Iets voor een ander doen, niet denken, gewoon doen!

Toch elk jaar weer dat ik met kerst besef dat wij het echt niet slecht hebben. Nee rijk zijn wij niet maar arm al helemaal niet!
Ik kijk naar Quinn die gezond rond huppelt en gewoon elke dag zijn hapje eten en slokje drinken krijgt. Ik kijk naar onze kerstboom die we elk jaar weer op mogen (en kunnen) zetten met de mooiste kerstballen erin. Ik kijk naar onze koelkastinhoud en keukenkastjes die gewoon elke week gevuld kunnen worden met de broodnodige voedingsmiddelen en ik kijk naar Kay en mij. Wij als duo, als team, als partners, als geliefden. Die gelukkig zijn samen, evenals verliefd en gezond.
Luxe kunnen ook wij ons niet veroorloven. Heel af en toe wat extra's. Dat gelukkig wel.
Tja, wat zouden wij dan klagen?! Dat doen we dus ook niet.
En het besef dat er mensen/gezinnen zijn die het nog minder hebben is er ook. Dus hoe mooi is het dan dat je die mensen blij kan maken met spulletjes of etenswaren die je zelf niet (meer) gebruikt.
Zo'n 2 weken geleden heb ik een kerstster-piek en slingers voor in de boom op een fb pagina gezet. Gratis. Want er zijn mensen die de kerst doorbrengen met heel wat minder versieringen.
Wij gebruiken die ster NOOIT, onze voorkeur blijft elke keer weer uitgaan naar de gewone zilvere piek. Ja wat een luxe eigenlijk. We hadden 2 pieken en eentje bleef altijd verstoffen in de doos. Waarom dan niet iemand anders er blij mee maken.
Dan een aantal dagen terug. Ik trek de keukenkastjes open en voor de zoveelste keer vallen mijn 2 ogen op producten die er nu al maanden staan. Die we keer op keer niet nuttigen en gebruiken. Omdat we er steeds geen zin in hebben. Omdat het toendertijd door tussenkomst van iets niet gebruikt is en steeds maar weer blijft liggen. Of dat het iets is wat eigenlijk toch niet onze smaak is.
Tja, ook wat dit betreft...kan het nog wel een jaar laat liggen maar ik kan ook denken aan de mensen die elke cent om moet draaien...die elke dubbeltje op zn kant moeten leggen. ;-)
Dus een mooi 'kerstpakketje' samen kunnen stellen en ook die aangeboden op die betreffende pagina.
Ook dat gaat nu goed terecht komen!
Het voelt fijn om zo iets voor een ander te kunnen doen. In dit geval gaat het om 2 personen/gezinnen. Maar zo voor de feestdagen geeft dat wel even een positieve boost!
Je haalt er echt wel voldoening uit en de gedachte erachter is zo mooi!
Gister ook nog mezelf een beetje in kunnen zetten voor mn lieve vriendinnetje Sam en haar mooie, lieve, prachtige meiske Nyntha. Tevens mijn petekindje.
Het arme meiske ligt ALWEER in het ziekenhuis. Je word er zo droevig van als je je beseft dat dat mupke in haar 18 maanden op deze aardbol al meer ziekenhuis van binnen heeft gezien dan ik in mijn hele 27 jaar op aarde.
En nou las ik gister op fb dat Nyntha helemaal verzot is op een bepaald stuk speelgoed waar ze nu al alle dagen mee speelt daar in het ziekenhuis.
Kleine kids kunnen zo tevreden zijn met hele kleine dingetjes. Mooi idee is dat.
Dus Sam had al mooi in haar hoofd gehaald exact zo'n ding te gaan kopen als kerstcadeautje voor de kleine meid. Maar kwam al snel tot de conclusie dat ze niet meer gemaakt, laat staan verkocht worden. Elke webshop gaf aan dat ze niet meer leverbaar zijn.
Ja dan baal je wel!!
Gelukkig is daar dan social media. Ooit werden ze vast veel verkocht dus in menig huishouden zullen ze vast te vinden zijn. Met een beetje geluk ergens in een hoekje op zolder en dus niet meer in gebruik.
Veel gespamt op fb en sneller dan ik verwacht had, had ik al 2 reacties te pakken en konden Kay en ik het gisteravond al in St odilienberg ophalen. Na het eten meteen in de auto gesprongen en nu ligt het hier klaar om opgehaald te worden door Sam en Erik. Zodat Nyntha met kerstmis haar woezel en pip pop upje krijgt! En ook buiten het ziekenhuis nog uren speelplezier eraan kan beleven!!

Ja het voelt fijn om iets voor een ander te doen.
En wil mensen aansporen dat ook gewoon te doen als het even kan. Ik weet dat veel mensen in mijn omgeving dat al doen. En ik hou er van!

Op naar een mooi en behulpzaam 2015!

De was, was gewassen ware het niet dat ik de was was vergeten

Jaja...heel soms betrap ik me er op dat het wel weer eens tijd is voor de was. Ik geef het eerlijk toe ik ben echt een flierefluiter wat de was betreft. Zo hou ik het weken prima bij en de keer daarop zit ik als een idioot mn kast overhoop te halen want ja eigenlijk ligt alles wat ik nog draag en wat geschikt is voor deze tijd van het jaar in/bovenop of langs de wasmand. Opstapeling van...oops!
Dus tja, shit! Nu moet ik wel. Hup een paar denkbeeldige schoppen onder mijn eigen kont (kan ook alleen maar denkbeeldig want zo lenig ben ik in het echt niet!) en hup die wasmachine aan.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan had ben ik die middag mn ding gaan doen. Het huishouden bestaat uit meer dan de was.
En de was staat me om de een of andere reden het meeste tegen. Waarom weet ik niet want ik hoef niet eens heel veel te doen. Misschien dat daar ook wel de valkuil in schuilt.
Hoe vaak ik niet denk: 'ooooooh doe ik straks wel, nog tijd zat voor!'
Ja uhu! Vooral als je dat blijft denken mevrouw Loo!
Maar goed, ik doe mijn ding en echt mijn middag vliegt om. Ik heb niet eens op facebook gekeken de hele middag en dat is al een wonder op zich! Als ik dan uiteindelijk voor mn laptop neerplof zie ik het getalletje 9 staan langs het wereldbolletje. Zo HALLO!
Dus die maar bekeken en hier en daar wat beantwoord en toen was het al snel ineens donker buiten. Ik werp een blik op de klok en denk nog SHIPS! Kay is zo al ergens thuis.
Wat ook ironisch is want gister kreeg Kay zijn kerstpakket en moest daarvoor tot 18:00 wachten sowieso. Dus hij zou pas rond kwart over 6 a half 7 wegrijden in Maastricht. Dus de dag (en de tijd die ik had) was ook nog langer dan normaal.
Dus gehaast spring ik overeind en ga koken. Iets wat ik wel weer eens mocht doen want ik faal al een paar dagen heel hard in mijn kookkunsten. Niet dat er iets mislukt maar woensdagavond had ik echt knallende hoofdpijn en was Kay zo lief om het even van me over te nemen. En dat zelfs na zijn werkdagje. (Hij is zo ontzettend lief!!)
En donderdagavond was ik vergeten vlees eruit te halen (Grmbll, tis niet helemaal mijn week zullen we maar zeggen!). Dus toen werden het heel ongezond ovenfrietjes. Je moet toch iets!
Dus gisteravond weer een keer braaf voor Kay gekookt! Een lekker maaltje op tafel gezet. Zoals het hoort!
En toen...toen gingen we naar Neeritter. Naar Kyra en Roel. Want daar waren Yvonne en Eric ook en zo vaak zien we elkaar niet dus als het even kan dan bezoeken we elkaar.
In eerste instantie zouden Yvonne en Eric hier heenkomen op de woensdag...tja...iets met asbest enzo. *Zucht*
Dus dat werd vrijdag...toen de spookstad weer tot leven kwam en we EINDELIJK onze schoenen niet meer door waterbakken hoefden te halen en alles weer helemaal schoon was.
Dus wij maken ons klaar, jassen en schoenen aan, autosleutels pakken en verschrikt kijk ik op!!
Ik roep wederom iets in de trant van SHIT! en Kay kijkt me geschrokken aan.
Ik kwaak iets over de was en dat die al uren in de wastrommel zit. Klaar! BAH!!
Tja zei Kay, laat nu maar zitten! ;-) Geen tijd meer voor!
Oké! *Zucht*
De dag dat ik de was, was vergeten. En het was echt niet de eerste keer hoor! Ik was de was al vaker vergeten. Was jij dat ook wel eens? ;-)

Een beetje vreemd maar wel...Tanja

Ik heb er eigenlijk nooit echt veel over gezegd. Omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Maar waarom zou ik mn hart niet gewoon eens luchten!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!

Voor wat hoort wat :-) Nee, gewoon een bijzondere vriendschap. Dankjewel Tam!

En dan zit je samen op social media en dan lees je dat dit over je gezegd word.


'En mijn vriendinnetje Tanja...
Ik bewonder haar kijk op het leven.
Zij leerde mij kennen in een tijd die voor haarzelf erg heftig was,
Een tijd waarin zij zoekende was naar wie ze eigenlijk was,

Maar ook ik, ook ik was al jaren opzoek naar de persoon die ik ben.
Tanja houdt mij rustig, bij Tanja kan ik terecht als het weer even voelt alsof de hele wereld tegen mij is.
Ze geeft mij haar mening en ondanks alle hersenspinsels die op dat moment mijn hoofd door gaan weet zij het te relativeren op de 1 of andere manier.

Iets in de zin van HO Tam, STOP Tam, Wacht nou even Tam, denk er eerst eens goed over na.. Het kan ook anders Tam...
Ik bewonder haar om de vriendin die zij al een aantal jaren voor mij is.
Ook bewonder ik haar doorzettingsvermogen, ik kende een aantal jaar geleden een hele andere Tanja.

Nu zie ik een zelfverzekerde meid, zo dolgelukkig met haar verloofde, zo positief in het leven staand.
Zij is enorm gegroeit qua karakter/persoonlijkheid, dat vind ik bewonderenswaardig.
Dit weet ze ook wel, dit kan ik haar niet vaak genoeg zeggen!! ;-)

Nooit zal ze mij naar de mond praten, altijd zal ze haar luisterend oor bieden als ik dit nodig heb.
Ze ziet altijd two sides of a story en zegt mij het ook gewoon als ze het niet met mij eens is.
Of als ik weer eens onredelijk ben, mag soms een hittepetit zijn hahaa..
Maar een positieve invloed, die bewonder ik!'

Jij weet hoe ik ben. Ik ben wie ik ben...ik ben al lang niet meer wat iemand anders wil dat ik zal zijn...ik doe en zeg mijn eigen ding. En ja soms ga ik ook tegen mijn vriendinnen in. Ik zeg het als ik het ergens niet mee eens ben. En het getuigt alleen maar van respect als men dat kan accepteren.. Omdat het MIJN mening is.   
De tijd dat ik alleen maar ja en amen zei heb ik ver achter me gelaten en mensen die er geen flikker meer toe doen die laat ik net zo makkelijk links liggen.

Respect, het is helaas  niet zo vanzelfsprekend. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die dat begrip wel kennen. En het is actie reactie lieve Tam.
Wij vullen elkaar prima aan.
Ik bewonder jou net zoals jij mij bewondert en het doet me echt wat om dan zo'n lieve tekst te lezen. Het is dat ik mijn schoenen al uit heb en ik er dus niet langs kan gaan lopen nu ;-)
Nee zonder gekkigheid...dankjewel voor je vriendschap en dat je me accepteert zoals ik ben. Dat ik mag en kan zeggen wat ik wil, ook als dat in eerste instantie wellicht niet is wat je graag wil horen.
Je tekst heeft me wel echt geraakt. Ik ben tegenwoordig niet heel snel stil meer te krijgen. Maar nu toch even een brok in de keel. 

Gelukkig mag ik meer van dit soort vriendschappen -- ook (schoon)familie overigens -- ervaren en dan besef ik weer even hoe bijzonder de mensen in mijn leven zijn. Dankjulliewel. *kus*

2014!!

Zoveel gebeurd in een jaartje tijd! En helaas hebben we niet van alles foto's. Maar de herinneringen hebben we wel.
Toch kon ik het niet laten om een kleine selectie te maken van foto's die we wel hebben. Die een heel klein beetje van het jaar 2014 weergeven. Het jaar waarin we vele wandelingen samen gemaakt hebben met Quinn maar ook met zn tweetjes, waarin Kay de eerste carnavalsoptocht met Sam, Erik en de kids meemaakte, waarin feestdagen in leuk gezelschap gevierd werden, waarin Kay mij ten huwelijk vroeg, waarin we een geweldig weekend in London meemaakten, waarin we officieel een jaar samen woonden en waarin we oom en tante werden van Lars.

We doen dit jaar ook nog wel aan kerstkaarten maar ook wil ik via deze weg iedereen alvast fijne dagen toewensen. Ook het toeleven naar de kerst in leuk! En over 2 weekjes volgt vast nog wel een ander blogje! Dan de officiele kerstwensen.

Ik zeg: op naar 2015! Dat jaar gaat net zo mooi en bijzonder worden!!