2013 so far...

Quinn aan het slapen, Kay weg...en ik vandaag niet helemaal lekker na een nachtje flink spoken. Oftewel extra lief voor mezelf at the moment. :-)
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!

Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!

En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3

Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)

En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.

Een grote eer!

Tijd voor een nieuw blogje. Eentje die ik gewoon even aan een bijzonder meisje moet wijden. En wel aan Nyntha!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!

Quinn kan zichzelf goed vermaken *filmpje*