Once upon a time

Ik spring even terug in de tijd. Hoe leerden Kay en ik elkaar nou echt kennen? Wat hield ons bezig? En wat is er allemaal gebeurd?

Once upon a time...

...Ooit leerden wij elkaar kennen in groep 3 van de basisschool.
Hij het schattig en ielig ventje met een ontzettend lief rond brilletje. Jonge Kay.
Ik het verlegen en hoogblonde meisje met een ontzettend wit snoetje. Jonge Tanja.
Contact tussen ons was er niet. Jongens en meiden gaat buiten schooltijd toch niet met elkaar om? Yuk! Echt niet! ;-) Hij zijn vriendjes, ik mijn vriendinnetjes.
2 Jaar gingen voorbij. We gingen van juf Riek naar Meneer Aerts. Wat een vooruitgang. :-P
Kay en ik waren nog steeds niet meer dan klasgenootjes. We deelden een klassenfoto (met nog zo'n 25 andere kinderen) maar dat was het dan ook wel.
Vanaf het moment dat mijn moeder echter op Kyra en Kay ging oppassen moest ik ineens een heel stuk meer met dit jongetje delen. En hoewel dat idee mij vooraf niet aanstond als 8/9-jarige viel het uiteindelijk reuze mee en bleken we de grootste lol te kunnen maken met elkaar.
De meeste tijd brachten we samen door voor (achter) de super nintendo. Kay speelde donkey kong en ik keek toe. Dag na dag, week na week.
En ondertussen hadden zowel Kay als ik een zus die ons maar wat graag deden plagen. Jaja Kyra en Inge waren een goed team. ^_^
Kay en ik herinneren ons beide nog heel goed hoe we samen in het kattenhok in onze garage opgesloten (!!!) werden door onze geliefde zusters ( :-P ) en er pas uit mochten als we elkaar een kusje gaven.
Toen vonden we dat niet echt leuk maar tegenwoordig denken we er aan terug met een grote grijns.
Je zal maar een oudere zus hebben. (En dat in tweevoud).
Jaren lang brachten we met elkaar door met zn viertjes. Kyra en Kay, Inge en ik. Altijd gezellig.

Tot daar het moment kwam dat oppassen niet meer nodig was. We werden allemaal ouder en de middelbare school was een feit. En dit is het punt dat Kay en ik elkaar uit het oog verloren.
We waren (gok ik) beide 12 jaar toen we elkaar voor het laatst zagen.
Zo'n 12 a 13 jaar lang zagen en hoorden we niks meer van elkaar. Terwijl van beide kanten (blijkt achteraf) geregeld aan elkaar gedacht werd.
'Hoe zal het zijn met...' 'Waar zal hij/zij nu wonen?'
Beide nieuwsgierig maar beide geen stappen ondernemen. Want ja, het is ook al zo lang geleden!
Ik persoonlijk heb als oudere tiener wel eens gefantaseerd over een toekomst met Kay. Was dan nog zelf in gedachte aan het grappen hoe het zou zijn als ik hem op een dag tegen zou komen en we dan samen verder zouden gaan.
Maar deze gedachte werd ook altijd weer weggelachen door mezelf want waar ik ook zocht op internet -Kay Princen- was onvindbaar.
Zijn zus Kyra kon ik echter wel vinden maar vond het raar om haar te benaderen. Wat zouden ze wel niet denken en wie weet wilde Kay geen contact meer.
Dus nee, toch maar niet.
En zo gingen er wederom jaren voorbij. TOTDAT facebook!
Lang leven facebook!
Ik weet het nog goed. Het was eind december 2012.
Ik vond Kay! Maar tjee...wow...een volwassen Kay. MET baard. WTF?!
Enige tijd staarde ik naar zijn foto. Damn! Das vreemd. :-P
Ik twijfelde nog steeds wat ik moest doen. Wel of niet een volgverzoek sturen.
WEL - NIET - WEL - NIET - WEL - NIET
Ik heb een half uur wat lopen ijsberen. Het pijltje van de muis op de button. Klaar om te klikken. En na dat half uur heb ik serieus een ram op mijn mousepad gegeven. *bloos*
Wie niet waagt, die niet wint...Toch?
In het ergste geval zou hij me glashard negeren.

Dat gebeurde niet. In tegendeel. Contact werd weer gelegd, de eerste date volgde al vrij snel en wat was het bijzonder om voor het eerst in 12 jaar oog in oog te staan met de volwassen versies van elkaar.
In februari van 2013 was onze relatie een feit, in mei verhuisde Kay terug naar Roermond, in september konden we eindelijk officieel gaan samenwonen en dit jaar hebben we ons op 28 mei verloofd!

Onze geschiedenis begon op de basisschool en met een overdosis aan donkey kong ^_^ en we zijn nu beland op het punt waarop we 27 en 26 jaar zijn en volgend jaar in het huwelijksbootje zullen stappen.
Who would have thought zo'n 20 jaar geleden!

Verder worden we oom en tante van een (ongetwijfeld) prachtig kindje. Een neefje of nichtje. Hoe bijzonder! Kyra is nu zo'n 13,5e week zwanger.

Het blijft allemaal zo ontzettend bijzonder en ik kon niet gelukkiger zijn dan wat ik nu ben.
Niet veel mensen kunnen zo ver terug gaan in de tijd. Een tijd die ze samen met de liefde van hun leven hebben mogen delen.
Kay en ik kunnen letterlijk gesprekken voeren waar 'weet je nog toen...' de hoofdrol in speelt. We delen een verleden. Maar we delen ook het heden en de toekomst zal daar geen uitzondering op zijn!

Oja *lampje* bloggen

Ik zou haast vergeten dat ik ooit, in een iets grijzig verleden, veel schreef. Helaas was ik het even kwijt en leed ik zogezegd aan het bekende 'writers-block'.
Soms wil het gewoon echt niet je vingers uitkomen en leid dat tot grote frustratie. Want eerder lukte het toch wel? Dus dan krijg het je het welbekende LAAT OOK MAAR!
Datzelfde probleem ervaar ik met tekenen trouwens. Ik ben geen 'artist' maar ik weet dat ik het wel een beetje in me heb. Althans ooit in een redelijk grijs verleden toverde ik zo een aantal mooie tekeningen uit een simpel grijs potloodje.
2 Dingen waar ik met hart en ziel aan kon werken maar die me beide tijdelijk ontnomen werden.
Totdat mijn schoonvader gister ineens over mijn blog sprak. En ik zo'n 'verrek ja!' momentje had. En dat Kay in mijn tekenbox een tekening van een uiltje zag en vroeg 'hej! Ben je weer aan het tekenen?!'
Waarop ik (helaas) moest antwoorden dat dat uiltje al van een hele tijd geleden is maar toevallig bovenop is komen te liggen nadat ik een deel van de bende van 5 van Sam en Erik kleurspulletjes heb gegeven toen ze hier waren.
Soms kun je iets waarin je veel tijd stak 'ineens' niet meer. Wellicht dat daar deels ook mijn perfectionisme ligt. En de drang om steeds beter te moeten zijn en daardoor de lat te hoog leggen.
Wat natuurlijk jammer is want daardoor verpest ik het voor mezelf.
Ik hoef niet perfect te zijn. Ben ik niet, was ik niet en zal ik ook nooit worden.
Vandaar dat ik langzaam aan maar weer eens een beginnetje gaan maken. En wel met deze blog.
Want tussen alle blogs die tot nu toe hier verschenen zijn en die toch wel veel van de gebeurtenissen in ons leventje vrijgeven kan ik 28-05-2014 natuurlijk niet zomaar ongeschreven voorbij laten gaan.
Een dag die voor mij niet anders zou worden als elke doordeweekse dag. Maar had ik dat even goed mis. ;-)
De middag waarop Kay voor mij op zijn knieen ging en me DE vraag stelde waar ik zonder twijfel volmondig JA op kon antwoorden.
Een vraag (en antwoord) die ons vanaf dat moment verloofd maakte. En die het begin zou zijn van een mooi (dik) jaar van voorbereidingen.
Er zal veel op ons pad komen, er zal veel geregeld moeten worden. Maar we kijken er naar uit. Globaal hebben we natuurlijk wel een beeld voor ons. Wat we graag willen en wat absoluut niet. Maar dat komt met de tijd allemaal! Voor nu even is het vooral genieten. Genieten van het idee. En genieten van de herinnering aan gister. Want wat was het bijzonder!
Ik straal nog steeds en blijf dat nog wel even doen.
Volgend jaar gaan we trouwen! TROUWEN!
En morgen? Wie weet duik ik morgen mijn box met tekenspulletjes weer eens in.