Wakker worden!!

Wakker worden!

He jij! Ja jij die dit leest! Kijk jij wel eens
naar jezelf?! Of wijs je altijd maar met één van de tien vingers die je
hebt gekregen naar een ander? Iedereen doet het fout maar jijzelf?!
Jijzelf toch zeker niet?!
Wakker worden!! Geloof je het zelf?
Sta jezelf wel eens stil bij wat je een ander aandoet?
Wat doet er niet toe. Het feit dat je iemand al 'iets' aan doet zegt
genoeg. Wat dat 'iets' is doet er niet toe. Dat weet jezelf het beste.
Wellicht doe je het onbewust. Dat kan maar zo.
Vandaar mijn vraag: sta je er wel eens bij stil?!
Is je antwoord NEE dan wil ik maar één ding zeggen:
wakker worden!!
Is je antwoord JA dan is dat al een mooi begin!
Maar dan? Je bent je er bewust van. Wat ga je doen?
Ga je het ontkennen en is je trots groter dan je naastenliefde
of durf je ook de waarheid onder ogen te komen?
Ontkennen brengt je terug bij af. Haal je vinger maar weer tevoorschijn
en leg de schuld bij de ander neer. Voelt dat goed?! Nou prima.
Maar kijk dan niet raar op als mensen je niet meer zo aardig aankijken.
Kom je de waarheid onder ogen? Chapeau!
Niet alleen jij voelt je daar wellicht beter door maar ook de ander!
Iedereen voelt zich wel eens kut! En als je je kut voelt kun je een
ander met gemak pijn doen! Nee niet lichamelijk maar geestelijk!
Iemand kwellen, uitschelden, kleineren, negeren...noem het maar op.
In jouw ogen doe je er misschien goed aan. Want he, je voelt je rot
dus dat mag je uiten. Is dat zo?!
Wakker worden!!
Nee natuurlijk is dat niet zo. Het is zo makkelijk om te gaan snauwen.
Maar wat geeft je het recht dat te gaan doen? Dat je je rot voelt is
al lullig genoeg maar waarom zorg je er vervolgens voor dat een ander
ook in die situatie beland?!
Tis net een dominospelletje. We staan allemaal nog rechtop maar kunnen
elkaar ook met gemak neerhalen.
Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet omdat ik vind dat mensen
slecht zijn. En ook niet om één iemand te veroordelen (mocht je je aangesproken
voelen). Ik schrijf dit alleen om mensen wakker te schudden. Iedereen!
Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan bovenstaande!
De één helaas wat vaker dan de ander, de één maakt er een sport van en de
ander heeft het maar heel af en toe.
En de één gaat er vervolgens beter mee om dan de ander.
Ik doe het zelf ook wel eens. Vanmorgen zelfs nog.
Ik voel me rot en vervolgens mag de hond het ontgelden en loop ik de hele
ochtend al op hem te mopperen!!
En waarom? Omdat ik geirriteerd ben? En dan moet de hond daar maar de dupe
van zijn?
Gelukkig was ik me daar al snel bewust van en heb ik het roer omgegooid.
Ik heb hem zwaar geknuffeld en ben met hem gaan spelen. In plaats van
de zielige puppyogen die me vanmorgen vol onschuld aankeken staat er nu
een hevig enthousiast hondje voor me te kwispelen!

En het is echt zo hoor! Ik voel me dan ineens ook een stuk

beter. Want ik zie de hond veranderen. Lachen

kan hij niet maar het kwispelen en de kus die ik krijg

zegt me genoeg! Door naar mezelf te kijken

en iets bij mezelf te veranderen maakte ik van

een onzeker hondje een vrolijk hondje.

Wat een heerlijk besef!!

Ik kan iemand anders vrolijk laten zijn in plaats van verdrietig

door mijn toedoen!. 

Hoe bijzonder!
Nou gaat dit voorbeeld toevallig over een dier. Maar dier of mens, er is
geen verschil. Iedereen heeft gevoel.
De wereld zou zoveel mooier zijn als we ons eens wat minder afreageren op
anderen en wat meer naar onszelf kijken!
Dat vingertje gebruiken is wellicht makkelijker dan toegeven hoe het werkelijk
zit. dus handen in de zakken en slik de verwijten eens in. Probeer het eens?!
Geloof me! Een glimlach op iemand gezicht toveren is zoveel leuker dan iemand
de grond inboren! Stop met duwen en wakker worden!!

Ik moet iets bekennen...

En ik heb het al opgebiecht aan Kay.
Vandaag, in de vroegere uren, heb ik een tipje van de sluier (die ik niet zal dragen) opgelicht en Tammie een kleine primeur gegeven.
Wetende dat ik nog heeeeeeeeeeel lang moet wachten voordat wij kaarten gaan versturen, maar mijn enthousiasme in het veel te gezellige gesprek met Tamara tot een hoogtepunt steeg, heb ik haar de voorkant al laten zien.
Sorry Cindy ^_^ Maar moet je ook maar niet zo'n leuke kaarten maken!
Ik  moet me echt in gaan houden het komende jaar. Wil ik ook maar een beetje stralen volgend jaar op 3 juli. Anders is er weinig verrassends over!
Kay moest er wel om lachen net *schaam*...hij kent me. Tamara kent me ook.
Vorig jaar deed zij hetzelfde bij mij. Rollen omgekeerd nu.
Het is gewoon leuk om zoiets te delen met vriendinnen.
Het is niet iets wat je elk jaar meemaakt. Je trouwt immers maar 1x. Ofja dat is de bedoeling. Gelukkig zitten Kay en ik op één lijn wat dat betreft.
Aanstaande donderdag komt Rens hier heen. Vriend van...en tevens onze fotograaf volgend jaar.
Kay liet me laatst wat foto's zien van een andere bruiloft die is vastgelegd door hem en ik vind de foto's helemaal geweldig. Ik (en Kay trouwens ook) hebben er de grootste vertrouwen in.
Rens, het is een eer voor ons dat jij dit wil doen!

Ik blijf het bizar vinden hoe snel een leven kan veranderen. Begin 2012 zag ik nog duidelijk een bodem van een put en nu zitten we midden 2014 en ben ik druk bezig om een huwelijk te plannen. Mijn eigen huwelijk met Kay!
Tammie wist me vanmiddag ook nog te laten blozen. Door me in te laten zien van waar ik ben gekomen en waar ik nu sta.
Ik verkondigde heel trots dat dat dankzij Kay is.
Neeeeeeee zei Tam, dat komt door jou zelf. Jij bent zo ver gekomen. Kay heeft hier een grote rol in gespeeld maar jij bent degene die gegroeid is.
En ergens heeft ze wel gelijk. Inzien en toegeven blijft lastig maar eigenlijk kan ik verrekte trots zijn als ik zelf terugblik.

Het leven is zo slecht nog niet. En ik kan echt toeleven naar volgend jaar. Enne zo once in a while een beetje verklappen her en der...maar niet teveel hoor! Het moet ook een beetje een verrassing blijven!!

Besef...

Toch bizar hoe je je echt goed kan voelen en dat fijne gevoel in één klap weer even als vanouds aanvoelt alsof je extreem down bent.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.

Updeetje

1 Juli. De eerste helft is voorbij. Eerste helft van 2014. Nog een half jaar en dan is het alweer oud en nieuw. Als het volgende halve jaar net zo snel gaat als de eerste 6 maanden dan zet ik de champagne alvast klaar!
Hier loopt alles nog helemaal op rolletjes! Na onze trip naar Londen is er alweer genoeg gebeurd. Ondertussen zijn we al meer dan een maand verloofd.
Het idee blijft geweldig, evenals het plannen van alles. Van iedereen krijg je dezelfde reacties 'geniet ervan!' en dat is ook daadwerkelijk wat je doet.
Er zijn van die fracties van secondes dat je even het idee hebt dat je zoiets helemaal niet kan! Er moet namelijk zoveel gebeuren en als iemand geregeld door vele bomen het bos niet meer ziet ben ik het wel! Maar blijkbaar geld dat niet als je ergens helemaal voor gaat! Blijkbaar zit er echt meer in mij dan ik zou durven beweren. Daarnaast zijn Kay en ik een perfect team. Het meeste legt hij in mijn handen omdat hij op mijn creativiteit vertrouwd en weet hoe leuk ik het vind maar er zijn ook taken die onder zijn verantwoordelijkheid vallen en stiekem vind ik dat best leuk en bijzonder!
Uiteindelijk doen we alles samen hoor maar globaal is er toch een taakverdeling.
We hebben nog steeds tijd zat! En soms moet ik mijn enthousiasme wel een beetje in de gaten houden. Er is globaal een planning wanneer we wat voor elkaar willen hebben en eigenlijk volgens die planning zou ik best een stap terug mogen doen. Zeker nu de feestzaal ook geregeld is en we dat toch wel als één van de belangrijkste punten zagen. Daar kun je immers niet eeuwig over doen als je je eerste keus ook daadwerkelijk binnen wil slepen. Maar verder...? Tijd genoeg. Maar het is zo leuk!
Als het van het enthousiasme af zou hangen dan trouwen we volgende week al. Ware het niet dat de gemeente het daar niet mee eens zou zijn. :-P Iets met ondertrouw enzo.
En stiekem vind ik de titel 'verloofde van...' helemaal niet vervelend. Dat wil ik nog wel even zijn!
Want ik schijn te stralen en dat is nooit verkeerd.

De laatste week staat het, op de feestzaal na, ook een beetje stil. Er zijn ook andere zaken in een mensenleven die belangrijk zijn. Zoals familie en vrienden. :-)
En afgelopen week was ik vooral bezig met kaarsjes branden, duimen en positief blijven. En dat allemaal voor Nyntha, Sam, Erik en de meiden.
Die stoere Nyntha die het toch maar even doorstaan heeft. Die vrolijke Nyntha met haar aanstekelijke lachje. Die slimme Nyntha die gewoon al een jaar is en elke week weer meer leert. (Ze kent warempel het woordje 'kijken' al zodra er een mobiele telefoon tevoorschijn komt ^_^)
Samantha en Erik, jullie mogen TROTS op haar zijn maar ook zeker op jullie zelf.

En dan de komende tijd. Nog genoeg in het vooruitzicht. Komend weekend genoeg op de planning. De zaterdag is lekker even voor Kay en mij en de zondag vertrekken we richting Groningen. Leuk hotelletje geboekt. En dan maandag de bruiloft van Tamara en Daniel. Vanuit de bruiloft rijden we door naar Almere om een nachtje bij Yvonne en Eric te blijven en om dinsdag Almere in te gaan.
Vervolgens heeft Kay de woensdag en donderdag ook nog vrij. Toch nog een mini vakantie. Lekker!

Maar nu is het nog even een paar dagen werken. En ik weet nog niet hoe ik de dagen ga vullen maar ik verzin wel iets. En ik heb vrijdag nog mijn dagje op de peuterspeelzaal waar we een uitstapje gaan maken met de kids. Altijd leuk!
Heerlijk om weer met die kleine kids te werken. Heb het echt wel gemist!
Ik voel me goed en realiseer me elke dag weer hoeveel geluk ik heb gehad! Kay, Quinn, (schoon)familie, vrienden en kennissen...het hele plaatje klopt!