Een hele maand verder. Het bloggen schiet er een beetje bij in.
Hoewel ik normaliter totaal geen moeite heb met schrijven gaat het nu toch iets moeizamer.
Terwijl ik de juiste woorden voor deze blog probeer te vinden schiet er zoveel meer door mijn hoofd. Zaken die helemaal geen ene reet met deze blog te maken hebben.
Het is een hectische tijd. Dat merk ik aan alles. Mijn gedachten slaan op hol en mijn lichaam staat ook onder spanning.
Ik had er gister nog met Kay over. Van de 100% waaruit mijn leven bestaat is zo'n 70% een rotzooi! Een web van chaos, emoties, spanning, angst en falen. Waarmee ik niet wil zeggen dat die 70% alleen ellende is hoor. Sinds Kay en ik elkaar weer zien lach en straal ik weer meer! Maar ergens diep in mijn gedachten schuilt een donker wolkje die alles overschaduwt.
Iets wat ik niet eens meer hoef te proberen te verbergen. Ik ben een open boek voor de mensen die dicht bij me staan.
Zo was het mijn moeder die vorige week donderdag maar 1 snelle blik op mij hoefde te werpen om te zien dat er iets niet oké was. Hoewel ik al 2 uur in de auto had gezeten en compleet tot rust was gekomen bleek ik toch iets uit te stralen.
Moeders hebben zoiets meteen door. Terwijl ik met mn meest brede glimlach probeerde te verhullen hoe mijn werkelijke toestand was, bleek ik zo doorzichtig als de pest. Na een 'wat is er?' volgde meteen een dikke knuffel. Tja ontkennen dat er iets was ging toch niet meer. Maar ik merkte wel dat ik haar op 1 punt even moest geruststellen. Nee het had niet met Kay te maken. Tussen ons was (en is) alles nog helemaal in orde.
Mijn hereniging met hem is het beste wat me kon overkomen. Het maakt die 70% dragelijk! Hij weet dat, dat laat ik hem geregeld weten. Het feit dat ik alles met hem kan delen zegt ook genoeg. Vanaf het begin heb ik met geen woord gezwegen over mijn toestand. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken en hij heeft aardig wat met mij te stellen. Dat realiseer ik me en mijn respect en waardering naar hem toe is immens!
Nog 1 weekje en Kay en ik hebben onze eerste mijlpaal, ofja 3 maanden heeft tenminste een benaming. Een kwartaal!
3 Mooie maar hectische maanden! Mooi omdat het goed voelt tussen ons en het ook nog eens zoveel langer voelt! 3 Maanden? Is het serieus nog maar 3 maanden? We kennen elkaar al zo door en door. Het is nu al meer dan vertrouwd! En hectisch omdat, naast onze huidige toestand, er zoveel is gebeurd en nog staat te gebeuren. Naast alle moetjes en Kays grote verhuizing terug naar Limburg zijn het alle gebeurtenissen in het dagelijkse leven die ons ook goed bezig houden.
Het voelt dan ook geregeld alsof we teveel hooi op onze vork nemen maar we kunnen nou eenmaal momenteel geen gas terugnemen. Het moet nu echt even allemaal gebeuren terwijl het dagelijkse leven ook gewoon doorgaat.
Zoveel regelen, zoveel doen, zoveel afspreken en tegelijkertijd niet de schouders laten hangen en overeind blijven. Zorgen dat we het volhouden. Het zij met de nodige hulp! Zowel vriendschappelijk als professioneel.
Over professioneel gesproken. Mijn afspraken bij BvR (oftewel Bever zoals Kay en ik het vanaf nu noemen) beginnen eindelijk serieuze vormen aan te nemen. De intakeperiode is voorbij. Tijd voor actie! Iets wat meer dan welkom is in deze tijd.
Ik weet dat ik het zo niet mag zien maar momenteel voelt het echt alsof ik Kay tekort doe.
Heb het idee dat ik alleen maar klaag en zeur. Heb dat gister ook uitgesproken. Hij weet dat ik het zo ervaar. 'Bever' weet dat ook.
Ik maak daar geen geheim van. Weet ook dat ik dat ook moet gaan loslaten.
De ene keer lukt me dat en de keer daarop weer niet.
Het jojo effect is nog steeds enorm aanwezig. Op alle fronten eigenlijk wel!
De ene keer zit ik als een ware miss positivo bij Bever en de keer daarop kan ik de beste man geheel het tegenovergestelde vertellen.
Onvoorstelbaar hoe het bij elke afspraak weer afwachten is hoe ik daar zit. Moet voor hem ook een apart fenomeen zijn. Al zal hij dit wel vaker zien.
Ik ben er in ieder geval achter gekomen hoeveel er in slechts enkele weekjes kan veranderen en gebeuren.
Ik kijk in ieder geval uit naar het moment dat Kay en ik ons leven samen kunnen beginnen. Iets wat nu nog niet mogelijk is. Maar met zijn verhuizing naar Limburg is hij in ieder geval een stap dichterbij! Het reizen van en naar Almere is al iets wat we achter ons kunnen gaan laten! Al zullen we daar nog geregeld zijn om Yvonne en Eric te bezoeken! Hoewel de bezoeken minder frequent zullen zijn, zullen we zeker zoveel mogelijk contact gaan houden.
Het word even een paar maanden aanpoten, even water bij de wijn doen.
Alle inspanningen, moeite en goede gesprekken die we samen (uit)gevoerd hebben zullen niet voor niets zijn.
Schouders recht, borst vooruit, hoofd omhoog, kop op!
Met die instelling en de opdrachten die ik van Bever krijg komt alles wel goed. Het kost even wat tijd maar dan hebben we uiteindelijk ook wat!
En nu ga ik een eind breien aan deze blog. Mijn lief heeft me net een kop koffie gebracht! <3
I'll keep you updated!
