Besef...

Toch bizar hoe je je echt goed kan voelen en dat fijne gevoel in één klap weer even als vanouds aanvoelt alsof je extreem down bent.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.