En dan besef je ook dat de kleine dingen eigenlijk enorm zijn!
Ik blik even terug op vorig jaar rond deze tijd. Wil er niet te lang bij stil staan en ga dat ook niet doen. Maar wat een wereld van verschil. Gelukkig en stralend! In tegenstelling tot 1 jaar geleden waar verdriet en angst centraal stonden.
2 Werelden van verschil en ik geef toch wel de voorkeur aan het wereldje waarin ik nu leef.
Een groot deel heb ik aan mezelf te danken. Als ik bedenk door wat een rotjaar ik ging in 2011 en 2012 ook geen rozengeur en maneschijn was valt het me nog mee hoe ik er nu bij zit. Als je me vorig jaar had gezegd dat ik één jaar later dolgelukkig zou zijn had ik je recht in je gezicht uitgelachen.
Maar het is dus wel zo! Ik heb de jackpot gewonnen toen ik eind december de rare kronkel in mn hoofd kreeg om Kay Princen nog eens op te zoeken via fb. Eerdere pogingen van jaren daarvoor mislukten keer op keer maar in 2012 vond ik hem dan toch.
'Als vriend toevoegen'...mijn muis stond op dat knopje, ik hoefde maar 1x te klikken...ik twijfelde! Ik ben weggelopen, eerst even iets anders! Kay was heel duidelijk geweest op de middelbare. Onze wegen waren gescheiden.
Niet veel later weer voor mijn laptop gaan zitten en met een 'wie niet waagt wie niet wint' houding erop geklikt! En wat ben ik BLIJ dat ik dat deed!
Er op gerekend geen acceptatie en reactie te krijgen was ik stomverbaasd toen hij binnen no time in de prive-chat zat.
Er was weer contact met Kay Princen. What the fuck??!
En zie ons nu! Die ene 'klik' heeft ons gebracht naar dit moment. Het moment dat ik deze blog schrijf en we al dik 7 maanden heel gelukkig zijn samen en sinds 11 september samenwonen.
Kay is (en was) de motivatie die ik nodig heb in het leven. Dankzij Kay ging mijn zonnetje weer schijnen en stralen. En mijn wens om een hondje te nemen heeft hij aangemoedigd en daar ben ik hem ook enorm dankbaar voor! Samen zijn wij deze uitdaging aangegaan om van Quinn een geweldig huisdier te maken. Een knuffelhondje, een maatje voor het leven.
Zonder Kay was me dat ook niet gelukt trouwens!
Ik ben best wel tevreden met mijn leven zoals het nu is. Zo kan ik de rest van mijn jaren wel slijten hoor. Ik moet alleen even afrekenen met wat demonen uit het verleden. Dat is nu eigenlijk mijn grootste struikelblok nog.
Maar daar is Bever voor en de mensen om mij heen helpen me daar ook wel bij.
Er gaan nu nog wel een aantal moeilijke weken komen en elke keer als ik daar net iets langer bij stil sta (zoals nu) heb ik het kippenvel weer een paar cm dik op mn armen staan.
Maar ook dat gaat goedkomen uiteindelijk!
Ik ben eigenlijk alleen maar heel blij met mijn leventje momenteel. Zoals alles nu gaat en geregeld is, is het perfect voor mij. Op deze manier kan ik het wel aan.
En als ik dan vooruit kijk...kan ik maar 1 ding concluderen...
Er is nog zoveel moois om naar uit te kijken ^_^
Geen opmerkingen:
Een reactie posten