Jaaroverzicht 2011

Ik heb me er toch maar aan gewaagd! Zo kan ik het hopelijk afsluiten! Lezen is niet verplicht! Mag wel uiteraard...maar verwacht niet teveel vrolijkheid en plezier! ;-)

2011

Hier zit ik dan, het is 3 januari 2012, te herstellen van een flinke verkoudheid gevolgd door een griepje. Wat een begin van 2012. MAAR ook al laat mijn weerstand me nu in de steek het is toch ook wel een mooi begin.
Ik heb vandaag namelijk, dankzij mn vader, de sleutels van mijn eigen plekje
in handen gekregen. Een appartement in de binnenstad!
Wie had dat kunnen voorzien een aantal maanden terug. Ik niet! Ik had alle hoop al laten varen. Kun je eens zien hoe dingen vaak nog op het laatste moment kunnen veranderen!
Maar goed, ik zit niet lekker in mijn vel momenteel en merk dat het niet alleen griep is. Er zit een hoop in mij wat er uit moet. En hoe hard ik eind 2011 riep dat ik absoluut GEEN jaaroverzicht zou maken moet ik daar toch op terugkomen!
Ik moet het kwijt! Van me afschrijven! In details treden kan ik niet. Want er is zoveel om mij heen gebeurd in 2011 dat er ook anderen bij betrokken zijn.
En het is niet mijn taak om in mijn jaaroverzicht de privacy van anderen te schenden.
Zoals de meeste vast wel weten begon 2011 op een manier die je niemand toewenst.
Maar wat wel veel andere mensen helaas treft. Het nieuws dat iemand die jij liefhebt kanker heeft! Dit iemand betrof in ons geval opa. Mijn opa die 90 zou worden. Nog zo jong in zijn doen en laten. Een echte doener!
Onzekere tijden braken aan. Want hoe erg was het al? Was er nog iets aan te doen?
Het ergste van het ergste bleek de waarheid. Het was een kwaadaardig gezwel, niet te opereren en al uitgezaaid.
SHIT No way! Echt? Ongeloof, tranen, onbehagelijk gevoel...ontkenning zelfs.
En dan? Dan ga je een aantal maanden in waarin nog niet zo gek veel te merken is.
Opa bleef gewoon opa. Maar in je achterhoofd toch elke keer die rottige diagnose en het besef dat hij 2012 niet zal halen! Maanden lang loop je met een rot gevoel en je kan er helemaal niks mee! Elke maand weer afwachten wat de stand van zaken is na elk ziekenhuisbezoekje, ondertussen zoveel mogelijk naar opa en oma toe. Laten zien dat we er zijn en dat ze niet alleen staan. Het is zwaar! Vooral dat besef is in de eerste maanden zwaar.
Enkele maanden verstrijken en april breekt aan. Een maand die ik ook het liefste wil vergeten maar ook dat stop je niet zo makkelijk weg. Er overlijd iemand. Iemand die ik goed ken door mijn hechte vriendschap met Nicole.
Over het hoe en wat wil ik echt geen uitspraken doen. Want hoewel april al even geleden is
zal dit te pijnlijk zijn! Niet alleen voor mij maar vooral voor Nicole!
Nicole en ik hebben in deze periode veel tijd samen doorgebracht. Zagen we elkaar al veel, toen nog meer. En dat hadden we ook echt wel nodig.
Maar ook aan mijn andere vriendinnen heb ik veel gehad. Je weet het wel al maar in zo'n tijden word het ook voor anderen zichtbaar! Ik heb zoveel aan mijn vriendinnen gehad dat ik best wel durf te zeggen dat ik NIET weet wat er van mij over was gebleven als ik op dat moment alleen had gestaan.
Het was 11 april, de maandag na dat weekend...ik kom bij Samantha aan want het was een gewone
werkdag voor haar en ik bleef bij dr meiden. Op de fiets stappen die ochtend was niet makkelijk
maar ik zou me er wel over heen zetten. Alles ging nog redelijk goed totdat ik daar aan kwam en
Sam aan mij vroeg: 'Gaat het een beetje?'
Tja daar ging mijn voornemen om mooi weer te spelen. Brrr krijg nu alweer kippenvel als ik er aan
terugdenk.
Maar goed, weer een paar maanden verstrijken. Alles krijgt weer een beetje een plekje.
Met opa ging het natuurlijk steeds wat slechter. Wat meer pijn wat sneller moe maar over het
algemeen was hij nog op de been.
Het werd weer even iets 'rustiger' in mijn leventje. Helaas van korte duur want de maand juni werd ook overschaduwd door een vreselijk overlijden van een jonge jongen die nog midden in het leven stond! Iets wat me ook nog tot op de dag van vandaag door mijn hoofd blijft malen! Het leven is toch zo verschrikkelijk oneerlijk!!!
Eind juli is opa bij ons in huis nog aan het klussen geweest! RESPECT wat onze lieve opa nog voor elkaar heeft gekregen!
Het was dan ook zijn lust en zijn leven en doen wat hij altijd graag deed hield hem op de been. Het was dan ook mooi om hem zo aan het werk te zien!
In Augustus werd mijn lieve opa 73 jaar. Deze verjaardag mocht hij nog meemaken.
Met de hele familie hebben we hem toen een boottocht cadeau gedaan. We zijn toen in September met de hele familie een pleziertocht gaan maken en hoewel we wisten dat het de laatste keer zou zijn konden we er allemaal van genieten. Dit hadden we echt even nodig!
Helaas ging het na die rondvaart enorm bergafwaarts. En een aantal zeer angstige weken braken aan. Ik heb opa voor het laatst gezien op 3 oktober en toen was hij er enorm slecht aan toe. Hij heeft het na die dag nog tot 10 oktober volgehouden en is toen helaas overleden!
Onze lieve lieve lieve opa! Bijna 10 maanden een onmogelijke strijd geleverd maar wat is
hij dapper geweest!
De crematiedienst was zo ontzettend mooi! Maar nog mooier zou het zijn als die nooit had plaatsgevonden en ik opa nu hier naast mij had zitten.

Begin Oktober hebben Samantha en ik 2 hele lieve dames mogen ontmoeten! Er was al contact via hyves (en Sam via mail) maar het werd tijd om irl te meeten.
En wel met Sylvia en Ilse! 2 Super gezellige dames die samen een boek hebben geschreven en waar Samantha bij uitgekomen is dankzij het manuscript dat op internet stond.
Dat manuscript werd mij vervolgens onder mijn neus geduwd en daar ben ik maar al te blij om.
Want ik had het niet willen missen!
Het was een zeer gezellige middag al was ik totaal mezelf niet door opa's toestand. En dat was ook wel te merken. sylvia en Ilse wisten op dat moment van niks maar toen ze er wel van hoorden kreeg ik meteen een kaartje van ze. Hoe lief!
Er staat ook nog steeds in de planning om dit jaar snel nog eens af te spreken!
Ik heb wat goed te maken. (Ook al krijg ik vast op mn donder omdat ik dit zo opschrijf ;-) )

Oktober ging voorbij en November brak aan. November is voor mij eigenlijk een hele rustige maand geweest. Maar je valt ook ineens in een zwart gat. Want je mist iets!
Er is iets veranderd. En je kan er niks aan doen. Zo is het rustig maar in dat koppie van mij ging een hele hoop om.
Een hoop opgekropte gevoelens, een hoop verdriet.
December brak aan. Normaal een tijd waar ik enorm naar uitkijk. Dit keer ook wel maar toch
iets minder enthousiast.
De eerste feestdagen zonder opa. Het einde van mijn gastouderschap bij Sam en de kids.
Het jaar 2011 wat door mijn hoofd bleef spoken.

In de maand December is juist heel veel gebeurd! Ook veel dingen die voor mij afleiding waren dus dat is niet vervelend! Met als klap op de vuurpijl toch wel mijn vooruitzicht op een eigen huisje! En dat is vandaag officieel geworden!
Ik heb de sleutels hier naast mij liggen!
Ik hoop dat ik 2011 zo op deze manier van me af heb kunnen zetten! En dat 2012 dubbel en dwars alles goed gaat maken!
Ik ga in ieder geval mijn best ervoor doen!

Liefs Tanja