De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
<3
BeantwoordenVerwijderen