Passie en piemelbloemen, zon, terras en dat alles in goed gezelschap!

Het is 24 mei, Donderdag om precies te zijn. De dag dat de boekpresentatie van passie en piemelbloemen plaatsvind. HET boek van 2012. Geschreven door 2 geweldig gezellige en aardige dames. Sylvia Beugelsdijk en Ilse Annegarn!
Vol goede moed sprak ik met Sam af om elkaar te meeten bij het treinstation in Venlo! Zij vanuit Helmond en ik vanuit Roermond!
Warm gestoomd vanaf een gezellige maar broeierig terrasje in Rmond (samen met Nicole en Manou) vertrok mijn veolia trein richting Nijmegen. In Venlo sprong ik maar al te graag de trein uit. Toen hij stil stond hoor! Geen actie waardige toeren/stunten hoor. No worries. Blijkbaar was de term 'airco' in deze trein niet uitgevonden. Pufpuf hijg hijg BAH
Al lezende in een leuk boekje vloog de tijd wel om.
Eenmaal in Venlo moest ik even wachten op Sam. Maar in de stationshal was het uitstekend uit te houden. Al append met Sam (ja appen terwijl je elkaar zo toch ziet ja...lang leven de smartphones van tegenwoordig :-P) heb ik daar voor mijn gevoel maar een paar minuten gestaan voordat het glimlachende gezicht van Sam verscheen.
En toen...???
Toen was het tijd om de bus te nemen en vanuit de bushalte onze route te vervolgen. Maar Sam en Tan zijn echte vrouwen als het om kaarten lezen gaat. Of moet ik zeggen: de weg vinden. Ergens gaat dat niet altijd volgens plan. Ons plan deze keer? Google maps op de telefoon aanzetten. Mijn telefoon...want die van Sam had die functie niet. En mijn telefoon? Bijna LEEG!
Maar niet leeg genoeg! GNAGNAGNA
Dus hupakee adres invoeren en dan uiteraard het huisnr vergeten waardoor we mooi in de straat uitkomen (denken we) en dan tot de ontdekking komen dat nr 4 een woonhuis is en geen gilde opleidingen.
Sam en ik kijken elkaar aan en hilariteit alom! Het was te voorspellen. Hej we hebben het hier over ons he? ;-)
Uiteindelijk toch op de plek van bestemming gekomen. En een leuke presentatie van Sylvia en Ilse mogen aanschouwen! Wat een eer dat we hier bij mochten zijn!
En wat bijzonder om te horen hoe alles tot stand is gekomen tussen de 2 dames die nu naast een geweldig leuk boek ook een mooie vriendschap opgebouwd hebben.
Voor degene die trouwens nieuwsgierig zijn naar het boek: http://www.bol.com/nl/p/passie-en-piemelbloemen/9200000001153940/
Na afloop waren we, mede door de warmte die dag, wel een beetje gaar maar we moesten nog in Venray zien te komen. Dus hup terug naar de bushalte. Echter dit keer ZONDER schoenen. Huh? Ja inderdaad...schoenen uit en op de blote voetjes door Venlo heen lopen. Wij kunnen dat en doen dat!
Samantha is er al veel langer bekend mee en ik? Ik ben gek genoeg om er aan mee te doen. En blij toe! Wat is het LEUK om op blote voeten te lopen. Het is echt waar! Heerlijk gewoon!
Je krijgt er wel enorm zwarte voeten van. Daar ben ik ondertussen achter gekomen. Heb de afgelopen dagen VAAK mn voeten moeten wassen hihi...
Over de afgelopen dagen gesproken.
Die heb ik allemaal doorgebracht in Venray. Bij Sam en Erik. En wat een weertje hadden we erbij zeg. Lovely!
Ben op zondag tussendoor nog terug geweest naar Roermond. Gezellig terrasje gepikt in Roermond met wederom Nicole en Manou. Wat ontzettend gezellig! En weer een verslaving erbij. IJs capuccino!
DAMN wat is dat spul lekker zeg!!!
Veel gelachen, gekletst en uh gewoon gezelligheid! Super middagje gehad. En daarna weer terug naar Venray. Heel bizar trouwens. Dagretourtje Venray, ook voor het eerst hihi. Ik hoor het me nog tegen Sam en Erik zeggen zondagmiddag: 'Tot straks!'...
Waarom ik terug ging naar Venray? Omdat dat gezellig is natuurlijk :-P ow en ook omdat er voor maandag een geweldig leuk dagje Amsterdam gepland stond. Sam had kaartjes gewonnen voor een nieuw improvisatieprogramma 'in goed gezelschap' van de vara met oa Sara Kroos, Peter Heerschop en Georgina Verbaan!
De dag begon vroeg. Erg vroeg *gaaaaaaaaaap* maar damn het was de moeite waard hoor! Wat leuk!
Voor een fotoimpressie kun je terecht op de leuke blog van 1plus1is6: http://www.1plus1is6.nl/adamsestrand-jpg
En nu? Nu is het dinsdag en ben ik sinds vanmiddag thuis. Heeeeeeeeeeeeeel raar...misschien raar om te moeten zeggen maar de eerste 10 minuten vond ik het maar raar om thuis te zijn. Voelde voor heel even, eerlijk gezegd, BUT!
Het is zo ontzettend leuk geweest de afgelopen 6 dagen dat een leeg huis binnenstappen op zo'n moment niet echt leuk is.
Nu is het ondertussen 9 uur in de avond geweest en is dat gevoel ondertussen wel weer weg. Ben ook, toen ik thuis kwam, op de bank neergestreken en als een blok in slaap gevallen. Dus ergens denk ik dat mijn moeheid van de afgelopen tijd ook meespeelde in dat gevoel.
Nu zit ik momenteel met een zeer tevreden gevoel op mn eigen bankje. Nagenietend van deze geweldige dagen. Die ik heb doorgebracht met allemaal lieve en speciale mensen.
En besef ik me eens te meer dat ik het allerminst slecht heb. Sterker nog. Ik zit hier momenteel met een enorme grijns op mijn smoel alle afgelopen dagen nog eens te herbeleven. En dat is wat telt!

En nu? Nu ga ik me een kop koffie maken! Die heb ik nog niet gehad sinds ik thuis ben. En dan straks weer in mn eigen bedje kruipen. En uitkijken naar donderdag. Dan word mn lieve kleine vriendje Naud alweer 2 jaar! Kleine grote kanjer! Tante Tanja kijkt er al naar uit om je een dikke verjaardagsknuffel te brengen!

Lifes not bad!

Tijd voor koffie! Ik zeg: CHEERS!

Liefs Tan xxx

Als je het niet kan zien...

Geluk zit in kleine dingen, toch? :-)
En eigenlijk klopt dat ook wel. Familie, lieve vrienden, een huisdier, mooi weer, fijn werk.
Allemaal dingen die op een positieve manier kunnen bijdragen aan je leven.
Die je een glimlach op je gezicht kunnen toveren, een leuk dagje kunnen bezorgen, een waardevol gevoel. Het idee dat je er mag zijn. Dat je niet voor niets hier rondloopt.
Ik ken dat gevoel. En hopelijk met mij nog vele anderen.
MAAR vaak zit er een addertje onder het gras. Een ietsiepietsie klein addertje die dat geluk gigantisch in de weg kan staan en je hele doen en laten compleet kunnen verpesten.
Vaak zijn het 'addertjes' die voor de buitenwereld niet zichtbaar zijn. De buitenwereld ziet jou op een heel andere manier dan jijzelf. De buitenwereld ziet iemand die het toch allemaal wel goed voor elkaar lijkt te hebben.
En dan...? Dan heb je natuurlijk niet het recht om je een keer zwak op te stellen. Want HEY kijk eens naar wat je allemaal hebt in je leven. Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd...
Was het maar zo simpel. Als we daadwerkelijk zo konden denken over alles wat ons bezighoud en 'mankeert' dan waren we pas gezegend allemaal.
Denk je dat iemand, die innerlijk tegen iets vecht, niet ziet hoe kleine dingen een goed gevoel kunnen geven. En dat ze dat wel degelijk waarderen maar het wellicht niet zo goed uiten omdat ze ondertussen enorm hard aan het knokken zijn tegen iets anders. Iets anders wat de buitenwereld niet ziet, maar de persoon zelf wel voelt.
Maar ondertussen wel blijven glimlachen hoor! Oh en stel je niet zo aan!!! 'Mensen lief, doe niet zo zielig...kijk eens wat je allemaal hebt en je bent gezond.....'
STOP
Dat weet je helemaal niet! Toch?
De glimlach op het gezicht van iemand kan maar zo een masker zijn, de knuffel die iemand JOU geeft om jou te troosten kan maar net zo een eigen kreet om een omhelsing zijn. De woorden 'nee het gaat prima met mij, maak je geen zorgen' zijn vaak helemaal niet zo waar als ze je willen doen overkomen.
En dit zijn nog maar een paar voorbeelden.
Bijna niemand durft er tegenwoordig nog voor uit te komen als het innerlijk niet zo goed gaat. Of het nou een psychische aandoening is of een aandoening waar nog niet veel over bekend is en door veel mensen bestempeld word als een 'hype' en voor het gemak word weggelachen.
Laat je het begrip 1x vallen dan zeggen 10 mensen al snel 'oooh maar dan heb ik het ook want........'
DAT is wel het laatste wat je dan wil horen! Dat doet pijn. Waarom word je wel serieus genomen als je met een gipsenpoot in bed ligt, als je met een flinke ontsteking of virus opgezadeld word, of in de ergste gevallen met een vreselijke ziekte te maken krijgt.
Maar ben je een aansteller of aandachtzoeker als het 'ziek zijn' van binnen zit.

Ik kom nou steeds vaker op social media zoals facebook en hyves van die mooi 'deel-berichten' tegen. En wel de volgende:

Het is moeilijk uit te leggen aan iemand die er niet mee te maken heeft. Het is een dagelijkse innerlijke strijd, vechten tegen de pijn alle moed bijeenrapen om je dag door te komen elke dag opnieuw terwijl je er goed uitziet aan de buitenkant. Voeg dit toe aan je status voor tenminste 1 uur als jij of iemand die je kent een onzichtbare ziekte heeft (COPD, PTSS, angst, bipolaire, depressie, diabetes, lupus,fibromyalgie, MS, ME, artritis, ,EDS/HMS, kanker, hartkwalen,epilepsie, CSWS, ADHD, autisme , MD, Ziekte van Crohn of Colitis Ulcerosa , de Ziekte van Bechterew,etc.) Nooit oordelen wat je niet begrijpt. Ik weet welke vrienden dit zullen kopiëren....

En elke keer als ik dit lees dan schieten mijn ogen vooral naar de aandoeningen die nog niet zo bekend zijn en die 'onzichtbaar' zijn op het eerste oog.
Niet dat ik de andere ziektes minder belangrijk vind hoor! Ze zijn allemaal erg. Met de nadruk op ALLEMAAL.
En ergens hoop ik dat het verdorie eens bij alle mensen door gaat dringen.
Dat iemand die er last van heeft niet bang hoeft te zijn om op tafel te gooien waar hij/zij last van heeft. Niet bang zijn om niet serieus genomen te worden. Zowel in sociale kringen als in het werkveld.

De reden dat ik deze blog schrijf? Om het onder de aandacht te houden. Voor mezelf maar ook zeker voor de mensen die mij lief zijn en eigenlijk voor iedereen.
Er zijn zoveel meer mensen om je heen die zich in 1 van bovenstaande aandoeningen kan vinden en waarvan je het nog niet eens weet.

Momenteel 'vecht' ik zelf ook enorm tegen mijn problemen. Ik heb van die periodes waarin ik zo onvoorspelbaar ben. Dat ik mezelf helemaal kwijtraak. Het ligt allemaal buiten mijn macht. Ik laat het over me heenkomen. Ik heb tips en trucs geleerd om er mee om te gaan maar ik zal waarschijnlijk NOOIT in mijn leven kunnen zeggen dat het 'nu helemaal in orde is'.
Het is echter zo niet aan mij te zien. Veel mensen om mij heen weten het niet eens. Maar ik voel het wel degelijk. Het is daadwerkelijk een innerlijke strijd. En met het voeren van een innerlijke strijd is je lontje nou eenmaal niet zo lang en moet er niet te veel gebeuren.

Ik weet dat er mensen zijn die dit zullen lezen en zich er ook in herkennen. Lieve mensen om mij heen waarvan ik weet dat uit bovenstaande aandoeningen een aantal op hen van toepassing zijn.
En ik kan niet anders zeggen dan dat ik de grootste respect voor ze heb!
Dat ik, ondanks mn eigen problemen, niet anders zou willen dan er voor hun zijn. Zoals hun er voor mij zijn en mede ervoor zorgen dat ik overeind blijf.

En zo hoort het wat mij betreft!

ALS JE HET NIET KAN ZIEN...

                                            BETEKEND DAT NIET DAT ER NIKS AAN DE HAND IS!!!

En bij deze wil ik deze blog eindigen met een *very big hug* voor iedereen die het leest en die net als ik zelf wel een dikke knuffel kan gebruiken op zn tijd!

Liefs Tan