Tijd voor een nieuw blogje!
Zo met enige regelmaat mag dat best. Ik ga dit jaar ook absoluut geen jaaroverzicht maken. Ik heb geen idee waar ik dan moet beginnen en eigenlijk is het allemaal al ingewikkeld genoeg.
De komende tijd word al genoeg opgerakelt en eigenlijk vind ik dat voor die momenten ook wel even genoeg. De laatste weken keer op keer hetzelfde vertellen. Aan de huisarts, aan sociale instanties, aan Buro van Roosmalen en uiteindelijk ook nog een keer aan de spv'er waar ik nu tot aan februari/maart contact mee heb.
Op 19 november had ik mn eerste afspraak bij haar en wederom schetst mijn verbazing hoeveel geweldige mensen er op de aardkloot bestaan. Een jonge vrouw die qua uitstraling al zoveel rust en respect uitstraalt. Ik stapte binnen, met mn sociale angst, en die vervloog meteen! Geloof mij, als je dat lukt bij mij dan zit het echt wel goed!
Wat volgde waren zo'n 40 minuten van zowel vertellen als vragen beantwoorden. Ook dit pakte ze perfect op! Ik ben niet zo'n verteller van mezelf. Kan in mijn hoofd gesprekken perfect uitvoeren, zoals ik wil dat het zou gaan. Maar geef je me at the moment supreme het woord dan ben ik alles kwijt! Zij had dat zo door en ging op een sublieme manier er mee om. Gerichte vragen stellen en mij gewoon de tijd geven als ik niet meteen kon antwoorden. Totaal geen druk of what so ever!
Ze was onder de indruk van mijn verhaal en twijfelde er ook niet over om mij inderdaad terug te laten komen. Die overbrugging voor die 4 maanden is echt wel nodig!
De erkenning blijft zo'n enorme opluchting!
Op zo'n korte tijd heb ik zo'n enorm grote sprongen vooruit gemaakt. En echt niet alleen dankzij mijzelf. Tuurlijk weet ik wel dat ik echt trots op mezelf mag zijn maar het zijn ook zeker de mensen om mij heen die me geholpen hebben. En daarboven op die geweldige hulpverlening!
NOOIT had ik durven dromen bij een huisarts te komen die alles zo oppakt zoals hij dat heeft gedaan in deze laatste weken. Keer op keer het verzoek om een nieuwe afspraak bij hem te maken zodat hij op de hoogte blijft... De medicatie doet goed zn werk! Ik slaap eindelijk weer en dat doet me echt goed! Het is opzich wel troep want je word er echt wazig van en hoewel het maar 6 uur echt werkt zijn er dagen bij dat het me door de dag heen ook nog beinvloed. Maar daar klaag ik niet over! Dan ben ik maar zo duf als een konijn! Dat boeit me niet! Ik SLAAP!
En met mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit het wel goed. Ik zorg voor genoeg 'pauzes'...niet langer dan 3 nachten achter elkaar. En daar hou ik me echt wel aan! Dan neem ik het gewoon voor lief als er dan 1 slechte nacht tussen zit. Voorheen waren het alleen maar onrustige, slapeloze nachten.
Na het weekend terug naar de huisarts, even evalueren en hopen dat hij me dit nog een keer gunt. Maar ik denk dat dat wel goed zit!
En ik naar een spv'er? Vast niet want ik stel me waarschijnlijk te veel aan.
Niet wat deze praktijk betreft! Mijn hemel wat een wereld van verschil!
Nooit hoop ik ooit nog wat met mn vorige huisarts te maken te krijgen! Daar kwam ik, als ik hem moet geloven, vaker dan nodig was (en dat terwijl ik er dus haast nooit kwam)...
'Jij psychische hulp nodig? Stel je niet zo aan meiske...je bent nog zo jong. Niks aan de hand!'
FLIKKER TOCH OP!
Maar goed, daar ben ik van af! Van af nu kan het echte werk gaan beginnen. Langzaam klim ik de ladder weer op! En daar gaat het om!
De kerstdagen komen er weer aan. Een tijd waar ik altijd wel naar uit kijk. Het heeft toch iets magisch!
En met alle lieve mensen om me heen en de leuke dingen die ik met hun kan doen, is het zo februari/maart.
Nicole en ik gaan elkaar dit jaar een kerspakket geven. We maken zelf zo'n pakket! Kennen elkaar al sinds 2007 en ik mag toch wel stellen dat wij elkaar pretty well kennen! Dat word appeltje eitje om zo'n vriendschapskerstpakket voor elkaar samen te stellen! :-D
Het idee ontstond met een wederzijdse blik...almmost like reading each others mind! Iets wat wij best wel goed kunnen bij elkaar haha.
----------------------
De 21e samen met Sam een workshopje mozaieken gevolgd! Omdat wij elkaar die dag 2 jaar kende. De tijd is omgevlogen wat dit betreft. 2 Roerige jaren maar wel 2 waarin een vriendschap gegroeid is die ontzettend veel waard is.
----------------------
Morgen een mini tweet up met Sam, Erik en Dirk...oftewel Digicorn.
Gaan we gourmettttttttttttten! Very very very gezellig!
---------------------
En dan binnenkort toch maar eens die datum vast gaan stellen om naar Grunn te gaan. Want het mag dan min of meer de andere kant van de wereld lijken maar daar woont een meid met een gouden hart die luistert naar de naam: Tammie! Onlangs weer een mooi kaartje van haar ontvangen!
Een vriendschap die ondanks de afstand groeit en groeit en onbreekbaar is!
Tam en ik houden elkaar op de hoogte door middel van (echte) kaarten en brieven! Hoe bijzonder is dat? En hoe leuk om, om de zoveel tijd iets in mijn brievenbus van haar te ontvangen! :-D
-------------------
Zoooo en nu ga ik een eind breien aan deze blog! Ik moet me nog omkleden en daarna ga ik richting Neel! Moeders is aant wachten! ;-)
vrijdag 23 november 2012
maandag 12 november 2012
2005 tot nu (aangepaste versie!)
De eerste tekenen van enige problemen ontstonden in 2005. De 'veilige' haven van de middelbare
school kwam tot een einde. Het werd tijd om een vervolgopleiding te kiezen en een nieuwe
levensfase te betreden. Zoals met alles gebeurde dat natuurlijk op het laatste moment. Ik
stelde het uit, wilde er niet mee bezig zijn. Het idee alleen al maakte me vreselijk bang.
Maar waarom wist ik het niet. Maar ik moest wel. Op het nippertje meldde ik me maar aan bij
een spw opleiding. Ik wilde spw 3 gaan doen, werken met kinderen. Daar lag toen al mijn hart.
Op het laatste moment nog een intake gesprek kunnen regelen waar ik al snel omgepraat werd
om met mijn HAVO diploma toch echt wel te kiezen voor spw 4. Nou goed, ompraten is iets wat
je bij mij prima voor elkaar krijgt. SPW 4 zou het worden. Ik werd toegelaten.
De introductie dag was wat volgde. VERSCHRIKKELIJK! We hadden uitleg gekregen wat de manier vanlesgeven was. Een manier waar mijn maag zich van angst al bij voorbaat omdraaide.
school kwam tot een einde. Het werd tijd om een vervolgopleiding te kiezen en een nieuwe
levensfase te betreden. Zoals met alles gebeurde dat natuurlijk op het laatste moment. Ik
stelde het uit, wilde er niet mee bezig zijn. Het idee alleen al maakte me vreselijk bang.
Maar waarom wist ik het niet. Maar ik moest wel. Op het nippertje meldde ik me maar aan bij
een spw opleiding. Ik wilde spw 3 gaan doen, werken met kinderen. Daar lag toen al mijn hart.
Op het laatste moment nog een intake gesprek kunnen regelen waar ik al snel omgepraat werd
om met mijn HAVO diploma toch echt wel te kiezen voor spw 4. Nou goed, ompraten is iets wat
je bij mij prima voor elkaar krijgt. SPW 4 zou het worden. Ik werd toegelaten.
De introductie dag was wat volgde. VERSCHRIKKELIJK! We hadden uitleg gekregen wat de manier vanlesgeven was. Een manier waar mijn maag zich van angst al bij voorbaat omdraaide.
Van die klassikale sessies waarbij je een voorzitter, notulist en bordschrijver had. Oftewel taken
waarbij de aandacht op jou gevestigd zou worden. Vooral de rol van voorzitter kon ik me toen
al druk om maken. De hele opleiding bezorgde me de kriebels maar ik kon niet terug. Ik had
hier voor gekozen dus ik moest wel. Dikke tranen van verdriet na die introductie. Ik wilde niet!
Maar dat maakte ik niet kenbaar. Ook niet bij mijn ouders.
Ik wilde met kinderen werken. Ik had een opleiding nodig. Weglopen had geen zin. Maar waarom was ik zo bang? Ik snapte er niks van. Nooit gedurende die opleiding heb ik me op mijn gemakt gevoelt tijdens zo'n pgo-sessie. Het wende nooit. Elke keer als ik een taak had vrat ik me al dagen van
te voren op en op de dagen dat ik 'vrij' van zo'n taak was bleef ik een beetje op de achtergrond
tijdens zo'n sessie. Punten scoren deed ik wel bij andere vakken of bij werkstukken.
Denk dat dat ook de reden is geweest dat ik uiteindelijk wel mijn diploma haalde. Mijn kennis
en creativiteit reikte enorm ver.
In 2007 liep ik 10 maanden stage op het rcg. Op de dementerenden afdeling. De meest vreselijke
periode van mijn leven op dat moment.
Elke dag was een hel. Dit was absoluut NIET mijn ding. 5 Dagen van 9 tot 5 knokken om de dag door te komen.
Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt. Ik was een lieve meid maar ik functioneerde voor geen meter.
Was continue afgeleid. Concentratie ver te zoeken. Evenals de motivatie!
Ik ging tijdens die stage terug naar spw niveau 3. Een last viel van me af. Het kon me
allemaal niet meer schelen. Met spw 3 kun je een heel stuk minder maar ik was nergens meer toe in
staat. Was alle vertrouwen kwijt.
Totdat mijn eerste stage op niveau 3 in het basisonderwijs was. Als klassenassistent. Wat een
wereld van verschil. Daar zat ik op mijn plek. Daar hoorde ik thuis. Ik moest nog steeds moeite
doen. Ik merkte dat het bij mij niet allemaal van zelf ging maar ergens ging ik er vanuit dat het
mijn karakter gewoon was. Maar het was een doelgroep die mij lag, de collega's waren geweldig
en de energie van de kinderen kon ik overnemen. Kortom ik bleef overeind en haalde deze stage.
Zelfde voor mijn laatste stage, wederom een basisschool en net zo'n fijne tijd gehad.
Het ging nog steeds niet vanzelf en ergens begon ik me af te vragen hoe het mogelijk was dat ik
met mijn HAVO diploma geen 100% volle inzet kon tonen op een MBO3 opleiding.
Ergens schaamde ik me dood. MAAR ik haalde mijn diploma en ik was er van af! Ik mocht de opleiding gedag zeggen en 1 diploma aan mijn paperazzen toevoegen. In the pocket!
Maar toen...toen kwam obstakel 2. Werk zoeken!
De moed zakte me in de schoenen. Wat een waardeloos iets dat volwassen worden. Waarom deed ik hetniet gewoon allemaal?
Kon er lang over malen maar een antwoord kreeg ik toch niet. Van elke vacature kreeg ik de kriebels.
Maar net als bij de opleiding wist ik dat ik wel moest. Dus her en der gesolliciteerd maar op veel
plaatsen afgewezen. Een paar keer uitgenodigd voor een gesprek maar ook daar geen succes.
Extreme angst overviel me keer op keer! Niet zomaar een angst maar op het belachelijke af!
Uiteindelijk zat ik dan bij het uwv om een uitkering aan te vragen. De WIJ-uitkering. Wat er op
neerkwam dat ik wekelijks een paar keer naar het productiehuis moest om cursussen en workshops
te volgen. Hoe maak je een cv, hoe maakt je een brief, hoe voer je een sollicitatiegesprek etcetc.
Ook dit onderging ik met de meest psychische pijn die je je maar kan bedenken. Wederom die angst.
En niet zomaar angst. Maar echt paniekaanvallen. Huilen, zweten, hartkloppingen. Niks nieuws voor
mij. Maar die lichamelijke en geestelijke reactie elke keer, ik werd er moedeloos van. Moest ik zo
de rest van mijn leven doorbrengen??! Belachelijk!!!
Maar het was iets wat ik niet onder controle had. Zo was ik en zo onderging ik alles al jaren.
Vele sessies bij het productiehuis gehad. Stuk voor stuk een hel. Elke dag weer oprapen om mezelf
daar heen te slepen. God ik heb wat afgejankt.
Tot daar uiteindelijk als een wonder een werkaanbod van wee-play kinderopvang kwam. Die mij via
een collega van mijn vader aangereikt werd. Dat is mijn geluk geweest. Mond op mond reclame.
Ik greep het met beide handen aan! Ik had WERK!!! Ik was dolgelukkig. Er kwam een einde aan deze lijdensweg. Dacht ik...
...Maar dat was niet zo. Het verleden herhaalde zich. Ik kon me niet voor de volle 100% inzetten.
De doelgroep die mij wel lag en ik faalde verdorie weer. Ik kon wel janken, ik was woedend op mezelf.
Na 4 maanden moest ik de handdoek in de ring gooien. Ik ging er aan onderdoor. Ik was op!
Ik begon tekenen van depressie te vertonen. Het kon me allemaal niet meer schelen.
In overleg een eind gemaakt aan mijn dienstverband. Ik was er kapot van maar tegelijkertijd viel er
ook weer een last van mijn schouders. Belachelijk eigenlijk want met het afvallen van deze last had ik
mezelf weer teruggebracht naar een veel ergere positie.
Ik voelde me echt een mislukkeling. Vond mezelf niks waard. Besteedde ook nauwelijks aandacht aan mezelf.
Waarom zou ik? Zowel wat zelfvertrouwen, eigenwaarde als ook mijn uiterlijk betreffende.
Ik deed geen moeite voor mezelf. Vond het allemaal wel best.
Maar ik wist dat het niet goed met mij ging. Echt niet goed. Ik kon er niet mijn vinger opleggen.
Maar ik had hulp nodig. Dat was duidelijk. Met knikkende knieen ging ik naar de huisarts.
Mijn huisarts, waar ik echt een gruwelijke hekel aan had. Nog nooit een huisarts gezien die zo
gigantisch zuur is. BAM BAM BAM zakelijk voorop, geen greintje empathie. Als ik niet met de grootste nood naar de huisarts moest dan ging ik niet. Ben daar ooit geweest met hartkloppingen. In die staat dat ik echt dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. Hoe hij mij toen behandeld heeft is schandalig. Uiteindelijk bleek het niet meer dan paniek en stress te zijn maar toch!
Ik stond er dus niet om te springen om bij deze man mijn verhaal te doen maar ik moest wel.
Ik wilde een verwijzing voor een psycholoog. Ik moest erachter komen waarom ik was zoals ik was.
Dit had lang genoeg geduurd. Jarenlang had ik niet geleefd maar OVERLEEFD. Zo voelde dat en dat kon niet de bedoeling zijn. Tijd voor actie. Zoals ik al verwacht had was het krijgen van die verwijzing niet makkelijk. Ik voelde me zo ongemakkelijk en de huisarts kreeg het voor elkaar om me belachelijk te laten voelen. Ik kreeg uiteindelijk die verwijzing maar vraag niet hoe. Het leek er echt op alsof ik me niet te veel moest aanstellen.
Er zat enige tijd tussen het krijgen van de verwijzing en het terecht kunnen bij een psycholoog.
Een wachttijd van een maand. Ik ging weer solliciteren. Ookal voelde ik me behoorlijk
belabberd en niks waard. Ik ging een aantal stappen terug en kwam uiteindelijk terecht als
kamermeisje bij hotel Roermond. Simpel schoonmaakwerk. Dacht ik...
Maar ook dit liep idioot af. 2 Weken heb ik het volgehouden. Ik ging er aan onderdoor.
Zelfs dit kon ik niet aan. De tijdsdruk was enorm. Slaapgedeelte en badkamer in 20 minuten
helemaal schoon. Opjagen was de term die centraal stond bij dit werk. Maar wel alles helemaal
schoon. Mag geen vlekje of stofje achterblijven.
Ik heb me uit de naad gewerkt die 2 weken maar de impact die het op mij had was groot.
Ik stond op instorten. Ik moest wederom opgeven. De wil was er maar het lukte me gewoon niet.
Verdrietig dat ik was. Ik snapte het echt niet meer. Wat was er in hemelsnaam met mij aan de hand?
Uiteindelijk kwam ik terecht bij de gezondheidspraktijk van Frank Biermans. 1e Lijns psychologie.
Ik ben daar in september 2010 gestart met therapie. Mijn klachten werden omschreven als: spanning,
rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal. Geen idee wat dat laatste inhoud.
Gevoelens van inadequatie treden op de voorgrond en ik heb een emotiegerichte manier van omgaan met situaties.
De diagnose was als volgt (ik citeer): Aandachtsproblemen (en daarmee een uitgestelde diagnose van add),aandachtstekort, interpersoonlijke relaties, sociale angst en een lichte vorm van depressie. Waar we gelukkig dus op tijd bij waren. Ik heb een GAF score van 40.
waarbij de aandacht op jou gevestigd zou worden. Vooral de rol van voorzitter kon ik me toen
al druk om maken. De hele opleiding bezorgde me de kriebels maar ik kon niet terug. Ik had
hier voor gekozen dus ik moest wel. Dikke tranen van verdriet na die introductie. Ik wilde niet!
Maar dat maakte ik niet kenbaar. Ook niet bij mijn ouders.
Ik wilde met kinderen werken. Ik had een opleiding nodig. Weglopen had geen zin. Maar waarom was ik zo bang? Ik snapte er niks van. Nooit gedurende die opleiding heb ik me op mijn gemakt gevoelt tijdens zo'n pgo-sessie. Het wende nooit. Elke keer als ik een taak had vrat ik me al dagen van
te voren op en op de dagen dat ik 'vrij' van zo'n taak was bleef ik een beetje op de achtergrond
tijdens zo'n sessie. Punten scoren deed ik wel bij andere vakken of bij werkstukken.
Denk dat dat ook de reden is geweest dat ik uiteindelijk wel mijn diploma haalde. Mijn kennis
en creativiteit reikte enorm ver.
In 2007 liep ik 10 maanden stage op het rcg. Op de dementerenden afdeling. De meest vreselijke
periode van mijn leven op dat moment.
Elke dag was een hel. Dit was absoluut NIET mijn ding. 5 Dagen van 9 tot 5 knokken om de dag door te komen.
Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt. Ik was een lieve meid maar ik functioneerde voor geen meter.
Was continue afgeleid. Concentratie ver te zoeken. Evenals de motivatie!
Ik ging tijdens die stage terug naar spw niveau 3. Een last viel van me af. Het kon me
allemaal niet meer schelen. Met spw 3 kun je een heel stuk minder maar ik was nergens meer toe in
staat. Was alle vertrouwen kwijt.
Totdat mijn eerste stage op niveau 3 in het basisonderwijs was. Als klassenassistent. Wat een
wereld van verschil. Daar zat ik op mijn plek. Daar hoorde ik thuis. Ik moest nog steeds moeite
doen. Ik merkte dat het bij mij niet allemaal van zelf ging maar ergens ging ik er vanuit dat het
mijn karakter gewoon was. Maar het was een doelgroep die mij lag, de collega's waren geweldig
en de energie van de kinderen kon ik overnemen. Kortom ik bleef overeind en haalde deze stage.
Zelfde voor mijn laatste stage, wederom een basisschool en net zo'n fijne tijd gehad.
Het ging nog steeds niet vanzelf en ergens begon ik me af te vragen hoe het mogelijk was dat ik
met mijn HAVO diploma geen 100% volle inzet kon tonen op een MBO3 opleiding.
Ergens schaamde ik me dood. MAAR ik haalde mijn diploma en ik was er van af! Ik mocht de opleiding gedag zeggen en 1 diploma aan mijn paperazzen toevoegen. In the pocket!
Maar toen...toen kwam obstakel 2. Werk zoeken!
De moed zakte me in de schoenen. Wat een waardeloos iets dat volwassen worden. Waarom deed ik hetniet gewoon allemaal?
Kon er lang over malen maar een antwoord kreeg ik toch niet. Van elke vacature kreeg ik de kriebels.
Maar net als bij de opleiding wist ik dat ik wel moest. Dus her en der gesolliciteerd maar op veel
plaatsen afgewezen. Een paar keer uitgenodigd voor een gesprek maar ook daar geen succes.
Extreme angst overviel me keer op keer! Niet zomaar een angst maar op het belachelijke af!
Uiteindelijk zat ik dan bij het uwv om een uitkering aan te vragen. De WIJ-uitkering. Wat er op
neerkwam dat ik wekelijks een paar keer naar het productiehuis moest om cursussen en workshops
te volgen. Hoe maak je een cv, hoe maakt je een brief, hoe voer je een sollicitatiegesprek etcetc.
Ook dit onderging ik met de meest psychische pijn die je je maar kan bedenken. Wederom die angst.
En niet zomaar angst. Maar echt paniekaanvallen. Huilen, zweten, hartkloppingen. Niks nieuws voor
mij. Maar die lichamelijke en geestelijke reactie elke keer, ik werd er moedeloos van. Moest ik zo
de rest van mijn leven doorbrengen??! Belachelijk!!!
Maar het was iets wat ik niet onder controle had. Zo was ik en zo onderging ik alles al jaren.
Vele sessies bij het productiehuis gehad. Stuk voor stuk een hel. Elke dag weer oprapen om mezelf
daar heen te slepen. God ik heb wat afgejankt.
Tot daar uiteindelijk als een wonder een werkaanbod van wee-play kinderopvang kwam. Die mij via
een collega van mijn vader aangereikt werd. Dat is mijn geluk geweest. Mond op mond reclame.
Ik greep het met beide handen aan! Ik had WERK!!! Ik was dolgelukkig. Er kwam een einde aan deze lijdensweg. Dacht ik...
...Maar dat was niet zo. Het verleden herhaalde zich. Ik kon me niet voor de volle 100% inzetten.
De doelgroep die mij wel lag en ik faalde verdorie weer. Ik kon wel janken, ik was woedend op mezelf.
Na 4 maanden moest ik de handdoek in de ring gooien. Ik ging er aan onderdoor. Ik was op!
Ik begon tekenen van depressie te vertonen. Het kon me allemaal niet meer schelen.
In overleg een eind gemaakt aan mijn dienstverband. Ik was er kapot van maar tegelijkertijd viel er
ook weer een last van mijn schouders. Belachelijk eigenlijk want met het afvallen van deze last had ik
mezelf weer teruggebracht naar een veel ergere positie.
Ik voelde me echt een mislukkeling. Vond mezelf niks waard. Besteedde ook nauwelijks aandacht aan mezelf.
Waarom zou ik? Zowel wat zelfvertrouwen, eigenwaarde als ook mijn uiterlijk betreffende.
Ik deed geen moeite voor mezelf. Vond het allemaal wel best.
Maar ik wist dat het niet goed met mij ging. Echt niet goed. Ik kon er niet mijn vinger opleggen.
Maar ik had hulp nodig. Dat was duidelijk. Met knikkende knieen ging ik naar de huisarts.
Mijn huisarts, waar ik echt een gruwelijke hekel aan had. Nog nooit een huisarts gezien die zo
gigantisch zuur is. BAM BAM BAM zakelijk voorop, geen greintje empathie. Als ik niet met de grootste nood naar de huisarts moest dan ging ik niet. Ben daar ooit geweest met hartkloppingen. In die staat dat ik echt dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. Hoe hij mij toen behandeld heeft is schandalig. Uiteindelijk bleek het niet meer dan paniek en stress te zijn maar toch!
Ik stond er dus niet om te springen om bij deze man mijn verhaal te doen maar ik moest wel.
Ik wilde een verwijzing voor een psycholoog. Ik moest erachter komen waarom ik was zoals ik was.
Dit had lang genoeg geduurd. Jarenlang had ik niet geleefd maar OVERLEEFD. Zo voelde dat en dat kon niet de bedoeling zijn. Tijd voor actie. Zoals ik al verwacht had was het krijgen van die verwijzing niet makkelijk. Ik voelde me zo ongemakkelijk en de huisarts kreeg het voor elkaar om me belachelijk te laten voelen. Ik kreeg uiteindelijk die verwijzing maar vraag niet hoe. Het leek er echt op alsof ik me niet te veel moest aanstellen.
Er zat enige tijd tussen het krijgen van de verwijzing en het terecht kunnen bij een psycholoog.
Een wachttijd van een maand. Ik ging weer solliciteren. Ookal voelde ik me behoorlijk
belabberd en niks waard. Ik ging een aantal stappen terug en kwam uiteindelijk terecht als
kamermeisje bij hotel Roermond. Simpel schoonmaakwerk. Dacht ik...
Maar ook dit liep idioot af. 2 Weken heb ik het volgehouden. Ik ging er aan onderdoor.
Zelfs dit kon ik niet aan. De tijdsdruk was enorm. Slaapgedeelte en badkamer in 20 minuten
helemaal schoon. Opjagen was de term die centraal stond bij dit werk. Maar wel alles helemaal
schoon. Mag geen vlekje of stofje achterblijven.
Ik heb me uit de naad gewerkt die 2 weken maar de impact die het op mij had was groot.
Ik stond op instorten. Ik moest wederom opgeven. De wil was er maar het lukte me gewoon niet.
Verdrietig dat ik was. Ik snapte het echt niet meer. Wat was er in hemelsnaam met mij aan de hand?
Uiteindelijk kwam ik terecht bij de gezondheidspraktijk van Frank Biermans. 1e Lijns psychologie.
Ik ben daar in september 2010 gestart met therapie. Mijn klachten werden omschreven als: spanning,
rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal. Geen idee wat dat laatste inhoud.
Gevoelens van inadequatie treden op de voorgrond en ik heb een emotiegerichte manier van omgaan met situaties.
De diagnose was als volgt (ik citeer): Aandachtsproblemen (en daarmee een uitgestelde diagnose van add),aandachtstekort, interpersoonlijke relaties, sociale angst en een lichte vorm van depressie. Waar we gelukkig dus op tijd bij waren. Ik heb een GAF score van 40.
Wat neerkomt op het volgende:
'Enige beperking in de verwerking van dagelijkse gebeurtenissen of de communicatie
(bijvoorbeeld de spraak is bij tijden onlogisch, vaag of niet ter zake) OF belangrijke beperkingen op
verschillende terreinen zoals werk, school, gezins- of familierelaties, oordeelsvorming, denken of stemming (bijvoorbeeld depressieve man gaat vrienden uit de weg, verwaarloost gezin, en is niet in staat om te werken; kind slaat vaak kleinere kinderen in elkaar, is thuis opstandig en mislukt op school)'
(bijvoorbeeld de spraak is bij tijden onlogisch, vaag of niet ter zake) OF belangrijke beperkingen op
verschillende terreinen zoals werk, school, gezins- of familierelaties, oordeelsvorming, denken of stemming (bijvoorbeeld depressieve man gaat vrienden uit de weg, verwaarloost gezin, en is niet in staat om te werken; kind slaat vaak kleinere kinderen in elkaar, is thuis opstandig en mislukt op school)'
Eindelijk erkenning. Het lezen van deze uitleg doet mij zoveel goeds. Er vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats. Er begint een antwoord te komen op het 'waarom'.
Waarom ben ik zo angstig, waarom functioneer ik sociaal zo belabberd terwijl ik een hartstikke sociaal persoon ben? Waarom zijn angstreacties bij mij zo extreem? Waarom kan ik moeilijk werk vinden en dat werk dan na veel moeite niet behouden?
Ik ben zo blij dat ik deze stap genomen heb. Eindelijk komt er duidelijkheid.
Wat volgt is cognitieve gedrags therapie na een aantal maanden van vele gesprekken, testen en vragenlijsten.
Ondertussen zijn we dus ook in 2011 beland.
Een jaar wat ik nooit zal vergeten.
Eind 2010/begin 2011 kreeg mijn lieve opa te horen dat hij maagkanker had. Een enorme klap voor hem en voor de rest van de familie. In een kwestie van een paar weken werd duidelijk dat het kwaadaardig was en uiteindelijk ook niet te opereren. Om een lang verhaal kort te maken. Hij zou dit niet gaan overleven. Hoelang hij nog zou leven was niet duidelijk. Maanden van verdriet en angst volgden. Veel tijd bij opa en oma doorgebracht. Week na week kijken hoe de stand van zaken was. Opa was sterk. Respect voor die man.
Maar de pijn was ondragelijk. Vreselijk om dat te beseffen. Maar we bleven met zn allen sterk.
Sterk voor de buitenwereld maar kapot van binnen. Wat een vreselijke ziekte is het toch.
Afwachten, meer konden we niet. En dat is psychisch ondragelijk.
Ik was ondertussen als gastouder begonnen. Ik wilde niet thuiszitten. Gastouderschap word niet officieel als werk gezien en ik stuitte op aardig wat commentaar om me heen. Maar dat kon me even niks schelen.
Ik was de deur tenminste uit. Ik werd gastouder aan huis. Was doordeweeks dus aan het meedraaien in het gezin van iemand anders. Moeders uit huis en ik op de kinderen letten de hele dag.
Ik kwam terecht bij Samantha. Een jonge alleenstaande moeder met 2 meiden van toendertijd 3 en bijna 7.
Vanaf het begin was er een klik tussen ons. Wat mij dus ook echt op mijn gemak stelde. Samantha wist niet van mijn psychische toestand af. Ik durfde dat niet te vertellen.
Wel wist ze af van opa's situatie. Want dat hield mij natuurlijk ontzettend veel bezig. Van haar kant was er ontzettend veel begrip. Ze was zo lief en ik kon mijn verhaal kwijt als ik dat wilde.
Maanden gingen voorbij toen het volgende gebeurde in april. Het is vrijdag 8 april als N. mij belt.
N is één van mijn beste vriendinnen. Ze heeft al tijden wat relatieproblemen en die liepen steeds meer
uit de hand. Vrijdag avond belt ze mij in paniek op dat ze het huis uitgevlucht is. Haar vriend is compleet geflipt. Om haarzelf en haar zoontje in veiligheid te brengen vertrekt ze met de mededeling dat ze een stuk gaat lopen. Haar vriend antwoord daarmee dat als ze terugkomt ze van hem af is.
Er vanuitgaande dat hij zijn spullen pakt en vertrekt belt zij haar moeder op om haar op te halen.
Om ook dit verhaal niet te lang te maken...Ze gaat snachts met haar vader terug naar het huis om te kijken wat de stand van zaken is en vind haar vriend boven op de overloop. Zelfmoord.
Die zaterdag belt ze mij. De wereld zakt weg onder mijn voeten. Dit kan niet! Ik ben flabbergasted. Kan het niet geloven. Zo vaak kwam ik daar over de vloer, mijn band met hem was goed. Ik vond hem met tijden echt een oetlul, om wat hij deed, maar ik mocht hem graag. Dit had ik niet zien aankomen. Dit had hij ook niet verdient.
Ik hang de telefoon op, mijn moeder komt op me af. Heeft al lang door dat er iets is. Mijn eerste woorden: 'Hij is dood'. Tranen stromen over mijn wangen. Mijn moeder kijkt me vragend aan. 'Wie?'
'M heeft zelfmoord gepleegd, hij heeft zichzelf opgehangen'. Mijn moeder vliegt me om de nek en ik stort in.
Nu ik dit typ branden de tranen me alweer in de ogen. Ongelofelijk hoeveel het me nu nog doet.
De maandag erna kom ik bij Samantha. Ze was ondertussen al op de hoogte gebracht.
Het moment dat ze me ziet vraagt ze me hoe het met me gaat en ik stort opnieuw in. Het is echt niet te geloven.
Wat volgt voor N is een hoop geregel en gezeur met haar schoonfamilie. Alsof ze al niet genoeg doorgemaakt heeft. Ik probeer er voor haar te zijn. En voor haar zoontje. Thuis huil ik wat af. Bij haar probeer ik sterk te blijven.
Ondertussen ben ik nog in therapie bij Frank Biermans. En dat is echt mijn geluk geweest. Ik was al labiel voordat dit jaar begon maar opa's ziekte en de zelfmoord van M hebben het niet beter gemaakt.
Rare maanden volgen. Het is moeilijk te accepteren en het een plekje geven is niet makkelijk. Maar het moet.
Dan gebeurd in juni het volgende. Het lijkt wel een vloek. De zoon van een lieve kennis, vrouw waar ik vrijwilligerswerk bij deed, verongelukt met de motor. Op de maasbrug krijgt hij een dodelijk ongeluk en is opslag dood. J was een vrolijke, maffe jongen. Op de dagen dat ik bij zijn moeder was zag ik hem ook altijd.
Heb veel met kunnen lachen. Was altijd plek voor gein. Zijn vader vond mij wel een goede match voor hem.
Was mij altijd aan het jennen dat als J uitsliep en weer erg lang in zijn bed lag dat ik hem maar wakker moest gaan maken. We hebben wat afgelachen.
En toen kwam het nieuws dat deze vrolijke jongen die midden in het leven stond er niet meer was. Ik weet nog dat we die betreffende dag, 4 juni, in de verte allemaal sirenes hoorden om 12 uur smiddags. We vroegen ons nog af wat er gebeurd zou zijn. Internet opgedoken en gelezen dat een motorrijder van 20 jaar om het leven was gekomen. Ik hoor mezelf nog zeggen: 'tjee wat erg!!!'
Er knapte iets in mij toen ik er achter kwam om wie het ging. Dit kon niet waar zijn!!! Ik storm naar buiten waar mijn ouders zitten. 'Het is J!' roep ik. Ik staar voor me uit. 'J is de motorrijder die verongelukt is!'
Mijn moeder schrikt zich dood. Beide zijn we met stomheid geslagen. Ik tril als een rietje.
9 Juni is zijn uitvaart. Waar we uiteraard bij zijn. Het is zwaar. Maar een hele mooie dienst.
Wat een verdriet!
Wederom kan ik achteraf bij Samantha terecht die dag. Onbegrijpelijk hoe deze vrouw, die eigenlijk mijn werkgeefster is, voor mij klaar staat. Ik doe mijn verhaal, zij luistert.
Geeft me die knuffel die ik zo nodig heb op zn tijd.
Met opa gaat het ondertussen steeds slechter. Maar hij is er nog. Nog steeds geen idee hoelang zijn lijdensweg gaat duren maar opa is vastbesloten zoveel mogelijk tijd met ons door te brengen.
Ook dit allemaal bespreek ik tijdens mn therapie. Kan in ieder geval mijn ei kwijt.
Wat voor mij echt noodzakelijk was.
De juli maand breekt aan, het word zomer. En de zon heeft altijd wel een positief effect op mij. Op 9 juli heb ik nog een therapie sessie. De laatste blijkt uiteindelijk. Wat officieel niet de bedoeling was. Er was een nieuwe afspraak gepland maar die kon niet doorgaan. De nieuwe afspraak daarop kwam ook wat tussen en uiteindelijk kwam het er niet
meer van. Ik voelde me opzich ook redelijk en ik vond in vriendinnen gesprekspartners. Wat ik tegen Dhr Biermans vertelde kon ik ook bij hun kwijt. En naief als ik was mailde ik hem dat ik het zonder hulp wilde gaan proberen.
Achteraf gezien de meest stomme beslissing van mijn leven geweest. Maar dat besefte ik op dat moment niet.
Ik had tijdens de CGT zoveel tips geleerd om mijn sociale angst te controleren en positiever tegen het leven aan te kijken dat ik er vanuit ging dat ik met die informatie een heel eind zou komen.
En het ging ook redelijk. Ik was rete trots op mezelf. Ik LEEFDE! Op eigen benen!
Maar niet lang. Alles wat gebeurd was bleef door mijn hoofd spoken. Ik kreeg het niet volledig verwerkt.
Maar zoiets heeft toch tijd nodig? Ik dacht dat het normaal was. Opa begon enorm af te takelen. Hij was echt weg aan het kwijnen. Van mijn eens zo sterke opa bleef niks over dan een skelet met vel eroverheen.
De laatste maanden van zijn leven waren een hel! Het brak het hart van ons allemaal, de hele familie.
3 Augustus was hij jarig. Deze verjaardag mocht hij nog met ons vieren maar vraag niet hoe.
We gaven hem een boottocht cadeau. Met de hele familie. Die echter pas op 17 september kon plaatsvinden.
Maar dat heeft hij nog gered. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij daarvoor ook in leven bleef!
Het was een heerlijke boottocht. Met de nodige emoties! Besef van ons allemaal dat dit onze laatste
uitstapje met de hele familie was hakte er behoorlijk in. Na die 17e september ging het ook ineens heel snel.
Opa's lichaam begon het echt op te geven en op 10 oktober is hij overleden. Die laatste weken waren zo intens moeilijk. Begin Oktober heb ik nog samen met hem, mam en oma een stuk gewandeld. Hij in een rolstoel, haast geen teken van leven. Dat heeft zoveel indruk op mij gemaakt. Ook meteen de laatste keer dat ik hem levend zag.
Tot op de dag van vandaag zie ik opa voor me. Uitgemergeld en vol pijn. Ik wil hem op een mooie manier herinneren.
Heb daarom onlangs ook een gedicht geschreven met hele mooie herinneringen. Dat hielp wel wat. Maar die andere beelden krijg ik er niet uit.
Ik ben geestelijk gewoon echt gebroken door wat dit hele jaar, 2011, al die lieve mensen om mij heen heeft aangedaan.
Ik was zelf al een wrak door mijn eigen problemen maar ik heb er nooit echt volledig aan kunnen werken.
Ik heb alleen maar het gevoel dat ik steeds dieper in een put gezakt ben.
2011 Naderde zn einde en mijn gastouderschap bij Samantha ging ook stoppen. Iets wat ik maar moeilijk kon verkroppen.
Samantha had zoveel voor mij betekend dit jaar. Ze is echt zo'n grote steun geweest. Een definitief afscheid zou het niet worden en toch voelde het wel zo. Ik had de grootste moeite met die laatste weken. En mijn laatste dag bij haar was ik er zelfs ziek van. Van het idee dat het afgelopen was.
We zouden samen met haar meiden wat gaan eten. Ik kreeg geen hap door mijn keel.
Een verschrikkelijk jaar werd afgesloten maar ik had er wel een mooie vriendschap bij. Samantha is nu nog in mijn leven. Samen met haar vriend Erik. Die ook ontzettend veel voor me betekend!
Twee mensen die een hart van goud hebben en mij echt opgeveegd hebben als ik een zielig hoopje ellende was.
En dat is nogal vaak geweest. Wil ze echt voor geen goud kwijt!
Een nieuw gastouderavontuur begon. Ik kreeg een nieuw gezin met 3 kids. 5 jaar, 3 jaar en 5 maanden oud.
Een leuk gezin hoor. Daar niet van...maar ik was mezelf niet. Nu achteraf ben ik echt boos op mezelf dat ik het zover heb laten komen. Het is zo'n 'simpel' werk. Met kids werken kan ik wel. En creatief ben ik ook.
Maar het kwam er niet uit. 2 a 3 van de 4 dagen was het knokken voor mij. Ik was zeker wel betrouwbaar en ik heb ook prima voor de kids gezorgd. Maar op creatief gebied kwam er nauwelijks iets uit. Wat (zeker in het begin) bij Samantha en haar meiden nog wel ging.
Op dat moment gingen er al wat alarmbellen bij mij af. Ik wist dat het met mij echt niet goed ging.
Maar ik wilde geen hulp vragen. Zag het als falen. Had verdorie mn psychologische hulp afgesloten. En me een heel stuk beter gevoelt. Ergens besefte ik dat het mooie weer me voor de gek gehouden heeft. Ik ben hartje zomer gestopt met de therapie. Ik kon me opladen door de zon en zag het daardoor geheel onterecht allemaal niet meer zo donker in.
Zelfs het simpele gastouderwerk kon ik niet meer fatsoenlijk uitvoeren. Ik raakte deels in paniek maar voor de buitenwereld hield ik me groot. De glimlach op mijn gezicht kostte me al zoveel energie dat ik er onder leed. Maar slapen? Ho maar! Slapen kende ik nauwelijks. Ik heb nooit veel slaap nodig gehad maar slapen was voor mij iets wat bij uitzondering lukte. Ik sliep nachten achter elkaar niks om vervolgens de dag daarop doodziek en belabberd al om 5 uur op mn bank ik slaap te vallen tot de volgende ochtend. Een ritme kende ik niet meer. En eten deed ik ook nauwelijks nog als ik alleen thuis was.
Bij alle mensen om mij heen gingen de sirenes af...alarmbellen klonken overal. Behalve bij mezelf. Ik wilde er niet aan toegeven. Ik zou het wel redden. Who was i kiddin'??!
Ik zonk steeds dieper en dieper. En ik uitte mij door blogs te schrijven. Blijkbaar droop daar de depressiviteit van af. Ik had het zelf niet door op die manier. Ik vertelde gewoon precies hoe ik mij voelde.
Mijn moeder las die blogs ook. Raakte in paniek. Bang dat ik mezelf iets aan kon gaan doen.
Hing op een gegeven moment te huilen aan de telefoon.
Dat was voor mij het moment dat bij mij vanalles loskwam. Ik hou zo ontzettend veel van mijn ouders en het besef dat ik mijn moeder (al dan onbewust) zoveel verdriet deed kwam bij mij keihard aan. Nog nooit had ik zoveel paniek bij mijn moeder bespeurd. Moederinstinct noemen ze dat. En ze had gelijk!
Ik was compleet de verkeerde kant op aan het gaan. En het ergste was...ik praatte bijna nooit met mijn ouders.
Ze weten dus van meer dan de helft niet eens af. Totdat ze dus dingen van mij begonnen te lezen.
Ik besef wel degelijk hoe zwaar dit voor hun is geweest en ik heb er ook de grootste spijt van. Ik vind het vreselijk wat ik ze heb aangedaan.
Ook veel met N gesproken. Zij kent ook zo ontzettend veel ellende en ze staat nog steeds overeind.
Ik heb de grootste respect voor haar.
Toen ik daarna ook nog een goed gesprek met S en E had en ik besefte wat zij allemaal doormaken en
hoe trots S opzich zelf was toen had ik echt zoiets van...'waarom Zou ik niet trots opmezelf mogen zijn?!
Waarom doe ik niet wat ik MOET doen'. En op dat moment heb ik contact opgenomen met Frank Biermans.
Hem verteld hoe slecht met het me ging. Dat ik een enorme terugval had. Dat het nu nog slechter gaat
met mij dan toen. Hij heeft me doorverwezen naar 2e lijns psychologische hulp. Mijn klachten zijn
zo hardnekkig en de mogelijkheden bij 1e lijns hulp zijn te beperkt voor mij. Er moet echt actie
ondernomen worden.
Ik krijg 2011 niet verwerkt. En mijn algemeen functioneren word gigantisch beperkt door de angsten
en de rusteloosheid.
En waar ik nu op dit moment nog meer last van heb, geen idee. Het neigt naar een enorme depressie.
Ben enorm neerslachtig en mijn emoties wisselen zo enorm dat het al mijn energie opvreet. De onrust en
angstgevoelens zijn op die manier aanwezig dat ik overdag niks gedaan krijg en 's nachts niet slaap.
En zo is dat al bijna het hele jaar.
Het zou echter ook een enorme burn out kunnen zijn. Dat schijnt op depressie te lijken.
Het echt weten, weet ik pas zodra ik eindelijk de hulp krijg die ik echt nodig heb.
Onlangs, op 18 oktober, heb ik de meest indrukwekkende dag van mijn leven meegemaakt.
Dat is nog zo vers en zo onbekend verder dat ik daar absoluur niks over ga vertellen hier.
Waarom ben ik zo angstig, waarom functioneer ik sociaal zo belabberd terwijl ik een hartstikke sociaal persoon ben? Waarom zijn angstreacties bij mij zo extreem? Waarom kan ik moeilijk werk vinden en dat werk dan na veel moeite niet behouden?
Ik ben zo blij dat ik deze stap genomen heb. Eindelijk komt er duidelijkheid.
Wat volgt is cognitieve gedrags therapie na een aantal maanden van vele gesprekken, testen en vragenlijsten.
Ondertussen zijn we dus ook in 2011 beland.
Een jaar wat ik nooit zal vergeten.
Eind 2010/begin 2011 kreeg mijn lieve opa te horen dat hij maagkanker had. Een enorme klap voor hem en voor de rest van de familie. In een kwestie van een paar weken werd duidelijk dat het kwaadaardig was en uiteindelijk ook niet te opereren. Om een lang verhaal kort te maken. Hij zou dit niet gaan overleven. Hoelang hij nog zou leven was niet duidelijk. Maanden van verdriet en angst volgden. Veel tijd bij opa en oma doorgebracht. Week na week kijken hoe de stand van zaken was. Opa was sterk. Respect voor die man.
Maar de pijn was ondragelijk. Vreselijk om dat te beseffen. Maar we bleven met zn allen sterk.
Sterk voor de buitenwereld maar kapot van binnen. Wat een vreselijke ziekte is het toch.
Afwachten, meer konden we niet. En dat is psychisch ondragelijk.
Ik was ondertussen als gastouder begonnen. Ik wilde niet thuiszitten. Gastouderschap word niet officieel als werk gezien en ik stuitte op aardig wat commentaar om me heen. Maar dat kon me even niks schelen.
Ik was de deur tenminste uit. Ik werd gastouder aan huis. Was doordeweeks dus aan het meedraaien in het gezin van iemand anders. Moeders uit huis en ik op de kinderen letten de hele dag.
Ik kwam terecht bij Samantha. Een jonge alleenstaande moeder met 2 meiden van toendertijd 3 en bijna 7.
Vanaf het begin was er een klik tussen ons. Wat mij dus ook echt op mijn gemak stelde. Samantha wist niet van mijn psychische toestand af. Ik durfde dat niet te vertellen.
Wel wist ze af van opa's situatie. Want dat hield mij natuurlijk ontzettend veel bezig. Van haar kant was er ontzettend veel begrip. Ze was zo lief en ik kon mijn verhaal kwijt als ik dat wilde.
Maanden gingen voorbij toen het volgende gebeurde in april. Het is vrijdag 8 april als N. mij belt.
N is één van mijn beste vriendinnen. Ze heeft al tijden wat relatieproblemen en die liepen steeds meer
uit de hand. Vrijdag avond belt ze mij in paniek op dat ze het huis uitgevlucht is. Haar vriend is compleet geflipt. Om haarzelf en haar zoontje in veiligheid te brengen vertrekt ze met de mededeling dat ze een stuk gaat lopen. Haar vriend antwoord daarmee dat als ze terugkomt ze van hem af is.
Er vanuitgaande dat hij zijn spullen pakt en vertrekt belt zij haar moeder op om haar op te halen.
Om ook dit verhaal niet te lang te maken...Ze gaat snachts met haar vader terug naar het huis om te kijken wat de stand van zaken is en vind haar vriend boven op de overloop. Zelfmoord.
Die zaterdag belt ze mij. De wereld zakt weg onder mijn voeten. Dit kan niet! Ik ben flabbergasted. Kan het niet geloven. Zo vaak kwam ik daar over de vloer, mijn band met hem was goed. Ik vond hem met tijden echt een oetlul, om wat hij deed, maar ik mocht hem graag. Dit had ik niet zien aankomen. Dit had hij ook niet verdient.
Ik hang de telefoon op, mijn moeder komt op me af. Heeft al lang door dat er iets is. Mijn eerste woorden: 'Hij is dood'. Tranen stromen over mijn wangen. Mijn moeder kijkt me vragend aan. 'Wie?'
'M heeft zelfmoord gepleegd, hij heeft zichzelf opgehangen'. Mijn moeder vliegt me om de nek en ik stort in.
Nu ik dit typ branden de tranen me alweer in de ogen. Ongelofelijk hoeveel het me nu nog doet.
De maandag erna kom ik bij Samantha. Ze was ondertussen al op de hoogte gebracht.
Het moment dat ze me ziet vraagt ze me hoe het met me gaat en ik stort opnieuw in. Het is echt niet te geloven.
Wat volgt voor N is een hoop geregel en gezeur met haar schoonfamilie. Alsof ze al niet genoeg doorgemaakt heeft. Ik probeer er voor haar te zijn. En voor haar zoontje. Thuis huil ik wat af. Bij haar probeer ik sterk te blijven.
Ondertussen ben ik nog in therapie bij Frank Biermans. En dat is echt mijn geluk geweest. Ik was al labiel voordat dit jaar begon maar opa's ziekte en de zelfmoord van M hebben het niet beter gemaakt.
Rare maanden volgen. Het is moeilijk te accepteren en het een plekje geven is niet makkelijk. Maar het moet.
Dan gebeurd in juni het volgende. Het lijkt wel een vloek. De zoon van een lieve kennis, vrouw waar ik vrijwilligerswerk bij deed, verongelukt met de motor. Op de maasbrug krijgt hij een dodelijk ongeluk en is opslag dood. J was een vrolijke, maffe jongen. Op de dagen dat ik bij zijn moeder was zag ik hem ook altijd.
Heb veel met kunnen lachen. Was altijd plek voor gein. Zijn vader vond mij wel een goede match voor hem.
Was mij altijd aan het jennen dat als J uitsliep en weer erg lang in zijn bed lag dat ik hem maar wakker moest gaan maken. We hebben wat afgelachen.
En toen kwam het nieuws dat deze vrolijke jongen die midden in het leven stond er niet meer was. Ik weet nog dat we die betreffende dag, 4 juni, in de verte allemaal sirenes hoorden om 12 uur smiddags. We vroegen ons nog af wat er gebeurd zou zijn. Internet opgedoken en gelezen dat een motorrijder van 20 jaar om het leven was gekomen. Ik hoor mezelf nog zeggen: 'tjee wat erg!!!'
Er knapte iets in mij toen ik er achter kwam om wie het ging. Dit kon niet waar zijn!!! Ik storm naar buiten waar mijn ouders zitten. 'Het is J!' roep ik. Ik staar voor me uit. 'J is de motorrijder die verongelukt is!'
Mijn moeder schrikt zich dood. Beide zijn we met stomheid geslagen. Ik tril als een rietje.
9 Juni is zijn uitvaart. Waar we uiteraard bij zijn. Het is zwaar. Maar een hele mooie dienst.
Wat een verdriet!
Wederom kan ik achteraf bij Samantha terecht die dag. Onbegrijpelijk hoe deze vrouw, die eigenlijk mijn werkgeefster is, voor mij klaar staat. Ik doe mijn verhaal, zij luistert.
Geeft me die knuffel die ik zo nodig heb op zn tijd.
Met opa gaat het ondertussen steeds slechter. Maar hij is er nog. Nog steeds geen idee hoelang zijn lijdensweg gaat duren maar opa is vastbesloten zoveel mogelijk tijd met ons door te brengen.
Ook dit allemaal bespreek ik tijdens mn therapie. Kan in ieder geval mijn ei kwijt.
Wat voor mij echt noodzakelijk was.
De juli maand breekt aan, het word zomer. En de zon heeft altijd wel een positief effect op mij. Op 9 juli heb ik nog een therapie sessie. De laatste blijkt uiteindelijk. Wat officieel niet de bedoeling was. Er was een nieuwe afspraak gepland maar die kon niet doorgaan. De nieuwe afspraak daarop kwam ook wat tussen en uiteindelijk kwam het er niet
meer van. Ik voelde me opzich ook redelijk en ik vond in vriendinnen gesprekspartners. Wat ik tegen Dhr Biermans vertelde kon ik ook bij hun kwijt. En naief als ik was mailde ik hem dat ik het zonder hulp wilde gaan proberen.
Achteraf gezien de meest stomme beslissing van mijn leven geweest. Maar dat besefte ik op dat moment niet.
Ik had tijdens de CGT zoveel tips geleerd om mijn sociale angst te controleren en positiever tegen het leven aan te kijken dat ik er vanuit ging dat ik met die informatie een heel eind zou komen.
En het ging ook redelijk. Ik was rete trots op mezelf. Ik LEEFDE! Op eigen benen!
Maar niet lang. Alles wat gebeurd was bleef door mijn hoofd spoken. Ik kreeg het niet volledig verwerkt.
Maar zoiets heeft toch tijd nodig? Ik dacht dat het normaal was. Opa begon enorm af te takelen. Hij was echt weg aan het kwijnen. Van mijn eens zo sterke opa bleef niks over dan een skelet met vel eroverheen.
De laatste maanden van zijn leven waren een hel! Het brak het hart van ons allemaal, de hele familie.
3 Augustus was hij jarig. Deze verjaardag mocht hij nog met ons vieren maar vraag niet hoe.
We gaven hem een boottocht cadeau. Met de hele familie. Die echter pas op 17 september kon plaatsvinden.
Maar dat heeft hij nog gered. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij daarvoor ook in leven bleef!
Het was een heerlijke boottocht. Met de nodige emoties! Besef van ons allemaal dat dit onze laatste
uitstapje met de hele familie was hakte er behoorlijk in. Na die 17e september ging het ook ineens heel snel.
Opa's lichaam begon het echt op te geven en op 10 oktober is hij overleden. Die laatste weken waren zo intens moeilijk. Begin Oktober heb ik nog samen met hem, mam en oma een stuk gewandeld. Hij in een rolstoel, haast geen teken van leven. Dat heeft zoveel indruk op mij gemaakt. Ook meteen de laatste keer dat ik hem levend zag.
Tot op de dag van vandaag zie ik opa voor me. Uitgemergeld en vol pijn. Ik wil hem op een mooie manier herinneren.
Heb daarom onlangs ook een gedicht geschreven met hele mooie herinneringen. Dat hielp wel wat. Maar die andere beelden krijg ik er niet uit.
Ik ben geestelijk gewoon echt gebroken door wat dit hele jaar, 2011, al die lieve mensen om mij heen heeft aangedaan.
Ik was zelf al een wrak door mijn eigen problemen maar ik heb er nooit echt volledig aan kunnen werken.
Ik heb alleen maar het gevoel dat ik steeds dieper in een put gezakt ben.
2011 Naderde zn einde en mijn gastouderschap bij Samantha ging ook stoppen. Iets wat ik maar moeilijk kon verkroppen.
Samantha had zoveel voor mij betekend dit jaar. Ze is echt zo'n grote steun geweest. Een definitief afscheid zou het niet worden en toch voelde het wel zo. Ik had de grootste moeite met die laatste weken. En mijn laatste dag bij haar was ik er zelfs ziek van. Van het idee dat het afgelopen was.
We zouden samen met haar meiden wat gaan eten. Ik kreeg geen hap door mijn keel.
Een verschrikkelijk jaar werd afgesloten maar ik had er wel een mooie vriendschap bij. Samantha is nu nog in mijn leven. Samen met haar vriend Erik. Die ook ontzettend veel voor me betekend!
Twee mensen die een hart van goud hebben en mij echt opgeveegd hebben als ik een zielig hoopje ellende was.
En dat is nogal vaak geweest. Wil ze echt voor geen goud kwijt!
Een nieuw gastouderavontuur begon. Ik kreeg een nieuw gezin met 3 kids. 5 jaar, 3 jaar en 5 maanden oud.
Een leuk gezin hoor. Daar niet van...maar ik was mezelf niet. Nu achteraf ben ik echt boos op mezelf dat ik het zover heb laten komen. Het is zo'n 'simpel' werk. Met kids werken kan ik wel. En creatief ben ik ook.
Maar het kwam er niet uit. 2 a 3 van de 4 dagen was het knokken voor mij. Ik was zeker wel betrouwbaar en ik heb ook prima voor de kids gezorgd. Maar op creatief gebied kwam er nauwelijks iets uit. Wat (zeker in het begin) bij Samantha en haar meiden nog wel ging.
Op dat moment gingen er al wat alarmbellen bij mij af. Ik wist dat het met mij echt niet goed ging.
Maar ik wilde geen hulp vragen. Zag het als falen. Had verdorie mn psychologische hulp afgesloten. En me een heel stuk beter gevoelt. Ergens besefte ik dat het mooie weer me voor de gek gehouden heeft. Ik ben hartje zomer gestopt met de therapie. Ik kon me opladen door de zon en zag het daardoor geheel onterecht allemaal niet meer zo donker in.
Zelfs het simpele gastouderwerk kon ik niet meer fatsoenlijk uitvoeren. Ik raakte deels in paniek maar voor de buitenwereld hield ik me groot. De glimlach op mijn gezicht kostte me al zoveel energie dat ik er onder leed. Maar slapen? Ho maar! Slapen kende ik nauwelijks. Ik heb nooit veel slaap nodig gehad maar slapen was voor mij iets wat bij uitzondering lukte. Ik sliep nachten achter elkaar niks om vervolgens de dag daarop doodziek en belabberd al om 5 uur op mn bank ik slaap te vallen tot de volgende ochtend. Een ritme kende ik niet meer. En eten deed ik ook nauwelijks nog als ik alleen thuis was.
Bij alle mensen om mij heen gingen de sirenes af...alarmbellen klonken overal. Behalve bij mezelf. Ik wilde er niet aan toegeven. Ik zou het wel redden. Who was i kiddin'??!
Ik zonk steeds dieper en dieper. En ik uitte mij door blogs te schrijven. Blijkbaar droop daar de depressiviteit van af. Ik had het zelf niet door op die manier. Ik vertelde gewoon precies hoe ik mij voelde.
Mijn moeder las die blogs ook. Raakte in paniek. Bang dat ik mezelf iets aan kon gaan doen.
Hing op een gegeven moment te huilen aan de telefoon.
Dat was voor mij het moment dat bij mij vanalles loskwam. Ik hou zo ontzettend veel van mijn ouders en het besef dat ik mijn moeder (al dan onbewust) zoveel verdriet deed kwam bij mij keihard aan. Nog nooit had ik zoveel paniek bij mijn moeder bespeurd. Moederinstinct noemen ze dat. En ze had gelijk!
Ik was compleet de verkeerde kant op aan het gaan. En het ergste was...ik praatte bijna nooit met mijn ouders.
Ze weten dus van meer dan de helft niet eens af. Totdat ze dus dingen van mij begonnen te lezen.
Ik besef wel degelijk hoe zwaar dit voor hun is geweest en ik heb er ook de grootste spijt van. Ik vind het vreselijk wat ik ze heb aangedaan.
Ook veel met N gesproken. Zij kent ook zo ontzettend veel ellende en ze staat nog steeds overeind.
Ik heb de grootste respect voor haar.
Toen ik daarna ook nog een goed gesprek met S en E had en ik besefte wat zij allemaal doormaken en
hoe trots S opzich zelf was toen had ik echt zoiets van...'waarom Zou ik niet trots opmezelf mogen zijn?!
Waarom doe ik niet wat ik MOET doen'. En op dat moment heb ik contact opgenomen met Frank Biermans.
Hem verteld hoe slecht met het me ging. Dat ik een enorme terugval had. Dat het nu nog slechter gaat
met mij dan toen. Hij heeft me doorverwezen naar 2e lijns psychologische hulp. Mijn klachten zijn
zo hardnekkig en de mogelijkheden bij 1e lijns hulp zijn te beperkt voor mij. Er moet echt actie
ondernomen worden.
Ik krijg 2011 niet verwerkt. En mijn algemeen functioneren word gigantisch beperkt door de angsten
en de rusteloosheid.
En waar ik nu op dit moment nog meer last van heb, geen idee. Het neigt naar een enorme depressie.
Ben enorm neerslachtig en mijn emoties wisselen zo enorm dat het al mijn energie opvreet. De onrust en
angstgevoelens zijn op die manier aanwezig dat ik overdag niks gedaan krijg en 's nachts niet slaap.
En zo is dat al bijna het hele jaar.
Het zou echter ook een enorme burn out kunnen zijn. Dat schijnt op depressie te lijken.
Het echt weten, weet ik pas zodra ik eindelijk de hulp krijg die ik echt nodig heb.
Onlangs, op 18 oktober, heb ik de meest indrukwekkende dag van mijn leven meegemaakt.
Dat is nog zo vers en zo onbekend verder dat ik daar absoluur niks over ga vertellen hier.
Eerst maar eens zien dat ik een eerste gesprek krijg bij een hulpverlener!
Het hele verhaal staat in mijn uitgebreide versie van deze blog. Voor mezelf wil ik alles wel
op een rijtje hebben. En voor de betrokkene die eventueel interesse hebben om het te lezen.
Ik heb onlangs een afspraak bij de huisarts gemaakt om een verwijzing voor Buro van Roosmalen te krijgen.
Ik had van Frank Biermans ook al een a4tje gekregen met ons doorlopen traject maar ik had ook nog een verwijzing
van de dokter nodig. Die week gelijk een afspraak gemaakt en de huisarts verteld wat er gebeurd was op 18 oktober. Uiteraard schrok hij er wel van. Verteld dat ik echt op het randje leef nu en die hulp echt nodig heb.
Ik krijg de verwijzing zonder problemen. Vol verbazing neem ik hem aan. Bij de vorige huisarts voelde ik me echt een last. Daar durfde ik nauwelijks iets. Daar was totaal geen medeleven. En deze man, die mij nog maar net kende gaf me bij de 2e afspraak al zo'n goed gevoel. Wat een wereld van verschil!
Hij zei me dat ik de week erna even een nieuwe afspraak moest maken met hem want mijn dossier was nog niet bij hem terecht gekomen. Die was nog bij de andere praktijk.
De week die volgde ben ik volledig ingestort. Slapen ging nog steeds waardeloos. Maar het word steeds erger.
En overdag ben ik een wrak. Niet alleen van vermoeidheid maar ook door alle onrust, angsten en herbelevingen.
Momenteel voert neerslachtigheid echt de boventoon bij mij. Op momenten ben ik echt bang voor mezelf.
Ik verander in een agressief persoon op sommige momenten. Ik richt me niet op anderen maar wel op voorwerpen en op mezelf. Ik gooi met spullen, ik vloek, ik scheld, ik tier en ik deel schoppen en klappen uit tegen hetgene het dichtste bij me is. Het zij een bank, het zij de muur. Ik huil wat af!
En dit zo neer te schrijven doet me wel even wat. Het is iets wat ik heel lang heb willen ontkennen maar wat gewoon niet meer gaat. Ik ben echt aan het einde van mijn latijn.
En ik heb ondertussen contact gehad met Buro van Roosmalen. Wachttijd van 4 maanden. De moed zakt me in de schoenen bij die gedachten. Hoe moet ik in hemelsnaam doorleven op deze manier? Ik ben niet suicidaal! Zeker niet na wat ik meegemaakt heb.
Bewust zal ik mezelf nooit iets aandoen. Maar ik heb gezien wat wanhoop en een waas met mensen kan doen.
En ik vertrouw mezelf niet genoeg om te beweren dat ik nooit iets extreems doms zal doen.
Mijn omgeving houd me goed in de gaten en ik ben afgelopen week bij de huisarts geweest. Ik ga hulp krijgen van een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en ik heb medicatie om de onrust en angst te onderdrukken. Die ervoor moeten zorgen dat ik weer kan slapen 's nachts.
De eerste afspraak bij de spv'er staat op 19 november. En ik ben daar echt dankbaar voor. Hoewel vrienden en familie ook op mij letten is het voor mij een extra gevoel van veiligheid dat ik een professional achter me heb staan tot het moment dat ik terecht kan bij Buro van Roosmalen om het traject van 2e lijns psychische hulp te gaan doorlopen.
Ik hoop ooit in staat te zijn om vrede te krijgen met mezelf. Om een way of living te vinden waarin ik niet meer faal in werksituaties en op sociaal gebied. Nu is mijn functioneren in die gebieden onmogelijk. Ik acht mezelf er echt niet toe in staat. En niet omdat ik niet wil maar omdat ik niet kan. Daarnaast hoop ik dat ik met name het jaar 2011 leer te
verwerken. Wat me tot op de dag van vandaag nog niet gelukt is doordat ik geen 'pauze' heb gekend. Er is zoveel op zo'n korte tijd gebeurd. Ik ben letterlijk op. Hetgeen gebeurd is op 18 oktober is daar nu bovenop gekomen en plaagt me ook nog dagelijks. Iets wat nu, bijna een maand later nog steeds voor tranen zorgt.
Mijn ouders zijn nou van alles op de hoogte. Staan gelukkig ook volledig achter me. Ik ben niet meer van plan ze buiten te sluiten. Waarom ik dat voorheen wel deed? Omdat ik met vrienden beter kon praten. Hoewel mam en pap voor me klaar stonden wilde ik ze er niet mee belasten. Achteraf gezien is dat juist wat ik gedaan wel gedaan heb.
Ik zal elke hulp nu aannemen. Voor de rust van mijn omgeving maar ook zeker voor mezelf! Als ik iets geleerd heb de laatste tijd dan is het wel dat ik wat liever voor mezelf moet zijn en mezelf wat vaker op de eerste plek mag (moet!) zetten.
Ik heb onlangs een afspraak bij de huisarts gemaakt om een verwijzing voor Buro van Roosmalen te krijgen.
Ik had van Frank Biermans ook al een a4tje gekregen met ons doorlopen traject maar ik had ook nog een verwijzing
van de dokter nodig. Die week gelijk een afspraak gemaakt en de huisarts verteld wat er gebeurd was op 18 oktober. Uiteraard schrok hij er wel van. Verteld dat ik echt op het randje leef nu en die hulp echt nodig heb.
Ik krijg de verwijzing zonder problemen. Vol verbazing neem ik hem aan. Bij de vorige huisarts voelde ik me echt een last. Daar durfde ik nauwelijks iets. Daar was totaal geen medeleven. En deze man, die mij nog maar net kende gaf me bij de 2e afspraak al zo'n goed gevoel. Wat een wereld van verschil!
Hij zei me dat ik de week erna even een nieuwe afspraak moest maken met hem want mijn dossier was nog niet bij hem terecht gekomen. Die was nog bij de andere praktijk.
De week die volgde ben ik volledig ingestort. Slapen ging nog steeds waardeloos. Maar het word steeds erger.
En overdag ben ik een wrak. Niet alleen van vermoeidheid maar ook door alle onrust, angsten en herbelevingen.
Momenteel voert neerslachtigheid echt de boventoon bij mij. Op momenten ben ik echt bang voor mezelf.
Ik verander in een agressief persoon op sommige momenten. Ik richt me niet op anderen maar wel op voorwerpen en op mezelf. Ik gooi met spullen, ik vloek, ik scheld, ik tier en ik deel schoppen en klappen uit tegen hetgene het dichtste bij me is. Het zij een bank, het zij de muur. Ik huil wat af!
En dit zo neer te schrijven doet me wel even wat. Het is iets wat ik heel lang heb willen ontkennen maar wat gewoon niet meer gaat. Ik ben echt aan het einde van mijn latijn.
En ik heb ondertussen contact gehad met Buro van Roosmalen. Wachttijd van 4 maanden. De moed zakt me in de schoenen bij die gedachten. Hoe moet ik in hemelsnaam doorleven op deze manier? Ik ben niet suicidaal! Zeker niet na wat ik meegemaakt heb.
Bewust zal ik mezelf nooit iets aandoen. Maar ik heb gezien wat wanhoop en een waas met mensen kan doen.
En ik vertrouw mezelf niet genoeg om te beweren dat ik nooit iets extreems doms zal doen.
Mijn omgeving houd me goed in de gaten en ik ben afgelopen week bij de huisarts geweest. Ik ga hulp krijgen van een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en ik heb medicatie om de onrust en angst te onderdrukken. Die ervoor moeten zorgen dat ik weer kan slapen 's nachts.
De eerste afspraak bij de spv'er staat op 19 november. En ik ben daar echt dankbaar voor. Hoewel vrienden en familie ook op mij letten is het voor mij een extra gevoel van veiligheid dat ik een professional achter me heb staan tot het moment dat ik terecht kan bij Buro van Roosmalen om het traject van 2e lijns psychische hulp te gaan doorlopen.
Ik hoop ooit in staat te zijn om vrede te krijgen met mezelf. Om een way of living te vinden waarin ik niet meer faal in werksituaties en op sociaal gebied. Nu is mijn functioneren in die gebieden onmogelijk. Ik acht mezelf er echt niet toe in staat. En niet omdat ik niet wil maar omdat ik niet kan. Daarnaast hoop ik dat ik met name het jaar 2011 leer te
verwerken. Wat me tot op de dag van vandaag nog niet gelukt is doordat ik geen 'pauze' heb gekend. Er is zoveel op zo'n korte tijd gebeurd. Ik ben letterlijk op. Hetgeen gebeurd is op 18 oktober is daar nu bovenop gekomen en plaagt me ook nog dagelijks. Iets wat nu, bijna een maand later nog steeds voor tranen zorgt.
Mijn ouders zijn nou van alles op de hoogte. Staan gelukkig ook volledig achter me. Ik ben niet meer van plan ze buiten te sluiten. Waarom ik dat voorheen wel deed? Omdat ik met vrienden beter kon praten. Hoewel mam en pap voor me klaar stonden wilde ik ze er niet mee belasten. Achteraf gezien is dat juist wat ik gedaan wel gedaan heb.
Ik zal elke hulp nu aannemen. Voor de rust van mijn omgeving maar ook zeker voor mezelf! Als ik iets geleerd heb de laatste tijd dan is het wel dat ik wat liever voor mezelf moet zijn en mezelf wat vaker op de eerste plek mag (moet!) zetten.
vrijdag 2 november 2012
Updeetje!
Gezondheid, een begrip die niet altijd vanzelfsprekend is. Ook voor mij niet.
Lichamelijk ben ik (voor zover ik weet en voel) prima in orde! Ten eerste let ik goed op wat ik eet. Ok, ok eerlijk toegegeven heb ik mezelf gedurende een bepaalde periode ietwat verwaarloosd. Mn ouders, vrienden en ik zelf hadden dat wel door en geregeld werd er met een vinger naar me gewezen. Je weet wel zo'n verwijtend vingertje! En geef ze eens ongelijk. MAAR dat is verleden tijd!
Eten gaat prima en ik zorg ervoor dat snoepen en snacken minimaal gebeurd. Drink ook nog steeds veel water. Ben dus de laatste paar jaar kilo's en cm's kwijt geraakt. Ik klaag niet! ;-)
Ik hoor mijn moeder nog gekkejennen! Toen ik nog thuis woonde was ik niet vies van snoeperij. En ik dronk cola als een bezetene...pffff suikerbommen. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: 'Als jij straks op je zelf woont, word je een rond tonnetje'...en ergens ging ik er vanuit dat ze gelijk had.
Maar...heb ik haar even mooi ongelijk bewezen! ;-) Ik gedraag me heel netjes wat dat betreft.
Ten tweede ben ik aan het sporten geslagen. Naar een sportschool krijg je mij niet! Het idee alleen al kreeg ik de buikkrampen van! Gevolg: ik deed NIKS maar dan ook niks aan beweging.
Totdat er bij mij een lampje ging branden en het besef kwam dat je geen sportschool nodig hebt.
Ik begon met snelwandelen. Muziek in de oren, goede wandelschoenen en hoppakee de deur uit. Dit doe ik nu al ruim een jaar op regelmatige basis. Gemiddeld loop ik op een dag zo'n 6 tot 8 km per uur. En na elke wandeling zorg ik dat ik thuis nog buikspier, beenspier en armspier oefeningen doe.
Kortom lichamelijk ben ik in de meest beste conditie.
Helaas dat mijn geestelijke gesteldheid roet in het eten gooit. In tegenstelling tot het lichamelijke gedeelte is deze zwaar waardeloos!
En jammer genoeg heb ik het zelf zo ver laten komen. Ik had eerder aan de bel moet trekken. Maar ik mag van mezelf niet meer zo vaak 'ALS-scenario's' benoemen. Daar maak ik mezelf alleen maar ongelukkiger mee. Kan er toch niks meer aan veranderen.
Afijn, psychische hulp is ingeschakeld. Vandaag telefonische screening gehad. Ze was het meteen met me eens dat 2e lijns hulp noodzakelijk is. Was ook wel onder de indruk van mijn verhaal. Maarrrrrrr 4 Maanden wachttijd -_- Lang leven zorgverlening. Dat word of accepteren of een zoektocht naar iets anders beginnen. Punt is echter dat deze instelling door mijn vorige psych aanbevolen is. Hem dus maar gemailt en nu in afwachting op antwoord. Hopelijk heeft hij nog een andere tip voor mij.
Volgende week nog een bezoekje aan de huisarts brengen. Dossier bespreken en vragen of hij nog iets voor me kan betekenen. Op dit moment grijp ik alles aan. Zelfs medicatie als dat mogelijk is. Alles voor wat rust. Rust wat momenteel ver te zoeken is in dat koppie van mij.
In tegenstelling tot weken terug ben ik echt een stukkie beter er aan toe. Maar al balancerend op zwaar wisselende emoties en stemmingen ga ik het niet accepteren dat er nu 4 maanden helemaal niks gebeurd. Dan kan ik bij voorbaat al voorspellen dat alles wat ik tot nu toe juist bereikt hebt (en waar ik rete trots op ben, zie vorige blog!) teniet gedaan word.
Ik ben nu zo'n goed eind op weg dat ik niet van plan ben het te verpesten!!!
Volgende week nog wat meer in hulpverlening verdiepen, mail van psych afwachten en maandag gesprek met sociale zaken. Jaja tis wat allemaal!
MAAR Tanja zou Tanja niet zijn als ze deze periode van dr leven niet zou aangrijpen om zichzelf te verwennen. Ben ik normaal niet van het vele geld uitgeven in één keer (A) ben ik nu van mening dat ik dat best een keer verdiend heb! GRIN
Heb mezelf deze week getrakteerd op wat nieuwe spulletjes en tot nu toe extreem tevreden met mn aankopen (he ik blijf een vrouw he :-P) Morgen komt als het goed is nog een pakketje. Nog 1 blousje...Ik hou van online shoppen! (A)
Morgenochtend van plan om nog weer een stuk te gaan lopen. Nu 2 dagen pauze gehad. Dus het mag wel weer.
HET moment om even alles te laten voor wat het is!
Lichamelijk ben ik (voor zover ik weet en voel) prima in orde! Ten eerste let ik goed op wat ik eet. Ok, ok eerlijk toegegeven heb ik mezelf gedurende een bepaalde periode ietwat verwaarloosd. Mn ouders, vrienden en ik zelf hadden dat wel door en geregeld werd er met een vinger naar me gewezen. Je weet wel zo'n verwijtend vingertje! En geef ze eens ongelijk. MAAR dat is verleden tijd!
Eten gaat prima en ik zorg ervoor dat snoepen en snacken minimaal gebeurd. Drink ook nog steeds veel water. Ben dus de laatste paar jaar kilo's en cm's kwijt geraakt. Ik klaag niet! ;-)
Ik hoor mijn moeder nog gekkejennen! Toen ik nog thuis woonde was ik niet vies van snoeperij. En ik dronk cola als een bezetene...pffff suikerbommen. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: 'Als jij straks op je zelf woont, word je een rond tonnetje'...en ergens ging ik er vanuit dat ze gelijk had.
Maar...heb ik haar even mooi ongelijk bewezen! ;-) Ik gedraag me heel netjes wat dat betreft.
Ten tweede ben ik aan het sporten geslagen. Naar een sportschool krijg je mij niet! Het idee alleen al kreeg ik de buikkrampen van! Gevolg: ik deed NIKS maar dan ook niks aan beweging.
Totdat er bij mij een lampje ging branden en het besef kwam dat je geen sportschool nodig hebt.
Ik begon met snelwandelen. Muziek in de oren, goede wandelschoenen en hoppakee de deur uit. Dit doe ik nu al ruim een jaar op regelmatige basis. Gemiddeld loop ik op een dag zo'n 6 tot 8 km per uur. En na elke wandeling zorg ik dat ik thuis nog buikspier, beenspier en armspier oefeningen doe.
Kortom lichamelijk ben ik in de meest beste conditie.
Helaas dat mijn geestelijke gesteldheid roet in het eten gooit. In tegenstelling tot het lichamelijke gedeelte is deze zwaar waardeloos!
En jammer genoeg heb ik het zelf zo ver laten komen. Ik had eerder aan de bel moet trekken. Maar ik mag van mezelf niet meer zo vaak 'ALS-scenario's' benoemen. Daar maak ik mezelf alleen maar ongelukkiger mee. Kan er toch niks meer aan veranderen.
Afijn, psychische hulp is ingeschakeld. Vandaag telefonische screening gehad. Ze was het meteen met me eens dat 2e lijns hulp noodzakelijk is. Was ook wel onder de indruk van mijn verhaal. Maarrrrrrr 4 Maanden wachttijd -_- Lang leven zorgverlening. Dat word of accepteren of een zoektocht naar iets anders beginnen. Punt is echter dat deze instelling door mijn vorige psych aanbevolen is. Hem dus maar gemailt en nu in afwachting op antwoord. Hopelijk heeft hij nog een andere tip voor mij.
Volgende week nog een bezoekje aan de huisarts brengen. Dossier bespreken en vragen of hij nog iets voor me kan betekenen. Op dit moment grijp ik alles aan. Zelfs medicatie als dat mogelijk is. Alles voor wat rust. Rust wat momenteel ver te zoeken is in dat koppie van mij.
In tegenstelling tot weken terug ben ik echt een stukkie beter er aan toe. Maar al balancerend op zwaar wisselende emoties en stemmingen ga ik het niet accepteren dat er nu 4 maanden helemaal niks gebeurd. Dan kan ik bij voorbaat al voorspellen dat alles wat ik tot nu toe juist bereikt hebt (en waar ik rete trots op ben, zie vorige blog!) teniet gedaan word.
Ik ben nu zo'n goed eind op weg dat ik niet van plan ben het te verpesten!!!
Volgende week nog wat meer in hulpverlening verdiepen, mail van psych afwachten en maandag gesprek met sociale zaken. Jaja tis wat allemaal!
MAAR Tanja zou Tanja niet zijn als ze deze periode van dr leven niet zou aangrijpen om zichzelf te verwennen. Ben ik normaal niet van het vele geld uitgeven in één keer (A) ben ik nu van mening dat ik dat best een keer verdiend heb! GRIN
Heb mezelf deze week getrakteerd op wat nieuwe spulletjes en tot nu toe extreem tevreden met mn aankopen (he ik blijf een vrouw he :-P) Morgen komt als het goed is nog een pakketje. Nog 1 blousje...Ik hou van online shoppen! (A)
Morgenochtend van plan om nog weer een stuk te gaan lopen. Nu 2 dagen pauze gehad. Dus het mag wel weer.
HET moment om even alles te laten voor wat het is!
Abonneren op:
Posts (Atom)