3 Jaar geleden, donderberg Roermond. Ik bel aan op de donderbergweg. Een grote rode voordeur en een voortuintje met een heel leuk molentje erin.
Voor mijn doen ben ik zo goed als NIET zenuwachtig. Bijzonder! Ben ik niet gewend. Maar mijn gevoel zegt me dat er niks is om bang voor te zijn.
De deur gaat open en mijn eerste oogcontact en dus ontmoeting met Sam is een feit. Ik schud haar de hand (jeetje wat formeel als ik denk aan onze band nu) en maak kennis met haar 2 dochtertjes. Xanne van 5 en Ymke van 2.
De 2 dametjes waar ik het hele jaar op mag gaan passen. Wat een leuke meiden! De klik is er meteen en ik vind het bijna zonde als mijn kennismaking tot een einde komt.
Wat volgt is een geweldig gastouderjaar. Eentje waarin een band opgebouwd is die je met recht speciaal kan noemen. Een jaar lang heb ik de groei van die 2 meiden mogen volgen en ik hoop met recht dat zij, net als ik, dat jaar altijd zullen blijven herinneren als een mooie tijd.
En nu...bijna 3 jaar later ben ik nog steeds niet uit hun leven verdwenen. 3 Jaar lang hebben Sam en ik lief en leed gedeeld. Er voor elkaar gestaan en ons door ups en downs heen geslagen.
Xanne en Ymke, ik kan me serieus geen leven zonder hun voorstellen. Het zijn 2 vriendinnetjes van me geworden. Keer op keer, als ze me zien, krijg ik een glimlach van oor tot oor en een knuffel van heb ik me jou daar. Hoeveel liefde kun je van 2 kleine meiden krijgen die niet eens familie van je zijn? Nou zoveel dus!
En met de komst van Erik en zijn meiden is het ook nog eens verdubbelt. Larissa en Eleni, 2 bijzondere meiden.
En toen, toen kwam daar het nieuws. Sam zwanger. Gevolgd door die ene vraag. Of je peettante wil worden. Peettante...wow! Nou ik kan je zeggen dat je dan wel een beetje groeit hoor. Van trots!
Maanden lang vol spanning afwachten en uiteindelijk 21 juni een onvergetelijke dag beleven waarin je de verantwoordelijkheid en zorg over 4 meiden krijgt. Allen druk en gespannen over de komst van hun nieuwe broertje/zusje. Ik herinner de dag nog als gister. Kay en ik hebben het er nog wel eens over. Het kostte ons aardig wat stress en we hebben zeer creatief moeten zijn maar toen was ze er eindelijk op 22 juni. Een heel lief en bovenal prachtig meisje! Mijn eerste petekindje.
In het ziekenhuis konden we haar eindelijk gaan bezoeken. Na heel wat spannende en onrustige uren. Het was het waard, dat zeker!
En nu? Nu is het dan bijna 21 november. De dag van Sam en mijn jubileum.
Morgen kennen we elkaar 3 jaar en ik denk nog met veel plezier terug aan onze ontmoeting. Maar ik kijk met nog veel meer plezier naar de jaren die nog gaan komen.
Hoewel het mijn werk al jaren niet meer is voelt het als een ware promotie. Van gastouder, naar vriendin, naar peettante.
Er zijn niet veel gastouders waarbij het verhaal zo afloopt gok ik. En dat ik die eer wel mag hebben vind ik super!
Ik ga voor nog heel veel meer jaren met Sam en haar gezinnetje!
En Nyntha kan op mij rekenen als peettante! Dat meisje heeft een heel bijzonder plekje in mijn hart!
Lieve Sam, je betekende al veel voor mij in dat eerste jaar. Toen je er voor me was met opa's ziekbed en een luisterend oor aan me bood.
Door de jaren heen heb ik alleen maar meer bewondering voor je gekregen! Je bent een super vriendin! Hele dikke kus van mij voor jou!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten