En langzaam aan gaan we richting de verhuisdatum. Die staat op 11 februari. De tijd kan me niet snel genoeg gegaan. Ik voel me van binnen een stuiterbal. Is het normaal gesproken al een chaos daarboven in het koppie (waar ik ondertussen wel mee heb -moeten- leren omgaan hoor en gelukkig ook redelijk lukt) nu helemaal! Het is iets wat bij mij hoort en nooit weg zal gaan. En dat maakt het soms wel even lastig!
MAAR in dit geval op een leuke manier. Want I can't wait! Het gaat allemaal snel maar nog niet snel genoeg. Kijk nu al uit naar het moment dat ik in kan gaan richten!
Vandaag zijn de muren gedaan! Nicole samen met haar vader hebben zich uit de naad gewerkt en een enorm ROTTIG klusje gedaan. Structuur verf (spetter spetter spetter)...vind het zo lief! Ben er zo enorm happy mee! Tis super mooi geworden! Morgen de hal nog en dan zijn de muren een FEIT! :-D
Maar naast het gevoel van happiness moet ik wel bekennen dat vandaag een paar keer opa door mijn hoofd gespookt heeft. Ik weet zeker dat als hij er nog was geweest hij had staan te popelen om in mijn appje aan de slag te mogen gaan. En ik had het op mijn beurt een hele eer gevonden! :-(
Maar helaas...ik weet zeker dat hij vandaag met een grote glimlach heeft toegekeken naar de GROTE verbetering die het harde werken van Nicole en dr vader teweeg heeft gebracht!
Vandaag is er ook meteen een stopcontact gemaakt in de meterkast. Ja ik heb stopcontacten genoeg :-P dus eigenlijk klinkt dit heeeeeeeeeeel raar. Maar in de meterkast zat er toevallig GEEN. Zul je net zien. Dus die hebben ze vandaag er bij ingezet! NICE!
Aankomend weekend word het alleen nog maar beter! Dan word de mooie muur vergezelt door een mooie vloer! Dat word letterlijk een plaatje om te zien! Al zeg ik het zelf!
En dan daarna...daarna het moment waar ik zo naar uit kijk! Ik ben er klaar voor! Mijn leven is weer zoals het ooit heel wat jaren terug was. Heb een heel diep dal gekend, eentje waar ik niet aan terug wil denken eigenlijk. Wat ik dus ook maar zo min mogelijk doe. Ik heb een berg beklommen en ik sta daar nu met een overwinningsvlag bovenaan! Dat is wat telt! Op naar de toekomst! Can't wait en I'll keep you updated!
xxx
maandag 23 januari 2012
maandag 16 januari 2012
Mijn paleisje!
Jaja, ik ga er even een blogje aan wijden! Het is allemaal zo snel gegaan! Ontzettend lang had ik totaal geen uitzicht op een eigen huisje. Totaal gefrustreerd raakte ik er van. Of het was te duur, of ik voldeed niet aan de eisen. MAAR richting het einde van 2011 kwam daar ineens het bericht van een appartementencomplex waar ik eigenlijk al te laat mee was met reageren. 30 Wachtenden voor mij (ahum, dat word dus niks)...
DUS WEL! Alle 30 vielen af. Waren niet geschikt, zagen er zelf van af of wat er dan ook mee was. Hoe dan ook ik kwam uiteindelijk wel in aanmerking. Of ik zsm de 3 overgebleven appartementen wilde gaan bekijken.
Zo gezegd zo gedaan. En het beviel ONTZETTEND goed. In één woord: WOW.
Meteen toegezegd en een paar dagen later zat ik dan bij wonen limburg. Het ging allemaal zo ontzettend snel...voor ik het wist mocht ik een dag later terug komen om een contract te tekenen.
Ik kon het nauwelijks bevatten maar TJEE wat was ik blij!
Sinds de dag dat ik de sleutel heb gekregen kan ik alleen nog maar glimlachen als ik er aan denk. Ik ben helemaal verliefd op mijn paleisje!
Het geluk lacht me toe. Eindelijk!
Met een beetje geluk kan ik in de eerste 2 weken van februari er in. Beetje afhankelijk wanneer het lukt om te verhuizen! Ik ben benieuwd!
Stapje voor stapje komen we dichterbij. Elke dag, elke week word het steeds beter. Steeds meer aangekleed. Ruimte voor ruimte! Volgende week de muren en daarna de vloer.
De berging en badkamer zijn al een aardig eind op weg. Het begint ergens op te lijken! En zodra straks de muren en vloeren gedaan zijn zal het allemaal nog veeeeeeeeeel sneller gaan! :-D
Mijn verhuiskaarten zijn besteld. Die gaan de deur uit zodra ik een datum van verhuizen weet!
En tot die tijd stuiter ik lekker door! Helemaal hyper!
Mijn eigen paleisje! En ik ben er nu al trots op!
Liefs Tan
DUS WEL! Alle 30 vielen af. Waren niet geschikt, zagen er zelf van af of wat er dan ook mee was. Hoe dan ook ik kwam uiteindelijk wel in aanmerking. Of ik zsm de 3 overgebleven appartementen wilde gaan bekijken.
Zo gezegd zo gedaan. En het beviel ONTZETTEND goed. In één woord: WOW.
Meteen toegezegd en een paar dagen later zat ik dan bij wonen limburg. Het ging allemaal zo ontzettend snel...voor ik het wist mocht ik een dag later terug komen om een contract te tekenen.
Ik kon het nauwelijks bevatten maar TJEE wat was ik blij!
Sinds de dag dat ik de sleutel heb gekregen kan ik alleen nog maar glimlachen als ik er aan denk. Ik ben helemaal verliefd op mijn paleisje!
Het geluk lacht me toe. Eindelijk!
Met een beetje geluk kan ik in de eerste 2 weken van februari er in. Beetje afhankelijk wanneer het lukt om te verhuizen! Ik ben benieuwd!
Stapje voor stapje komen we dichterbij. Elke dag, elke week word het steeds beter. Steeds meer aangekleed. Ruimte voor ruimte! Volgende week de muren en daarna de vloer.
De berging en badkamer zijn al een aardig eind op weg. Het begint ergens op te lijken! En zodra straks de muren en vloeren gedaan zijn zal het allemaal nog veeeeeeeeeel sneller gaan! :-D
Mijn verhuiskaarten zijn besteld. Die gaan de deur uit zodra ik een datum van verhuizen weet!
En tot die tijd stuiter ik lekker door! Helemaal hyper!
Mijn eigen paleisje! En ik ben er nu al trots op!
Meer is er nog niet te zien...en meer laat ik lekker ook niet zien! Wie wil komt tegen die tijd maar kijken! :-D
Ja 2012 is een stuk beter begonnen als 2011! I'm feeling good and I'm not afraid to show it! ;-)Liefs Tan
dinsdag 10 januari 2012
zondag 8 januari 2012
vaarwel verleden
Dit nummer doet me zoveel! Na een paar heftige jaren zijn de woorden uit dit liedje van zoveel waarde voor mij! Heb er even een bewerking van gemaakt! Beluister de tekst eens goed en besef je dan wat je allemaal hebt! En ga met die gedachten de toekomst in!!!
Wil in deze blog trouwens even 2 bijzondere mensen noemen! Sam, een dik jaar geleden leerde ik je kennen en in dat jaar heb je een speciaal plekje in mn hart verovert als ontzettend dierbare vriendin.
Erik, Toen je een relatie aanging met Sam had je waarschijnlijk nooit verwacht dat je mij min of meer erbij kreeg LOL. Onze eerste ontmoeting was one of a kind. Als ik het kon zou ik dat echt wel over willen doen! Al gebeurd niks zonder reden dus misschien moet ik dat niet willen. Je kende mij niet, ik kende jou niet...maar een klik was er echt vrij snel al.
Ik wist dit al, het blijkt telkens weer...maar dit weekend heeft het me wederom doen beseffen. Jullie zijn 2 geweldige mensen die ik echt NIET meer wil missen in mijn leven samen met jullie geweldige bende van 4!
Liefs Tanja
vrijdag 6 januari 2012
Onderschat het niet...
Je hebt mij in je macht
Wat een naar gevoel!
Zo ontzettend veel kracht
Dit is niet wat ik bedoel!
Laat me los ik wil dit niet
Je bent verstikkend en gemeen
Ik heb liever dat je me ontziet
Zoals jij ken ik er maar één...
Ik zie jou niet maar je bent er wel
je komt aangeslopen en valt dan aan
Je bent zo ontzettend sneaky en snel
En ik kan nog niet boven jou staan...
Maar ooit, ooit komt dat ene moment
dat ik de sterkste zal zijn
Zorg maar dat je er alvast aan went
Want dan krijg ik jou helemaal klein
Chaos is wat jij nu nog creeert
Niks om tevreden over te zijn
nee voel je maar niet vereert!
Echt niemand vind jou fijn.
Ooit, ja ooit zal ik je verslaan
En dat keer op keer
Neem dat nu maar van mij aan!
En dan bestaat er voor mij geen PIEKEREN meer!
Wat een naar gevoel!
Zo ontzettend veel kracht
Dit is niet wat ik bedoel!
Laat me los ik wil dit niet
Je bent verstikkend en gemeen
Ik heb liever dat je me ontziet
Zoals jij ken ik er maar één...
Ik zie jou niet maar je bent er wel
je komt aangeslopen en valt dan aan
Je bent zo ontzettend sneaky en snel
En ik kan nog niet boven jou staan...
Maar ooit, ooit komt dat ene moment
dat ik de sterkste zal zijn
Zorg maar dat je er alvast aan went
Want dan krijg ik jou helemaal klein
Chaos is wat jij nu nog creeert
Niks om tevreden over te zijn
nee voel je maar niet vereert!
Echt niemand vind jou fijn.
Ooit, ja ooit zal ik je verslaan
En dat keer op keer
Neem dat nu maar van mij aan!
En dan bestaat er voor mij geen PIEKEREN meer!
dinsdag 3 januari 2012
Jaaroverzicht 2011
Ik heb me er toch maar aan gewaagd! Zo kan ik het hopelijk afsluiten! Lezen is niet verplicht! Mag wel uiteraard...maar verwacht niet teveel vrolijkheid en plezier! ;-)
2011
Hier zit ik dan, het is 3 januari 2012, te herstellen van een flinke verkoudheid gevolgd door een griepje. Wat een begin van 2012. MAAR ook al laat mijn weerstand me nu in de steek het is toch ook wel een mooi begin.
Ik heb vandaag namelijk, dankzij mn vader, de sleutels van mijn eigen plekje
in handen gekregen. Een appartement in de binnenstad!
Wie had dat kunnen voorzien een aantal maanden terug. Ik niet! Ik had alle hoop al laten varen. Kun je eens zien hoe dingen vaak nog op het laatste moment kunnen veranderen!
Maar goed, ik zit niet lekker in mijn vel momenteel en merk dat het niet alleen griep is. Er zit een hoop in mij wat er uit moet. En hoe hard ik eind 2011 riep dat ik absoluut GEEN jaaroverzicht zou maken moet ik daar toch op terugkomen!
Ik moet het kwijt! Van me afschrijven! In details treden kan ik niet. Want er is zoveel om mij heen gebeurd in 2011 dat er ook anderen bij betrokken zijn.
En het is niet mijn taak om in mijn jaaroverzicht de privacy van anderen te schenden.
Zoals de meeste vast wel weten begon 2011 op een manier die je niemand toewenst.
Maar wat wel veel andere mensen helaas treft. Het nieuws dat iemand die jij liefhebt kanker heeft! Dit iemand betrof in ons geval opa. Mijn opa die 90 zou worden. Nog zo jong in zijn doen en laten. Een echte doener!
Onzekere tijden braken aan. Want hoe erg was het al? Was er nog iets aan te doen?
Het ergste van het ergste bleek de waarheid. Het was een kwaadaardig gezwel, niet te opereren en al uitgezaaid.
SHIT No way! Echt? Ongeloof, tranen, onbehagelijk gevoel...ontkenning zelfs.
En dan? Dan ga je een aantal maanden in waarin nog niet zo gek veel te merken is.
Opa bleef gewoon opa. Maar in je achterhoofd toch elke keer die rottige diagnose en het besef dat hij 2012 niet zal halen! Maanden lang loop je met een rot gevoel en je kan er helemaal niks mee! Elke maand weer afwachten wat de stand van zaken is na elk ziekenhuisbezoekje, ondertussen zoveel mogelijk naar opa en oma toe. Laten zien dat we er zijn en dat ze niet alleen staan. Het is zwaar! Vooral dat besef is in de eerste maanden zwaar.
Enkele maanden verstrijken en april breekt aan. Een maand die ik ook het liefste wil vergeten maar ook dat stop je niet zo makkelijk weg. Er overlijd iemand. Iemand die ik goed ken door mijn hechte vriendschap met Nicole.
Over het hoe en wat wil ik echt geen uitspraken doen. Want hoewel april al even geleden is
zal dit te pijnlijk zijn! Niet alleen voor mij maar vooral voor Nicole!
Nicole en ik hebben in deze periode veel tijd samen doorgebracht. Zagen we elkaar al veel, toen nog meer. En dat hadden we ook echt wel nodig.
Maar ook aan mijn andere vriendinnen heb ik veel gehad. Je weet het wel al maar in zo'n tijden word het ook voor anderen zichtbaar! Ik heb zoveel aan mijn vriendinnen gehad dat ik best wel durf te zeggen dat ik NIET weet wat er van mij over was gebleven als ik op dat moment alleen had gestaan.
Het was 11 april, de maandag na dat weekend...ik kom bij Samantha aan want het was een gewone
werkdag voor haar en ik bleef bij dr meiden. Op de fiets stappen die ochtend was niet makkelijk
maar ik zou me er wel over heen zetten. Alles ging nog redelijk goed totdat ik daar aan kwam en
Sam aan mij vroeg: 'Gaat het een beetje?'
Tja daar ging mijn voornemen om mooi weer te spelen. Brrr krijg nu alweer kippenvel als ik er aan
terugdenk.
Maar goed, weer een paar maanden verstrijken. Alles krijgt weer een beetje een plekje.
Met opa ging het natuurlijk steeds wat slechter. Wat meer pijn wat sneller moe maar over het
algemeen was hij nog op de been.
Het werd weer even iets 'rustiger' in mijn leventje. Helaas van korte duur want de maand juni werd ook overschaduwd door een vreselijk overlijden van een jonge jongen die nog midden in het leven stond! Iets wat me ook nog tot op de dag van vandaag door mijn hoofd blijft malen! Het leven is toch zo verschrikkelijk oneerlijk!!!
Eind juli is opa bij ons in huis nog aan het klussen geweest! RESPECT wat onze lieve opa nog voor elkaar heeft gekregen!
Het was dan ook zijn lust en zijn leven en doen wat hij altijd graag deed hield hem op de been. Het was dan ook mooi om hem zo aan het werk te zien!
In Augustus werd mijn lieve opa 73 jaar. Deze verjaardag mocht hij nog meemaken.
Met de hele familie hebben we hem toen een boottocht cadeau gedaan. We zijn toen in September met de hele familie een pleziertocht gaan maken en hoewel we wisten dat het de laatste keer zou zijn konden we er allemaal van genieten. Dit hadden we echt even nodig!
Helaas ging het na die rondvaart enorm bergafwaarts. En een aantal zeer angstige weken braken aan. Ik heb opa voor het laatst gezien op 3 oktober en toen was hij er enorm slecht aan toe. Hij heeft het na die dag nog tot 10 oktober volgehouden en is toen helaas overleden!
Onze lieve lieve lieve opa! Bijna 10 maanden een onmogelijke strijd geleverd maar wat is
hij dapper geweest!
De crematiedienst was zo ontzettend mooi! Maar nog mooier zou het zijn als die nooit had plaatsgevonden en ik opa nu hier naast mij had zitten.
Begin Oktober hebben Samantha en ik 2 hele lieve dames mogen ontmoeten! Er was al contact via hyves (en Sam via mail) maar het werd tijd om irl te meeten.
En wel met Sylvia en Ilse! 2 Super gezellige dames die samen een boek hebben geschreven en waar Samantha bij uitgekomen is dankzij het manuscript dat op internet stond.
Dat manuscript werd mij vervolgens onder mijn neus geduwd en daar ben ik maar al te blij om.
Want ik had het niet willen missen!
Het was een zeer gezellige middag al was ik totaal mezelf niet door opa's toestand. En dat was ook wel te merken. sylvia en Ilse wisten op dat moment van niks maar toen ze er wel van hoorden kreeg ik meteen een kaartje van ze. Hoe lief!
Er staat ook nog steeds in de planning om dit jaar snel nog eens af te spreken!
Ik heb wat goed te maken. (Ook al krijg ik vast op mn donder omdat ik dit zo opschrijf ;-) )
Oktober ging voorbij en November brak aan. November is voor mij eigenlijk een hele rustige maand geweest. Maar je valt ook ineens in een zwart gat. Want je mist iets!
Er is iets veranderd. En je kan er niks aan doen. Zo is het rustig maar in dat koppie van mij ging een hele hoop om.
Een hoop opgekropte gevoelens, een hoop verdriet.
December brak aan. Normaal een tijd waar ik enorm naar uitkijk. Dit keer ook wel maar toch
iets minder enthousiast.
De eerste feestdagen zonder opa. Het einde van mijn gastouderschap bij Sam en de kids.
Het jaar 2011 wat door mijn hoofd bleef spoken.
In de maand December is juist heel veel gebeurd! Ook veel dingen die voor mij afleiding waren dus dat is niet vervelend! Met als klap op de vuurpijl toch wel mijn vooruitzicht op een eigen huisje! En dat is vandaag officieel geworden!
Ik heb de sleutels hier naast mij liggen!
Ik hoop dat ik 2011 zo op deze manier van me af heb kunnen zetten! En dat 2012 dubbel en dwars alles goed gaat maken!
Ik ga in ieder geval mijn best ervoor doen!
Liefs Tanja
2011
Hier zit ik dan, het is 3 januari 2012, te herstellen van een flinke verkoudheid gevolgd door een griepje. Wat een begin van 2012. MAAR ook al laat mijn weerstand me nu in de steek het is toch ook wel een mooi begin.
Ik heb vandaag namelijk, dankzij mn vader, de sleutels van mijn eigen plekje
in handen gekregen. Een appartement in de binnenstad!
Wie had dat kunnen voorzien een aantal maanden terug. Ik niet! Ik had alle hoop al laten varen. Kun je eens zien hoe dingen vaak nog op het laatste moment kunnen veranderen!
Maar goed, ik zit niet lekker in mijn vel momenteel en merk dat het niet alleen griep is. Er zit een hoop in mij wat er uit moet. En hoe hard ik eind 2011 riep dat ik absoluut GEEN jaaroverzicht zou maken moet ik daar toch op terugkomen!
Ik moet het kwijt! Van me afschrijven! In details treden kan ik niet. Want er is zoveel om mij heen gebeurd in 2011 dat er ook anderen bij betrokken zijn.
En het is niet mijn taak om in mijn jaaroverzicht de privacy van anderen te schenden.
Zoals de meeste vast wel weten begon 2011 op een manier die je niemand toewenst.
Maar wat wel veel andere mensen helaas treft. Het nieuws dat iemand die jij liefhebt kanker heeft! Dit iemand betrof in ons geval opa. Mijn opa die 90 zou worden. Nog zo jong in zijn doen en laten. Een echte doener!
Onzekere tijden braken aan. Want hoe erg was het al? Was er nog iets aan te doen?
Het ergste van het ergste bleek de waarheid. Het was een kwaadaardig gezwel, niet te opereren en al uitgezaaid.
SHIT No way! Echt? Ongeloof, tranen, onbehagelijk gevoel...ontkenning zelfs.
En dan? Dan ga je een aantal maanden in waarin nog niet zo gek veel te merken is.
Opa bleef gewoon opa. Maar in je achterhoofd toch elke keer die rottige diagnose en het besef dat hij 2012 niet zal halen! Maanden lang loop je met een rot gevoel en je kan er helemaal niks mee! Elke maand weer afwachten wat de stand van zaken is na elk ziekenhuisbezoekje, ondertussen zoveel mogelijk naar opa en oma toe. Laten zien dat we er zijn en dat ze niet alleen staan. Het is zwaar! Vooral dat besef is in de eerste maanden zwaar.
Enkele maanden verstrijken en april breekt aan. Een maand die ik ook het liefste wil vergeten maar ook dat stop je niet zo makkelijk weg. Er overlijd iemand. Iemand die ik goed ken door mijn hechte vriendschap met Nicole.
Over het hoe en wat wil ik echt geen uitspraken doen. Want hoewel april al even geleden is
zal dit te pijnlijk zijn! Niet alleen voor mij maar vooral voor Nicole!
Nicole en ik hebben in deze periode veel tijd samen doorgebracht. Zagen we elkaar al veel, toen nog meer. En dat hadden we ook echt wel nodig.
Maar ook aan mijn andere vriendinnen heb ik veel gehad. Je weet het wel al maar in zo'n tijden word het ook voor anderen zichtbaar! Ik heb zoveel aan mijn vriendinnen gehad dat ik best wel durf te zeggen dat ik NIET weet wat er van mij over was gebleven als ik op dat moment alleen had gestaan.
Het was 11 april, de maandag na dat weekend...ik kom bij Samantha aan want het was een gewone
werkdag voor haar en ik bleef bij dr meiden. Op de fiets stappen die ochtend was niet makkelijk
maar ik zou me er wel over heen zetten. Alles ging nog redelijk goed totdat ik daar aan kwam en
Sam aan mij vroeg: 'Gaat het een beetje?'
Tja daar ging mijn voornemen om mooi weer te spelen. Brrr krijg nu alweer kippenvel als ik er aan
terugdenk.
Maar goed, weer een paar maanden verstrijken. Alles krijgt weer een beetje een plekje.
Met opa ging het natuurlijk steeds wat slechter. Wat meer pijn wat sneller moe maar over het
algemeen was hij nog op de been.
Het werd weer even iets 'rustiger' in mijn leventje. Helaas van korte duur want de maand juni werd ook overschaduwd door een vreselijk overlijden van een jonge jongen die nog midden in het leven stond! Iets wat me ook nog tot op de dag van vandaag door mijn hoofd blijft malen! Het leven is toch zo verschrikkelijk oneerlijk!!!
Eind juli is opa bij ons in huis nog aan het klussen geweest! RESPECT wat onze lieve opa nog voor elkaar heeft gekregen!
Het was dan ook zijn lust en zijn leven en doen wat hij altijd graag deed hield hem op de been. Het was dan ook mooi om hem zo aan het werk te zien!
In Augustus werd mijn lieve opa 73 jaar. Deze verjaardag mocht hij nog meemaken.
Met de hele familie hebben we hem toen een boottocht cadeau gedaan. We zijn toen in September met de hele familie een pleziertocht gaan maken en hoewel we wisten dat het de laatste keer zou zijn konden we er allemaal van genieten. Dit hadden we echt even nodig!
Helaas ging het na die rondvaart enorm bergafwaarts. En een aantal zeer angstige weken braken aan. Ik heb opa voor het laatst gezien op 3 oktober en toen was hij er enorm slecht aan toe. Hij heeft het na die dag nog tot 10 oktober volgehouden en is toen helaas overleden!
Onze lieve lieve lieve opa! Bijna 10 maanden een onmogelijke strijd geleverd maar wat is
hij dapper geweest!
De crematiedienst was zo ontzettend mooi! Maar nog mooier zou het zijn als die nooit had plaatsgevonden en ik opa nu hier naast mij had zitten.
Begin Oktober hebben Samantha en ik 2 hele lieve dames mogen ontmoeten! Er was al contact via hyves (en Sam via mail) maar het werd tijd om irl te meeten.
En wel met Sylvia en Ilse! 2 Super gezellige dames die samen een boek hebben geschreven en waar Samantha bij uitgekomen is dankzij het manuscript dat op internet stond.
Dat manuscript werd mij vervolgens onder mijn neus geduwd en daar ben ik maar al te blij om.
Want ik had het niet willen missen!
Het was een zeer gezellige middag al was ik totaal mezelf niet door opa's toestand. En dat was ook wel te merken. sylvia en Ilse wisten op dat moment van niks maar toen ze er wel van hoorden kreeg ik meteen een kaartje van ze. Hoe lief!
Er staat ook nog steeds in de planning om dit jaar snel nog eens af te spreken!
Ik heb wat goed te maken. (Ook al krijg ik vast op mn donder omdat ik dit zo opschrijf ;-) )
Oktober ging voorbij en November brak aan. November is voor mij eigenlijk een hele rustige maand geweest. Maar je valt ook ineens in een zwart gat. Want je mist iets!
Er is iets veranderd. En je kan er niks aan doen. Zo is het rustig maar in dat koppie van mij ging een hele hoop om.
Een hoop opgekropte gevoelens, een hoop verdriet.
December brak aan. Normaal een tijd waar ik enorm naar uitkijk. Dit keer ook wel maar toch
iets minder enthousiast.
De eerste feestdagen zonder opa. Het einde van mijn gastouderschap bij Sam en de kids.
Het jaar 2011 wat door mijn hoofd bleef spoken.
In de maand December is juist heel veel gebeurd! Ook veel dingen die voor mij afleiding waren dus dat is niet vervelend! Met als klap op de vuurpijl toch wel mijn vooruitzicht op een eigen huisje! En dat is vandaag officieel geworden!
Ik heb de sleutels hier naast mij liggen!
Ik hoop dat ik 2011 zo op deze manier van me af heb kunnen zetten! En dat 2012 dubbel en dwars alles goed gaat maken!
Ik ga in ieder geval mijn best ervoor doen!
Liefs Tanja
Abonneren op:
Posts (Atom)