar en laten we een cateringbedrijfje komen. Onder het genot van een wijntje en veel gekwebbel word het eten goed ontvangen. Iedereen smult en eet letterlijk de buikjes vol. Jeutje mina, daar kan niet veel meer bij!
Het is een gezellige avond maar ik ben blij als we op een gegeven moment weer lekker thuis zijn en daar na een frisse douche verder kunnen uitbuiken op bed. Tv aan en zennnn! Wederom een geslaagde kerstviering!
Kerstavond! Gourmetten bij mijn ouders. Inge, Ralph, en Kay en ik. Het gezin compleet! Gourmet besteld bij A-Z. Ontzettend goed bevallen. Genoeg keuze en ontzettend lekker! Quinn mocht uiteraard ook mee en geniet van alle aandacht. Staat wild kwispelend bij Ralph en Inge. Ja die ziet hij niet zo vaak haha. En terwijl wij gourmetten smult hij van zijn kauwbotje terwijl hij prinsheerlijk afwisselend op de zachte mat en het hondenkleedje voor de haard ligt. Hij neemt het er van haha.
Ja dit was een geslaagde kerst! Eentje die echt voor mij weggelegd is. Ik ben een familiemens, een gezelligheidsdier. En op deze manier maak je mij het gelukkigst! Ik heb er van genoten!
Mijn eerste kerst samen met Kay! Dat er nog maar weer van dit soort kerstfeesten mogen komen!
Nu op naar 31 december. Nog maar een aantal daagjes! Hopelijk gaat die net zo bijzonder worden en voelen als deze kerst! <3
Er zat namelijk nog een verrassingselementje in onze kerst en als je de verrassing niet wilt verpesten zul je je mond toch iets langer moeten houden!
Onze kerst was heerlijk! Ik ga even op de chinese manier bloggen. Ik begin even van achter en werk dan terug naar voren.
2e Kerstdag. Het is nog vroeg als wij Quinn naar maasniel brengen. Hij gaat deze dag lekker naar zijn vriendjes Spooky en Daantje en naar mijn ouders.
Zo hebben het baasje en vrouwtje hun handen vrij en geen verplichtingen en kunnen hun verrassing door gaan zetten. Maar we beginnen in Neeritter! Kerstbrunchen bij Roel en Kyra! Nou chapeau hoor. Heerlijk gegeten, gezellig gekletst en genoten van de gezelligheid en elkaar. Rond een uur of kwart over 1 stappen we weer in de auto om richting Almere te rijden. Tijd om Eric en Yvonne een bezoekje te brengen, als ze thuis zijn tenminste. ;-)
Huh? Wat zeg je nou? Als ze thuis zijn tenminste?!!
Jups! Wij gaan onaangekondigd, als verrassing. Omdat we in eerste instantie niet de mogelijkheid hadden om kerst met hun te vieren maar dit uiteindelijk toch voor elkaar wisten te krijgen. MAAR dan zeggen we lekker niks en zorgen dat we ineens daar voor de deur staan.
Nou ik kan je zeggen, het verrassingseffect was aanwezig en hun reacties waren hartverwarmend toen ze ons zagen! Als je je zoon en schoondochter niet denkt te zien met kerst en daar toch wel moeite mee hebt...en ze dan toch ineens voor je staan...das toch wel een beetje het wow-effect!
Ik voelde me voor heel even mister al you need is love himself! Robert ten Brink!
Ons verrassingsbezoekje was meer dan geslaagd en wij zijn enorm blij dat we kerst ook met Eric en Yvonne hebben kunnen vieren!
1e Kerstdag, de ochtend en vroege middag zijn lekker rustig. Rond een uur of 4 worden we in Herkenbosch verwacht. We gaan dineren met de hele familie. Familie van mijn kant. Bij Marjon en Lambert thuis komen we bij elkaar en laten we een cateringbedrijfje komen. Onder het genot van een wijntje en veel gekwebbel word het eten goed ontvangen. Iedereen smult en eet letterlijk de buikjes vol. Jeutje mina, daar kan niet veel meer bij!
Het is een gezellige avond maar ik ben blij als we op een gegeven moment weer lekker thuis zijn en daar na een frisse douche verder kunnen uitbuiken op bed. Tv aan en zennnn! Wederom een geslaagde kerstviering!
Kerstavond! Gourmetten bij mijn ouders. Inge, Ralph, en Kay en ik. Het gezin compleet! Gourmet besteld bij A-Z. Ontzettend goed bevallen. Genoeg keuze en ontzettend lekker! Quinn mocht uiteraard ook mee en geniet van alle aandacht. Staat wild kwispelend bij Ralph en Inge. Ja die ziet hij niet zo vaak haha. En terwijl wij gourmetten smult hij van zijn kauwbotje terwijl hij prinsheerlijk afwisselend op de zachte mat en het hondenkleedje voor de haard ligt. Hij neemt het er van haha.
Ja dit was een geslaagde kerst! Eentje die echt voor mij weggelegd is. Ik ben een familiemens, een gezelligheidsdier. En op deze manier maak je mij het gelukkigst! Ik heb er van genoten!
Mijn eerste kerst samen met Kay! Dat er nog maar weer van dit soort kerstfeesten mogen komen!
Nu op naar 31 december. Nog maar een aantal daagjes! Hopelijk gaat die net zo bijzonder worden en voelen als deze kerst! <3
dinsdag 24 december 2013
Goodbye 2013, hello 2014!
Het is 24 december 2013. Stiekem had ik gehoopt op een witte kerst maar als ik dan een paar dagen terug de weersverwachting bekijk zakt de moed me in de schoenen. Regen, regen en nog meer regen. Vandaag tot wel 13 mm! Niet dat ik veel verstand heb van meteorologie maar ik weet dat 13 een belachelijk hoog getal daarvoor is! En alsof regen niet genoeg is stormt het ook nog eens. En hoe!
Net echt mn eigen hele gewicht in de strijd moeten gooien toen ik Quinn uitliet. Tegen de wind inlopen is een uitdaging. Quinns oren klapperden er ook al van!
En het moment dat we het gebouw weer inlopen woeit er een enorme windvlaag om het gebouw heen. Casper het spookje en zijn oompjes zijn hier volgens mij gearriveerd. Een spookachtig geluid en Quinn kijkt mij een keer vragend aan. Zijn blik gaat naar de lift want daar komt de herrie uit. Hij kijkt me aan alsof hij me wil vragen of ik soms gek geworden ben. Gaan we daar echt in??!
De plafond platen komen ook van hun plaats af trouwens. De wind laat ze flink klapperen. Het is dat er fel licht in de hal brand daar anders had het een heus spookhuis tafereel kunnen worden. ;-)
Op dit moment klapperen mijn ramen en klinkt de storm door alles heen. Quinn kijkt me vanaf de andere kant van de bank aan. Bij weer een enorme windvlaag kijkt hij wantrouwend over zijn kleine schouder. Nee hij vind dit maar niks!
En zo beginnen we onze kerst. Zonde toch?! Kerstmis 2013 word nat. Sneeuw kunnen we naar fluiten. Voorlopig in ieder geval. Benieuwd of 2013 ons wel nog sneeuw gaat geven. Het is zo verdomdes zacht buiten. Totaal geen ijzige kou of wat dan ook.
Joehoe mother nature...het is 24 (!!!) december...wat ben je ons nou voor herfstweer aan het geven?
We moeten het er mee doen. Het accepteren. Nou dan doen we dat maar gewoon.
Is 2013 alweer bijna voorbij. Wat is dit jaar bizar snel gegaan. En wat is er weer veel gebeurd.
Eind 2012 werd mijn contact met Kay hersteld. Na elkaar 12 jaar niet gezien of gesproken te hebben, sterker nog we hadden geen flauw idee waar de ander uithing, was daar facebook. Het sociale medium die ons weer bij elkaar wist te brengen. Met 1 druk op de knop werd het startschot gegeven voor heel veel mooie gesprekken met elkaar wat uiteindelijk leidde tot het afspreken in real life. Wat daar uiteindelijk uit voort gekomen is in februari moge ondertussen meer dan duidelijk zijn! Een mooie relatie! Een one of a kind, bijzonder, speciaal. Nog elke dag verwonder ik me over die man. Zoveel respect en onderling vertrouwen. Niks is teveel. Ik hoef hem vaak maar aan te staren om me vervolgens te betrappen op een grote glimlach op mijn eigen gezicht. En elke ochtend, als ik eerder wakker ben dan hem, kan ik het niet laten om in het schemerlicht even naar hem te kijken. Gaat hij vast leuk vinden om dit te lezen...;-)
Wat ook in februari afspeelde was mijn start bij Bever. Een enorme stap in mijn leven. Maar wel een hele belangrijke. Eentje waar ik totaal geen spijt van heb gekregen! Ook dat loopt nu al 10 maanden en ik ben nog lang niet klaar. Dit traject loopt nog wel even maar ik heb er alle vertrouwen in dat alles met mij wel weer goed komt. Ongelofelijk hoe lang zoiets kan duren. Hoelang het kan duren als je zo gigantisch in de put zit. Maar ik ga alleen nog maar de goede kant op nu!
Toen kwam daar maart. De maand waarin ik 26 werd. Mijn verjaardag was fijn! Voor het eerst hoefde ik het niet alleen te organiseren. Kay en ik konden dat nu samen doen. Ik werd die dag in Almere wakker, ontbijtje op bed gekregen en daarna langzaam aan klaarmaken om naar Limburg te rijden en een paar leuke dagen te hebben!
We hebben wat op en neer gependeld tussen Almere en Roermond! Niet te geloven! Praktisch was het niet. Maar het was het wel meer dan waard!
Ik heb trouwens een geweldige schoonfamilie. Als ik dan toch een blogje maak over afgelopen jaar dan moet ik hun ook er in benoemen.
Yvonne, Eric, Kyra, Roel, Oma D! Ik vind het heerlijk om zo'n leuke familieleden erbij te hebben gekregen! Dankjulliewel voor jullie lieve onthaal in het begin en alle leuke momenten die de maanden daarna allemaal volgden!
Gister nog naar Oma D geweest. 's Morgens ging mijn telefoon. Ik neem op en hoor aan de andere kant 'Hoi Tanja! Met oma!'
Het duurt even een paar seconde voordat ik doorheb wie ik aan de lijn heb. Want mijn oma klinkt toch echt anders. Maar dan besef ik dat het oma D is. ^_^
Oja ik heb er nu een oma bij. En wat voor eentje! Ik vind het nu al heerlijk om daar lekker te gaan koffieleuten. Zo vertrouwd, zo gezellig!
Waar was ik gebleven in mn overzichtje. Oja maart! De maanden die daarna volgden zijn vrij normaal verlopen. In mei is Kay terug naar Limburg verhuisd en bij Kyra in gaan wonen.
In juni brak ook een spannende tijd aan. Samantha, die ondertussen hoog zwanger was, zou vrij snel gaan bevallen van een prachtig dochtertje. Een prachtig klein meisje die de naam Nyntha kreeg en waar ik peettante van ben geworden. Dat kleine meisje is ondertussen ook alweer een half jaar oud en heeft een heel bijzonder plekje in mijn hart!!! Deze 'tante' knuffelt graag met dat kleine, lieve meisje. Vind het heerlijk om liedjes met haar te zingen, om haar aan het (schater)lachen te krijgen en om haar gewoon de liefde te geven die ze verdient. Al heeft ze aan liefde sowieso geen tekort met een huis vol zussen en 2 liefhebbende ouders die verliefd zijn op dat kleine meisje!
Bijzonder om te zien!
Wat zich ook in juni afspreelde was de komst van ons hondje Quinn. Dat kleine hummeltje waar wij opslag verliefd op werden. Waar we niet lang over hoefden te twijfelen of hij degene zou zijn die wij een gouden mandje zouden gaan geven. En zie nu! 6 Maanden verder en er loopt hier een super lief, leuk en mooi kereltje van 8 maanden rond! Nog steeds een pup maar wel al zo wijs! En soms ook eigenwijs. Maar dat maakt hem Quinn! <3
In augustus gingen we voor het eerst een weekje weg. We bleven in eigen land en kwamen terecht in een schattig huisje in Friesland. Het was een leuke week maar helaas wel eentje waarin we snotverkouden waren geworden en waarin het weer ons ook grotendeels in de steek liet. Toch wel een beetje een domper. Gelukkig creeer jezelf vaak de gezelligheid en daarom was het gewoon wel een leuk weekje! We waren er toch even uit! In goed gezelschap en in een mooie omgeving!
In september gingen Kay en ik samenwonen. 5 September officieel maar 11 september op papier.
Kay zit hier helemaal op zijn plek! En daar ben ik blij om!
Dit is ons thuis en daar genieten we van!
Zo heel af en toe worden we gek van verveling. Beide geen werk (en ook nog geen zicht op helaas) en dus teveel tijd. Nou zie ik mijzelf dan ook nog niet werken voorlopig. Dat gaat hem niet worden. Maar in ga wel samen met Bever vanaf januari langzaam aan ernaar toe werken om vrijwilligerswerk te gaan zoeken. Op therapeutische basis. Vrijwilligerswerk geeft mij de kans om mijn talenten te laten zien zonder dat ik me hoef te bewijzen. En eigenlijk zie ik dat best wel zitten! Een echte uitdaging voor mij! En dankzij dit afgelopen jaar bij Bever heb ik eindelijk geleerd dat uitdagingen ook leuk kunnen zijn!
En nu, nu is het december. De feestmaand is aangebroken. Heerlijk vind ik dat. Na de eerste week van december samen de kerstboom opgezet. Dat is me wel bevallen!
En nu de komende feestdagen die ik ook samen met Kay door mag brengen. I love it!
Nog een weekje en dan is dit jaar al voorbij. Echt ongelofelijk.
Ik ben benieuwd wat 2014 ons allemaal gaat brengen! Wat mij betreft allemaal mooie dingen! Daar gaan we voor!
Ik kijk terug op 2013 met een lach en een traan. Het heeft mijn leven gigantisch veranderd het afgelopen jaar. Maar op een zeer positieve manier. Ik besef dat zeker wel en alleen op de momenten dat ik even niet kan relativeren en alles zwart/wit zie vloeien de tranen. Maar dat word wel steeds minder. Dus in 2014 zal dat langzaam aan weg gaan ebben als het aan mij ligt!
Samen met Kay en Quinn stap ik met een goed gevoel naar het nieuwe jaar toe!
Kom maar op 2014! Ik ben er klaar voor!
Net echt mn eigen hele gewicht in de strijd moeten gooien toen ik Quinn uitliet. Tegen de wind inlopen is een uitdaging. Quinns oren klapperden er ook al van!
En het moment dat we het gebouw weer inlopen woeit er een enorme windvlaag om het gebouw heen. Casper het spookje en zijn oompjes zijn hier volgens mij gearriveerd. Een spookachtig geluid en Quinn kijkt mij een keer vragend aan. Zijn blik gaat naar de lift want daar komt de herrie uit. Hij kijkt me aan alsof hij me wil vragen of ik soms gek geworden ben. Gaan we daar echt in??!
De plafond platen komen ook van hun plaats af trouwens. De wind laat ze flink klapperen. Het is dat er fel licht in de hal brand daar anders had het een heus spookhuis tafereel kunnen worden. ;-)
Op dit moment klapperen mijn ramen en klinkt de storm door alles heen. Quinn kijkt me vanaf de andere kant van de bank aan. Bij weer een enorme windvlaag kijkt hij wantrouwend over zijn kleine schouder. Nee hij vind dit maar niks!
En zo beginnen we onze kerst. Zonde toch?! Kerstmis 2013 word nat. Sneeuw kunnen we naar fluiten. Voorlopig in ieder geval. Benieuwd of 2013 ons wel nog sneeuw gaat geven. Het is zo verdomdes zacht buiten. Totaal geen ijzige kou of wat dan ook.
Joehoe mother nature...het is 24 (!!!) december...wat ben je ons nou voor herfstweer aan het geven?
We moeten het er mee doen. Het accepteren. Nou dan doen we dat maar gewoon.
Is 2013 alweer bijna voorbij. Wat is dit jaar bizar snel gegaan. En wat is er weer veel gebeurd.
Eind 2012 werd mijn contact met Kay hersteld. Na elkaar 12 jaar niet gezien of gesproken te hebben, sterker nog we hadden geen flauw idee waar de ander uithing, was daar facebook. Het sociale medium die ons weer bij elkaar wist te brengen. Met 1 druk op de knop werd het startschot gegeven voor heel veel mooie gesprekken met elkaar wat uiteindelijk leidde tot het afspreken in real life. Wat daar uiteindelijk uit voort gekomen is in februari moge ondertussen meer dan duidelijk zijn! Een mooie relatie! Een one of a kind, bijzonder, speciaal. Nog elke dag verwonder ik me over die man. Zoveel respect en onderling vertrouwen. Niks is teveel. Ik hoef hem vaak maar aan te staren om me vervolgens te betrappen op een grote glimlach op mijn eigen gezicht. En elke ochtend, als ik eerder wakker ben dan hem, kan ik het niet laten om in het schemerlicht even naar hem te kijken. Gaat hij vast leuk vinden om dit te lezen...;-)
Wat ook in februari afspeelde was mijn start bij Bever. Een enorme stap in mijn leven. Maar wel een hele belangrijke. Eentje waar ik totaal geen spijt van heb gekregen! Ook dat loopt nu al 10 maanden en ik ben nog lang niet klaar. Dit traject loopt nog wel even maar ik heb er alle vertrouwen in dat alles met mij wel weer goed komt. Ongelofelijk hoe lang zoiets kan duren. Hoelang het kan duren als je zo gigantisch in de put zit. Maar ik ga alleen nog maar de goede kant op nu!
Toen kwam daar maart. De maand waarin ik 26 werd. Mijn verjaardag was fijn! Voor het eerst hoefde ik het niet alleen te organiseren. Kay en ik konden dat nu samen doen. Ik werd die dag in Almere wakker, ontbijtje op bed gekregen en daarna langzaam aan klaarmaken om naar Limburg te rijden en een paar leuke dagen te hebben!
We hebben wat op en neer gependeld tussen Almere en Roermond! Niet te geloven! Praktisch was het niet. Maar het was het wel meer dan waard!
Ik heb trouwens een geweldige schoonfamilie. Als ik dan toch een blogje maak over afgelopen jaar dan moet ik hun ook er in benoemen.
Yvonne, Eric, Kyra, Roel, Oma D! Ik vind het heerlijk om zo'n leuke familieleden erbij te hebben gekregen! Dankjulliewel voor jullie lieve onthaal in het begin en alle leuke momenten die de maanden daarna allemaal volgden!
Gister nog naar Oma D geweest. 's Morgens ging mijn telefoon. Ik neem op en hoor aan de andere kant 'Hoi Tanja! Met oma!'
Het duurt even een paar seconde voordat ik doorheb wie ik aan de lijn heb. Want mijn oma klinkt toch echt anders. Maar dan besef ik dat het oma D is. ^_^
Oja ik heb er nu een oma bij. En wat voor eentje! Ik vind het nu al heerlijk om daar lekker te gaan koffieleuten. Zo vertrouwd, zo gezellig!
Waar was ik gebleven in mn overzichtje. Oja maart! De maanden die daarna volgden zijn vrij normaal verlopen. In mei is Kay terug naar Limburg verhuisd en bij Kyra in gaan wonen.
In juni brak ook een spannende tijd aan. Samantha, die ondertussen hoog zwanger was, zou vrij snel gaan bevallen van een prachtig dochtertje. Een prachtig klein meisje die de naam Nyntha kreeg en waar ik peettante van ben geworden. Dat kleine meisje is ondertussen ook alweer een half jaar oud en heeft een heel bijzonder plekje in mijn hart!!! Deze 'tante' knuffelt graag met dat kleine, lieve meisje. Vind het heerlijk om liedjes met haar te zingen, om haar aan het (schater)lachen te krijgen en om haar gewoon de liefde te geven die ze verdient. Al heeft ze aan liefde sowieso geen tekort met een huis vol zussen en 2 liefhebbende ouders die verliefd zijn op dat kleine meisje!
Bijzonder om te zien!
Wat zich ook in juni afspreelde was de komst van ons hondje Quinn. Dat kleine hummeltje waar wij opslag verliefd op werden. Waar we niet lang over hoefden te twijfelen of hij degene zou zijn die wij een gouden mandje zouden gaan geven. En zie nu! 6 Maanden verder en er loopt hier een super lief, leuk en mooi kereltje van 8 maanden rond! Nog steeds een pup maar wel al zo wijs! En soms ook eigenwijs. Maar dat maakt hem Quinn! <3
In augustus gingen we voor het eerst een weekje weg. We bleven in eigen land en kwamen terecht in een schattig huisje in Friesland. Het was een leuke week maar helaas wel eentje waarin we snotverkouden waren geworden en waarin het weer ons ook grotendeels in de steek liet. Toch wel een beetje een domper. Gelukkig creeer jezelf vaak de gezelligheid en daarom was het gewoon wel een leuk weekje! We waren er toch even uit! In goed gezelschap en in een mooie omgeving!
In september gingen Kay en ik samenwonen. 5 September officieel maar 11 september op papier.
Kay zit hier helemaal op zijn plek! En daar ben ik blij om!
Dit is ons thuis en daar genieten we van!
Zo heel af en toe worden we gek van verveling. Beide geen werk (en ook nog geen zicht op helaas) en dus teveel tijd. Nou zie ik mijzelf dan ook nog niet werken voorlopig. Dat gaat hem niet worden. Maar in ga wel samen met Bever vanaf januari langzaam aan ernaar toe werken om vrijwilligerswerk te gaan zoeken. Op therapeutische basis. Vrijwilligerswerk geeft mij de kans om mijn talenten te laten zien zonder dat ik me hoef te bewijzen. En eigenlijk zie ik dat best wel zitten! Een echte uitdaging voor mij! En dankzij dit afgelopen jaar bij Bever heb ik eindelijk geleerd dat uitdagingen ook leuk kunnen zijn!
En nu, nu is het december. De feestmaand is aangebroken. Heerlijk vind ik dat. Na de eerste week van december samen de kerstboom opgezet. Dat is me wel bevallen!
En nu de komende feestdagen die ik ook samen met Kay door mag brengen. I love it!
Nog een weekje en dan is dit jaar al voorbij. Echt ongelofelijk.
Ik ben benieuwd wat 2014 ons allemaal gaat brengen! Wat mij betreft allemaal mooie dingen! Daar gaan we voor!
Ik kijk terug op 2013 met een lach en een traan. Het heeft mijn leven gigantisch veranderd het afgelopen jaar. Maar op een zeer positieve manier. Ik besef dat zeker wel en alleen op de momenten dat ik even niet kan relativeren en alles zwart/wit zie vloeien de tranen. Maar dat word wel steeds minder. Dus in 2014 zal dat langzaam aan weg gaan ebben als het aan mij ligt!
Samen met Kay en Quinn stap ik met een goed gevoel naar het nieuwe jaar toe!
Kom maar op 2014! Ik ben er klaar voor!
vrijdag 13 december 2013
Voor Kay!
Lieffie,
Even een lief en kort berichtje aan jou.
Ik weet dat een blog daar eigenlijk niet voor is maar daar heb ik, heel plat gezegd, even schijt aan ;-)
Elke dag weer realiseer ik me hoeveel geluk ik heb met jou in mijn leven.
En ik ga dit geheel zonder te slijmen, kwijlen en overdrijven zeggen. Want dat is niet eens nodig.
Over 10 dagen zijn we al 10 maanden samen. Maar het lijkt zoveel langer!
Ik heb heel wat in de knoop gezeten met mezelf en nog steeds ben ik niet waar ik moet zijn. Maar ik kan alles veel beter aan. Door jou!
Ik ben jou zo gigantisch dankbaar! Elke dag weer bewijs je aan mij hoeveel ik voor je beteken en hoeveel je voor me over hebt. Niks is te veel!
Wil ik naar Venray toe dan breng je me gewoon, heb ik een luisterend oor nodig om de grootst mogelijke shit tegen te spuien dan sta je er op dat het jouw oor is. Niks is je teveel. Praten moet ik en praten zal ik. Opkroppen mag ik niet aan doen van jou en mezelf als last zien is al helemaal uit den boze!
Momenteel ben je bij de hema. Ik flap er uit dat het jammer is dat we geen witte bolletjes hebben omdat ik wel zin heb ik knaks. Zonder twijfelen schiet jij in je schoenen en jas en loopt voor mij (nouja voor ons beide dan haha) naar de hema.
En dit zijn dan de voorbeelden die allemaal op kort termijn plaatsvonden. Nog niet zo lang geleden. Maar vanaf de allereerste minuten gaat dit al op deze manier.
En ik kan nog wel veel meer voorbeelden opnoemen maar ik zou het kort houden. Dus dat doe ik dan ook maar gewoon even.
Weet dat alles enorm gewaardeerd word! Soms vraag ik me wel eens af waar ik zoveel geluk aan verdiend heb. Maar ergens weet ik ook dat niks zonder reden gebeurd!
Lieve Kay. Ik hou van jou! Dat weet je al maar ik blijf het zeggen!
Heel veel liefs van mij!
Even een lief en kort berichtje aan jou.
Ik weet dat een blog daar eigenlijk niet voor is maar daar heb ik, heel plat gezegd, even schijt aan ;-)
Elke dag weer realiseer ik me hoeveel geluk ik heb met jou in mijn leven.
En ik ga dit geheel zonder te slijmen, kwijlen en overdrijven zeggen. Want dat is niet eens nodig.
Over 10 dagen zijn we al 10 maanden samen. Maar het lijkt zoveel langer!
Ik heb heel wat in de knoop gezeten met mezelf en nog steeds ben ik niet waar ik moet zijn. Maar ik kan alles veel beter aan. Door jou!
Ik ben jou zo gigantisch dankbaar! Elke dag weer bewijs je aan mij hoeveel ik voor je beteken en hoeveel je voor me over hebt. Niks is te veel!
Wil ik naar Venray toe dan breng je me gewoon, heb ik een luisterend oor nodig om de grootst mogelijke shit tegen te spuien dan sta je er op dat het jouw oor is. Niks is je teveel. Praten moet ik en praten zal ik. Opkroppen mag ik niet aan doen van jou en mezelf als last zien is al helemaal uit den boze!
Momenteel ben je bij de hema. Ik flap er uit dat het jammer is dat we geen witte bolletjes hebben omdat ik wel zin heb ik knaks. Zonder twijfelen schiet jij in je schoenen en jas en loopt voor mij (nouja voor ons beide dan haha) naar de hema.
En dit zijn dan de voorbeelden die allemaal op kort termijn plaatsvonden. Nog niet zo lang geleden. Maar vanaf de allereerste minuten gaat dit al op deze manier.
En ik kan nog wel veel meer voorbeelden opnoemen maar ik zou het kort houden. Dus dat doe ik dan ook maar gewoon even.
Weet dat alles enorm gewaardeerd word! Soms vraag ik me wel eens af waar ik zoveel geluk aan verdiend heb. Maar ergens weet ik ook dat niks zonder reden gebeurd!
Lieve Kay. Ik hou van jou! Dat weet je al maar ik blijf het zeggen!
Heel veel liefs van mij!
woensdag 20 november 2013
21-11-2010 / 21-11-2013
3 Jaar geleden, donderberg Roermond. Ik bel aan op de donderbergweg. Een grote rode voordeur en een voortuintje met een heel leuk molentje erin.
Voor mijn doen ben ik zo goed als NIET zenuwachtig. Bijzonder! Ben ik niet gewend. Maar mijn gevoel zegt me dat er niks is om bang voor te zijn.
De deur gaat open en mijn eerste oogcontact en dus ontmoeting met Sam is een feit. Ik schud haar de hand (jeetje wat formeel als ik denk aan onze band nu) en maak kennis met haar 2 dochtertjes. Xanne van 5 en Ymke van 2.
De 2 dametjes waar ik het hele jaar op mag gaan passen. Wat een leuke meiden! De klik is er meteen en ik vind het bijna zonde als mijn kennismaking tot een einde komt.
Wat volgt is een geweldig gastouderjaar. Eentje waarin een band opgebouwd is die je met recht speciaal kan noemen. Een jaar lang heb ik de groei van die 2 meiden mogen volgen en ik hoop met recht dat zij, net als ik, dat jaar altijd zullen blijven herinneren als een mooie tijd.
En nu...bijna 3 jaar later ben ik nog steeds niet uit hun leven verdwenen. 3 Jaar lang hebben Sam en ik lief en leed gedeeld. Er voor elkaar gestaan en ons door ups en downs heen geslagen.
Xanne en Ymke, ik kan me serieus geen leven zonder hun voorstellen. Het zijn 2 vriendinnetjes van me geworden. Keer op keer, als ze me zien, krijg ik een glimlach van oor tot oor en een knuffel van heb ik me jou daar. Hoeveel liefde kun je van 2 kleine meiden krijgen die niet eens familie van je zijn? Nou zoveel dus!
En met de komst van Erik en zijn meiden is het ook nog eens verdubbelt. Larissa en Eleni, 2 bijzondere meiden.
En toen, toen kwam daar het nieuws. Sam zwanger. Gevolgd door die ene vraag. Of je peettante wil worden. Peettante...wow! Nou ik kan je zeggen dat je dan wel een beetje groeit hoor. Van trots!
Maanden lang vol spanning afwachten en uiteindelijk 21 juni een onvergetelijke dag beleven waarin je de verantwoordelijkheid en zorg over 4 meiden krijgt. Allen druk en gespannen over de komst van hun nieuwe broertje/zusje. Ik herinner de dag nog als gister. Kay en ik hebben het er nog wel eens over. Het kostte ons aardig wat stress en we hebben zeer creatief moeten zijn maar toen was ze er eindelijk op 22 juni. Een heel lief en bovenal prachtig meisje! Mijn eerste petekindje.
In het ziekenhuis konden we haar eindelijk gaan bezoeken. Na heel wat spannende en onrustige uren. Het was het waard, dat zeker!
En nu? Nu is het dan bijna 21 november. De dag van Sam en mijn jubileum.
Morgen kennen we elkaar 3 jaar en ik denk nog met veel plezier terug aan onze ontmoeting. Maar ik kijk met nog veel meer plezier naar de jaren die nog gaan komen.
Hoewel het mijn werk al jaren niet meer is voelt het als een ware promotie. Van gastouder, naar vriendin, naar peettante.
Er zijn niet veel gastouders waarbij het verhaal zo afloopt gok ik. En dat ik die eer wel mag hebben vind ik super!
Ik ga voor nog heel veel meer jaren met Sam en haar gezinnetje!
En Nyntha kan op mij rekenen als peettante! Dat meisje heeft een heel bijzonder plekje in mijn hart!
Lieve Sam, je betekende al veel voor mij in dat eerste jaar. Toen je er voor me was met opa's ziekbed en een luisterend oor aan me bood.
Door de jaren heen heb ik alleen maar meer bewondering voor je gekregen! Je bent een super vriendin! Hele dikke kus van mij voor jou!!!
Voor mijn doen ben ik zo goed als NIET zenuwachtig. Bijzonder! Ben ik niet gewend. Maar mijn gevoel zegt me dat er niks is om bang voor te zijn.
De deur gaat open en mijn eerste oogcontact en dus ontmoeting met Sam is een feit. Ik schud haar de hand (jeetje wat formeel als ik denk aan onze band nu) en maak kennis met haar 2 dochtertjes. Xanne van 5 en Ymke van 2.
De 2 dametjes waar ik het hele jaar op mag gaan passen. Wat een leuke meiden! De klik is er meteen en ik vind het bijna zonde als mijn kennismaking tot een einde komt.
Wat volgt is een geweldig gastouderjaar. Eentje waarin een band opgebouwd is die je met recht speciaal kan noemen. Een jaar lang heb ik de groei van die 2 meiden mogen volgen en ik hoop met recht dat zij, net als ik, dat jaar altijd zullen blijven herinneren als een mooie tijd.
En nu...bijna 3 jaar later ben ik nog steeds niet uit hun leven verdwenen. 3 Jaar lang hebben Sam en ik lief en leed gedeeld. Er voor elkaar gestaan en ons door ups en downs heen geslagen.
Xanne en Ymke, ik kan me serieus geen leven zonder hun voorstellen. Het zijn 2 vriendinnetjes van me geworden. Keer op keer, als ze me zien, krijg ik een glimlach van oor tot oor en een knuffel van heb ik me jou daar. Hoeveel liefde kun je van 2 kleine meiden krijgen die niet eens familie van je zijn? Nou zoveel dus!
En met de komst van Erik en zijn meiden is het ook nog eens verdubbelt. Larissa en Eleni, 2 bijzondere meiden.
En toen, toen kwam daar het nieuws. Sam zwanger. Gevolgd door die ene vraag. Of je peettante wil worden. Peettante...wow! Nou ik kan je zeggen dat je dan wel een beetje groeit hoor. Van trots!
Maanden lang vol spanning afwachten en uiteindelijk 21 juni een onvergetelijke dag beleven waarin je de verantwoordelijkheid en zorg over 4 meiden krijgt. Allen druk en gespannen over de komst van hun nieuwe broertje/zusje. Ik herinner de dag nog als gister. Kay en ik hebben het er nog wel eens over. Het kostte ons aardig wat stress en we hebben zeer creatief moeten zijn maar toen was ze er eindelijk op 22 juni. Een heel lief en bovenal prachtig meisje! Mijn eerste petekindje.
In het ziekenhuis konden we haar eindelijk gaan bezoeken. Na heel wat spannende en onrustige uren. Het was het waard, dat zeker!
En nu? Nu is het dan bijna 21 november. De dag van Sam en mijn jubileum.
Morgen kennen we elkaar 3 jaar en ik denk nog met veel plezier terug aan onze ontmoeting. Maar ik kijk met nog veel meer plezier naar de jaren die nog gaan komen.
Hoewel het mijn werk al jaren niet meer is voelt het als een ware promotie. Van gastouder, naar vriendin, naar peettante.
Er zijn niet veel gastouders waarbij het verhaal zo afloopt gok ik. En dat ik die eer wel mag hebben vind ik super!
Ik ga voor nog heel veel meer jaren met Sam en haar gezinnetje!
En Nyntha kan op mij rekenen als peettante! Dat meisje heeft een heel bijzonder plekje in mijn hart!
Lieve Sam, je betekende al veel voor mij in dat eerste jaar. Toen je er voor me was met opa's ziekbed en een luisterend oor aan me bood.
Door de jaren heen heb ik alleen maar meer bewondering voor je gekregen! Je bent een super vriendin! Hele dikke kus van mij voor jou!!!
zaterdag 28 september 2013
Geluk zit hem in de kleine dingen
En dan besef je ook dat de kleine dingen eigenlijk enorm zijn!
Ik blik even terug op vorig jaar rond deze tijd. Wil er niet te lang bij stil staan en ga dat ook niet doen. Maar wat een wereld van verschil. Gelukkig en stralend! In tegenstelling tot 1 jaar geleden waar verdriet en angst centraal stonden.
2 Werelden van verschil en ik geef toch wel de voorkeur aan het wereldje waarin ik nu leef.
Een groot deel heb ik aan mezelf te danken. Als ik bedenk door wat een rotjaar ik ging in 2011 en 2012 ook geen rozengeur en maneschijn was valt het me nog mee hoe ik er nu bij zit. Als je me vorig jaar had gezegd dat ik één jaar later dolgelukkig zou zijn had ik je recht in je gezicht uitgelachen.
Maar het is dus wel zo! Ik heb de jackpot gewonnen toen ik eind december de rare kronkel in mn hoofd kreeg om Kay Princen nog eens op te zoeken via fb. Eerdere pogingen van jaren daarvoor mislukten keer op keer maar in 2012 vond ik hem dan toch.
'Als vriend toevoegen'...mijn muis stond op dat knopje, ik hoefde maar 1x te klikken...ik twijfelde! Ik ben weggelopen, eerst even iets anders! Kay was heel duidelijk geweest op de middelbare. Onze wegen waren gescheiden.
Niet veel later weer voor mijn laptop gaan zitten en met een 'wie niet waagt wie niet wint' houding erop geklikt! En wat ben ik BLIJ dat ik dat deed!
Er op gerekend geen acceptatie en reactie te krijgen was ik stomverbaasd toen hij binnen no time in de prive-chat zat.
Er was weer contact met Kay Princen. What the fuck??!
En zie ons nu! Die ene 'klik' heeft ons gebracht naar dit moment. Het moment dat ik deze blog schrijf en we al dik 7 maanden heel gelukkig zijn samen en sinds 11 september samenwonen.
Kay is (en was) de motivatie die ik nodig heb in het leven. Dankzij Kay ging mijn zonnetje weer schijnen en stralen. En mijn wens om een hondje te nemen heeft hij aangemoedigd en daar ben ik hem ook enorm dankbaar voor! Samen zijn wij deze uitdaging aangegaan om van Quinn een geweldig huisdier te maken. Een knuffelhondje, een maatje voor het leven.
Zonder Kay was me dat ook niet gelukt trouwens!
Ik ben best wel tevreden met mijn leven zoals het nu is. Zo kan ik de rest van mijn jaren wel slijten hoor. Ik moet alleen even afrekenen met wat demonen uit het verleden. Dat is nu eigenlijk mijn grootste struikelblok nog.
Maar daar is Bever voor en de mensen om mij heen helpen me daar ook wel bij.
Er gaan nu nog wel een aantal moeilijke weken komen en elke keer als ik daar net iets langer bij stil sta (zoals nu) heb ik het kippenvel weer een paar cm dik op mn armen staan.
Maar ook dat gaat goedkomen uiteindelijk!
Ik ben eigenlijk alleen maar heel blij met mijn leventje momenteel. Zoals alles nu gaat en geregeld is, is het perfect voor mij. Op deze manier kan ik het wel aan.
En als ik dan vooruit kijk...kan ik maar 1 ding concluderen...
Er is nog zoveel moois om naar uit te kijken ^_^
Ik blik even terug op vorig jaar rond deze tijd. Wil er niet te lang bij stil staan en ga dat ook niet doen. Maar wat een wereld van verschil. Gelukkig en stralend! In tegenstelling tot 1 jaar geleden waar verdriet en angst centraal stonden.
2 Werelden van verschil en ik geef toch wel de voorkeur aan het wereldje waarin ik nu leef.
Een groot deel heb ik aan mezelf te danken. Als ik bedenk door wat een rotjaar ik ging in 2011 en 2012 ook geen rozengeur en maneschijn was valt het me nog mee hoe ik er nu bij zit. Als je me vorig jaar had gezegd dat ik één jaar later dolgelukkig zou zijn had ik je recht in je gezicht uitgelachen.
Maar het is dus wel zo! Ik heb de jackpot gewonnen toen ik eind december de rare kronkel in mn hoofd kreeg om Kay Princen nog eens op te zoeken via fb. Eerdere pogingen van jaren daarvoor mislukten keer op keer maar in 2012 vond ik hem dan toch.
'Als vriend toevoegen'...mijn muis stond op dat knopje, ik hoefde maar 1x te klikken...ik twijfelde! Ik ben weggelopen, eerst even iets anders! Kay was heel duidelijk geweest op de middelbare. Onze wegen waren gescheiden.
Niet veel later weer voor mijn laptop gaan zitten en met een 'wie niet waagt wie niet wint' houding erop geklikt! En wat ben ik BLIJ dat ik dat deed!
Er op gerekend geen acceptatie en reactie te krijgen was ik stomverbaasd toen hij binnen no time in de prive-chat zat.
Er was weer contact met Kay Princen. What the fuck??!
En zie ons nu! Die ene 'klik' heeft ons gebracht naar dit moment. Het moment dat ik deze blog schrijf en we al dik 7 maanden heel gelukkig zijn samen en sinds 11 september samenwonen.
Kay is (en was) de motivatie die ik nodig heb in het leven. Dankzij Kay ging mijn zonnetje weer schijnen en stralen. En mijn wens om een hondje te nemen heeft hij aangemoedigd en daar ben ik hem ook enorm dankbaar voor! Samen zijn wij deze uitdaging aangegaan om van Quinn een geweldig huisdier te maken. Een knuffelhondje, een maatje voor het leven.
Zonder Kay was me dat ook niet gelukt trouwens!
Ik ben best wel tevreden met mijn leven zoals het nu is. Zo kan ik de rest van mijn jaren wel slijten hoor. Ik moet alleen even afrekenen met wat demonen uit het verleden. Dat is nu eigenlijk mijn grootste struikelblok nog.
Maar daar is Bever voor en de mensen om mij heen helpen me daar ook wel bij.
Er gaan nu nog wel een aantal moeilijke weken komen en elke keer als ik daar net iets langer bij stil sta (zoals nu) heb ik het kippenvel weer een paar cm dik op mn armen staan.
Maar ook dat gaat goedkomen uiteindelijk!
Ik ben eigenlijk alleen maar heel blij met mijn leventje momenteel. Zoals alles nu gaat en geregeld is, is het perfect voor mij. Op deze manier kan ik het wel aan.
En als ik dan vooruit kijk...kan ik maar 1 ding concluderen...
Er is nog zoveel moois om naar uit te kijken ^_^
vrijdag 13 september 2013
Nachtelijke avontuurtjes
Regen, regen en nog meer regen. Kijk!!! ZO kennen we Nederland weer!
Of we er blij mee zijn is weer een ander verhaal. Wat een treurig geheel als je nu een blik naar buiten werpt!
En hoe toevallig dat de nissan net besluit om ons tijdens zo'n stortbui langs de kant te zetten met een platte band om 10 over 12 's nachts in the middle of fucking nowhere!!! Nouja voor ons dan. Een plaats wat voor ons onbekend was maar gelukkig nog dichtbij genoeg om hulptroepen in te schakelen.
Stonden Kay en ik dan, in onze mooiste kleren te verzuipen in de regen. Kay ondernam nog een dappere poging om mij in de auto te krijgen maar hej ik ben niet van suiker!
Met enkel het licht van zijn telefoon de kofferbak ingedoken want er moest nog ergens een krik liggen. Ja, die lag er inderdaad maar er was met geen mogelijkheid beweging in te krijgen. Het kreng zat VAST! Tja en bij nader inspectie bleek dat we zelfs met krik niet ver zouden komen want je hebt ook zoiets als een kruissleutel nodig...
Uiteindelijk konden Daniel en Paul onze kant op komen en ons uit de brand helpen. Ondertussen helemaal nat geregend maar ergens had dat ook wel iets. Het zag er ook best apart uit om Kay in zijn nette pak aan de slag te zien waar hij normaal zn oudste klommel aantrekt bij het werken aan de auto.
Zag er niet verkeerd uit hoor! ;-)
Blouse, stropdas, werkhandschoenen...aparte combi!
Nu is de nissan uitgerust met een very hoog 'koetsjie koetsjie'-gehalte...wat een ongelofelijk dom en klein thuiskom bandje zeg!!! Maar eerlijk is eerlijk hij doet zijn naam eer aan en heeft ons uiteindelijk thuis weten te brengen.
Wel pas nadat hij bij het tankstation eerst de nodige lucht toegediend kreeg. Blijkbaar had het bandje het aardig benauwd want er ging aardig wat in!
Gelijk een sanitaire stop van gemaakt. Een tijd stilstaan in stromende regen vond mijn blaas op een gegeven moment niet leuk meer!
Ondertussen was het al 1 uur en hadden we al bijna thuis kunnen zijn.
De autorit was uiteindelijk best leuk. Verwarming ging aan, muziek extra hard, lady writer on the tv! en Kay ik konden er uiteindelijk nog wel een beetje om lachen. De nodige scheldwoorden hadden de revue gepasseerd in eerste instantie maar je doet er verder toch niks aan. De timing was verre van waardeloos maar één ding is zeker...Het is nooit saai in ons leventje. Wij zelf niet en onze spullen doen gezellig met ons mee. Houd leven in de brouwerij!
Rond kwart voor 2 waren we weer in ons warme huisje waar een heel lief en blij hondje op ons zat te wachten. Wild kwispelend. Niet wetende dat baasje en vrouwtje al zo'n 40 minuten eerder thuis hadden kunnen zijn. ^_^ Maar evengoed helemaal door het dolle heen van enthousiasme.
Heerlijk! Wat een tevredenheid.
Quinny die zich prima vermaakt heeft bij Kyra en Roel! Onze dank is groot dat jullie wederom op ons ventje wilden passen!
De wetenschap dat hij de avond met jullie doorbracht haalde bij mij wel enigszins de stress weg toen bleek dat we later thuis zouden zijn. Maar hij heeft gewoon, as usual, lekker geslapen al die tijd na jullie laatste wandeling met hem!
Ow enne Kyra *grin*...
Zwaar he? :-P Waar is de tijd dat je hem met één arm op kon tillen toch gebleven?
Kleine hondjes worden groot! Bohhh!
Dan nog even een mooie afsluiter van deze blog. Klein woordje van dank aan Peter en Janneke. Voor de uitnodiging en het gezellige feestje! Jullie zagen er prachtig uit!
Nogmaals gefeliciteerd en veel geluk samen!
Dan ga ik me nu weer in de regen begeven. Gaat Quinn me niet in dank afnemen...
Of we er blij mee zijn is weer een ander verhaal. Wat een treurig geheel als je nu een blik naar buiten werpt!
En hoe toevallig dat de nissan net besluit om ons tijdens zo'n stortbui langs de kant te zetten met een platte band om 10 over 12 's nachts in the middle of fucking nowhere!!! Nouja voor ons dan. Een plaats wat voor ons onbekend was maar gelukkig nog dichtbij genoeg om hulptroepen in te schakelen.
Stonden Kay en ik dan, in onze mooiste kleren te verzuipen in de regen. Kay ondernam nog een dappere poging om mij in de auto te krijgen maar hej ik ben niet van suiker!
Met enkel het licht van zijn telefoon de kofferbak ingedoken want er moest nog ergens een krik liggen. Ja, die lag er inderdaad maar er was met geen mogelijkheid beweging in te krijgen. Het kreng zat VAST! Tja en bij nader inspectie bleek dat we zelfs met krik niet ver zouden komen want je hebt ook zoiets als een kruissleutel nodig...
Uiteindelijk konden Daniel en Paul onze kant op komen en ons uit de brand helpen. Ondertussen helemaal nat geregend maar ergens had dat ook wel iets. Het zag er ook best apart uit om Kay in zijn nette pak aan de slag te zien waar hij normaal zn oudste klommel aantrekt bij het werken aan de auto.
Zag er niet verkeerd uit hoor! ;-)
Blouse, stropdas, werkhandschoenen...aparte combi!
Nu is de nissan uitgerust met een very hoog 'koetsjie koetsjie'-gehalte...wat een ongelofelijk dom en klein thuiskom bandje zeg!!! Maar eerlijk is eerlijk hij doet zijn naam eer aan en heeft ons uiteindelijk thuis weten te brengen.
Wel pas nadat hij bij het tankstation eerst de nodige lucht toegediend kreeg. Blijkbaar had het bandje het aardig benauwd want er ging aardig wat in!
Gelijk een sanitaire stop van gemaakt. Een tijd stilstaan in stromende regen vond mijn blaas op een gegeven moment niet leuk meer!
Ondertussen was het al 1 uur en hadden we al bijna thuis kunnen zijn.
De autorit was uiteindelijk best leuk. Verwarming ging aan, muziek extra hard, lady writer on the tv! en Kay ik konden er uiteindelijk nog wel een beetje om lachen. De nodige scheldwoorden hadden de revue gepasseerd in eerste instantie maar je doet er verder toch niks aan. De timing was verre van waardeloos maar één ding is zeker...Het is nooit saai in ons leventje. Wij zelf niet en onze spullen doen gezellig met ons mee. Houd leven in de brouwerij!
Rond kwart voor 2 waren we weer in ons warme huisje waar een heel lief en blij hondje op ons zat te wachten. Wild kwispelend. Niet wetende dat baasje en vrouwtje al zo'n 40 minuten eerder thuis hadden kunnen zijn. ^_^ Maar evengoed helemaal door het dolle heen van enthousiasme.
Heerlijk! Wat een tevredenheid.
Quinny die zich prima vermaakt heeft bij Kyra en Roel! Onze dank is groot dat jullie wederom op ons ventje wilden passen!
De wetenschap dat hij de avond met jullie doorbracht haalde bij mij wel enigszins de stress weg toen bleek dat we later thuis zouden zijn. Maar hij heeft gewoon, as usual, lekker geslapen al die tijd na jullie laatste wandeling met hem!
Ow enne Kyra *grin*...
Zwaar he? :-P Waar is de tijd dat je hem met één arm op kon tillen toch gebleven?
Kleine hondjes worden groot! Bohhh!
Dan nog even een mooie afsluiter van deze blog. Klein woordje van dank aan Peter en Janneke. Voor de uitnodiging en het gezellige feestje! Jullie zagen er prachtig uit!
Nogmaals gefeliciteerd en veel geluk samen!
Dan ga ik me nu weer in de regen begeven. Gaat Quinn me niet in dank afnemen...
donderdag 5 september 2013
Huisje, boompje beestje!
Ons paleisje, het bonsai boompje en Quinn! Check!
Wij hebben het allemaal! En vanaf vandaag, na 2 weken van meubels verhuizen, meubels verplaatsen, meubels verkopen, regelen van ditjes en datjes en hier en daar wat gestress voelt het meer dan goed!
Samenwonen! <3
Ik kan weer wat toevoegen aan mijn positivity jar! Kennen jullie hem nog? Ja ik gebruik hem nog steeds hoor! Ik vind het nog steeds een super idee en ik ben erg benieuwd naar 31 december als ik die pot open en alles terug ga lezen!
Hier ging het van een leien dakje! En beide zijn we meer dan tevreden over het eindresultaat van de woonkamer! Het is echt ons plekje! Voor beide vertrouwd.
Nu alleen de slaapkamer nog. Dat is een slagveld! Alles wat hier nog in huis staat en nog weg moet of opgeborgen staat daar. Laat ik het zo zeggen...ik ben blij dat 's nachts de lichten uit gaan. Ik zie het dan toch niet!
Maar daar gaan we ook nog wel aan de slag snel. Dat we van de slaapkamer ook iets moois kunnen maken! We hebben al een idee hoe het moet worden en ik kan niet wachten tot het zo ver is!
Maar alles op zn tijd, toch? :-D
Wij hebben het allemaal! En vanaf vandaag, na 2 weken van meubels verhuizen, meubels verplaatsen, meubels verkopen, regelen van ditjes en datjes en hier en daar wat gestress voelt het meer dan goed!
Samenwonen! <3
Ik kan weer wat toevoegen aan mijn positivity jar! Kennen jullie hem nog? Ja ik gebruik hem nog steeds hoor! Ik vind het nog steeds een super idee en ik ben erg benieuwd naar 31 december als ik die pot open en alles terug ga lezen!
Ons paleisje word steeds meer zoals het moet worden. Het is nu een mooie verdeling tussen Kays spullen en de mijne! Ik snap echt niet hoe mensen daar moeite mee kunnen hebben en vaak een strijd moeten voeren over het wel of niet neerzetten van iets.Hier ging het van een leien dakje! En beide zijn we meer dan tevreden over het eindresultaat van de woonkamer! Het is echt ons plekje! Voor beide vertrouwd.
Nu alleen de slaapkamer nog. Dat is een slagveld! Alles wat hier nog in huis staat en nog weg moet of opgeborgen staat daar. Laat ik het zo zeggen...ik ben blij dat 's nachts de lichten uit gaan. Ik zie het dan toch niet!
Maar daar gaan we ook nog wel aan de slag snel. Dat we van de slaapkamer ook iets moois kunnen maken! We hebben al een idee hoe het moet worden en ik kan niet wachten tot het zo ver is!
Maar alles op zn tijd, toch? :-D
Jups, ik kan wel zeggen dat ik gelukkig ben! Wat een zwaar contrast met vorig jaar deze tijd. In 1 jaar tijd kan er zoveel veranderen! Daar ben ik wel een levend bewijs van.
Na regen komt daadwerkelijk zonneschijn!
Ik heb Kay, ik heb Quinn, ik heb een geweldig lieve familie en schoonfamilie, ik heb geweldige lieve vrienden en ontzettend gezellige buren.
En aan mezelf werken doe ik ook nog steeds. Dankzij Bever!
Volgens mij begin ik het eindelijk te snappen allemaal ;-) 
woensdag 21 augustus 2013
Puppycursus nummero uno - Door de ogen van Quinn
Hej waar gaan we heen? He he he he baasje, vrouwtje...Hej we lopen volgens mij weer naar dat grote rode machine ding. Mensen noemen het een auto of zoiets. Ohhhh gaan we naar Spooky en Daantje dan??! Dat is leuk!
Hoppa weer op de achterbank. Ja ik weet ondertussen dat dat mijn plekje is. Al vind ik de plaats van een vrouwtje ook wel leuk. Zal ik het gewoon proberen? Gewoon blijven zitten? Nah, ze vraagt me zo netjes of ik naar achter wil. Dan doe ik dat ook maar.
Zo! Rijden maar baas! Ik ben er klaar voor!
Maar huh? Waar zijn we nu dan? Dit is niet bij Spooky en Daantje. Maar er zijn wel andere 4-voeters net als ik. Ze zien er wel gek uit hoor! Haha kijk die ene nou! Jij bent groot en harig! En wat komt daar aan? Jeutje! Komen ze ook in nog kleinere maten dan mij?
Oh jij bent een dwergteckeltje hoor ik net. Jij bent leuk!
Hoi, ik ben Quinn!
Waarom zit ik eigenlijk vast aan de riem? Ik wil spelen. Heel misschien als ik zielig ga piepen dat ze me dan losmaken. Gewoon even heel zielig doen.
Nee dat werkt niet, verdorie! En waarom blijft die ene mevrouw praten? Ik begrijp je niet hoor, geen flauw id...WTF! Er snuffelt iets aan mn kontje. O jij bent het! Wat doe je Boeddha? Ja ik heb je naam wel gehoord!
Baas trekt me mee. Waar gaan we heen dan? Ow ik moet volgen? Ja maar ja maar ja maar...ik wil naar die 4-voeter voor mij toeeeeeeeee! Als ik nou toch eens los kon komen. Misschien als ik heel hard aan de riem trek. Verdorie het werkt niet! Oeh tweestrijd. Ik ben zooooo nieuwsgierig naar mijn voorganger maar ik wil ook naar mn baasje luisteren. Oeh jee wat nu...nouja luisteren naar de baas kan altijd nog als we weer thuis zijn. JOEHOEEEEE jij daar voor mij, wacht nou even!!!
'HALT'
Hej wie zei dat? Baasje luistert wel goed naar diegene haha...nou moet ik ook gaan zitten he. Nouja dat doe ik wel hoor!
Blablablabla daar gaat ze weer. En maar lullen!
Niet lullen maar smullen! Hallo ik ben Quinn en alles wat in mn bekkie past gaat erin! Yummie, takjes! Tja hadden ze maar iets moeten geven voordat we gingen ;-P
We moeten in een halve kring gaan staan. Waarom weet ik nog niet. Ik weet alleen dat het baasje op een gegeven moment een snoepje voor mijn neus houdt en zegt: Quinn, let op!
He maar dat ken ik wel al. Ik kijk omhoog en kijk mn baasje met mn lieve oogjes aan. Ik weet nu dat ik mijn aandacht bij hem moet houden en dat doe ik graag voor hem.
Ik hoor die ene mevrouw ook zeggen dat ik het goed doe en dat baasje me het snoepje mag geven.
Na mij zijn nog een paar hondjes aan de beurt.
Oh ik moet weer volgen nu. Ja ja ik loop wel mee. Heeeeeej jij daar voor mij, stop nou eens even. Oh wacht eens, baasje heeft snoepjes nu. Hmz dat word al interessanter. Ze willen graag dat ik af en toe naar het baasje kijk. Dan doe ik dat wel even hoor. 'Jaaaaa baasje ik zie je wel ho.....he wat ben jij nou? Jij bent groot, wat zeg je nu? IA?'
Mensen noemen je een ezeltje...ik vind je vervelend. Ik kan niet bij je komen door dat stomme hek! Nouhouuuuuuu!
He ik mag stoppen! Wat gebeurd er? Aaaaaaaah pauze! Dat woordje ken ik! Dat zeggen ze ook tegen Daantje als ze moet stoppen met spelen.
Maar als ik het goed begrepen heb mag ik nu juist gaan spelen. Baasje doet mijn bandje af. Wat leuk!
YES ik ben los! Vrij! Blij! Vrolijk! Alle andere hondjes van mijn hoogte zijn ook los. De reuzen zitten nog vast. Heeee daar is dat leuke teckeltje weer! Hoe heet jij? Siva? Ik vind jou zoooooo leuk, ik blijf jou gewoon volgen. Zij mag mij ook wel volgens mij. Dat vind ik lief. Kom gaan we spelen! Ik heb je ik heb je ik heb je....ZOEF ZOEF ZOEF...alle kanten op.
Na een tijdje moeten we weer vast en mogen de reuzen ook spelen. Jammer dat ik niet met hun mag spelen maar ze zeggen dat dat gevaarlijk is. Nou vooruit dan!
Na een tijdje moeten zij ook weer vast! Gaan we nu verder waar we gebleven waren dan?
Ow we gaan niet meer lopen zie ik. We gaan een 'kom hier' oefening doen. Benieuwd wat ik dan moet doen.
Als ik aan de beurt ben neemt die ene mevrouw mij over van het baasje. Ze neemt me op de arm en baasje loopt helemaal naar de andere kant van het veld. Wat doet hij nu?!
Mevrouw zet mij neer en baas begint mij heel enthousiast te roepen. Of ik wil komen. JAAAA tuurlijk. Ik kom er aan hoor. Maar ik neem een kleine omweg. Moet even die ene hoek in naar die ezel toe. Ik hoor de mensen lachen, ik schijn eigenwijs te zijn. Maar HEJ ik kwam wel mooi naar de baas hoor. Tuurlijk ga ik naar de baas. Wederom krijg ik te horen dat ik dat goed deed. De oefening was dat ik naar mn baas zou gaan. Die kleine omweg vinden ze niet erg.
Na mij is het teckeltje aan de beurt. Hihi ze doet mij na. Duikt dezelfde hoek eerst in. Maar ze gaat daarna niet naar haar baasje. Vraag me af waarom niet. Zullen hun snoepjes soms niet zo lekker zijn?
Baasje en vrouwtje geven me een aai. En zeggen dat ik braaf ben. Dat ik zo mooi zit. Dat vind ik fijn als ze zo tegen me praten.
Dan komt ineens iedereen in beweging. Volgens mij mogen we naar huis. Jups we lopen naar het hekje. En vervolgens naar de auto. Als ik eenmaal de achterbank voel ga ik liggen. Ik ben best wel een beetje moe. Wat een apart avondje zeg! Maar wel leuk!!! Wat veel hondjes en wat een interessante plek. Gaan we nog een keertje terug? Ik hoop het wel!
Dan zie ik Siva weer. Want *zucht* ik vind Siva stiekem best wel heel leuk! Pssst niemand zeggen hoor...dan ga ik nu lekker slapen. Weltrusten!
Hoppa weer op de achterbank. Ja ik weet ondertussen dat dat mijn plekje is. Al vind ik de plaats van een vrouwtje ook wel leuk. Zal ik het gewoon proberen? Gewoon blijven zitten? Nah, ze vraagt me zo netjes of ik naar achter wil. Dan doe ik dat ook maar.
Zo! Rijden maar baas! Ik ben er klaar voor!
Maar huh? Waar zijn we nu dan? Dit is niet bij Spooky en Daantje. Maar er zijn wel andere 4-voeters net als ik. Ze zien er wel gek uit hoor! Haha kijk die ene nou! Jij bent groot en harig! En wat komt daar aan? Jeutje! Komen ze ook in nog kleinere maten dan mij?
Oh jij bent een dwergteckeltje hoor ik net. Jij bent leuk!
Hoi, ik ben Quinn!
Waarom zit ik eigenlijk vast aan de riem? Ik wil spelen. Heel misschien als ik zielig ga piepen dat ze me dan losmaken. Gewoon even heel zielig doen.
Nee dat werkt niet, verdorie! En waarom blijft die ene mevrouw praten? Ik begrijp je niet hoor, geen flauw id...WTF! Er snuffelt iets aan mn kontje. O jij bent het! Wat doe je Boeddha? Ja ik heb je naam wel gehoord!
Baas trekt me mee. Waar gaan we heen dan? Ow ik moet volgen? Ja maar ja maar ja maar...ik wil naar die 4-voeter voor mij toeeeeeeeee! Als ik nou toch eens los kon komen. Misschien als ik heel hard aan de riem trek. Verdorie het werkt niet! Oeh tweestrijd. Ik ben zooooo nieuwsgierig naar mijn voorganger maar ik wil ook naar mn baasje luisteren. Oeh jee wat nu...nouja luisteren naar de baas kan altijd nog als we weer thuis zijn. JOEHOEEEEE jij daar voor mij, wacht nou even!!!
'HALT'
Hej wie zei dat? Baasje luistert wel goed naar diegene haha...nou moet ik ook gaan zitten he. Nouja dat doe ik wel hoor!
Blablablabla daar gaat ze weer. En maar lullen!
Niet lullen maar smullen! Hallo ik ben Quinn en alles wat in mn bekkie past gaat erin! Yummie, takjes! Tja hadden ze maar iets moeten geven voordat we gingen ;-P
We moeten in een halve kring gaan staan. Waarom weet ik nog niet. Ik weet alleen dat het baasje op een gegeven moment een snoepje voor mijn neus houdt en zegt: Quinn, let op!
He maar dat ken ik wel al. Ik kijk omhoog en kijk mn baasje met mn lieve oogjes aan. Ik weet nu dat ik mijn aandacht bij hem moet houden en dat doe ik graag voor hem.
Ik hoor die ene mevrouw ook zeggen dat ik het goed doe en dat baasje me het snoepje mag geven.
Na mij zijn nog een paar hondjes aan de beurt.
Oh ik moet weer volgen nu. Ja ja ik loop wel mee. Heeeeeej jij daar voor mij, stop nou eens even. Oh wacht eens, baasje heeft snoepjes nu. Hmz dat word al interessanter. Ze willen graag dat ik af en toe naar het baasje kijk. Dan doe ik dat wel even hoor. 'Jaaaaa baasje ik zie je wel ho.....he wat ben jij nou? Jij bent groot, wat zeg je nu? IA?'
Mensen noemen je een ezeltje...ik vind je vervelend. Ik kan niet bij je komen door dat stomme hek! Nouhouuuuuuu!
He ik mag stoppen! Wat gebeurd er? Aaaaaaaah pauze! Dat woordje ken ik! Dat zeggen ze ook tegen Daantje als ze moet stoppen met spelen.
Maar als ik het goed begrepen heb mag ik nu juist gaan spelen. Baasje doet mijn bandje af. Wat leuk!
YES ik ben los! Vrij! Blij! Vrolijk! Alle andere hondjes van mijn hoogte zijn ook los. De reuzen zitten nog vast. Heeee daar is dat leuke teckeltje weer! Hoe heet jij? Siva? Ik vind jou zoooooo leuk, ik blijf jou gewoon volgen. Zij mag mij ook wel volgens mij. Dat vind ik lief. Kom gaan we spelen! Ik heb je ik heb je ik heb je....ZOEF ZOEF ZOEF...alle kanten op.
Na een tijdje moeten we weer vast en mogen de reuzen ook spelen. Jammer dat ik niet met hun mag spelen maar ze zeggen dat dat gevaarlijk is. Nou vooruit dan!
Na een tijdje moeten zij ook weer vast! Gaan we nu verder waar we gebleven waren dan?
Ow we gaan niet meer lopen zie ik. We gaan een 'kom hier' oefening doen. Benieuwd wat ik dan moet doen.
Als ik aan de beurt ben neemt die ene mevrouw mij over van het baasje. Ze neemt me op de arm en baasje loopt helemaal naar de andere kant van het veld. Wat doet hij nu?!
Mevrouw zet mij neer en baas begint mij heel enthousiast te roepen. Of ik wil komen. JAAAA tuurlijk. Ik kom er aan hoor. Maar ik neem een kleine omweg. Moet even die ene hoek in naar die ezel toe. Ik hoor de mensen lachen, ik schijn eigenwijs te zijn. Maar HEJ ik kwam wel mooi naar de baas hoor. Tuurlijk ga ik naar de baas. Wederom krijg ik te horen dat ik dat goed deed. De oefening was dat ik naar mn baas zou gaan. Die kleine omweg vinden ze niet erg.
Na mij is het teckeltje aan de beurt. Hihi ze doet mij na. Duikt dezelfde hoek eerst in. Maar ze gaat daarna niet naar haar baasje. Vraag me af waarom niet. Zullen hun snoepjes soms niet zo lekker zijn?
Baasje en vrouwtje geven me een aai. En zeggen dat ik braaf ben. Dat ik zo mooi zit. Dat vind ik fijn als ze zo tegen me praten.
Dan komt ineens iedereen in beweging. Volgens mij mogen we naar huis. Jups we lopen naar het hekje. En vervolgens naar de auto. Als ik eenmaal de achterbank voel ga ik liggen. Ik ben best wel een beetje moe. Wat een apart avondje zeg! Maar wel leuk!!! Wat veel hondjes en wat een interessante plek. Gaan we nog een keertje terug? Ik hoop het wel!
Dan zie ik Siva weer. Want *zucht* ik vind Siva stiekem best wel heel leuk! Pssst niemand zeggen hoor...dan ga ik nu lekker slapen. Weltrusten!
dinsdag 13 augustus 2013
Beautiful memories!
Oma,
Een vrouw die mijn diepste respect verdiend. Een vrouw waar ik, naar horen zeggen, best veel op lijk. Met mijn lichte huid, de plukken rood die in mijn blonde haar doorschijnen, met mijn neus (ja het is echt waar) en met mijn super eigenwijze karakter. Ja ik ben een echte Loo!
Oma die in oktober 88 zou worden maar vanmorgen niet meer wakker werd. De 88 heeft ze dus helaas niet mogen halen.
Nouja helaas, het is beter zo! Met haar steeds erger wordende dementie was er niet veel kwaliteit in het leven meer over.
Genoot ze jaren terug nog van haar tijd in het verzorgingshuis en de activiteiten die ze daar kon doen, was daar nu geen sprake meer van.
De bingo was haar wekelijkse uitje. En het eten dat ze voorgeschoteld kreeg was ze super tevreden over. 'Er word lekker voor me gekookt!' Zei ze dan met een glimlach.
Niet veel dementerende ouderen die het zo positief inzien.
Toen oma 80 werd, werd langzaamaan duidelijk dat ze veel vergat. En deed ze dingen in haar eigen huisje waar wij vraagtekens bij konden zetten. Het ging na haar 80e verjaardag dan ook ineens snel en binnen korte tijd ging ze vanuit een ziekenhuisopname meteen het verzorgingshuis in. Zo geleidelijk dat ze het wel kon accepteren uiteindelijk.
In die bijna 8 jaar dat ze daar woonde is ze veranderd. Maar de eerste jaren ging het nog langzaam! Ietwat vergeetachtig maar nog steeds oma! Het blijft altijd je oma. Vergeetachtig of niet. Zij verdiend het om omringt te blijven door haar familie. En hoewel wij niet dichtbij wonen schroomden wij geen seconden en bleven wij haar indien mogelijk bezoekjes brengen.
Naarmate de jaren verstreken herkenden ze ons, Inge en mij, niet meer. In eerste instantie kon ze het riedeltje wel afmaken als je een voorzetje gaf. Zei je de naam Inge, dan volgde de naam Tanja vanzelf. Maar uiteindelijk lukte dat ook niet meer. Maar ze is dan nog steeds je oma! Ook al beseft ze dat zelf niet meer.
In haar ogen waren we al te groot om haar kleinkinderen te zijn. Ze kon het nauwelijks geloven.
Kleinkinderen zijn toch jong? Ze herinnerde Inge en mij dus nog als kinderen van een jaar of 7 en 9.
Dat was wel even een vreemde gewaarwording.
Maar we hadden al lang geaccepteerd dat ze zo dacht. Je kon het haar niet kwalijk nemen.
En bovendien was ze al lang blij als er mensen langs kwamen. Ongeacht wie. Iemand kwam voor haar, mooi toch?! En zo was het maar net!!!
Je familie blijft je familie. Ongeacht hun gezondheidstoestand.
Uiteindelijk werden de bezoekjes wel steeds minder. We kwamen niet meer zo veel bij oma de laatste tijd. Moet daar heel eerlijk in zijn. Daar ga ik niet omheen draaien. De mogelijkheid was er niet altijd naar met mn gezondheid en het feit dat ik niet meer thuis woonde. Maar mam en pap bleven wel gaan en via hun bleef ik op de hoogte over mijn lieve omaatje.
En ik ben ontzettend blij dat ik in 2011 nog haar verjaardag mee heb mogen vieren bij haar! Dat is een mooie 'eind' herinnering die ik heb! En voor de rest herdenk ik haar graag vooral in de jaren voordat ze 80 werd. Dat ze nog in de schoener woonde. De flat aan het leuke vijvertje vol eendjes. Waar Inge en ik zo'n mooie tijd doorgebracht hebben! De bezoekjes aan het kapelletje die we elke keer bezochten samen met oma. De rijst met varkensvlees en curry dat toch wel één van onze favoriete maaltijden was bij oma en die ze dan steevast maakte als wij kwamen logeren en de potjes mens erger je niet (met de drukknop in het midden die we zo leuk vonden) die we tot in den treuren speelden als we daar waren.
Een geweldige tijd, een geweldige oma!
Lieve oma, u bent nu weer bij opa! Die u bijna 20 jaar moest missen! Rust zacht!
Ik zal u nooit vergeten!
Een vrouw die mijn diepste respect verdiend. Een vrouw waar ik, naar horen zeggen, best veel op lijk. Met mijn lichte huid, de plukken rood die in mijn blonde haar doorschijnen, met mijn neus (ja het is echt waar) en met mijn super eigenwijze karakter. Ja ik ben een echte Loo!
Oma die in oktober 88 zou worden maar vanmorgen niet meer wakker werd. De 88 heeft ze dus helaas niet mogen halen.
Nouja helaas, het is beter zo! Met haar steeds erger wordende dementie was er niet veel kwaliteit in het leven meer over.
Genoot ze jaren terug nog van haar tijd in het verzorgingshuis en de activiteiten die ze daar kon doen, was daar nu geen sprake meer van.
De bingo was haar wekelijkse uitje. En het eten dat ze voorgeschoteld kreeg was ze super tevreden over. 'Er word lekker voor me gekookt!' Zei ze dan met een glimlach.
Niet veel dementerende ouderen die het zo positief inzien.
Toen oma 80 werd, werd langzaamaan duidelijk dat ze veel vergat. En deed ze dingen in haar eigen huisje waar wij vraagtekens bij konden zetten. Het ging na haar 80e verjaardag dan ook ineens snel en binnen korte tijd ging ze vanuit een ziekenhuisopname meteen het verzorgingshuis in. Zo geleidelijk dat ze het wel kon accepteren uiteindelijk.
In die bijna 8 jaar dat ze daar woonde is ze veranderd. Maar de eerste jaren ging het nog langzaam! Ietwat vergeetachtig maar nog steeds oma! Het blijft altijd je oma. Vergeetachtig of niet. Zij verdiend het om omringt te blijven door haar familie. En hoewel wij niet dichtbij wonen schroomden wij geen seconden en bleven wij haar indien mogelijk bezoekjes brengen.
Naarmate de jaren verstreken herkenden ze ons, Inge en mij, niet meer. In eerste instantie kon ze het riedeltje wel afmaken als je een voorzetje gaf. Zei je de naam Inge, dan volgde de naam Tanja vanzelf. Maar uiteindelijk lukte dat ook niet meer. Maar ze is dan nog steeds je oma! Ook al beseft ze dat zelf niet meer.
In haar ogen waren we al te groot om haar kleinkinderen te zijn. Ze kon het nauwelijks geloven.
Kleinkinderen zijn toch jong? Ze herinnerde Inge en mij dus nog als kinderen van een jaar of 7 en 9.
Dat was wel even een vreemde gewaarwording.
Maar we hadden al lang geaccepteerd dat ze zo dacht. Je kon het haar niet kwalijk nemen.
En bovendien was ze al lang blij als er mensen langs kwamen. Ongeacht wie. Iemand kwam voor haar, mooi toch?! En zo was het maar net!!!
Je familie blijft je familie. Ongeacht hun gezondheidstoestand.
Uiteindelijk werden de bezoekjes wel steeds minder. We kwamen niet meer zo veel bij oma de laatste tijd. Moet daar heel eerlijk in zijn. Daar ga ik niet omheen draaien. De mogelijkheid was er niet altijd naar met mn gezondheid en het feit dat ik niet meer thuis woonde. Maar mam en pap bleven wel gaan en via hun bleef ik op de hoogte over mijn lieve omaatje.
En ik ben ontzettend blij dat ik in 2011 nog haar verjaardag mee heb mogen vieren bij haar! Dat is een mooie 'eind' herinnering die ik heb! En voor de rest herdenk ik haar graag vooral in de jaren voordat ze 80 werd. Dat ze nog in de schoener woonde. De flat aan het leuke vijvertje vol eendjes. Waar Inge en ik zo'n mooie tijd doorgebracht hebben! De bezoekjes aan het kapelletje die we elke keer bezochten samen met oma. De rijst met varkensvlees en curry dat toch wel één van onze favoriete maaltijden was bij oma en die ze dan steevast maakte als wij kwamen logeren en de potjes mens erger je niet (met de drukknop in het midden die we zo leuk vonden) die we tot in den treuren speelden als we daar waren.
Een geweldige tijd, een geweldige oma!
Lieve oma, u bent nu weer bij opa! Die u bijna 20 jaar moest missen! Rust zacht!
Ik zal u nooit vergeten!
zaterdag 3 augustus 2013
Updeetje!
Rechts van mij klinkt een vrolijk geblaf. Ik zie nog net een kontje achter de poef vandaan komen. Eentje die de lucht in schiet. Quinn in de speelhouding. Staartje zwiept als een bezetene heen en weer. Hij pakt zn rode balletje en 'gooit' er mee met zn bekkie. Stuiter de stuiter de stuiter...
Vervolgens rent Quinn een rondje door de kamer. Hoppakee in de slip! Ja hoor daar zijn ze weer, de gekke 5 minuten. Hij duikt onder de stoel er klinkt nog een uitdagend blafje en dan eindigt hij in zn mandje. Uitgeteld! *Grin* Kleine druktemaker! Zo dat was even lekker volgens mij! Nu weer tijd voor een schoonheidsslaapje! ;-)
Als ik zo naar dat menke kijk dan kan ik niet anders dan breed grijnzen. We hebben heel wat te verduren gehad met hem. Moet eerlijk bekennen dat ik het een paar keer enorm donker heb ingezien. De combinatie puppystreken met het slaaptekort door zijn diarree (elke 2 uur tekeer gaan 's nachts en er uit willen) hakte er flink in. Mijn hemel wat hebben we het moeilijk gehad op een gegeven moment. We waren nog net geen zombies maar het scheelde niet veel.
Het is mijn geluk geweest dat ik al hulp kreeg van Bever in deze periode.
En dat klinkt heel tegenstrijdig met mijn verwachting eerst. Een hondje zou mij ten positieve veranderen. Een hondje zou mij meer in het sociale krijgen. Een hondje zou de afleiding zijn die ik nodig heb. Een hondje zou mij over verschillende drempels heen helpen.
En begrijp me niet verkeerd! Ik vind nog steeds dat dat zo is! Ik heb ontzettend veel aan Quinn te danken! Maar eerlijk is eerlijk, ik kan er nu pas echt van 'genieten'.
Quinn heeft al zoveel voor me betekend! En we hebben al zoveel met hem bereikt! Maar zijn gezondheidsproblemen zijn een echte strijd geweest. Mijn hemel wat kan je je dan machteloos voelen!
Maar nu lijkt het de goede kant op te gaan. Na anderhalve maand aanpoten en veel bij de dierenarts gezeten te hebben, hebben we eindelijk een kuurtje gekregen van haar. Hij slikt zn medicatie nu pas 2 dagen maar het is al drastisch veranderd.
Gister wist ik nog niet of ik er echt in moest geloven of dat het maar toeval was. Maar ik ben nu toch wel voor het grootste deel overtuigd dat we 'het kreng' eindelijk hebben aangepakt!
Het is zo'n leuk, lief en mooi ventje! De puppystreken horen erbij. En nu wij weer aan onze nachtrust komen kunnen wij het ook veel beter aan en dat is aan éénieder te merken. De laatste 2 a 3 weken verlopen al met minder irritatie. Een leven zonder Quinn is al absoluut niet meer in te denken. Wat een aanhankelijk mannetje! Knuffelen houd hij van! En hoe! ^_^
Lekker met ons spelen en zich opkrullen in onze schoot. Al gaat dat steeds minder goed haha!
En hij is ook zo leergierig. Ondanks zijn darmpjes (waar hij gegarandeerd last van heeft gehad) hebben we zoveel met hem bereikt! Quinn kan overal mee naartoe! Mensen vind hij leuk, hondjes vind hij leuk, katten eveneens! Autorijden is geen probleem en alleen thuis zijn kan hij ook. Uiteraard nog niet te lang maar als we dat over langere periode steeds wat meer gaan uitrekken gaat dat ook geen problemen opleveren.
Half augustus begint hij met zijn cursus. Eigenlijk hebben we er alle vertrouwen in dat hij dat leuk gaat vinden! En ook veel gaat leren. Als ik nu al zie wat hij kan...WOW!
14 Weekjes is hij nu! <3 Zo leuk om te zien hoe hij groeit! Zo leuk om de veranderingen mee te maken. Rens heeft gister foto's van Quinn gemaakt! Ben zo ontzettend benieuwd naar het resultaat! En Rens bedankt voor het maken van die foto's! Ik kan niet anders dan zeggen dat ik de foto's op jouw site super mooi vind! Heb er alle vertrouwen in dat je Quinn mooi vastgelegd hebt!
Ook zo leuk om Kay te zien stralen als het om Quinn gaat! Die 2 zijn één hand en één poot op één en dezelfde buik! ;-)
En wat een grote stap! Quinn heeft het pootje optillen bij het plassen ontdekt! Whahaha...iets waar Kay al even op zat te wachten...wanneer zal hij??! En zie! Gisteravond ging bij dezelfde wandeling zn pootje maar liefst 3x omhoog. Hij begint het leuk te vinden lijkt het bijna! :-P 'He?! Kan ik op 3 poten blijven staan? He ik kan zo ook plassen! COOOOOL!'
Die mooie, stoere Quinn!
En dan wil ik toch nog heel even een kleine stukje van deze blog wijden aan Sam, Erik en hun meiden!
Gister een dagje Venray gedaan. Weer Genoten met een hoofdletter! Hier schrijft een hele trotse peettante! <3
Een peettante die alleen maar kan stralen als ze dat kleine hummeltje in dr armen heeft. En gister had ik een overdosis aan Nyntha-knuffelen!
Ik kom daar aan en voordat ik goed en wel zit krijg ik Nyntha in mn armen geduwd. Ik vind dat alles behalve erg hihi...kom maar! Ze kijkt me aan, spuugt haar speentje uit en grijnst naar me!
Wat een enorm smeltmomentje!
En dan ook nog ontzettend veel knuffels gekregen van Xanne en Ymke! <3 Ik had de meiden echt wel gemist! Daar hoef ik geen geheim van te maken! Heerlijk om een middagje met ze door te brengen!
Ymke bleef echt aan me plakken. Die laat dat altijd wel heel duidelijk merken dat ze me graag ziet. Spreekt het ook uit dat ze me gemist heeft. Tja dan kan ik niet anders dan me heel warm voelen van binnen. En me ook ontzettend welkom te voelen daar.
Met Sam en Erik ook nog steeds de grootste lol. Als vanouds! Erik had al snel door dat ik nog steeds uit hetzelfde hout ben gesneden als eerst. Ben even gevat als die 2 en geef ze gerust een koekje van eigen deeg! ;-) Ik weet dat ik dat bij hun kan doen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn. Het blijft één maffe bende daar als we bij elkaar zijn.
Ja ik kan echt wel zeggen dat ik trots ben momenteel. Trots op alles om mij heen en op mezelf. Hoewel Bever mij leegvreet qua energie kan ik weer genieten.
Genieten van Kay, van Quinn, Spooky, Daantje, mijn (schoon)familie, mijn vrienden!
Nog zo'n 8 a 9 maanden met mezelf aan de slag en dan ken ik hopelijk mezelf niet eens meer terug! ;-) Op een positieve manier uiteraard!
Vervolgens rent Quinn een rondje door de kamer. Hoppakee in de slip! Ja hoor daar zijn ze weer, de gekke 5 minuten. Hij duikt onder de stoel er klinkt nog een uitdagend blafje en dan eindigt hij in zn mandje. Uitgeteld! *Grin* Kleine druktemaker! Zo dat was even lekker volgens mij! Nu weer tijd voor een schoonheidsslaapje! ;-)
Als ik zo naar dat menke kijk dan kan ik niet anders dan breed grijnzen. We hebben heel wat te verduren gehad met hem. Moet eerlijk bekennen dat ik het een paar keer enorm donker heb ingezien. De combinatie puppystreken met het slaaptekort door zijn diarree (elke 2 uur tekeer gaan 's nachts en er uit willen) hakte er flink in. Mijn hemel wat hebben we het moeilijk gehad op een gegeven moment. We waren nog net geen zombies maar het scheelde niet veel.
Het is mijn geluk geweest dat ik al hulp kreeg van Bever in deze periode.
En dat klinkt heel tegenstrijdig met mijn verwachting eerst. Een hondje zou mij ten positieve veranderen. Een hondje zou mij meer in het sociale krijgen. Een hondje zou de afleiding zijn die ik nodig heb. Een hondje zou mij over verschillende drempels heen helpen.
En begrijp me niet verkeerd! Ik vind nog steeds dat dat zo is! Ik heb ontzettend veel aan Quinn te danken! Maar eerlijk is eerlijk, ik kan er nu pas echt van 'genieten'.
Quinn heeft al zoveel voor me betekend! En we hebben al zoveel met hem bereikt! Maar zijn gezondheidsproblemen zijn een echte strijd geweest. Mijn hemel wat kan je je dan machteloos voelen!
Maar nu lijkt het de goede kant op te gaan. Na anderhalve maand aanpoten en veel bij de dierenarts gezeten te hebben, hebben we eindelijk een kuurtje gekregen van haar. Hij slikt zn medicatie nu pas 2 dagen maar het is al drastisch veranderd.
Gister wist ik nog niet of ik er echt in moest geloven of dat het maar toeval was. Maar ik ben nu toch wel voor het grootste deel overtuigd dat we 'het kreng' eindelijk hebben aangepakt!
Het is zo'n leuk, lief en mooi ventje! De puppystreken horen erbij. En nu wij weer aan onze nachtrust komen kunnen wij het ook veel beter aan en dat is aan éénieder te merken. De laatste 2 a 3 weken verlopen al met minder irritatie. Een leven zonder Quinn is al absoluut niet meer in te denken. Wat een aanhankelijk mannetje! Knuffelen houd hij van! En hoe! ^_^
Lekker met ons spelen en zich opkrullen in onze schoot. Al gaat dat steeds minder goed haha!
En hij is ook zo leergierig. Ondanks zijn darmpjes (waar hij gegarandeerd last van heeft gehad) hebben we zoveel met hem bereikt! Quinn kan overal mee naartoe! Mensen vind hij leuk, hondjes vind hij leuk, katten eveneens! Autorijden is geen probleem en alleen thuis zijn kan hij ook. Uiteraard nog niet te lang maar als we dat over langere periode steeds wat meer gaan uitrekken gaat dat ook geen problemen opleveren.
Half augustus begint hij met zijn cursus. Eigenlijk hebben we er alle vertrouwen in dat hij dat leuk gaat vinden! En ook veel gaat leren. Als ik nu al zie wat hij kan...WOW!
14 Weekjes is hij nu! <3 Zo leuk om te zien hoe hij groeit! Zo leuk om de veranderingen mee te maken. Rens heeft gister foto's van Quinn gemaakt! Ben zo ontzettend benieuwd naar het resultaat! En Rens bedankt voor het maken van die foto's! Ik kan niet anders dan zeggen dat ik de foto's op jouw site super mooi vind! Heb er alle vertrouwen in dat je Quinn mooi vastgelegd hebt!
Ook zo leuk om Kay te zien stralen als het om Quinn gaat! Die 2 zijn één hand en één poot op één en dezelfde buik! ;-)
En wat een grote stap! Quinn heeft het pootje optillen bij het plassen ontdekt! Whahaha...iets waar Kay al even op zat te wachten...wanneer zal hij??! En zie! Gisteravond ging bij dezelfde wandeling zn pootje maar liefst 3x omhoog. Hij begint het leuk te vinden lijkt het bijna! :-P 'He?! Kan ik op 3 poten blijven staan? He ik kan zo ook plassen! COOOOOL!'
Die mooie, stoere Quinn!
En dan wil ik toch nog heel even een kleine stukje van deze blog wijden aan Sam, Erik en hun meiden!
Gister een dagje Venray gedaan. Weer Genoten met een hoofdletter! Hier schrijft een hele trotse peettante! <3
Een peettante die alleen maar kan stralen als ze dat kleine hummeltje in dr armen heeft. En gister had ik een overdosis aan Nyntha-knuffelen!
Ik kom daar aan en voordat ik goed en wel zit krijg ik Nyntha in mn armen geduwd. Ik vind dat alles behalve erg hihi...kom maar! Ze kijkt me aan, spuugt haar speentje uit en grijnst naar me!
Wat een enorm smeltmomentje!
En dan ook nog ontzettend veel knuffels gekregen van Xanne en Ymke! <3 Ik had de meiden echt wel gemist! Daar hoef ik geen geheim van te maken! Heerlijk om een middagje met ze door te brengen!
Ymke bleef echt aan me plakken. Die laat dat altijd wel heel duidelijk merken dat ze me graag ziet. Spreekt het ook uit dat ze me gemist heeft. Tja dan kan ik niet anders dan me heel warm voelen van binnen. En me ook ontzettend welkom te voelen daar.
Met Sam en Erik ook nog steeds de grootste lol. Als vanouds! Erik had al snel door dat ik nog steeds uit hetzelfde hout ben gesneden als eerst. Ben even gevat als die 2 en geef ze gerust een koekje van eigen deeg! ;-) Ik weet dat ik dat bij hun kan doen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn. Het blijft één maffe bende daar als we bij elkaar zijn.
Ja ik kan echt wel zeggen dat ik trots ben momenteel. Trots op alles om mij heen en op mezelf. Hoewel Bever mij leegvreet qua energie kan ik weer genieten.
Genieten van Kay, van Quinn, Spooky, Daantje, mijn (schoon)familie, mijn vrienden!
Nog zo'n 8 a 9 maanden met mezelf aan de slag en dan ken ik hopelijk mezelf niet eens meer terug! ;-) Op een positieve manier uiteraard!
zaterdag 20 juli 2013
2013 so far...
Quinn aan het slapen, Kay weg...en ik vandaag niet helemaal lekker na een nachtje flink spoken. Oftewel extra lief voor mezelf at the moment. :-)
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!
Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!
En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3
Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)
En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!
Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!
En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3
Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)
En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.
zondag 7 juli 2013
Een grote eer!
Tijd voor een nieuw blogje. Eentje die ik gewoon even aan een bijzonder meisje moet wijden. En wel aan Nyntha!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
zaterdag 6 juli 2013
donderdag 27 juni 2013
Quinns adventures!
Morgen is Quinn al 2 weekjes bij ons. Jeetje wat vliegt de tijd. En jeetje wat hebben we in die 2 weekjes al veel bereikt. Ongelofelijk hoe snel zo'n jong hondje dingen oppikt.
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!
Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)
Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!
Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!
Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)
Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!
Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!
donderdag 16 mei 2013
'Bever'
Een hele maand verder. Het bloggen schiet er een beetje bij in.
Hoewel ik normaliter totaal geen moeite heb met schrijven gaat het nu toch iets moeizamer.
Terwijl ik de juiste woorden voor deze blog probeer te vinden schiet er zoveel meer door mijn hoofd. Zaken die helemaal geen ene reet met deze blog te maken hebben.
Het is een hectische tijd. Dat merk ik aan alles. Mijn gedachten slaan op hol en mijn lichaam staat ook onder spanning.
Ik had er gister nog met Kay over. Van de 100% waaruit mijn leven bestaat is zo'n 70% een rotzooi! Een web van chaos, emoties, spanning, angst en falen. Waarmee ik niet wil zeggen dat die 70% alleen ellende is hoor. Sinds Kay en ik elkaar weer zien lach en straal ik weer meer! Maar ergens diep in mijn gedachten schuilt een donker wolkje die alles overschaduwt.
Iets wat ik niet eens meer hoef te proberen te verbergen. Ik ben een open boek voor de mensen die dicht bij me staan.
Zo was het mijn moeder die vorige week donderdag maar 1 snelle blik op mij hoefde te werpen om te zien dat er iets niet oké was. Hoewel ik al 2 uur in de auto had gezeten en compleet tot rust was gekomen bleek ik toch iets uit te stralen.
Moeders hebben zoiets meteen door. Terwijl ik met mn meest brede glimlach probeerde te verhullen hoe mijn werkelijke toestand was, bleek ik zo doorzichtig als de pest. Na een 'wat is er?' volgde meteen een dikke knuffel. Tja ontkennen dat er iets was ging toch niet meer. Maar ik merkte wel dat ik haar op 1 punt even moest geruststellen. Nee het had niet met Kay te maken. Tussen ons was (en is) alles nog helemaal in orde.
Mijn hereniging met hem is het beste wat me kon overkomen. Het maakt die 70% dragelijk! Hij weet dat, dat laat ik hem geregeld weten. Het feit dat ik alles met hem kan delen zegt ook genoeg. Vanaf het begin heb ik met geen woord gezwegen over mijn toestand. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken en hij heeft aardig wat met mij te stellen. Dat realiseer ik me en mijn respect en waardering naar hem toe is immens!
Nog 1 weekje en Kay en ik hebben onze eerste mijlpaal, ofja 3 maanden heeft tenminste een benaming. Een kwartaal!
3 Mooie maar hectische maanden! Mooi omdat het goed voelt tussen ons en het ook nog eens zoveel langer voelt! 3 Maanden? Is het serieus nog maar 3 maanden? We kennen elkaar al zo door en door. Het is nu al meer dan vertrouwd! En hectisch omdat, naast onze huidige toestand, er zoveel is gebeurd en nog staat te gebeuren. Naast alle moetjes en Kays grote verhuizing terug naar Limburg zijn het alle gebeurtenissen in het dagelijkse leven die ons ook goed bezig houden.
Het voelt dan ook geregeld alsof we teveel hooi op onze vork nemen maar we kunnen nou eenmaal momenteel geen gas terugnemen. Het moet nu echt even allemaal gebeuren terwijl het dagelijkse leven ook gewoon doorgaat.
Zoveel regelen, zoveel doen, zoveel afspreken en tegelijkertijd niet de schouders laten hangen en overeind blijven. Zorgen dat we het volhouden. Het zij met de nodige hulp! Zowel vriendschappelijk als professioneel.
Over professioneel gesproken. Mijn afspraken bij BvR (oftewel Bever zoals Kay en ik het vanaf nu noemen) beginnen eindelijk serieuze vormen aan te nemen. De intakeperiode is voorbij. Tijd voor actie! Iets wat meer dan welkom is in deze tijd.
Ik weet dat ik het zo niet mag zien maar momenteel voelt het echt alsof ik Kay tekort doe.
Heb het idee dat ik alleen maar klaag en zeur. Heb dat gister ook uitgesproken. Hij weet dat ik het zo ervaar. 'Bever' weet dat ook.
Ik maak daar geen geheim van. Weet ook dat ik dat ook moet gaan loslaten.
De ene keer lukt me dat en de keer daarop weer niet.
Het jojo effect is nog steeds enorm aanwezig. Op alle fronten eigenlijk wel!
De ene keer zit ik als een ware miss positivo bij Bever en de keer daarop kan ik de beste man geheel het tegenovergestelde vertellen.
Onvoorstelbaar hoe het bij elke afspraak weer afwachten is hoe ik daar zit. Moet voor hem ook een apart fenomeen zijn. Al zal hij dit wel vaker zien.
Ik ben er in ieder geval achter gekomen hoeveel er in slechts enkele weekjes kan veranderen en gebeuren.
Ik kijk in ieder geval uit naar het moment dat Kay en ik ons leven samen kunnen beginnen. Iets wat nu nog niet mogelijk is. Maar met zijn verhuizing naar Limburg is hij in ieder geval een stap dichterbij! Het reizen van en naar Almere is al iets wat we achter ons kunnen gaan laten! Al zullen we daar nog geregeld zijn om Yvonne en Eric te bezoeken! Hoewel de bezoeken minder frequent zullen zijn, zullen we zeker zoveel mogelijk contact gaan houden.
Het word even een paar maanden aanpoten, even water bij de wijn doen.
Alle inspanningen, moeite en goede gesprekken die we samen (uit)gevoerd hebben zullen niet voor niets zijn.
Schouders recht, borst vooruit, hoofd omhoog, kop op!
Met die instelling en de opdrachten die ik van Bever krijg komt alles wel goed. Het kost even wat tijd maar dan hebben we uiteindelijk ook wat!
En nu ga ik een eind breien aan deze blog. Mijn lief heeft me net een kop koffie gebracht! <3
I'll keep you updated!
Hoewel ik normaliter totaal geen moeite heb met schrijven gaat het nu toch iets moeizamer.
Terwijl ik de juiste woorden voor deze blog probeer te vinden schiet er zoveel meer door mijn hoofd. Zaken die helemaal geen ene reet met deze blog te maken hebben.
Het is een hectische tijd. Dat merk ik aan alles. Mijn gedachten slaan op hol en mijn lichaam staat ook onder spanning.
Ik had er gister nog met Kay over. Van de 100% waaruit mijn leven bestaat is zo'n 70% een rotzooi! Een web van chaos, emoties, spanning, angst en falen. Waarmee ik niet wil zeggen dat die 70% alleen ellende is hoor. Sinds Kay en ik elkaar weer zien lach en straal ik weer meer! Maar ergens diep in mijn gedachten schuilt een donker wolkje die alles overschaduwt.
Iets wat ik niet eens meer hoef te proberen te verbergen. Ik ben een open boek voor de mensen die dicht bij me staan.
Zo was het mijn moeder die vorige week donderdag maar 1 snelle blik op mij hoefde te werpen om te zien dat er iets niet oké was. Hoewel ik al 2 uur in de auto had gezeten en compleet tot rust was gekomen bleek ik toch iets uit te stralen.
Moeders hebben zoiets meteen door. Terwijl ik met mn meest brede glimlach probeerde te verhullen hoe mijn werkelijke toestand was, bleek ik zo doorzichtig als de pest. Na een 'wat is er?' volgde meteen een dikke knuffel. Tja ontkennen dat er iets was ging toch niet meer. Maar ik merkte wel dat ik haar op 1 punt even moest geruststellen. Nee het had niet met Kay te maken. Tussen ons was (en is) alles nog helemaal in orde.
Mijn hereniging met hem is het beste wat me kon overkomen. Het maakt die 70% dragelijk! Hij weet dat, dat laat ik hem geregeld weten. Het feit dat ik alles met hem kan delen zegt ook genoeg. Vanaf het begin heb ik met geen woord gezwegen over mijn toestand. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken en hij heeft aardig wat met mij te stellen. Dat realiseer ik me en mijn respect en waardering naar hem toe is immens!
Nog 1 weekje en Kay en ik hebben onze eerste mijlpaal, ofja 3 maanden heeft tenminste een benaming. Een kwartaal!
3 Mooie maar hectische maanden! Mooi omdat het goed voelt tussen ons en het ook nog eens zoveel langer voelt! 3 Maanden? Is het serieus nog maar 3 maanden? We kennen elkaar al zo door en door. Het is nu al meer dan vertrouwd! En hectisch omdat, naast onze huidige toestand, er zoveel is gebeurd en nog staat te gebeuren. Naast alle moetjes en Kays grote verhuizing terug naar Limburg zijn het alle gebeurtenissen in het dagelijkse leven die ons ook goed bezig houden.
Het voelt dan ook geregeld alsof we teveel hooi op onze vork nemen maar we kunnen nou eenmaal momenteel geen gas terugnemen. Het moet nu echt even allemaal gebeuren terwijl het dagelijkse leven ook gewoon doorgaat.
Zoveel regelen, zoveel doen, zoveel afspreken en tegelijkertijd niet de schouders laten hangen en overeind blijven. Zorgen dat we het volhouden. Het zij met de nodige hulp! Zowel vriendschappelijk als professioneel.
Over professioneel gesproken. Mijn afspraken bij BvR (oftewel Bever zoals Kay en ik het vanaf nu noemen) beginnen eindelijk serieuze vormen aan te nemen. De intakeperiode is voorbij. Tijd voor actie! Iets wat meer dan welkom is in deze tijd.
Ik weet dat ik het zo niet mag zien maar momenteel voelt het echt alsof ik Kay tekort doe.
Heb het idee dat ik alleen maar klaag en zeur. Heb dat gister ook uitgesproken. Hij weet dat ik het zo ervaar. 'Bever' weet dat ook.
Ik maak daar geen geheim van. Weet ook dat ik dat ook moet gaan loslaten.
De ene keer lukt me dat en de keer daarop weer niet.
Het jojo effect is nog steeds enorm aanwezig. Op alle fronten eigenlijk wel!
De ene keer zit ik als een ware miss positivo bij Bever en de keer daarop kan ik de beste man geheel het tegenovergestelde vertellen.
Onvoorstelbaar hoe het bij elke afspraak weer afwachten is hoe ik daar zit. Moet voor hem ook een apart fenomeen zijn. Al zal hij dit wel vaker zien.
Ik ben er in ieder geval achter gekomen hoeveel er in slechts enkele weekjes kan veranderen en gebeuren.
Ik kijk in ieder geval uit naar het moment dat Kay en ik ons leven samen kunnen beginnen. Iets wat nu nog niet mogelijk is. Maar met zijn verhuizing naar Limburg is hij in ieder geval een stap dichterbij! Het reizen van en naar Almere is al iets wat we achter ons kunnen gaan laten! Al zullen we daar nog geregeld zijn om Yvonne en Eric te bezoeken! Hoewel de bezoeken minder frequent zullen zijn, zullen we zeker zoveel mogelijk contact gaan houden.
Het word even een paar maanden aanpoten, even water bij de wijn doen.
Alle inspanningen, moeite en goede gesprekken die we samen (uit)gevoerd hebben zullen niet voor niets zijn.
Schouders recht, borst vooruit, hoofd omhoog, kop op!
Met die instelling en de opdrachten die ik van Bever krijg komt alles wel goed. Het kost even wat tijd maar dan hebben we uiteindelijk ook wat!
En nu ga ik een eind breien aan deze blog. Mijn lief heeft me net een kop koffie gebracht! <3
I'll keep you updated!
maandag 15 april 2013
SMART thinking!
Tijdje niet geschreven! 16 April ondertussen. De 4e maand van het nieuwe jaar. Time flies! Je merkt het aan alles. Zelfs aan het feit dat we nu, terecht, kunnen zeggen dat het lente is. Ze liet te lang op zich wachten. Hoewel de kalender al weken lang aangaf dat ze gearriveerd had moeten zijn was dat in de praktijk wel anders. Blauwbekkend en klappertandend trotseerden wij allemaal de kou. De ijzige kou. In maart! Maart roert zijn staart. Jups dat moge duidelijk zijn. Lekker eigenwijze maand!
Vast geen toeval dat ik dan geboren ben in die betreffende maand.
Maar goed! We hebben er even op moeten wachten maar het lijkt nu dan toch EIN-DE-LIJK zo ver. Zon en warmte. Nog niet in den extremen maar zo hoog zijn de verwachtingen ook nog niet!
Dat komt vanzelf wel zodra we de zomermaanden in gaan. Althans laten we dat hopen!
We hebben het tenslotte over Nederland.
En zoals zondag al gegrapt werd, terwijl we in het zonnetje genoten van de eerste BBQ van dit jaar, zou het nog niet eens zo raar zijn als het volgende week weer zou sneeuwen!
Neeee geen zorgen. De weersvooruitzichten zien er goed uit hoor! Geen sneeuw op weg naar ons koude kikkerlandje maar zon! Veel zon!
Ik zeg: komt u maar. Meer dan welkom!
Even denken...heb ik nog iets up te daten?
Ja geef me even de tijd hoor! Concentratie is weer ver te zoeken. Terwijl ik deze blog typ ben ik vooral veel bezig met de radio. Vooral meezingen en mee neurien! En mijn voet doet een ritmisch dansje!
Oja, update! Gister BvR! Een zeer welkome afleiding. Had het echt even nodig. Al moet ik bekennen dat een uur van te voren dat rottige onbehagelijke gevoel ook weer aanwezig was. Soort van runaway bride gevoel. Als ik kon vluchten zou ik het doen. Maar ik weet ook dat ik nu echt door moet zetten.
Dagen lang kijk ik uit naar die afspraak en als die dan eindelijk nadert slaat het nerveuze monster in mij weer toe. Ik zou er ondertussen toch gewend aan moeten zijn. Niet dus!
Maar het was een zeer geslaagd half uurtje! Ja het was een korte deze keer! Hij had tijd uitgetrokken om samen met mij mijn doelen helemaal goed uit te werken. Doelen die ik van te voren al had moeten uitwerken volgens de SMART methode.
Al snel kreeg ik het compliment dat de doelen helemaal in orde waren. Hij kon er niks aan veranderen. Hij was zelf volgens mij een beetje verbaasd. Tja je hebt een sociale opleiding gedaan of niet he! ;-) Psych versus pedagogisch medewerkster...beide maak je gebruik van de SMART!
Voor degene die nu denken: WAT methode? NEE smart methode!
Specfiek/Meetbaar/Acceptabel/Realistisch/Tijdsgebonden
Allemaal criteria waar een goed doel aan moet voldoen.
Afijn, om een lang verhaal net zo kort te maken als mijn afspraak gister...het was leuk om te horen dat hij met deze doelen meteen aan de slag kon. En zodoende stond ik binnen no time weer buiten. Volgende keer plan van aanpak. Ik wens de beste man succes dr mee! Ik ben benieuwd!
Momenteel voel ik me best oke! Het weer, het gezellige weekend en die afspraak hebben me goed gedaan.
Kijken dat we die stemming vast kunnen houden!
Dadelijk aan de slag met de tiramisu! Na de bienenstich van vorige week gaan Kay en ik vanochtend proberen om eigen gemaakte tiramisu op tafel te krijgen!
Daarna nog even de stad in en vanmiddag naar Kyra. :-)
Ik zeg: Fijne dag allemaal! Geniet van de zon, geniet van je dag! En als het even tegenzit realiseer dan dat je best even vloeken mag! ;-)
Vast geen toeval dat ik dan geboren ben in die betreffende maand.
Maar goed! We hebben er even op moeten wachten maar het lijkt nu dan toch EIN-DE-LIJK zo ver. Zon en warmte. Nog niet in den extremen maar zo hoog zijn de verwachtingen ook nog niet!
Dat komt vanzelf wel zodra we de zomermaanden in gaan. Althans laten we dat hopen!
We hebben het tenslotte over Nederland.
En zoals zondag al gegrapt werd, terwijl we in het zonnetje genoten van de eerste BBQ van dit jaar, zou het nog niet eens zo raar zijn als het volgende week weer zou sneeuwen!
Neeee geen zorgen. De weersvooruitzichten zien er goed uit hoor! Geen sneeuw op weg naar ons koude kikkerlandje maar zon! Veel zon!
Ik zeg: komt u maar. Meer dan welkom!
Even denken...heb ik nog iets up te daten?
Ja geef me even de tijd hoor! Concentratie is weer ver te zoeken. Terwijl ik deze blog typ ben ik vooral veel bezig met de radio. Vooral meezingen en mee neurien! En mijn voet doet een ritmisch dansje!
Oja, update! Gister BvR! Een zeer welkome afleiding. Had het echt even nodig. Al moet ik bekennen dat een uur van te voren dat rottige onbehagelijke gevoel ook weer aanwezig was. Soort van runaway bride gevoel. Als ik kon vluchten zou ik het doen. Maar ik weet ook dat ik nu echt door moet zetten.
Dagen lang kijk ik uit naar die afspraak en als die dan eindelijk nadert slaat het nerveuze monster in mij weer toe. Ik zou er ondertussen toch gewend aan moeten zijn. Niet dus!
Maar het was een zeer geslaagd half uurtje! Ja het was een korte deze keer! Hij had tijd uitgetrokken om samen met mij mijn doelen helemaal goed uit te werken. Doelen die ik van te voren al had moeten uitwerken volgens de SMART methode.
Al snel kreeg ik het compliment dat de doelen helemaal in orde waren. Hij kon er niks aan veranderen. Hij was zelf volgens mij een beetje verbaasd. Tja je hebt een sociale opleiding gedaan of niet he! ;-) Psych versus pedagogisch medewerkster...beide maak je gebruik van de SMART!
Voor degene die nu denken: WAT methode? NEE smart methode!
Specfiek/Meetbaar/Acceptabel/Realistisch/Tijdsgebonden
Allemaal criteria waar een goed doel aan moet voldoen.
Afijn, om een lang verhaal net zo kort te maken als mijn afspraak gister...het was leuk om te horen dat hij met deze doelen meteen aan de slag kon. En zodoende stond ik binnen no time weer buiten. Volgende keer plan van aanpak. Ik wens de beste man succes dr mee! Ik ben benieuwd!
Momenteel voel ik me best oke! Het weer, het gezellige weekend en die afspraak hebben me goed gedaan.
Kijken dat we die stemming vast kunnen houden!
Dadelijk aan de slag met de tiramisu! Na de bienenstich van vorige week gaan Kay en ik vanochtend proberen om eigen gemaakte tiramisu op tafel te krijgen!
Daarna nog even de stad in en vanmiddag naar Kyra. :-)
Ik zeg: Fijne dag allemaal! Geniet van de zon, geniet van je dag! En als het even tegenzit realiseer dan dat je best even vloeken mag! ;-)
woensdag 27 maart 2013
Tanja-tijd
Het is woensdag! De 27e! Het is dat de beste man op de radio dat net zegt! Ik ben echt een beetje de dagen kwijt de laatste tijd!
Maar goed, wat ben ik niet kwijt? Ik ben zo vaak zo veel kwijt! Ik ben altijd alles kwijt. Kinderen voor kinderen 1992! Het liedje zou voor mij geschreven kunnen zijn.
Maar het zijn niet alleen tastbare spullen die ik kwijt raak. Met enige regelmaat ben ik de 'draad' ook kwijt! :-P Met 10 dingen tegelijk bezig zijn, ken je dat?
Ik wel! En ik weet ZEKER met mij nog velen meer!
Om maar een klein voorbeeldje te noemen! Deze ochtend! Ik zit lekker met mn voetjes hoog op de bank. Laptopje op schoot, radio aan. Ik schrijf op twitter dat ik mezelf eerst nog een kop koffie gun alvorens de huisvrouw uit te gaan hangen. Het is nog even Tanja-tijd! Ik sta op, loop met mijn kopje naar de keuken. Ik zet mijn kopje neer, werp een blik naar buiten. ZON, veel zon! En in die zonnestralen zie je altijd heel vrolijk van die kleine stofjes op en neer dansen. Oja stofvegen. Waar is dat plumeau geval? Oja op de tafel!
Hopakee daar is afleiding nummero 1. Voordat ik het weet ben ik de kamer aan het stofvegen.
Pas minuten later realiseer ik het me. Ho wacht even Tanja! Jij ging koffie maken! Werken zou je daarna pas doen.
De zon heeft altijd net wat extra goede invloed op me. Schijnt de zon dan laad ik op. Vind ik net wat meer energie om mezelf voorbij te rennen.
Nouja, ik maak dit even af. Ik kom met de plumeau bij de salontafel. Lege glazen! Even op het aanrecht zetten.
He mijn koffiekopje! Oja ik ga even koffie maken! Ik grijp naar de pot met koffiepads. So far so good! Doe de pad in het senseogeval en dan afleiding nummero 2! Ik schuif een paar borden aan de kant en echt waar je verzint het niet. Voordat ik het in de gaten heb, heb ik de kraan aangeslingerd en ben ik af aan het spoelen!!! Ik betrap mezelf er op maar er zomaar ineens mee stoppen past niet bij mij. Nou maak ik het ook af ook! Nou kan die koffie ook nog wel even wachten. Die 5 minuten langer maakt ook niks uit.
Ja I wish! Eén blik opzij en ik zie dat ik nog niet klaar was met stoffen. Ik spreek mezelf letterlijk streng toe dat dat stoffen wel even kan wachten. Maar nee hoor! Ik weet dat als ik dat doe ik de rust niet heb om van dat kopje koffie te genieten.
Ik orden de afwas, dat alles netjes klaar staat voor de afwas zo meteen en ga even verder met stoffen. Veel hoef ik niet meer hoor! Het is zo gedaan. Maar goed ook want mijn rug geeft een aantal goede signalen dat het voor even genoeg is.
Ik vervolg mijn weg naar mijn lege kopje. Die nog steeds braaf op mij staat te wachten. Ik pak de pot suiker, gooi 2 kleine schepjes in mn kopje. For a split second schieten mijn ogen over de afwas. Aaaah als ik die afwas nou even snel wegwe....
NEE TANJA!
En ZO gaat dat de laatste tijd dus elke dag bij mij! Het is dat ik geen vleugels heb want ik vlieg echt door het huis. Dagelijks, terugkerend...geen rust in de kont. Van alles tegelijk willen doen.
Gas terugnemen! Ik besef het me. En langzaam aan leer ik dat ook wel!
Ik druk op het knopje van de senseo. Met een glimlach kijk ik hoe het ding mijn kopje met koffie vult! Aaaaah momentje van rust! De afwas negeer ik! Dat komt straks wel...
Nu is het Tanja-tijd!
Maar goed, wat ben ik niet kwijt? Ik ben zo vaak zo veel kwijt! Ik ben altijd alles kwijt. Kinderen voor kinderen 1992! Het liedje zou voor mij geschreven kunnen zijn.
Maar het zijn niet alleen tastbare spullen die ik kwijt raak. Met enige regelmaat ben ik de 'draad' ook kwijt! :-P Met 10 dingen tegelijk bezig zijn, ken je dat?
Ik wel! En ik weet ZEKER met mij nog velen meer!
Om maar een klein voorbeeldje te noemen! Deze ochtend! Ik zit lekker met mn voetjes hoog op de bank. Laptopje op schoot, radio aan. Ik schrijf op twitter dat ik mezelf eerst nog een kop koffie gun alvorens de huisvrouw uit te gaan hangen. Het is nog even Tanja-tijd! Ik sta op, loop met mijn kopje naar de keuken. Ik zet mijn kopje neer, werp een blik naar buiten. ZON, veel zon! En in die zonnestralen zie je altijd heel vrolijk van die kleine stofjes op en neer dansen. Oja stofvegen. Waar is dat plumeau geval? Oja op de tafel!
Hopakee daar is afleiding nummero 1. Voordat ik het weet ben ik de kamer aan het stofvegen.
Pas minuten later realiseer ik het me. Ho wacht even Tanja! Jij ging koffie maken! Werken zou je daarna pas doen.
De zon heeft altijd net wat extra goede invloed op me. Schijnt de zon dan laad ik op. Vind ik net wat meer energie om mezelf voorbij te rennen.
Nouja, ik maak dit even af. Ik kom met de plumeau bij de salontafel. Lege glazen! Even op het aanrecht zetten.
He mijn koffiekopje! Oja ik ga even koffie maken! Ik grijp naar de pot met koffiepads. So far so good! Doe de pad in het senseogeval en dan afleiding nummero 2! Ik schuif een paar borden aan de kant en echt waar je verzint het niet. Voordat ik het in de gaten heb, heb ik de kraan aangeslingerd en ben ik af aan het spoelen!!! Ik betrap mezelf er op maar er zomaar ineens mee stoppen past niet bij mij. Nou maak ik het ook af ook! Nou kan die koffie ook nog wel even wachten. Die 5 minuten langer maakt ook niks uit.
Ja I wish! Eén blik opzij en ik zie dat ik nog niet klaar was met stoffen. Ik spreek mezelf letterlijk streng toe dat dat stoffen wel even kan wachten. Maar nee hoor! Ik weet dat als ik dat doe ik de rust niet heb om van dat kopje koffie te genieten.
Ik orden de afwas, dat alles netjes klaar staat voor de afwas zo meteen en ga even verder met stoffen. Veel hoef ik niet meer hoor! Het is zo gedaan. Maar goed ook want mijn rug geeft een aantal goede signalen dat het voor even genoeg is.
Ik vervolg mijn weg naar mijn lege kopje. Die nog steeds braaf op mij staat te wachten. Ik pak de pot suiker, gooi 2 kleine schepjes in mn kopje. For a split second schieten mijn ogen over de afwas. Aaaah als ik die afwas nou even snel wegwe....
NEE TANJA!
En ZO gaat dat de laatste tijd dus elke dag bij mij! Het is dat ik geen vleugels heb want ik vlieg echt door het huis. Dagelijks, terugkerend...geen rust in de kont. Van alles tegelijk willen doen.
Gas terugnemen! Ik besef het me. En langzaam aan leer ik dat ook wel!
Ik druk op het knopje van de senseo. Met een glimlach kijk ik hoe het ding mijn kopje met koffie vult! Aaaaah momentje van rust! De afwas negeer ik! Dat komt straks wel...
Nu is het Tanja-tijd!
zondag 10 maart 2013
En dan word je 26 :-)...door de ogen van...
Even een blogje from my point of view. Een
kleine blik in mijn brein...
Laat mij jullie meenemen door 2 dagen in
mijn leven...
Fasten your seatbelts! ;-)
Het is vrijdag! Een heerlijke dag. Mijn
verjaardag! De eerste verjaardag die ik
kon vieren samen met Kay!
Het bracht wel wat hectiek met zich mee. Zo was de drukte
in de jumbo, bij het halen van de laatste verjaardags-
boodschappen, een heuse uitdaging voor mij. Waar Kay
rustig bleef begon ik compleet te borrelen van binnen.
Ik wist niet meer hoe en wat en heb letterlijk met mn
handen staan wapperen in de winkel. Mijn ogen schieten
alle kanten op. Ik mag niks vergeten!
Het is zoiets 'simpels' eigenlijk. Boodschappen doen.
Je loopt de winkel in, legt je route af, pakt wat je moet
hebben, stopt het in je wagentje en je gaat naar de
kassa. Wat is daar nou moeilijk aan? Niks! En toch was
het voor mij echt een enorme uitdaging. Gelukkig dat ik
Kay bij me had want was ik alleen geweest was ik op dat
moment vertrokken. Dan had ik wat ik al bij elkaar had
afgerekend en had ik het voor gezien gehouden. Vluchten!
Zoals ik zo vaak vlucht.
Maar ik was niet alleen en ik werd door de winkel heen
geleid. Diep ademhalen, even rustig worden. Helder
nadenken wat we nog moeten hebben.
Uiteindelijk slagen we maar ik kan niet wachten om de
jumbo te ontvluchten.
Eenmaal thuis moet ik ook echt even een knopje omzetten.
Kay gaat eiersalade maken en ik duik achter
mijn laptop om wat te regelen EN ik ruim wat rommeltjes
op EN ik open mn verjaardagskaartjes EN ik ben met mijn
telefoon bezig die al de hele dag pingt en jengelt...
Oftewel ik ben met teveel in 1x bezig. De chaoot in mij
is ontwaakt. En ik kan er niks aan doen! Ik moet het
ondergaan. Dat is ook precies wat ik doe maar het vreet
energie en ik ben er met mijn koppie niet bij. Waardoor
ik het dus, zoals in mn laatste blog stond, zelfs voor
elkaar krijg om 50 euro weg te gooien (!!!)
Ik kon er hartelijk om lachen. Kay ook! We hadden de
grootste lol om die stommiteit. Maar de reden is
eigenlijk verre van lachwekkend.
Maarja, waarom alles te serieus nemen? Soms is een
portie zelfspot best gezond. Even wat luchtiger inzien.
Om 3 uur komt het eerste bezoek. 2 Personen! We beginnen
rustig. Kan ik er even inkomen. De toon word gezet.
Het is hartstikke gezellig! Als gastvrouw ben je op een
verjaardag flink in beweging. Iedereen zal het
herkennen. Je blijft op en neer lopen naar de keuken om
je bezoek te blijven voorzien van een hapje en drankje!
Het hoort er nu eenmaal bij en ik doe het met liefde!
Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik heus wel een beste
gastvrouw.
Maar het was meteen te merken hoor. Mijn lijf liet me goed
weten dat ze het er niet mee eens was.
Nu is mijn rug sowieso al slecht. Ben 6 maart gigantisch
door mijn rug gegaan dus het was al een hele uitdaging
om zo in de weer te zijn. Gelukkig was ook wat dit
betreft Kay de reddende engel! Hij heeft me echt goed
geholpen.
's Avonds kwam de rest van het bezoek. 9 Man (en vrouw)
sterk zaten we in mijn woonkamertje. Een ontzettend
leuke avond. Maar een herhaling van vanmiddag
natuurlijk. Alleen nu verdubbelt.
In mijn hoofd ben ik continue met alles en iedereen
bezig. Mijn ogen schieten regelmatig over de tafel.
Ik wil niet dat iemand zonder drankje zit en ook even
kijken of de hapjes nog niet op zijn.
Ik zie mijn keuken vandaag wel erg veel! Leuke keuken!
Wat een troep! Aiai...niet op letten Tanja! Komt allemaal
morgen wel! Nu niet belangrijk. Je bezoek Tanja!
Hup even de aandacht er weer bij houden. Je was drinken
in aan het schenken. Oja! *flitsflitsflits* drukdrukdruk
Drinken ingedaan en weer terug op mijn stoel. Links van
mij een gesprek en rechts van mij een gesprek.
Mijn ogen gaan om de beurt beide kanten op! Mag niks
missen, of toch wel? Jawel joh! Als ze iets van jou
willen weten hoor je het wel. Ik zoek contact met Kay...
leg mijn hand op zijn been en mijn actie word beantwoord
met zijn hand op de mijne.
Even gaat er een golf van rust door mij heen. Ik moet nu
echt even blijven zitten anders word ik gek. Dat ben ik
al ja :-P maar dit is anders.
Er word gepraat over vroeger. Herinneringen worden
opgehaald. Heerlijk om terug te horen! Het is gewoon
echt een ontzettend leuke avond! En de rust keert ook
wel weer terug in mij. Maar zodra het laatste bezoek weg
is, is het ook ineens alsof de man met de hamer langs
komt. Kay en ik hangen op mijn blauwe bankje. Kay zittend
onderuit gezakt en ik met mijn benen over de leuning
gegooid tegen hem aan hangende. En zo zitten we een
tijdje. Ik slaap al bijna. Zo ontzettend uitgeput ben ik.
We verplaatsen ons maar naar mijn bedje. Ligt net wat
fijner. Ik denk terug aan deze dag met grote
tevredenheid! Ik heb me echt heel erg jarig
gevoeld. Zoveel lieve mensen en reacties om mij heen!
Dat gevoel van tevredenheid in combinatie met de drukte
van deze dag zorgen ervoor dat we met het licht aan
beide in slaap vallen. Ergens een paar uur verder in de
nacht word die uiteindelijk ook wel uitgedaan.
En toen was het zaterdagochtend.
Kay slaapt nog! Ik niet! What else is new. Ik kan niet
uitslapen. Als ik wakker word, word alles daarboven
meteen volop aan het werk gezet en vind ik geen rust om
te blijven liggen.
Dus hop het bed uit en tijd voor een bak koffie.
Met een blij gevoel sta ik op. Gister is me ondanks de
hectiek meer dan goed bevallen. Ik ben verwend! :-P
En dan...dan kom ik mijn woonkamer binnen. JEZUS
HALLELUJAH wat een teringzooi! Ik moet echt moeite doen
om mijn ogen ervoor te sluiten. Ik vind het vreselijk!
Maar ik weet ook dat ik het niet moet wagen om zelf hier
aan te beginnen zonder Kay. Die wil niet dat ik alles
alleen opruim.
Ik zucht een keer diep en ga aan mijn keukentafel zitten
met mijn kopje koffie. Duik achter mijn laptop, zet uit-
eindelijk de radio ook maar aan en probeer mn eigen
wereldje te creeeren.
Ik slaag er wel in hoor! Ik doe helemaal niks wat niet de
bedoeling zou zijn! ;-) Tot Kay wakker is! Eerst tijd
voor een douche en ontbijtje en daarna even wat orde
hier in huis gaan scheppen. Vanmiddag weer bezoek dus
we kunnen de troep absoluut niet laten liggen!
Als alles weer gedaan is gaan Kay en ik nog even de deur
uit. Action en supermarkt! Moeten nog wat dingetjes
hebben! Als we daar van terugkomen moeten we ook echt
meteen wat eten want over minder dan een uur komt het
eerste bezoek al!
Ja echt hoor...beide dagen draaien echt op een soort van
strakke planning!
Wat voor mij toch wel nieuw is! Ik heb juist het
laaste half jaar maar wat gedaan. Een planning kende ik
niet meer. Ik deed echt wat maar in mij opkwam. Of juist
niet. Aanklommelen dus!
En zie mij nu, deze dagen...alles wat gedaan moet worden,
word gedaan. En ik sta nog overeind! ;-) Het kan dus wel!
Maar niet alleen!!! Dat moge duidelijk zijn. Ik heb dus
echt wel iemand naast mij nodig die mij 'opvangt' als ik
dreig om te vallen. En dat doet hij perfect! <3
Het is wederom ontzettend gezellig! Kay en ik zetten
beide onze beste beentjes voor zodat het goed verloopt.
Er word wat afgelachen en gezellig gekletst! En de middag
vliegt om! Iets later op de middag begin ik aan mezelf
te merken dat er op bepaalde gebieden een grens bereikt
word. Het sluipmonster loert om het hoekje. Ik heb het
door en Kay ook. Maar ik probeer er tegen te vechten en
het lukt me aardig! Ik weet de gezelligheid wel te
bewaren maar het kost me iets meer energie.
Het ligt trouwens geheel bij mezelf hoor, de mensen om
mij heen hebben er geen schuld aan. Het zijn bepaalde
triggers en dan moet ik het maar gewoon over me heen
laten komen. Waar ik het over heb? Een
stemmingswisseling! En wat voor eentje! Het moment dat
het laatste bezoek weg is stort ik letterlijk in.
En ik voel me schuldig! Schuldig tov Kay en schuldig tov
het bezoek...ook al hebben die op dat moment nergens last
van gehad. Het was echt super geslaagd en gezellig!
Maar dat is een gevoel. Verdorie, het heeft me weer
verslagen! Het wint het weer van mij. KUTGEVOEL!
Zo mag ik het eigenlijk niet zien want ik heb het niet in
de hand maar ik baal wel!
Kay vangt me wederom perfect op. Hij schrikt er wel even
van. Dit is de eerste keer dat hij het live meemaakt op
deze manier. Niet alleen mijn geest maar ook mijn lijf
reageert op deze omslag. Het is best heftig.
De moeheid, de chaos, de emoties...tis alles bij elkaar.
Het is even teveel. Mijn arm verkrampt helemaal. De
spieren trekken ongecontroleerd samen. Onrust...niks
nieuws voor mij. Dit herken ik wel. Heb ik vaker.
Meestal ook de reden dat ik met dingen ga gooien en mn
hand tegen alles aansla. HET moment waarop normaal
gesproken de agressie tot uiting komt. Om maar te
ontladen. Maar niet deze keer. Deze keer had ik Kay bij
me. Die me letterlijk zijn hand aan bood. Ik heb, voor
mijn gevoel, zijn hand fijngeknepen met een kracht die
ik zelf niet eens kende. Maar het hielp wel!
Het was ondertussen 22:00 geworden. Na een goed gesprek,
en een arm om me heen nam Kay me mee naar zijn auto.
We zijn een stuk gaan rijden. Waarom vraag je je af?
Omdat de auto mij kalmeert. De snelweg op, muziek aan,
af en toe een woordje wisselen en verder even zennn...
Kay weet dat en ik dank hem met heel mijn hart dat hij
zo heeft ingegrepen op dat moment. Je moet maar zo gek
zijn om later op de avond 'zomaar' even de auto in te
stappen en benzine te verspillen. Ik ga waarschijnlijk
een hele scheven blik krijgen zodra Kay dit leest :-P
maar ik zeg (uhm typ) het lekker toch!
We zijn uiteindelijk nog bij de macdrive uitgekomen.
We hadden beide namelijk hetzelfde idee haha...tja why
not he?! Bij Echt beland daarvoor en vandaar uit terug
gereden. Het was geen lang ritje dus maar het was lang
genoeg om mij rustiger te krijgen.
Ik ben zo enorm blij dat ik niet alleen was gisteravond!
Meestal ben ik niet zo'n kei in het opvangen van
mezelf als dit gebeurd.
Voor Kay was dit ook een beste ervaring. Ooit moest de
eerste keer zijn dat dit zou gebeuren met hem erbij.
Ik zal nog wel vaker overprikkelt raken in het dagelijks
leven en helaas uit zich dat bij mij 9 van de 10 keer
in een enorme stemmingswisseling waarbij ik totaal niks
in te brengen heb. Wat ik moet ondergaan en accepteren.
Kay heeft dit gegantisch goed opgepakt! Ik kan niet
anders beweren dan dat!
Momenteel is het zondagochtend en gaat het redelijk.
De rust is nog niet helemaal terug. Komt vanzelf wel!
Ik moet de afgelopen dagen gewoon even verwerken.
En het is dus absoluut niet dat deze dagen vervelend
waren. Ik heb Genoten! Met een hoofdletter ja!
En ik weet zeker dat ik volgend jaar weer geniet.
En tegen die tijd weet ik hopelijk nog weer iets beter
met dit soort problemen om te gaan! :-)
Ik grijp dit moment ook nog even aan om nogmaals
iedereen te bedanken! Jullie hebben allemaal,
op welke manier dan ook, bijgedragen aan een
onvergetelijke 62e uh 26e verjaardag! ;-)
Mijn dank is enorm!
Op naar de 27!
Dikke kus en knuff
kleine blik in mijn brein...
Laat mij jullie meenemen door 2 dagen in
mijn leven...
Fasten your seatbelts! ;-)
Het is vrijdag! Een heerlijke dag. Mijn
verjaardag! De eerste verjaardag die ik
kon vieren samen met Kay!
Het bracht wel wat hectiek met zich mee. Zo was de drukte
in de jumbo, bij het halen van de laatste verjaardags-
boodschappen, een heuse uitdaging voor mij. Waar Kay
rustig bleef begon ik compleet te borrelen van binnen.
Ik wist niet meer hoe en wat en heb letterlijk met mn
handen staan wapperen in de winkel. Mijn ogen schieten
alle kanten op. Ik mag niks vergeten!
Het is zoiets 'simpels' eigenlijk. Boodschappen doen.
Je loopt de winkel in, legt je route af, pakt wat je moet
hebben, stopt het in je wagentje en je gaat naar de
kassa. Wat is daar nou moeilijk aan? Niks! En toch was
het voor mij echt een enorme uitdaging. Gelukkig dat ik
Kay bij me had want was ik alleen geweest was ik op dat
moment vertrokken. Dan had ik wat ik al bij elkaar had
afgerekend en had ik het voor gezien gehouden. Vluchten!
Zoals ik zo vaak vlucht.
Maar ik was niet alleen en ik werd door de winkel heen
geleid. Diep ademhalen, even rustig worden. Helder
nadenken wat we nog moeten hebben.
Uiteindelijk slagen we maar ik kan niet wachten om de
jumbo te ontvluchten.
Eenmaal thuis moet ik ook echt even een knopje omzetten.
Kay gaat eiersalade maken en ik duik achter
mijn laptop om wat te regelen EN ik ruim wat rommeltjes
op EN ik open mn verjaardagskaartjes EN ik ben met mijn
telefoon bezig die al de hele dag pingt en jengelt...
Oftewel ik ben met teveel in 1x bezig. De chaoot in mij
is ontwaakt. En ik kan er niks aan doen! Ik moet het
ondergaan. Dat is ook precies wat ik doe maar het vreet
energie en ik ben er met mijn koppie niet bij. Waardoor
ik het dus, zoals in mn laatste blog stond, zelfs voor
elkaar krijg om 50 euro weg te gooien (!!!)
Ik kon er hartelijk om lachen. Kay ook! We hadden de
grootste lol om die stommiteit. Maar de reden is
eigenlijk verre van lachwekkend.
Maarja, waarom alles te serieus nemen? Soms is een
portie zelfspot best gezond. Even wat luchtiger inzien.
Om 3 uur komt het eerste bezoek. 2 Personen! We beginnen
rustig. Kan ik er even inkomen. De toon word gezet.
Het is hartstikke gezellig! Als gastvrouw ben je op een
verjaardag flink in beweging. Iedereen zal het
herkennen. Je blijft op en neer lopen naar de keuken om
je bezoek te blijven voorzien van een hapje en drankje!
Het hoort er nu eenmaal bij en ik doe het met liefde!
Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik heus wel een beste
gastvrouw.
Maar het was meteen te merken hoor. Mijn lijf liet me goed
weten dat ze het er niet mee eens was.
Nu is mijn rug sowieso al slecht. Ben 6 maart gigantisch
door mijn rug gegaan dus het was al een hele uitdaging
om zo in de weer te zijn. Gelukkig was ook wat dit
betreft Kay de reddende engel! Hij heeft me echt goed
geholpen.
's Avonds kwam de rest van het bezoek. 9 Man (en vrouw)
sterk zaten we in mijn woonkamertje. Een ontzettend
leuke avond. Maar een herhaling van vanmiddag
natuurlijk. Alleen nu verdubbelt.
In mijn hoofd ben ik continue met alles en iedereen
bezig. Mijn ogen schieten regelmatig over de tafel.
Ik wil niet dat iemand zonder drankje zit en ook even
kijken of de hapjes nog niet op zijn.
Ik zie mijn keuken vandaag wel erg veel! Leuke keuken!
Wat een troep! Aiai...niet op letten Tanja! Komt allemaal
morgen wel! Nu niet belangrijk. Je bezoek Tanja!
Hup even de aandacht er weer bij houden. Je was drinken
in aan het schenken. Oja! *flitsflitsflits* drukdrukdruk
Drinken ingedaan en weer terug op mijn stoel. Links van
mij een gesprek en rechts van mij een gesprek.
Mijn ogen gaan om de beurt beide kanten op! Mag niks
missen, of toch wel? Jawel joh! Als ze iets van jou
willen weten hoor je het wel. Ik zoek contact met Kay...
leg mijn hand op zijn been en mijn actie word beantwoord
met zijn hand op de mijne.
Even gaat er een golf van rust door mij heen. Ik moet nu
echt even blijven zitten anders word ik gek. Dat ben ik
al ja :-P maar dit is anders.
Er word gepraat over vroeger. Herinneringen worden
opgehaald. Heerlijk om terug te horen! Het is gewoon
echt een ontzettend leuke avond! En de rust keert ook
wel weer terug in mij. Maar zodra het laatste bezoek weg
is, is het ook ineens alsof de man met de hamer langs
komt. Kay en ik hangen op mijn blauwe bankje. Kay zittend
onderuit gezakt en ik met mijn benen over de leuning
gegooid tegen hem aan hangende. En zo zitten we een
tijdje. Ik slaap al bijna. Zo ontzettend uitgeput ben ik.
We verplaatsen ons maar naar mijn bedje. Ligt net wat
fijner. Ik denk terug aan deze dag met grote
tevredenheid! Ik heb me echt heel erg jarig
gevoeld. Zoveel lieve mensen en reacties om mij heen!
Dat gevoel van tevredenheid in combinatie met de drukte
van deze dag zorgen ervoor dat we met het licht aan
beide in slaap vallen. Ergens een paar uur verder in de
nacht word die uiteindelijk ook wel uitgedaan.
En toen was het zaterdagochtend.
Kay slaapt nog! Ik niet! What else is new. Ik kan niet
uitslapen. Als ik wakker word, word alles daarboven
meteen volop aan het werk gezet en vind ik geen rust om
te blijven liggen.
Dus hop het bed uit en tijd voor een bak koffie.
Met een blij gevoel sta ik op. Gister is me ondanks de
hectiek meer dan goed bevallen. Ik ben verwend! :-P
En dan...dan kom ik mijn woonkamer binnen. JEZUS
HALLELUJAH wat een teringzooi! Ik moet echt moeite doen
om mijn ogen ervoor te sluiten. Ik vind het vreselijk!
Maar ik weet ook dat ik het niet moet wagen om zelf hier
aan te beginnen zonder Kay. Die wil niet dat ik alles
alleen opruim.
Ik zucht een keer diep en ga aan mijn keukentafel zitten
met mijn kopje koffie. Duik achter mijn laptop, zet uit-
eindelijk de radio ook maar aan en probeer mn eigen
wereldje te creeeren.
Ik slaag er wel in hoor! Ik doe helemaal niks wat niet de
bedoeling zou zijn! ;-) Tot Kay wakker is! Eerst tijd
voor een douche en ontbijtje en daarna even wat orde
hier in huis gaan scheppen. Vanmiddag weer bezoek dus
we kunnen de troep absoluut niet laten liggen!
Als alles weer gedaan is gaan Kay en ik nog even de deur
uit. Action en supermarkt! Moeten nog wat dingetjes
hebben! Als we daar van terugkomen moeten we ook echt
meteen wat eten want over minder dan een uur komt het
eerste bezoek al!
Ja echt hoor...beide dagen draaien echt op een soort van
strakke planning!
Wat voor mij toch wel nieuw is! Ik heb juist het
laaste half jaar maar wat gedaan. Een planning kende ik
niet meer. Ik deed echt wat maar in mij opkwam. Of juist
niet. Aanklommelen dus!
En zie mij nu, deze dagen...alles wat gedaan moet worden,
word gedaan. En ik sta nog overeind! ;-) Het kan dus wel!
Maar niet alleen!!! Dat moge duidelijk zijn. Ik heb dus
echt wel iemand naast mij nodig die mij 'opvangt' als ik
dreig om te vallen. En dat doet hij perfect! <3
Het is wederom ontzettend gezellig! Kay en ik zetten
beide onze beste beentjes voor zodat het goed verloopt.
Er word wat afgelachen en gezellig gekletst! En de middag
vliegt om! Iets later op de middag begin ik aan mezelf
te merken dat er op bepaalde gebieden een grens bereikt
word. Het sluipmonster loert om het hoekje. Ik heb het
door en Kay ook. Maar ik probeer er tegen te vechten en
het lukt me aardig! Ik weet de gezelligheid wel te
bewaren maar het kost me iets meer energie.
Het ligt trouwens geheel bij mezelf hoor, de mensen om
mij heen hebben er geen schuld aan. Het zijn bepaalde
triggers en dan moet ik het maar gewoon over me heen
laten komen. Waar ik het over heb? Een
stemmingswisseling! En wat voor eentje! Het moment dat
het laatste bezoek weg is stort ik letterlijk in.
En ik voel me schuldig! Schuldig tov Kay en schuldig tov
het bezoek...ook al hebben die op dat moment nergens last
van gehad. Het was echt super geslaagd en gezellig!
Maar dat is een gevoel. Verdorie, het heeft me weer
verslagen! Het wint het weer van mij. KUTGEVOEL!
Zo mag ik het eigenlijk niet zien want ik heb het niet in
de hand maar ik baal wel!
Kay vangt me wederom perfect op. Hij schrikt er wel even
van. Dit is de eerste keer dat hij het live meemaakt op
deze manier. Niet alleen mijn geest maar ook mijn lijf
reageert op deze omslag. Het is best heftig.
De moeheid, de chaos, de emoties...tis alles bij elkaar.
Het is even teveel. Mijn arm verkrampt helemaal. De
spieren trekken ongecontroleerd samen. Onrust...niks
nieuws voor mij. Dit herken ik wel. Heb ik vaker.
Meestal ook de reden dat ik met dingen ga gooien en mn
hand tegen alles aansla. HET moment waarop normaal
gesproken de agressie tot uiting komt. Om maar te
ontladen. Maar niet deze keer. Deze keer had ik Kay bij
me. Die me letterlijk zijn hand aan bood. Ik heb, voor
mijn gevoel, zijn hand fijngeknepen met een kracht die
ik zelf niet eens kende. Maar het hielp wel!
Het was ondertussen 22:00 geworden. Na een goed gesprek,
en een arm om me heen nam Kay me mee naar zijn auto.
We zijn een stuk gaan rijden. Waarom vraag je je af?
Omdat de auto mij kalmeert. De snelweg op, muziek aan,
af en toe een woordje wisselen en verder even zennn...
Kay weet dat en ik dank hem met heel mijn hart dat hij
zo heeft ingegrepen op dat moment. Je moet maar zo gek
zijn om later op de avond 'zomaar' even de auto in te
stappen en benzine te verspillen. Ik ga waarschijnlijk
een hele scheven blik krijgen zodra Kay dit leest :-P
maar ik zeg (uhm typ) het lekker toch!
We zijn uiteindelijk nog bij de macdrive uitgekomen.
We hadden beide namelijk hetzelfde idee haha...tja why
not he?! Bij Echt beland daarvoor en vandaar uit terug
gereden. Het was geen lang ritje dus maar het was lang
genoeg om mij rustiger te krijgen.
Ik ben zo enorm blij dat ik niet alleen was gisteravond!
Meestal ben ik niet zo'n kei in het opvangen van
mezelf als dit gebeurd.
Voor Kay was dit ook een beste ervaring. Ooit moest de
eerste keer zijn dat dit zou gebeuren met hem erbij.
Ik zal nog wel vaker overprikkelt raken in het dagelijks
leven en helaas uit zich dat bij mij 9 van de 10 keer
in een enorme stemmingswisseling waarbij ik totaal niks
in te brengen heb. Wat ik moet ondergaan en accepteren.
Kay heeft dit gegantisch goed opgepakt! Ik kan niet
anders beweren dan dat!
Momenteel is het zondagochtend en gaat het redelijk.
De rust is nog niet helemaal terug. Komt vanzelf wel!
Ik moet de afgelopen dagen gewoon even verwerken.
En het is dus absoluut niet dat deze dagen vervelend
waren. Ik heb Genoten! Met een hoofdletter ja!
En ik weet zeker dat ik volgend jaar weer geniet.
En tegen die tijd weet ik hopelijk nog weer iets beter
met dit soort problemen om te gaan! :-)
Ik grijp dit moment ook nog even aan om nogmaals
iedereen te bedanken! Jullie hebben allemaal,
op welke manier dan ook, bijgedragen aan een
onvergetelijke 62e uh 26e verjaardag! ;-)
Mijn dank is enorm!
Op naar de 27!
Dikke kus en knuff
zaterdag 9 maart 2013
Weggegooid geld?! It stinks!
Tja, dit is een blunder zal ik je zeggen...die is zo briljant dat ik hem gewoon even wil delen! Met mijn koppie vol blonden haren en de nodige dosis zelfspot en humor is dit één klein momentje op een bijzondere dag, just one split second waarin het gebeurde, die ik gewoon even op papier ga zetten. Of ja papier, op mn computerscherm dan!
Zoals de meeste gemerkt hebben (anders ik wel! Jeetje, kon mn foon niet eens fatsoenlijk wegleggen of hij jengelde al weer) was gister de dag dat ik 26 lentes jong werd! 26 Jaar geleden konden mijn ouders een heel klein meisje op de wereld verwelkomen!
Een blond meisje! Blond...Oftewel, dan heb je al een reputatie!
Nou mag ik mezelf toch best slim noemen. MAAR er zijn momenten dat ik mijn haarkleur echt enorme EER aan doe!
Mijn brievenbus had gister een aantal kaartjes voor mij in de aanbieding. Altijd leuk, post! Zeker als je jarig bent! Vol enthousiasme gaan de envelopjes open. Het ene leuke kaartje na het andere verschijnt! Kaartjes gaan op de roomdevider en de lege enveloppen liet ik op de tafel liggen. Voor even maar hoor. Die zou ik niet veel later wel opruimen! Moest eerst even het een en ander op mijn laptop regelen van mezelf. Daar is ze weer, de chaoot. Dat ik toch eens een keer wat afmaak eerst. ;-)
Afijn, lege enveloppen...daar was ik gebleven. Bij die lege enveloppen lag ook een enveloppe met een briefje van 50 euro. Van oma gekregen voor mijn verjaardag. 'Slim' als ik ben stop ik dat in één van die lege enveloppen en ik leg hem weg van de andere enveloppen. Er zal zo'n 30 cm tussen gezeten hebben. Ik denk nog bij mezelf dat ik daar slim aan doe. Want die andere enveloppen gooi ik straks weg. (WAAROM STRAKS?!)
Ja hoe doorzichtig en voorspelbaar...ik wed dat de meeste van jullie al door hebben dat dat helemaal mis gaat dus.
Ik ga wat anders doen, zoals ik gister alles door elkaar deed, en vervolg pas op een later tijdstip de handeling waarin ik de enveloppen van de tafel gris en ze netjes weggooi! Hup opruimen Tanja!
Minuten verstrijken tot het moment komt dat ik ineens 'wakker' schrik. Ik kijk Kay aan, vraag hem waar ik die 50 euro gelaten heb. Lampje boven mijn hoofd gaat ineens branden en met een brede grijns duik ik mijn prullenbak in. BAH! Smerig gedoe! Er zijn al een aantal dingen bovenop beland dus tis echt graaien naar de lege enveloppen!
Het zal toch niet he?! Ja dus! Dus wel! *BLOOS*
Ik herken de enveloppe meteen. Vis hem eruit, open hem en wapper als een heuse sherlock holmes met het briefje van 50 in de lucht!
Kay heeft de grootste lol, ik ook! En dat briefje? Dat stonk een uur in de wind. Ik weet niet wat er op gedrupt heeft, de enveloppe was helemaal soppig maar het heeft het overleefd!
Tanja en weggegooid geld, dat bestaat niet!!! Of toch wel...? ;-)
Zoals de meeste gemerkt hebben (anders ik wel! Jeetje, kon mn foon niet eens fatsoenlijk wegleggen of hij jengelde al weer) was gister de dag dat ik 26 lentes jong werd! 26 Jaar geleden konden mijn ouders een heel klein meisje op de wereld verwelkomen!
Een blond meisje! Blond...Oftewel, dan heb je al een reputatie!
Nou mag ik mezelf toch best slim noemen. MAAR er zijn momenten dat ik mijn haarkleur echt enorme EER aan doe!
Mijn brievenbus had gister een aantal kaartjes voor mij in de aanbieding. Altijd leuk, post! Zeker als je jarig bent! Vol enthousiasme gaan de envelopjes open. Het ene leuke kaartje na het andere verschijnt! Kaartjes gaan op de roomdevider en de lege enveloppen liet ik op de tafel liggen. Voor even maar hoor. Die zou ik niet veel later wel opruimen! Moest eerst even het een en ander op mijn laptop regelen van mezelf. Daar is ze weer, de chaoot. Dat ik toch eens een keer wat afmaak eerst. ;-)
Afijn, lege enveloppen...daar was ik gebleven. Bij die lege enveloppen lag ook een enveloppe met een briefje van 50 euro. Van oma gekregen voor mijn verjaardag. 'Slim' als ik ben stop ik dat in één van die lege enveloppen en ik leg hem weg van de andere enveloppen. Er zal zo'n 30 cm tussen gezeten hebben. Ik denk nog bij mezelf dat ik daar slim aan doe. Want die andere enveloppen gooi ik straks weg. (WAAROM STRAKS?!)
Ja hoe doorzichtig en voorspelbaar...ik wed dat de meeste van jullie al door hebben dat dat helemaal mis gaat dus.
Ik ga wat anders doen, zoals ik gister alles door elkaar deed, en vervolg pas op een later tijdstip de handeling waarin ik de enveloppen van de tafel gris en ze netjes weggooi! Hup opruimen Tanja!
Minuten verstrijken tot het moment komt dat ik ineens 'wakker' schrik. Ik kijk Kay aan, vraag hem waar ik die 50 euro gelaten heb. Lampje boven mijn hoofd gaat ineens branden en met een brede grijns duik ik mijn prullenbak in. BAH! Smerig gedoe! Er zijn al een aantal dingen bovenop beland dus tis echt graaien naar de lege enveloppen!
Het zal toch niet he?! Ja dus! Dus wel! *BLOOS*
Ik herken de enveloppe meteen. Vis hem eruit, open hem en wapper als een heuse sherlock holmes met het briefje van 50 in de lucht!
Kay heeft de grootste lol, ik ook! En dat briefje? Dat stonk een uur in de wind. Ik weet niet wat er op gedrupt heeft, de enveloppe was helemaal soppig maar het heeft het overleefd!
Tanja en weggegooid geld, dat bestaat niet!!! Of toch wel...? ;-)
vrijdag 1 maart 2013
Updeetje!
Jaja, daar zitten we dan alweer in Maart! Jeetje! Je blijft zoiets elk jaar weer zeggen maar het is ook gewoon zo. Het lijkt alsof we vorige week nog oud en nieuw vierden. Bizar hoor!
1 Maart 2013! Zie dat jaartal! Alsof het niks is! Jaren 80, jaren 90, het millenium en daar alweer het 13e jaar bovenop. Time flies!
Over precies 1 weekje mag ik er bij mezelf ook weer een jaartje bovenop tellen. Precies 26 jaar geleden was mijn moeder uitgerekent. 1 Maart was de dag waarop ik geboren had moeten worden. Maar toen was ik al eigenwijs en koos is er voor nog een weekje aan te plakken. Ik was nog niet klaar voor de grote buitenwereld. ^_^
En dat ben ik met tijden nog steeds niet. Lol...MAAR er zit vooruitgang in. Beter laat dan nooit!
Gister was mijn 2e afspraak bij BvR! Nadat mijn afspraak bij Olga woensdag niet doorging moet ik zeggen dat ik er extra naar uit keek. Hoewel de zenuwen me echt misselijk maakten die uren van te voren was het tegelijkertijd ook wel weer iets om naar uit te kijken.
Dat klinkt wellicht heel raar. Tis geen vrolijk uitstapje. Maar het is wel een stap richting mijn toekomst. Een toch wel hele belangrijke stap!
Naarmate 3 uur in zicht kwam liep de spanning ook steeds meer op. Het moment dat ik daar in de wachtruimte op zo'n hard ongemakkelijk 'typical' wachtkamerstoeltje zit is het ook echt dat ik de grootste moeite moet doen om mn ademhaling onder controle te houden. Terwijl mijn hartslag omhoog schiet en ik weer stilzittend op die stoel mn hartslag kan tellen. Wat heel frustrerend is want ik weet dat het nergens voor nodig is. Ik heb er vertrouwen in dat dit met de tijd wel beter zal worden hoor! Maar it takes some time! :-)
Het gesprekje zelf verliep goed. Al heeft hij het me NIET makkelijk gemaakt. Hij heeft me echt aan het werk gezet geestelijk gezien. Heb uiteindelijk een half uurtje gepraat. In tegenstelling tot de 50 minuten vorige week. Deed hij vast met reden. Het was ook aan mij te merken dat ik het extreem lastig vond. En dan krijg je een opdracht mee naar huis. :-P Een verschrikkelijke rot opdracht lol. Ik moet 15 goede eigenschappen van mezelf op papier gaan zetten. 15!!! Wat gemeen!
Dat en 2 vragenlijsten rijker vertrok ik weer naar huis. Naja...ik ga braaf mn 'huiswerk' doen hoor! Maar dat komt later. Ik ben momenteel geestelijk echt 'BLAAAH'. Dus nu even niet! Nu even rust! Even alles op een rijtje zetten!
Ik was gisteravond dan ook helemaal gaar! Kay en ik hadden een film opgezet maar die is halverwege afgezet. Ik was al half vertrokken naar dromenland.
Ik had in de trein al een mega inzinking! En een serieus gevalletje gaapziekte!
Maar ik heb geslapen vannacht! Was ook wel weer eens welkom! Echt ik verander nog eens in een zombie! ;-)
Dan een updeetje van Kay en mij. Morgen alweer een weekje verder! Waar blijven de dagen?! Sinds de 23e zijn we bijna niet bij elkaar vandaan geweest. Gister en eergister hadden we dan even een kleine onderbreking. Ik terug naar Limburg en hij gewoon hier in Almere. En dat was RAAR!
En zo zit ik vandaag (nouja gisteraaf al) weer hier in het stukje Nederland dat zich Flevoland noemt. Een provincie waar ik voorheen niks mee had. Waar ik nooit kwam. Tot nu! ^_^
And I like it a lot! Vanavond gaan we samen terug naar Limburg! Gaan we weer naar mijn paleisje!
Jaja de komende tijd is het echt even pendelen tussen de 2 provincies. En ook alleen op de momenten dat het ons toelaat. Dat is iets wat we voorlopig maar gewoon accepteren! Tis ook niet dat we een andere keus hebben :-P
Dusss...ik zeg maar zo: waar een wil is, is een weg! En het heeft de nodige tijd gekost om mij zo te laten denken. Ik heb daarvoor echt de nodige onzekerheden en angsten opzij moeten zetten. Maar I'm glad I did! <3
En zo denk ik dat ik aardige ge-up-deet hebt! Ik ga me nog een kopje koffie maken. Kay heeft vanmorgen voordat hij naar zijn werk ging zo'n proefpakketje senseo lungo voor me tevoorschijn getoverd! :-D En dat eerste kopje smaakte naar meer! :-P
En dan maak ik me maar gelijk een ontbijtje. Mijn maag laat me, as we speak...uhm type, weten dat het daar wel tijd voor is!
En daarna...daarna zien we wel verder. Zoals ik al eerder schreef, vandaag even zennn, even rust, even relaxen! Even 'niks moet en alles mag'! Me like!
1 Maart 2013! Zie dat jaartal! Alsof het niks is! Jaren 80, jaren 90, het millenium en daar alweer het 13e jaar bovenop. Time flies!
Over precies 1 weekje mag ik er bij mezelf ook weer een jaartje bovenop tellen. Precies 26 jaar geleden was mijn moeder uitgerekent. 1 Maart was de dag waarop ik geboren had moeten worden. Maar toen was ik al eigenwijs en koos is er voor nog een weekje aan te plakken. Ik was nog niet klaar voor de grote buitenwereld. ^_^
En dat ben ik met tijden nog steeds niet. Lol...MAAR er zit vooruitgang in. Beter laat dan nooit!
Gister was mijn 2e afspraak bij BvR! Nadat mijn afspraak bij Olga woensdag niet doorging moet ik zeggen dat ik er extra naar uit keek. Hoewel de zenuwen me echt misselijk maakten die uren van te voren was het tegelijkertijd ook wel weer iets om naar uit te kijken.
Dat klinkt wellicht heel raar. Tis geen vrolijk uitstapje. Maar het is wel een stap richting mijn toekomst. Een toch wel hele belangrijke stap!
Naarmate 3 uur in zicht kwam liep de spanning ook steeds meer op. Het moment dat ik daar in de wachtruimte op zo'n hard ongemakkelijk 'typical' wachtkamerstoeltje zit is het ook echt dat ik de grootste moeite moet doen om mn ademhaling onder controle te houden. Terwijl mijn hartslag omhoog schiet en ik weer stilzittend op die stoel mn hartslag kan tellen. Wat heel frustrerend is want ik weet dat het nergens voor nodig is. Ik heb er vertrouwen in dat dit met de tijd wel beter zal worden hoor! Maar it takes some time! :-)
Het gesprekje zelf verliep goed. Al heeft hij het me NIET makkelijk gemaakt. Hij heeft me echt aan het werk gezet geestelijk gezien. Heb uiteindelijk een half uurtje gepraat. In tegenstelling tot de 50 minuten vorige week. Deed hij vast met reden. Het was ook aan mij te merken dat ik het extreem lastig vond. En dan krijg je een opdracht mee naar huis. :-P Een verschrikkelijke rot opdracht lol. Ik moet 15 goede eigenschappen van mezelf op papier gaan zetten. 15!!! Wat gemeen!
Dat en 2 vragenlijsten rijker vertrok ik weer naar huis. Naja...ik ga braaf mn 'huiswerk' doen hoor! Maar dat komt later. Ik ben momenteel geestelijk echt 'BLAAAH'. Dus nu even niet! Nu even rust! Even alles op een rijtje zetten!
Ik was gisteravond dan ook helemaal gaar! Kay en ik hadden een film opgezet maar die is halverwege afgezet. Ik was al half vertrokken naar dromenland.
Ik had in de trein al een mega inzinking! En een serieus gevalletje gaapziekte!
Maar ik heb geslapen vannacht! Was ook wel weer eens welkom! Echt ik verander nog eens in een zombie! ;-)
Dan een updeetje van Kay en mij. Morgen alweer een weekje verder! Waar blijven de dagen?! Sinds de 23e zijn we bijna niet bij elkaar vandaan geweest. Gister en eergister hadden we dan even een kleine onderbreking. Ik terug naar Limburg en hij gewoon hier in Almere. En dat was RAAR!
En zo zit ik vandaag (nouja gisteraaf al) weer hier in het stukje Nederland dat zich Flevoland noemt. Een provincie waar ik voorheen niks mee had. Waar ik nooit kwam. Tot nu! ^_^
And I like it a lot! Vanavond gaan we samen terug naar Limburg! Gaan we weer naar mijn paleisje!
Jaja de komende tijd is het echt even pendelen tussen de 2 provincies. En ook alleen op de momenten dat het ons toelaat. Dat is iets wat we voorlopig maar gewoon accepteren! Tis ook niet dat we een andere keus hebben :-P
Dusss...ik zeg maar zo: waar een wil is, is een weg! En het heeft de nodige tijd gekost om mij zo te laten denken. Ik heb daarvoor echt de nodige onzekerheden en angsten opzij moeten zetten. Maar I'm glad I did! <3
En zo denk ik dat ik aardige ge-up-deet hebt! Ik ga me nog een kopje koffie maken. Kay heeft vanmorgen voordat hij naar zijn werk ging zo'n proefpakketje senseo lungo voor me tevoorschijn getoverd! :-D En dat eerste kopje smaakte naar meer! :-P
En dan maak ik me maar gelijk een ontbijtje. Mijn maag laat me, as we speak...uhm type, weten dat het daar wel tijd voor is!
En daarna...daarna zien we wel verder. Zoals ik al eerder schreef, vandaag even zennn, even rust, even relaxen! Even 'niks moet en alles mag'! Me like!
maandag 25 februari 2013
Er was eens...en ze leefden nog lang en gelukkig!
Niet veel mensen die deze titel niet kennen. Menig sprookje kent zo'n begin en zo'n eind!
Ook mijn leven kent een 'er was eens...'
Laat me je meenemen in mijn sprookje!
Er was eens een jong blond meisje met de naam Tanja, jup de hoofdpersoon van het verhaal, die een geweldig fijne jeugd mocht beleven bij haar ouders. Ze was dan misschien geen prinsesje maar het ontbrak haar totaal niet aan liefde. Samen met haar vader en moeder en oudere zus Inge woonde ze in Montfort. Ze werd geboren op een berg. Sterker nog, in een leuk huisje in het bos! Het was dan misschien geen kasteel maar het was een plaatje om te mogen aanschouwen. Waar veel kinderen van dromen was voor ons werkelijkheid! Onze achtertuin was niks minder dan een bos! Puur natuur! Bomen, zandweggetjes en veel dieren! Tot aan mijn 7e levensjaar mocht ik daar mijn leven doorbrengen. Toen gingen we verhuizen. En wel naar Herkenbosch. Ons koninkrijk moesten we achterlaten. Met pijn in het hart, want het was een mooie plek!
Daar ging ik dan, 7 jaartjes jong, beginnen aan een nieuw leven. In een nieuw dorp, een nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Dat is nogal wat voor zo'n jong meisje!
Ik kwam in de klas bij juf Riek! Tja wat zal ik zeggen, ik zou willen dat ik positief er over kon zijn maar helaas was het elke dag een hele klus om mij op school te krijgen. Brullen, krijsen en hardsnikkend!
Ik mistte mijn vriendinnetjes, mijn oude school en, met alle respect voor de vrouw, ik had een gruwelijke hekel aan juf Riek.
MAARRR maanden gingen voorbij en ik vond mijn draai uiteindelijk wel. Met moeite, dat wel, maar ik kreeg vriendinnetjes en alles in het dorp begon te wennen. We hadden een leuk nieuw huisje en we hadden de rest van de familie nu in de buurt.
Jaren gingen voorbij en toen kwam daar dat ene jaar! Dat mijn moeder het maffe idee kreeg om oppasmoeder te worden. Ja sure why not he?! Ik vond het best en Inge volgens mij ook. In één of ander weekblad vond ze een advertentie van een moeder die tussen schooltijd en na school opvang zocht voor haar 2 kids. Kinderen die dezelfde leeftijd hadden als Inge en ik.
Didn't ring a bell in eerste instantie dat het dus hoogstwaarschijnlijk iemand uit mijn eigen klas zou zijn. Zal groep 5 geweest zijn denk ik. En ja hoor!!!
Kyra en Kay!
Met de grootst mogelijke tegensputtering liet ik weten dat ik het er NIET mee eens was! :-P
KAY?! Das een jongen!!! Uit mijn klas...ECHT NIET MAM!
Ik zag het al voor me, tjongetjonge...een jongen uit mijn klas die in mijn domein zou komen. Hell no!
Nouja het moge duidelijk zijn dat ik me op dat moment echt als een diva gedroeg. Voor heel even meende ik denk ik toch een prinses te zijn ofzo.
Nouja, ik had niks te willen hihi...het gebeurde toch wel! Mam nam contact op en uiteindelijk was alles geregeld. Kyra en Kay zouden gedurende de week geregeld bij ons over de vloer komen.
En tja wat zal ik zeggen?! Het klikte enorm goed tussen Kay en mij! Na school kropen we samen achter de super nintendo. Tot in den treuren aan de Donkey Kong onder andere. LOL
We hadden het heel gezellig, werden echt maatjes! Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat ik er vooraf zo'n ophef over had gemaakt.
We werden vriendje en vriendinnetje. Beide zo verlegen als de pest maar daar wisten we prima mee om te gaan. Het ging zn gangetje!
Wederom gingen jaren voorbij. Kyra en Kay kwamen niet meer bij ons over de vloer. Het oppasgedeelte was niet meer nodig. We werden allemaal ouder en het werd tijd om naar de middelbare te gaan. Mijn vriendje, mijn maatje ging naar dezelfde school. Schondeln!
Ik vond dat helemaal geweldig natuurlijk! Maar niet voor lang!
In de brugklas besloot Kay dat het genoeg was geweest. Hij maakte het uit. Over het hoe en waarom ga ik geen uitspraken doen. Zowel hij als ik weet waarom. En dat houden we zo. Doet er verder ook niet toe.
Maar ik baalde als een stekker. Ik was mijn vriendje en maatje kwijt! Maar Kay ook! Al wisten we toen niet van elkaar wat het eigenlijk met ons deed. We waren ook nog zo jong!
We verloren elkaar compleet uit het oog trouwens! Die ene middag, in die ene pauze, was ook meteen het laatste moment dat ik Kay aankeek. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. En dat terwijl we op dezelfde school zaten.
We groeiden op, ieder apart. Niet wetende hoe het met de ander ging. We werden allebei een kwart eeuw oud. 25! Het moet zo'n 11 a 12 jaar geleden zijn geweest dus dat we elkaar voor het laatst zagen.
Gedurende die 11/12 jaar heb ik nog vaak aan mijn maatje terug gedacht. Waar was hij? Waar woonde hij? Wat deed hij? Hoe zou hij opgegroeid zijn?! Nouja veel vragen dus maar ik deed er niks mee. Why should I?! Hij had mij gedumpt! Ik ging er van uit dat er van hem uit geen interesse zou zijn. Maar het bleef door mijn hoofd spoken.
Aan het eind van het jaar 2012 besloot ik toch eens wat beter te zoeken op social media. Kyra wist ik wel te vinden. Die stond al tussen mijn hyves vrienden en viavia kon ik bij facebook ook bij haar uitkomen. En wat me jaren eerder niet lukte, lukte nu wel. Ik vond Kay tussen haar vriendschappen.
Ik heb nog even getwijfelt wat ik zou doen. Vriendschapsverzoek sturen of op het kruisje klikken.
Met een 'baat het niet, schaad het niet'-houding koos ik voor het eerste. Ik ging er vanuit dat ik niks zou horen of dat er in ieder geval maanden over heen zou gaan. Maar niks was minder waar. Nog diezelfde dag, niet heel veel later, hing Kay in mijn prive berichten. What the *peeeep*?! No kiddin'?!
Ik krab mezelf letterlijk op mijn hoofd en ik heb echt met 1 wenkbrauw opgetrokken voor mn laptop gezeten. SHIT, wat nu?!
Dat ging sneller dan ik verwacht had. *Understatement*!
Wat volgt zijn een aantal gezellige gesprekken. Even wat bijgekletst. Elkaar een beetje ingelicht over onze levens en situaties momenteel. Het voelt zo gigantisch vertrouwd! Ik laat meer los dan ik verwacht had. Het voelt goed.
Een beetje flabbergasted ben ik wel. Heb ik nu serieus Kay terug gevonden?! Na 12 jaar? En zijn wij nou serieus dagelijks met elkaar in gesprek? Wow!
Beide zijn we wel nieuwsgierig en we spreken 12 januari af om in real life te meeten. Bij mij thuis. Spannend!
Nou 12 januari halen we niet eens! Zaterdag 5 januari haalt meneer mafkees het in zijn hoofd om 's avonds nog mijn kant op te komen. Beide stierlijk aan het vervelen en beide op msn. Ik grap nog dat hij net zo goed mijn kant op kan komen. Tja dat hoefde ik geen 2x te zeggen. Bijna 2 uur rijden, maar dat boeide hem niks! Uuuh ok, als je het zeker weet ben je welkom hoor.
Hij wist het zeker! En om kwart voor 9 ging mijn bel.
Ik doe de voordeur open en...zie de volwassen versie van Kay! BRILJANT...
Je blijft zo makkelijk in de tijd hangen he...dus het was echt even heel bizar om dan ineens als volwassenen tegenover elkaar te staan.
Wat volgt is een super gezellige avond! We kletsen met elkaar alsof we elkaar vorige week nog zagen! Zit hier serieus een gat van 11/12 jaar tussen?!
Op de radio klinkt het liedje Bruises van Train en Ashley Monroe. De tekst klinkt verrassend herkenbaar. Zou bijna over ons kunnen gaan. Liedje is sinds die tijd ook onlosmakelijk verbonden aan Kay!
We pikken het op alsof we elkaar nooit uit het zicht verloren zijn. Hoe bijzonder is dat?
En er volgen nog veel meer afspraken! Ik heb mijn maatje terug!
Maar van beide kanten is het duidelijk dat er meer is dan alleen het zijn van 'maatjes'! Kay ontkent het niet. Die spreekt het meteen uit. Ik daarentegen hou de boot af! Ben voor mijn gevoel te wispelturig en te onstabiel om zoiets in mijn leven toe te laten. Liefde? En dan zeker eindigen met een gebroken hart. Ik durf het niet aan. Ik durf niks aan te gaan op dat moment. Bang dat alles een laatste druppel kan zijn die mijn emmer laat overstromen. En ik kan nu echt niks hebben.
Daarnaast wist ik niet in hoeverre ik echt opzoek was of gewoon wanhopig een arm om me heen wilde hebben. Als je je eenzaam voelt en psychisch er doorheen zit dan ga je rare dingen denken. En ik vond het alles behalve eerlijk als ik daar misbruik van zou maken. Heb dus ook continue uitgesproken hoe de vork in de steel zat.
MAAR het ene weekend na het andere volgde. Als het even kon probeerden we wat af te spreken. En elk weekend voelde goed!
We ondernemen ook al uitstapjes ^_^ Zoals het dagje Ardennen van vorig weekend. Gevolgd door een bezoekje aan Inge en Ralph. Daar zaten we dan, bij hun op de koffie, alsof het altijd al zo geweest was. Dat was voor mij ook wel even een wake up call. Verdorie Tan, wat ben je aan het doen? Als het allemaal zo goed voelt waarom hou je het dan af?!
En toen volgde afgelopen weekend. Wederom een heel fijn weekend. Gevolgd door een goed gesprekje. Ben zo gigantisch op zoek naar bevestiging en dat krijg ik! En hoe!
Afgelopen weekend ging bij mij een knopje om!
Ik ben verliefd! Dat was ik al, alleen durfde ik het niet in te zien. Ik moest er eerst zeker van zijn!
De enige die mijn eigen geluk in de weg stond was ik zelf!
Kay heeft mijn hart gestolen! Heb hem daar gister mee geconfronteerd. Aangezien ik de zijne heb gestolen staan we quitte! ;-)
Ik 'ken' Kay nu 2 maanden. Het is natuurlijk al veel langer maar 11 a 12 jaar haal je niet even in. Dus het is voor ons beide toch wel redelijk nieuw! :-) Nieuw en toch vertrouwd! Perfecte combi!
Net als hij en ik samen! <3
En als het aan ons ligt blijft dit zo! En we hebben geen idee wat het leven ons verder nog gaat brengen. Momenteel gebeurd er bij ons allebei nog genoeg. Het zal rustiger worden met de tijd. Iets wat voor ons beide geen overbodige luxe zou zijn! En naar dat moment zullen we samen toeleven!
En dan zal ook ons sprookje eindigen met een mooi 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'
Ook mijn leven kent een 'er was eens...'
Laat me je meenemen in mijn sprookje!
Er was eens een jong blond meisje met de naam Tanja, jup de hoofdpersoon van het verhaal, die een geweldig fijne jeugd mocht beleven bij haar ouders. Ze was dan misschien geen prinsesje maar het ontbrak haar totaal niet aan liefde. Samen met haar vader en moeder en oudere zus Inge woonde ze in Montfort. Ze werd geboren op een berg. Sterker nog, in een leuk huisje in het bos! Het was dan misschien geen kasteel maar het was een plaatje om te mogen aanschouwen. Waar veel kinderen van dromen was voor ons werkelijkheid! Onze achtertuin was niks minder dan een bos! Puur natuur! Bomen, zandweggetjes en veel dieren! Tot aan mijn 7e levensjaar mocht ik daar mijn leven doorbrengen. Toen gingen we verhuizen. En wel naar Herkenbosch. Ons koninkrijk moesten we achterlaten. Met pijn in het hart, want het was een mooie plek!
Daar ging ik dan, 7 jaartjes jong, beginnen aan een nieuw leven. In een nieuw dorp, een nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Dat is nogal wat voor zo'n jong meisje!
Ik kwam in de klas bij juf Riek! Tja wat zal ik zeggen, ik zou willen dat ik positief er over kon zijn maar helaas was het elke dag een hele klus om mij op school te krijgen. Brullen, krijsen en hardsnikkend!
Ik mistte mijn vriendinnetjes, mijn oude school en, met alle respect voor de vrouw, ik had een gruwelijke hekel aan juf Riek.
MAARRR maanden gingen voorbij en ik vond mijn draai uiteindelijk wel. Met moeite, dat wel, maar ik kreeg vriendinnetjes en alles in het dorp begon te wennen. We hadden een leuk nieuw huisje en we hadden de rest van de familie nu in de buurt.
Jaren gingen voorbij en toen kwam daar dat ene jaar! Dat mijn moeder het maffe idee kreeg om oppasmoeder te worden. Ja sure why not he?! Ik vond het best en Inge volgens mij ook. In één of ander weekblad vond ze een advertentie van een moeder die tussen schooltijd en na school opvang zocht voor haar 2 kids. Kinderen die dezelfde leeftijd hadden als Inge en ik.
Didn't ring a bell in eerste instantie dat het dus hoogstwaarschijnlijk iemand uit mijn eigen klas zou zijn. Zal groep 5 geweest zijn denk ik. En ja hoor!!!
Kyra en Kay!
Met de grootst mogelijke tegensputtering liet ik weten dat ik het er NIET mee eens was! :-P
KAY?! Das een jongen!!! Uit mijn klas...ECHT NIET MAM!
Ik zag het al voor me, tjongetjonge...een jongen uit mijn klas die in mijn domein zou komen. Hell no!
Nouja het moge duidelijk zijn dat ik me op dat moment echt als een diva gedroeg. Voor heel even meende ik denk ik toch een prinses te zijn ofzo.
Nouja, ik had niks te willen hihi...het gebeurde toch wel! Mam nam contact op en uiteindelijk was alles geregeld. Kyra en Kay zouden gedurende de week geregeld bij ons over de vloer komen.
En tja wat zal ik zeggen?! Het klikte enorm goed tussen Kay en mij! Na school kropen we samen achter de super nintendo. Tot in den treuren aan de Donkey Kong onder andere. LOL
We hadden het heel gezellig, werden echt maatjes! Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat ik er vooraf zo'n ophef over had gemaakt.
We werden vriendje en vriendinnetje. Beide zo verlegen als de pest maar daar wisten we prima mee om te gaan. Het ging zn gangetje!
Wederom gingen jaren voorbij. Kyra en Kay kwamen niet meer bij ons over de vloer. Het oppasgedeelte was niet meer nodig. We werden allemaal ouder en het werd tijd om naar de middelbare te gaan. Mijn vriendje, mijn maatje ging naar dezelfde school. Schondeln!
Ik vond dat helemaal geweldig natuurlijk! Maar niet voor lang!
In de brugklas besloot Kay dat het genoeg was geweest. Hij maakte het uit. Over het hoe en waarom ga ik geen uitspraken doen. Zowel hij als ik weet waarom. En dat houden we zo. Doet er verder ook niet toe.
Maar ik baalde als een stekker. Ik was mijn vriendje en maatje kwijt! Maar Kay ook! Al wisten we toen niet van elkaar wat het eigenlijk met ons deed. We waren ook nog zo jong!
We verloren elkaar compleet uit het oog trouwens! Die ene middag, in die ene pauze, was ook meteen het laatste moment dat ik Kay aankeek. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. En dat terwijl we op dezelfde school zaten.
We groeiden op, ieder apart. Niet wetende hoe het met de ander ging. We werden allebei een kwart eeuw oud. 25! Het moet zo'n 11 a 12 jaar geleden zijn geweest dus dat we elkaar voor het laatst zagen.
Gedurende die 11/12 jaar heb ik nog vaak aan mijn maatje terug gedacht. Waar was hij? Waar woonde hij? Wat deed hij? Hoe zou hij opgegroeid zijn?! Nouja veel vragen dus maar ik deed er niks mee. Why should I?! Hij had mij gedumpt! Ik ging er van uit dat er van hem uit geen interesse zou zijn. Maar het bleef door mijn hoofd spoken.
Aan het eind van het jaar 2012 besloot ik toch eens wat beter te zoeken op social media. Kyra wist ik wel te vinden. Die stond al tussen mijn hyves vrienden en viavia kon ik bij facebook ook bij haar uitkomen. En wat me jaren eerder niet lukte, lukte nu wel. Ik vond Kay tussen haar vriendschappen.
Ik heb nog even getwijfelt wat ik zou doen. Vriendschapsverzoek sturen of op het kruisje klikken.
Met een 'baat het niet, schaad het niet'-houding koos ik voor het eerste. Ik ging er vanuit dat ik niks zou horen of dat er in ieder geval maanden over heen zou gaan. Maar niks was minder waar. Nog diezelfde dag, niet heel veel later, hing Kay in mijn prive berichten. What the *peeeep*?! No kiddin'?!
Ik krab mezelf letterlijk op mijn hoofd en ik heb echt met 1 wenkbrauw opgetrokken voor mn laptop gezeten. SHIT, wat nu?!
Dat ging sneller dan ik verwacht had. *Understatement*!
Wat volgt zijn een aantal gezellige gesprekken. Even wat bijgekletst. Elkaar een beetje ingelicht over onze levens en situaties momenteel. Het voelt zo gigantisch vertrouwd! Ik laat meer los dan ik verwacht had. Het voelt goed.
Een beetje flabbergasted ben ik wel. Heb ik nu serieus Kay terug gevonden?! Na 12 jaar? En zijn wij nou serieus dagelijks met elkaar in gesprek? Wow!
Beide zijn we wel nieuwsgierig en we spreken 12 januari af om in real life te meeten. Bij mij thuis. Spannend!
Nou 12 januari halen we niet eens! Zaterdag 5 januari haalt meneer mafkees het in zijn hoofd om 's avonds nog mijn kant op te komen. Beide stierlijk aan het vervelen en beide op msn. Ik grap nog dat hij net zo goed mijn kant op kan komen. Tja dat hoefde ik geen 2x te zeggen. Bijna 2 uur rijden, maar dat boeide hem niks! Uuuh ok, als je het zeker weet ben je welkom hoor.
Hij wist het zeker! En om kwart voor 9 ging mijn bel.
Ik doe de voordeur open en...zie de volwassen versie van Kay! BRILJANT...
Je blijft zo makkelijk in de tijd hangen he...dus het was echt even heel bizar om dan ineens als volwassenen tegenover elkaar te staan.
Wat volgt is een super gezellige avond! We kletsen met elkaar alsof we elkaar vorige week nog zagen! Zit hier serieus een gat van 11/12 jaar tussen?!
Op de radio klinkt het liedje Bruises van Train en Ashley Monroe. De tekst klinkt verrassend herkenbaar. Zou bijna over ons kunnen gaan. Liedje is sinds die tijd ook onlosmakelijk verbonden aan Kay!
We pikken het op alsof we elkaar nooit uit het zicht verloren zijn. Hoe bijzonder is dat?
En er volgen nog veel meer afspraken! Ik heb mijn maatje terug!
Maar van beide kanten is het duidelijk dat er meer is dan alleen het zijn van 'maatjes'! Kay ontkent het niet. Die spreekt het meteen uit. Ik daarentegen hou de boot af! Ben voor mijn gevoel te wispelturig en te onstabiel om zoiets in mijn leven toe te laten. Liefde? En dan zeker eindigen met een gebroken hart. Ik durf het niet aan. Ik durf niks aan te gaan op dat moment. Bang dat alles een laatste druppel kan zijn die mijn emmer laat overstromen. En ik kan nu echt niks hebben.
Daarnaast wist ik niet in hoeverre ik echt opzoek was of gewoon wanhopig een arm om me heen wilde hebben. Als je je eenzaam voelt en psychisch er doorheen zit dan ga je rare dingen denken. En ik vond het alles behalve eerlijk als ik daar misbruik van zou maken. Heb dus ook continue uitgesproken hoe de vork in de steel zat.
MAAR het ene weekend na het andere volgde. Als het even kon probeerden we wat af te spreken. En elk weekend voelde goed!
We ondernemen ook al uitstapjes ^_^ Zoals het dagje Ardennen van vorig weekend. Gevolgd door een bezoekje aan Inge en Ralph. Daar zaten we dan, bij hun op de koffie, alsof het altijd al zo geweest was. Dat was voor mij ook wel even een wake up call. Verdorie Tan, wat ben je aan het doen? Als het allemaal zo goed voelt waarom hou je het dan af?!
En toen volgde afgelopen weekend. Wederom een heel fijn weekend. Gevolgd door een goed gesprekje. Ben zo gigantisch op zoek naar bevestiging en dat krijg ik! En hoe!
Afgelopen weekend ging bij mij een knopje om!
Ik ben verliefd! Dat was ik al, alleen durfde ik het niet in te zien. Ik moest er eerst zeker van zijn!
De enige die mijn eigen geluk in de weg stond was ik zelf!
Kay heeft mijn hart gestolen! Heb hem daar gister mee geconfronteerd. Aangezien ik de zijne heb gestolen staan we quitte! ;-)
Ik 'ken' Kay nu 2 maanden. Het is natuurlijk al veel langer maar 11 a 12 jaar haal je niet even in. Dus het is voor ons beide toch wel redelijk nieuw! :-) Nieuw en toch vertrouwd! Perfecte combi!
Net als hij en ik samen! <3
En als het aan ons ligt blijft dit zo! En we hebben geen idee wat het leven ons verder nog gaat brengen. Momenteel gebeurd er bij ons allebei nog genoeg. Het zal rustiger worden met de tijd. Iets wat voor ons beide geen overbodige luxe zou zijn! En naar dat moment zullen we samen toeleven!
En dan zal ook ons sprookje eindigen met een mooi 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'
Abonneren op:
Posts (Atom)