Geluk zit hem in de kleine dingen

En dan besef je ook dat de kleine dingen eigenlijk enorm zijn!
Ik blik even terug op vorig jaar rond deze tijd. Wil er niet te lang bij stil staan en ga dat ook niet doen. Maar wat een wereld van verschil. Gelukkig en stralend! In tegenstelling tot 1 jaar geleden waar verdriet en angst centraal stonden.
2 Werelden van verschil en ik geef toch wel de voorkeur aan het wereldje waarin ik nu leef.
Een groot deel heb ik aan mezelf te danken. Als ik bedenk door wat een rotjaar ik ging in 2011 en 2012 ook geen rozengeur en maneschijn was valt het me nog mee hoe ik er nu bij zit. Als je me vorig jaar had gezegd dat ik één jaar later dolgelukkig zou zijn had ik je recht in je gezicht uitgelachen.
Maar het is dus wel zo! Ik heb de jackpot gewonnen toen ik eind december de rare kronkel in mn hoofd kreeg om Kay Princen nog eens op te zoeken via fb. Eerdere pogingen van jaren daarvoor mislukten keer op keer maar in 2012 vond ik hem dan toch.
'Als vriend toevoegen'...mijn muis stond op dat knopje, ik hoefde maar 1x te klikken...ik twijfelde! Ik ben weggelopen, eerst even iets anders! Kay was heel duidelijk geweest op de middelbare. Onze wegen waren gescheiden.
Niet veel later weer voor mijn laptop gaan zitten en met een 'wie niet waagt wie niet wint' houding erop geklikt! En wat ben ik BLIJ dat ik dat deed!
Er op gerekend geen acceptatie en reactie te krijgen was ik stomverbaasd toen hij binnen no time in de prive-chat zat.
Er was weer contact met Kay Princen. What the fuck??!
En zie ons nu! Die ene 'klik' heeft ons gebracht naar dit moment. Het moment dat ik deze blog schrijf en we al dik 7 maanden heel gelukkig zijn samen en sinds 11 september samenwonen.
Kay is (en was) de motivatie die ik nodig heb in het leven. Dankzij Kay ging mijn zonnetje weer schijnen en stralen. En mijn wens om een hondje te nemen heeft hij aangemoedigd en daar ben ik hem ook enorm dankbaar voor! Samen zijn wij deze uitdaging aangegaan om van Quinn een geweldig huisdier te maken. Een knuffelhondje, een maatje voor het leven.
Zonder Kay was me dat ook niet gelukt trouwens!
Ik ben best wel tevreden met mijn leven zoals het nu is. Zo kan ik de rest van mijn jaren wel slijten hoor. Ik moet alleen even afrekenen met wat demonen uit het verleden. Dat is nu eigenlijk mijn grootste struikelblok nog.
Maar daar is Bever voor en de mensen om mij heen helpen me daar ook wel bij.
Er gaan nu nog wel een aantal moeilijke weken komen en elke keer als ik daar net iets langer bij stil sta (zoals nu) heb ik het kippenvel weer een paar cm dik op mn armen staan.
Maar ook dat gaat goedkomen uiteindelijk!
Ik ben eigenlijk alleen maar heel blij met mijn leventje momenteel. Zoals alles nu gaat en geregeld is, is het perfect voor mij. Op deze manier kan ik het wel aan.
En als ik dan vooruit kijk...kan ik maar 1 ding concluderen...
Er is nog zoveel moois om naar uit te kijken ^_^

Nachtelijke avontuurtjes

Regen, regen en nog meer regen. Kijk!!! ZO kennen we Nederland weer!
Of we er blij mee zijn is weer een ander verhaal. Wat een treurig geheel als je nu een blik naar buiten werpt!
En hoe toevallig dat de nissan net besluit om ons tijdens zo'n stortbui langs de kant te zetten met een platte band om 10 over 12 's nachts in the middle of fucking nowhere!!! Nouja voor ons dan. Een plaats wat voor ons onbekend was maar gelukkig nog dichtbij genoeg om hulptroepen in te schakelen.
Stonden Kay en ik dan, in onze mooiste kleren te verzuipen in de regen. Kay ondernam nog een dappere poging om mij in de auto te krijgen maar hej ik ben niet van suiker!
Met enkel het licht van zijn telefoon de kofferbak ingedoken want er moest nog ergens een krik liggen. Ja, die lag er inderdaad maar er was met geen mogelijkheid beweging in te krijgen. Het kreng zat VAST! Tja en bij nader inspectie bleek dat we zelfs met krik niet ver zouden komen want je hebt ook zoiets als een kruissleutel nodig...
Uiteindelijk konden Daniel en Paul onze kant op komen en ons uit de brand helpen. Ondertussen helemaal nat geregend maar ergens had dat ook wel iets. Het zag er ook best apart uit om Kay in zijn nette pak aan de slag te zien waar hij normaal zn oudste klommel aantrekt bij het werken aan de auto.
Zag er niet verkeerd uit hoor! ;-)
Blouse, stropdas, werkhandschoenen...aparte combi!
Nu is de nissan uitgerust met een very hoog 'koetsjie koetsjie'-gehalte...wat een ongelofelijk dom en klein thuiskom bandje zeg!!! Maar eerlijk is eerlijk hij doet zijn naam eer aan en heeft ons uiteindelijk thuis weten te brengen.
Wel pas nadat hij bij het tankstation eerst de nodige lucht toegediend kreeg. Blijkbaar had het bandje het aardig benauwd want er ging aardig wat in!
Gelijk een sanitaire stop van gemaakt. Een tijd stilstaan in stromende regen vond mijn blaas op een gegeven moment niet leuk meer!
Ondertussen was het al 1 uur en hadden we al bijna thuis kunnen zijn.
De autorit was uiteindelijk best leuk. Verwarming ging aan, muziek extra hard, lady writer on the tv! en Kay ik konden er uiteindelijk nog wel een beetje om lachen. De nodige scheldwoorden hadden de revue gepasseerd in eerste instantie maar je doet er verder toch niks aan. De timing was verre van waardeloos maar één ding is zeker...Het is nooit saai in ons leventje. Wij zelf niet en onze spullen doen gezellig met ons mee. Houd leven in de brouwerij!
Rond kwart voor 2 waren we weer in ons warme huisje waar een heel lief en blij hondje op ons zat te wachten. Wild kwispelend. Niet wetende dat baasje en vrouwtje al zo'n 40 minuten eerder thuis hadden kunnen zijn. ^_^ Maar evengoed helemaal door het dolle heen van enthousiasme.
Heerlijk! Wat een tevredenheid.
Quinny die zich prima vermaakt heeft bij Kyra en Roel! Onze dank is groot dat jullie wederom op ons ventje wilden passen!
De wetenschap dat hij de avond met jullie doorbracht haalde bij mij wel enigszins de stress weg toen bleek dat we later thuis zouden zijn. Maar hij heeft gewoon, as usual, lekker geslapen al die tijd na jullie laatste wandeling met hem!
Ow enne Kyra *grin*...

Zwaar he? :-P Waar is de tijd dat je hem met één arm op kon tillen toch gebleven?
Kleine hondjes worden groot! Bohhh!
Dan nog even een mooie afsluiter van deze blog. Klein woordje van dank aan Peter en Janneke. Voor de uitnodiging en het gezellige feestje! Jullie zagen er prachtig uit!
Nogmaals gefeliciteerd en veel geluk samen!

Dan ga ik me nu weer in de regen begeven. Gaat Quinn me niet in dank afnemen...

Huisje, boompje beestje!

Ons paleisje, het bonsai boompje en Quinn! Check!
Wij hebben het allemaal! En vanaf vandaag, na 2 weken van meubels verhuizen, meubels verplaatsen, meubels verkopen, regelen van ditjes en datjes en hier en daar wat gestress voelt het meer dan goed!
Samenwonen! <3
Ik kan weer wat toevoegen aan mijn positivity jar! Kennen jullie hem nog? Ja ik gebruik hem nog steeds hoor! Ik vind het nog steeds een super idee en ik ben erg benieuwd naar 31 december als ik die pot open en alles terug ga lezen!

 



Ons paleisje word steeds meer zoals het moet worden. Het is nu een mooie verdeling tussen Kays spullen en de mijne! Ik snap echt niet hoe mensen daar moeite mee kunnen hebben en vaak een strijd moeten voeren over het wel of niet neerzetten van iets.
Hier ging het van een leien dakje! En beide zijn we meer dan tevreden over het eindresultaat van de woonkamer! Het is echt ons plekje! Voor beide vertrouwd.
Nu alleen de slaapkamer nog. Dat is een slagveld! Alles wat hier nog in huis staat en nog weg moet of opgeborgen staat daar. Laat ik het zo zeggen...ik ben blij dat 's nachts de lichten uit gaan. Ik zie het dan toch niet!
Maar daar gaan we ook nog wel aan de slag snel. Dat we van de slaapkamer ook iets moois kunnen maken! We hebben al een idee hoe het moet worden en ik kan niet wachten tot het zo ver is!
Maar alles op zn tijd, toch? :-D

 

 

Jups, ik kan wel zeggen dat ik gelukkig ben! Wat een zwaar contrast met vorig jaar deze tijd. In 1 jaar tijd kan er zoveel veranderen! Daar ben ik wel een levend bewijs van.

Na regen komt daadwerkelijk zonneschijn!

Ik heb Kay, ik heb Quinn, ik heb een geweldig lieve familie en schoonfamilie, ik heb geweldige lieve vrienden en ontzettend gezellige buren.

En aan mezelf werken doe ik ook nog steeds. Dankzij Bever!





Volgens mij begin ik het eindelijk te snappen allemaal ;-)