En dan doel ik niet op dat blonde koppie van mij. Het is datgene wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is maar waarvan ik wel degelijk merk dat het aanwezig is. Het menselijk brein.
Hoewel ik hoogblond ben en daar de nodige grapjes over bestaan weet ik wel zeker dat ook ik het geluk heb over een grijze massa te beschikken.
Hij werkt prima. Doet wat hij moet doen. Of ist een zij? Nouja ik noem het voor het gemak maar gewoon even 'het'.
HET werkt prima. Wellicht iets te goed zelfs.
Mijn brein heeft een hobby. Mijn brein is van de 'overthinking'...Het draait overuren. Meer overuren dan mij lief is. Het neemt nooit eens een pauze en 's nachts als iedereen hoort te slapen gaat 'het' gewoon door. En als ik niet snel genoeg in slaap donder zal ik dat weten ook!
Het is iets wat mij extreem treitert. Ik kan het een hele tijd aan. Totdat daar weer een moment komt dat het even teveel word.
Een overload aan waarschuwingssignalen worden dan de wereld ingezonden. Het word meteen opgemerkt door de mensen om mij heen!
Ook bij mezelf blijft het niet onopgemerkt. Ik stond al op met een misselijk gevoel. Zo'n onderbuikgevoel die me al meer dan eens heeft gewaarschuwd. En de mascara die momenteel tot aan mn kin zit zegt ook al genoeg. Het feit dat ik de hele dag op 1 boterham heb geleefd is ook niet iets waar ik zelf nou zo trots op ben. Mijn lijf zend momenteel signalen uit. Een waarschuwing.
En ondertussen vervloek ik mezelf heus wel! Waarom laat ik het toe?
'Het' en ik staan lijnrecht tegenover elkaar. Voeren een oorlog met elkaar! Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen dat ik het gerust zo'n drastische benaming durf te geven.
Het is geen onschuldig conflictje meer! Dat is me een tijd terug wel duidelijk geworden toen mijn brein besloot om mij een deel te laten vergeten. Het kreng sloot mij gewoon buiten, heeft mij dik 4 uur van mijn leven ontnomen. Dat doe je niet zomaar. En liet zelfs bij mijn spv'er de alarmbellen af gaan.
Het is niet eerlijk verdeelt eigenlijk. Waarom heeft zo'n grijze blubber (laat ik voor de gein maar gewoon even de draak ermee steken) wel invloed op mij maar is daar vice versa geen sprake van. Waarom moet ik alles maar slikken en accepteren? Tsss!
En zelfs, as we speak, op dit moment kan ik het nog niet fatsoenlijk opbrengen om deze blog te typen. Ik weet perfect wat ik wil schrijven maar word constant afgeleid. Ik betrap mezelf erop maar heb er niks over te zeggen.
En zo zit ik over dit toch wel redelijk kort blogje al extreem lang te doen.
Het menselijk brein is STERK. Ik kan gerust zeggen dat het machtig is! Met je brein kun je veel. Je kan ook veel veroorzaken!
Lees een bijsluiter vol met enge symptomen en met een beetje pech krijg je ze zowat allemaal!
House had er ooit een mooie aflevering van. Een scene in een vliegtuig. Waar één van de passagiers wellicht een gevaarlijk zeer besmettelijk virus had. Voordat house het in de gaten had, leed ineens het halve vliegtuig aan diezelfde ziekte. Toen de beste man symptomen ging verzinnen omdat hij het al lang door had kregen alle patienten één voor één dat symptoom.
Hartstikke verzonnen! Maar het brein heeft dat geweldige vermogen. Het brein kan vrijwel meteen ergens op in spelen zonder dat wij daar zelf invloed op hebben.
Soms komt dat enorm goed uit. Vooral als je geacht word ergens instinctief te handelen. Als er geen tijd om na te denken is. Maar in andere situaties kan het een grote kwelling zijn!
Het is niet gezond om alles maar te overdenken! Sterker nog het kan zelfs gevaarlijk zijn! Maar wat doe je er tegen?!
Ik ben er nog steeds niet achter! Ik weet alleen dat het voor mij echt een probleem is.
Ik beland wederom op een punt van grote wanhoop! Wat wederom resulteerde in een instorting vandaag. En wat voor eentje! Momenteel is de rust ietwat terug. Maar ik ben gesloopt.
En de vraag van mensen om mij heen of ze wat voor mij kunnen doen? Geen idee! Ik weet werkelijk waar zelf niet meer wat voor en achter is en wat zou kunnen helpen. I wish I knew! Tis maar wat proberen en kijken of het helpt.
Tis een hoop aanmodderen en proberen er niet aan onderdoor te gaan.
Het is niet niks! In oorlog met je eigen brein! Alles draait om dat grijze kwabje boven in mijn hoofd. Dat ene grijze kwabje dat mij zoveel ellende heeft bezorgt en nog steeds bezorgt!
En dan krijgt de uitspraak: 'het zit allemaal toch maar tussen je oren' toch wel een andere betekenis.
vrijdag 28 december 2012
maandag 24 december 2012
Dag 2012, welkom 2013!
Nu ik hier zo bij mijn ouders thuis zit, achter mijn laptopje en mn ogen laat gaan over een
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!
Liefs Tanja
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!
Liefs Tanja
zondag 23 december 2012
Where are you christmas? There you are! :-D
En ja hoooooor, kerst is nu echt in zicht! En ja ondertussen beginnen sommige liedjes op de radio me al te irriteren. En ja I still like that! ;-)
Het is de 23e. De dag voor kerstavond. Ik zit hier op mijn bankje, onder een fleecedeken, te genieten van Serious Request. Iets wat me ieder jaar weer een week bezig houd.
Ik zou eigenlijk al een tijd terug mn nest in gedoken zijn totdat mijn oor iets hoorde. En wel de mogelijkheid om ook dit jaar weer Gerard Ekdoms living doll te mogen bekijken.
Uuuuh ja dat wil ik wel.
Gerards sublieme playback weggeefshow is alweer enige tijd geleden maar nog steeds zit ik hier in mn woonkamertje. Stom natuurlijk want ik kan mn slaap goed gebruiken.
Gister weer pijnlijk duidelijk ervaren wat slaaptekort met mij doet.
Een dag waarop mijn brains, ja ik schijn ze echt te hebben, in de kramp schoten. Nou nee dat is het niet maar zo voelt het wel. MIGRAINE! GODVERDOMME...
Wat een zeikzooi! De hele dag, tot aan 4 uur 's middags, heeft het me getreiterd. Die hoofdpijn niet te harden en maar te zwijgen van je maag die dan meent een wasmachine te moeten zijn en alle kanten opdraait.
Al ben ik wel blij dat het me gister overkwam. En niet de dag daarvoor. De dag dat Nic en ik onze (hopelijk jaarlijks terugkerende) kerstpakketten uitwisselden. Het idee dat maanden geleden ontstond. Na een wederzijdse blik in de ogen!
Beide werkeloos, beide dus geen kerstpakket vanuit werk. Dan doen wij dat als vriendinnen zijnde wel. En het was een SUCCES! Wat een onwijs leuke middag en avond hebben we er van gemaakt!
Nicole, ook via deze weg heel erg bedankt voor de leuke spullen die ik van je gekregen heb! En een dikke proost op het nieuwe jaar! Het zij met kinderchampagne! :-P
Morgen naar vaders en moeders toe. Waar we, ahum heel orgineel, gaan gourmetten. Inge en Ralph er uiteraard ook bij. Het gezin weer een keer compleet, weer een keer met zn allen bij elkaar. Dat is toch best wel uniek sinds zowel Ing als ik het huis uit zijn. Dus wel echt iets waar ik naar uit kan kijken!
En dan 1e kerstdag naar Sam en Erik...gaan we 'lekker laten die troep' doen! Lekker laten watte? Nou Fonduen! Afgezien van de chocoversie heb ik dat nog nooit gedaan dus ik ben benieuwd. Zolang ik maar niet de Bert Visscher manier hanteer moet het goed gaan! Ik heb dr zin in! :-D Word rete gezellig! Heb ik geen glazen bol voor nodig haha...
2e Kerstdag naar oma toe! Mijn lieve omaatje een fijne kerst wensen! Gezellig samen eten.
Goh jeetje tis echt zo he? Kerst is niet meer dan vreten tegenwoordig. Eten brengt mensen bij elkaar?! De true christmas spirit?!
It's the season to be jol....volly? :-P
En dan is kerst weer voorbij. Zolang naar uitgekeken. Ik begin op mn moeder te lijken. Ik was al maanden voor december bezig dat ik zin had op mn kerstboom op te zetten.
Een standaard zin die mijn moeder er elk jaar in de zomer al uit wist te gooien. En een lol dat wij dan hadden. En nou begin ik zelf ook al. HOE is het mogelijk?
En nou is het alweer bijna het einde van 2012. Onvoorstelbaar.
Ik was onlangs bij sociale zaken hier in de stad en daar werd mijn afspraak mondeling bevestigd. drie januari tweeduizenDERTIEN...
Ik keek de alleraardigste meneer aan en kon het niet laten om te zeggen: 'jeetje dat klinkt raar zeg!'
En ik meende dat ook echt. Dit jaar is onwijs snel gegaan. Maar volgens mij zeg ik dat elk jaar. Blijft me toch wel verbazen.
En ondertussen is het half 1! Nu ga ik echt mn nest opzoeken. Het worden leuke maar ook lange dagen! Ik ga even wat slaap incasseren! ;-)
Een hele goede nacht en alvast geweldig warme, sfeervolle en liefdevolle kerstdagen!
Het is de 23e. De dag voor kerstavond. Ik zit hier op mijn bankje, onder een fleecedeken, te genieten van Serious Request. Iets wat me ieder jaar weer een week bezig houd.
Ik zou eigenlijk al een tijd terug mn nest in gedoken zijn totdat mijn oor iets hoorde. En wel de mogelijkheid om ook dit jaar weer Gerard Ekdoms living doll te mogen bekijken.
Uuuuh ja dat wil ik wel.
Gerards sublieme playback weggeefshow is alweer enige tijd geleden maar nog steeds zit ik hier in mn woonkamertje. Stom natuurlijk want ik kan mn slaap goed gebruiken.
Gister weer pijnlijk duidelijk ervaren wat slaaptekort met mij doet.
Een dag waarop mijn brains, ja ik schijn ze echt te hebben, in de kramp schoten. Nou nee dat is het niet maar zo voelt het wel. MIGRAINE! GODVERDOMME...
Wat een zeikzooi! De hele dag, tot aan 4 uur 's middags, heeft het me getreiterd. Die hoofdpijn niet te harden en maar te zwijgen van je maag die dan meent een wasmachine te moeten zijn en alle kanten opdraait.
Al ben ik wel blij dat het me gister overkwam. En niet de dag daarvoor. De dag dat Nic en ik onze (hopelijk jaarlijks terugkerende) kerstpakketten uitwisselden. Het idee dat maanden geleden ontstond. Na een wederzijdse blik in de ogen!
Beide werkeloos, beide dus geen kerstpakket vanuit werk. Dan doen wij dat als vriendinnen zijnde wel. En het was een SUCCES! Wat een onwijs leuke middag en avond hebben we er van gemaakt!
Nicole, ook via deze weg heel erg bedankt voor de leuke spullen die ik van je gekregen heb! En een dikke proost op het nieuwe jaar! Het zij met kinderchampagne! :-P
Morgen naar vaders en moeders toe. Waar we, ahum heel orgineel, gaan gourmetten. Inge en Ralph er uiteraard ook bij. Het gezin weer een keer compleet, weer een keer met zn allen bij elkaar. Dat is toch best wel uniek sinds zowel Ing als ik het huis uit zijn. Dus wel echt iets waar ik naar uit kan kijken!
En dan 1e kerstdag naar Sam en Erik...gaan we 'lekker laten die troep' doen! Lekker laten watte? Nou Fonduen! Afgezien van de chocoversie heb ik dat nog nooit gedaan dus ik ben benieuwd. Zolang ik maar niet de Bert Visscher manier hanteer moet het goed gaan! Ik heb dr zin in! :-D Word rete gezellig! Heb ik geen glazen bol voor nodig haha...
2e Kerstdag naar oma toe! Mijn lieve omaatje een fijne kerst wensen! Gezellig samen eten.
Goh jeetje tis echt zo he? Kerst is niet meer dan vreten tegenwoordig. Eten brengt mensen bij elkaar?! De true christmas spirit?!
It's the season to be jol....volly? :-P
En dan is kerst weer voorbij. Zolang naar uitgekeken. Ik begin op mn moeder te lijken. Ik was al maanden voor december bezig dat ik zin had op mn kerstboom op te zetten.
Een standaard zin die mijn moeder er elk jaar in de zomer al uit wist te gooien. En een lol dat wij dan hadden. En nou begin ik zelf ook al. HOE is het mogelijk?
En nou is het alweer bijna het einde van 2012. Onvoorstelbaar.
Ik was onlangs bij sociale zaken hier in de stad en daar werd mijn afspraak mondeling bevestigd. drie januari tweeduizenDERTIEN...
Ik keek de alleraardigste meneer aan en kon het niet laten om te zeggen: 'jeetje dat klinkt raar zeg!'
En ik meende dat ook echt. Dit jaar is onwijs snel gegaan. Maar volgens mij zeg ik dat elk jaar. Blijft me toch wel verbazen.
En ondertussen is het half 1! Nu ga ik echt mn nest opzoeken. Het worden leuke maar ook lange dagen! Ik ga even wat slaap incasseren! ;-)
Een hele goede nacht en alvast geweldig warme, sfeervolle en liefdevolle kerstdagen!
woensdag 12 december 2012
Can you hear the sleighbells, santa claus is coming to town!
Feel the magic in the air, the most wonderful time of the year!
Daar kun je het mee eens zijn of totaal mee oneens! Er is een groep mensen die leven op bij de eerste kerstboom die ze spotten en er zijn mensen die het liefste onder een steen kruipen tijdens kerst.
Ik val onder de eerste categorie!
Met kersttijd verander ik in een onbeschoft bengeltje :-P Zodra ik kerstbomen begin te spotten gluur ik overal net iets te lang naar binnen. Ik kan er niks aan doen! Het is een aantrekkingskracht.
De donkere wintermaanden, zijn niet aan mij besteed. Ik leef van de zon. Ironisch want vroeger moest ik niks van de zon hebben. Ik ben geboren terwijl er sneeuw lag en ik doe niet onder voor sneeuwwitje! Waarschijnlijk zou ik haar nog verslaan ook met mn lichte huid!
Als mijn moeder me als kleine ukkepuk in de zon zette dan zette ik het altijd op een brullen. Box buiten? Prima maar oweeeeee als je er geen deken overheen legt.
Ja ik had kapsones hoor. Als kleintje al.
Now a days heb ik dat grote gele warme dingen aan de hoge hemel nodig! Winter of niet! Dat boeit niet.
Stel je eens voor een prachtig wit landschap. Kale bomen met op elke tak een laagje sneeuw. Door die zelfde bomen de zonnestalen die het pak sneeuw ook verlichten en laten glinsteren. Kleine ijskristalletjes. Maagdelijk wit. Je wilt er bijna niet overheen lopen. En dan gaat de zon onder...
Het word in deze maanden nou eenmaal vroeg donker. Daar doe je helemaal niks aan. Je moet het accepteren. Je moet het zwart van de avond en nacht over je heen laten komen.
En daar komt het begrip 'kerst' dan om het hoekje kijken. Bij kerstmis denk ik al snel aan warmte en gezelligheid. En lichtjes! Alles word versiert met lichtjes! Zowel binnen als buiten.
Ik persoonlijk kan daar helemaal vrolijk van worden.
Dit jaar vier ik mijn eerste kerst in mijn eigen paleisje. Heb dus ook voor het eerst mn eigen kerstboompje opgezet. Zelf mn kerstinboedeltje bij elkaar mogen verzamelen.
En nu ik dit typ zit ik op nog geen meter van mijn kerstboom. Ik kijk naar links en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
Ik kreeg het zelfs voor elkaar om vanmiddag de liefde te verklaren aan mijn kerstboom op twitter. ;-)
Nou ben ik ook wel iemand die niet helemaal tikt. Ik ben simpelweg gezegd een mafketel.
Ik lijk een engeltje van de buitenkant. Maar ik ben hartstikke gestoord. Wel op een leuke manier hoor!
Rechts van mij staat mijn koetje met grote oren! Koelifantje! Die heeft zo'n leuk rood knopje op zn pootje. Druk dr op en hij gaat nog een kerstliedje zingen ook. Om over die oren maar te zwijgen.
Ik noem het een talent! Dat is pas met je oren klapperen!
Kijk ik iets verder naar rechts zie ik mijn roomdevider. Waar de eerste kerstkaartjes al aan hangen. Zeg nou zelf...wie vind het niet leuk om persoonlijke post te krijgen? Met de nadruk op PERSOONLIJKE! Ik heb het dus niet over rekeningen of die rottige blauwe enveloppen.
In de kerstperiode ren ik als een klein kind naar mn brievenbus. Dat ik er voor naar beneden moet vind ik niet erg! Ik loop graag trap op en af, iedere dag weer!
En kaarten schrijven? Ook leuk!
Kijk ik recht vooruit dan zie ik mijn tv. Die staat merendeel van de tijd op de radio stand! En wel op skyradio. Ik ben dat typje dat al die kerstnummers geweldig vind! De meeste zijn zo fout dat ze geweldig zijn! En al worden ze allemaal 10x herhaald op een dag dat maakt me niks uit. Daarvoor zijn het ook kerstnummers. Het is de bedoeling dat je daar helemaal gestoord van word (kan dat als je dat al bent?)...afijn ik vind dat dat kan.
Dat is de kracht ervan! Dat je er straks ook weer in 1x van af bent voor een heel jaar! ;-)
Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben omgeringd door KERST en I love it!
Kerstmis is voor mij een lichtpuntje in donkere tijden. Letterlijk en figuurlijk!
Ik geniet er van!
En ik hoop jullie ook!
Ik wil iedereen dan ook een geweldige kersttijd toewensen!
Magic is in the air!
Daar kun je het mee eens zijn of totaal mee oneens! Er is een groep mensen die leven op bij de eerste kerstboom die ze spotten en er zijn mensen die het liefste onder een steen kruipen tijdens kerst.
Ik val onder de eerste categorie!
Met kersttijd verander ik in een onbeschoft bengeltje :-P Zodra ik kerstbomen begin te spotten gluur ik overal net iets te lang naar binnen. Ik kan er niks aan doen! Het is een aantrekkingskracht.
De donkere wintermaanden, zijn niet aan mij besteed. Ik leef van de zon. Ironisch want vroeger moest ik niks van de zon hebben. Ik ben geboren terwijl er sneeuw lag en ik doe niet onder voor sneeuwwitje! Waarschijnlijk zou ik haar nog verslaan ook met mn lichte huid!
Als mijn moeder me als kleine ukkepuk in de zon zette dan zette ik het altijd op een brullen. Box buiten? Prima maar oweeeeee als je er geen deken overheen legt.
Ja ik had kapsones hoor. Als kleintje al.
Now a days heb ik dat grote gele warme dingen aan de hoge hemel nodig! Winter of niet! Dat boeit niet.
Stel je eens voor een prachtig wit landschap. Kale bomen met op elke tak een laagje sneeuw. Door die zelfde bomen de zonnestalen die het pak sneeuw ook verlichten en laten glinsteren. Kleine ijskristalletjes. Maagdelijk wit. Je wilt er bijna niet overheen lopen. En dan gaat de zon onder...
Het word in deze maanden nou eenmaal vroeg donker. Daar doe je helemaal niks aan. Je moet het accepteren. Je moet het zwart van de avond en nacht over je heen laten komen.
En daar komt het begrip 'kerst' dan om het hoekje kijken. Bij kerstmis denk ik al snel aan warmte en gezelligheid. En lichtjes! Alles word versiert met lichtjes! Zowel binnen als buiten.
Ik persoonlijk kan daar helemaal vrolijk van worden.
Dit jaar vier ik mijn eerste kerst in mijn eigen paleisje. Heb dus ook voor het eerst mn eigen kerstboompje opgezet. Zelf mn kerstinboedeltje bij elkaar mogen verzamelen.
En nu ik dit typ zit ik op nog geen meter van mijn kerstboom. Ik kijk naar links en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
Ik kreeg het zelfs voor elkaar om vanmiddag de liefde te verklaren aan mijn kerstboom op twitter. ;-)
Nou ben ik ook wel iemand die niet helemaal tikt. Ik ben simpelweg gezegd een mafketel.
Ik lijk een engeltje van de buitenkant. Maar ik ben hartstikke gestoord. Wel op een leuke manier hoor!
Rechts van mij staat mijn koetje met grote oren! Koelifantje! Die heeft zo'n leuk rood knopje op zn pootje. Druk dr op en hij gaat nog een kerstliedje zingen ook. Om over die oren maar te zwijgen.
Ik noem het een talent! Dat is pas met je oren klapperen!
Kijk ik iets verder naar rechts zie ik mijn roomdevider. Waar de eerste kerstkaartjes al aan hangen. Zeg nou zelf...wie vind het niet leuk om persoonlijke post te krijgen? Met de nadruk op PERSOONLIJKE! Ik heb het dus niet over rekeningen of die rottige blauwe enveloppen.
In de kerstperiode ren ik als een klein kind naar mn brievenbus. Dat ik er voor naar beneden moet vind ik niet erg! Ik loop graag trap op en af, iedere dag weer!
En kaarten schrijven? Ook leuk!
Kijk ik recht vooruit dan zie ik mijn tv. Die staat merendeel van de tijd op de radio stand! En wel op skyradio. Ik ben dat typje dat al die kerstnummers geweldig vind! De meeste zijn zo fout dat ze geweldig zijn! En al worden ze allemaal 10x herhaald op een dag dat maakt me niks uit. Daarvoor zijn het ook kerstnummers. Het is de bedoeling dat je daar helemaal gestoord van word (kan dat als je dat al bent?)...afijn ik vind dat dat kan.
Dat is de kracht ervan! Dat je er straks ook weer in 1x van af bent voor een heel jaar! ;-)
Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben omgeringd door KERST en I love it!
Kerstmis is voor mij een lichtpuntje in donkere tijden. Letterlijk en figuurlijk!
Ik geniet er van!
En ik hoop jullie ook!
Ik wil iedereen dan ook een geweldige kersttijd toewensen!
Magic is in the air!
dinsdag 11 december 2012
Baby...it's COLD outsi...uhm in me tralalalala
11 December 2012...een doodgewone dinsdagochtend. Een ochtend die voor mijn gevoel al een halve dag duurt. Dat krijg je als je voor 6 uur wakker bent ^_^
Ik ben vannacht in mijn onderbewustzijn naar de noordpool afgereist. Waarschijnlijk om de kerstman een handje te helpen ofzo. Helaas faalde de beste man er in om me tijdens mijn verblijf daar een paar warme sokken of sloffen te lenen. Wat resulteerde in het hebben van ijsklompen. Nee voeten kon je ze niet meer noemen. Ze waren zelfs zo koud dat ik er haast geen gevoel meer in had. Als ik mensen had verteld dat ik door de sneeuw had gelopen op blote voeten hadden ze me waarschijnlijk geloofd.
Maar ja tegen wie kan je zoiets vertellen om 6 uur in de ochtend? :-P
Zou niemand me in dank afnemen als ik daarvoor rond ga bellen. LOL
Hej joh moet je horen! Ik heb ijskoude voeten. Niet zomaar koud NEEEEEEE ijskoud!
En dat verdorie met 2 dekbedden en een sprei!
Uren heb ik in gevecht gezeten of ik het bed zou verlaten om sokken aan te trekken. Ik wist dat als ik opstond ik dat beetje slaap wat ik had kwijt zou raken en dat een bezoekje aan de wc ook onvermijdelijk zou zijn. Uiteindelijk bijna 3!!! uur met ijskoude poten in bed gelegen. En ja reken er dan ook maar niet op dat je nog in slaap valt. Ik heb liggen rillen als een idioot. Trok door mn hele lijf. Hoe zeer ik me ook inpakte.
Gister en eergister heb ik al door de dag heen kou lopen lijden. Mijn lichaamstemperatuur werkt niet meer mee. En in plaats van te hoog is ie veel te laag. En dat merk ik! Ik heb momenteel 2 paar sokken over elkaar heen en over mn truitje met lange mouwen een fleecevest en nog heb ik het koud!
Oja terug naar mn bedje. Uiteindelijk heb ik de gok gewaagd. Ben uit bed gesprongen en heb me sokken aan gedaan. Mezelf naar de wc geslenterd en terug onder de wol. Waar het uiteindelijk nog een uur duurde voordat ik het enigzins behagelijk vond. En ook alleen maar omdat ik nog in de noordpool sfeer zat en min of meer een iglo wist te creeeren van al die lappen stof over mij heen. Zo heb ik bijna een half uur gezeten. Het werd dus wel behagelijk maar mn zuurstof ging er ook vandoor.
-_-
Dussssssssss...dat was ook geen succes! Uiteindelijk maar opgestaan en mezelf verwent met een bak koffie. Een aantal al zelfs. Tis voor mijn maag niet echt een succes maar ik vind het wel even goed!
Ik zit verdorie nog steeds op een lichaamstemp van 36.2!
Veel te laag aangezien 36.6 tot 37.3 als normaal word gezien.
Mn dieptepunt gister was 35.9.
Je kan me veel vertellen maar dit is niet gezond!
Morgen heb ik mn 2e afspraak bij mijn SPV'er! Eigenlijk pas de 17e maar vorige week had ik weer een enorm dieptepunt bereikt. Een punt die ik de laatste tijd helaas te vaak bereik. En die steeds heviger worden. Gebeld naar de praktijk of ik hem kon vervroegen. Nouja dat kon maar wel pas de 12e.
Het zijn maar 5 dagen maar voor mij maakt dat een hele wereld van verschil!
Gelijk even aankaarten dat mijn temp zo idioot laag daalt! Kan maar zo van de stress zijn en tis ook een genoemde bijwerking van oa benzodiazepines. Oftewel de Temazepam.
Ach laten we het zo zeggen...het houd me allemaal goed bezig!
Ist niet dit dan ist wel dat. Ik kan eigenlijk aan het klagen blijven. Heeft eigenlijk totaal geen zin. Weet ik wel maar het gaat vanzelf. Als je lichaam je zo in de steek laat dan gaat dat irriteren.
Maar ik weet waar het vandaan komt en ik weet ook dat hulp onderweg is. Ik moet alleen nog heeeeeeeeeeeeel even wachten totdat die stomme wachtlijst krimpt en krimpt.
Gelukkig zit december er nog tussen. Ik hou van de kersttijd! Letterlijk en figuurlijk een lichtpuntje in mijn leven op dit moment!
En dan daarna...? Laat Maart maar komen! Januari en Februari heb ik altijd al klote maanden gevonden. Nu gaan ze helemaal een beproeving worden. Maar dan...dan komt Maart! DE maand! De maand van hulp en de maand dat ik een kaarsje aan mn taart toe mag voegen! :-P
Dat word de maand dat ik aan de verkeerde kant van de 20 kom. Ook best bijzonder, toch? ;-)
Ik ben vannacht in mijn onderbewustzijn naar de noordpool afgereist. Waarschijnlijk om de kerstman een handje te helpen ofzo. Helaas faalde de beste man er in om me tijdens mijn verblijf daar een paar warme sokken of sloffen te lenen. Wat resulteerde in het hebben van ijsklompen. Nee voeten kon je ze niet meer noemen. Ze waren zelfs zo koud dat ik er haast geen gevoel meer in had. Als ik mensen had verteld dat ik door de sneeuw had gelopen op blote voeten hadden ze me waarschijnlijk geloofd.
Maar ja tegen wie kan je zoiets vertellen om 6 uur in de ochtend? :-P
Zou niemand me in dank afnemen als ik daarvoor rond ga bellen. LOL
Hej joh moet je horen! Ik heb ijskoude voeten. Niet zomaar koud NEEEEEEE ijskoud!
En dat verdorie met 2 dekbedden en een sprei!
Uren heb ik in gevecht gezeten of ik het bed zou verlaten om sokken aan te trekken. Ik wist dat als ik opstond ik dat beetje slaap wat ik had kwijt zou raken en dat een bezoekje aan de wc ook onvermijdelijk zou zijn. Uiteindelijk bijna 3!!! uur met ijskoude poten in bed gelegen. En ja reken er dan ook maar niet op dat je nog in slaap valt. Ik heb liggen rillen als een idioot. Trok door mn hele lijf. Hoe zeer ik me ook inpakte.
Gister en eergister heb ik al door de dag heen kou lopen lijden. Mijn lichaamstemperatuur werkt niet meer mee. En in plaats van te hoog is ie veel te laag. En dat merk ik! Ik heb momenteel 2 paar sokken over elkaar heen en over mn truitje met lange mouwen een fleecevest en nog heb ik het koud!
Oja terug naar mn bedje. Uiteindelijk heb ik de gok gewaagd. Ben uit bed gesprongen en heb me sokken aan gedaan. Mezelf naar de wc geslenterd en terug onder de wol. Waar het uiteindelijk nog een uur duurde voordat ik het enigzins behagelijk vond. En ook alleen maar omdat ik nog in de noordpool sfeer zat en min of meer een iglo wist te creeeren van al die lappen stof over mij heen. Zo heb ik bijna een half uur gezeten. Het werd dus wel behagelijk maar mn zuurstof ging er ook vandoor.
-_-
Dussssssssss...dat was ook geen succes! Uiteindelijk maar opgestaan en mezelf verwent met een bak koffie. Een aantal al zelfs. Tis voor mijn maag niet echt een succes maar ik vind het wel even goed!
Ik zit verdorie nog steeds op een lichaamstemp van 36.2!
Veel te laag aangezien 36.6 tot 37.3 als normaal word gezien.
Mn dieptepunt gister was 35.9.
Je kan me veel vertellen maar dit is niet gezond!
Morgen heb ik mn 2e afspraak bij mijn SPV'er! Eigenlijk pas de 17e maar vorige week had ik weer een enorm dieptepunt bereikt. Een punt die ik de laatste tijd helaas te vaak bereik. En die steeds heviger worden. Gebeld naar de praktijk of ik hem kon vervroegen. Nouja dat kon maar wel pas de 12e.
Het zijn maar 5 dagen maar voor mij maakt dat een hele wereld van verschil!
Gelijk even aankaarten dat mijn temp zo idioot laag daalt! Kan maar zo van de stress zijn en tis ook een genoemde bijwerking van oa benzodiazepines. Oftewel de Temazepam.
Ach laten we het zo zeggen...het houd me allemaal goed bezig!
Ist niet dit dan ist wel dat. Ik kan eigenlijk aan het klagen blijven. Heeft eigenlijk totaal geen zin. Weet ik wel maar het gaat vanzelf. Als je lichaam je zo in de steek laat dan gaat dat irriteren.
Maar ik weet waar het vandaan komt en ik weet ook dat hulp onderweg is. Ik moet alleen nog heeeeeeeeeeeeel even wachten totdat die stomme wachtlijst krimpt en krimpt.
Gelukkig zit december er nog tussen. Ik hou van de kersttijd! Letterlijk en figuurlijk een lichtpuntje in mijn leven op dit moment!
En dan daarna...? Laat Maart maar komen! Januari en Februari heb ik altijd al klote maanden gevonden. Nu gaan ze helemaal een beproeving worden. Maar dan...dan komt Maart! DE maand! De maand van hulp en de maand dat ik een kaarsje aan mn taart toe mag voegen! :-P
Dat word de maand dat ik aan de verkeerde kant van de 20 kom. Ook best bijzonder, toch? ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)