Hatsjoe!!

2 Jaar lang deed ik niks in het wereldje der kleine kindjes. Mijn weerstand ging in standje 'VAKANTIEEEEEE'  en hoefde nog maar vrij weinig te doen.
Mijn weerstand vond dat vast wel fijn en ik? Ik bekommerde me er niet om.
Maar nu! Potjandorie, NU is het wel even anders.
In Juni ben ik weer begonnen op een peuterspeelzaal. En die eerste maanden was er eigenlijk niks aan de hand. Je zit nog in de zomermaanden en de kids zijn kerngezond.
Tot de herfst en winter in zicht komen. Mijn hemel ik heb nog nooit zoveel snot en speeksel rond zien vliegen. Nee met smetvrees hoef je dit beroep niet te kiezen.
Hoezeer ik mijn handen ook blijf wassen op zo'n ochtend het virus heeft me al een paar keer weten te vinden. Ik geloof helemaal in hygiene maar zodra snotterbellen gaan bungeejumpen weet je al hoe laat het is!
Veel kindjes hebben al door dat de hand voor de mond houden wel zo netjes is. Maar zitten, uiteraard, vervolgens met diezelfde hand aan een puzzeltje.
En hop daar komt weer een snotterbel om het hoekje kijken.
Ik spring op om een papieren zakdoekje te halen en roep nog 'zakdoekje komt er aan!' maar soms zijn ze je gewoon te snel af. Want hej een arm of mouw werkt toch ook!
Ik zucht, sluit mn ogen een keer en onderdruk een glimlach. Tja zo waren wij zelf vroeger toch ook?!
Oh en dan heb ik het nog niet eens gehad over alles wat in de mondjes verdwijnt!
Soms vraag je je af wat (en OF) de kids wel ontbeten hebben die ochtend! ;-)
Het is soms maar goed dat de kinderen zelf niet beseffen wat ze in hun mondjes stoppen. Heb je zo'n dokterskoffertje met een stethoscoop. De ene stopt ze in de oren en luistert, zoals het hoort, naar je hart en voor je het in de gaten hebt loopt vervolgens 5 minuten later een andere ukkepuk met dat ding in zn mond. *Relax Tanja, niet teveel bij stilstaan*
Het blijft een wonderlijk wereldje. Werken met kinderen. En uiteraard kun je gewoon alle hygiene voorschriften naleven. Doe ik dan ook wel maar compleet virus-veilig word je never nooit niet!!
Op zo'n ochtend grijpen gemiddeld 10 kinderhandjes een keer mijn hand. Ik denk dat ik niet wil weten wat er dan vervolgens aan mij vastkleeft. En als je op 14 tot 16 kinderen let kun je ook niet aan het wassen blijven. Dus tja...ik denk dat ik mijn lot maar gewoon moet aanvaarden.
En terwijl ik tijdens het typen van dit stukje al verschillende keren mn neus gesnoten heb besef ik me dat mijn weerstand zwaar op de proef gesteld word.
Zo ben ik TIJDEN niet verkouden geweest en nou heeft er warempel maar heel korte tijd tussen gezeten en hebben die rot virusjes me alweer gevonden! (Waarom zijn ze er ook in zoveel varianten?) 
Gelukkig voel ik me deze keer wel minder belabberd als de keer ervoor. Zal mijn weerstand daar dan enigzins de oorzaak van zijn?

Ik zei net al tegen Yvonne dat als mijn weerstand kon praten ie gegarandeerd heel verontwaardigd zou zijn! Me boos aan zou kijken en zou zeggen: 'WAAAAAAAAAAAAAT doe je me aan?!'
Ik proest nog even door en hoop maar dat het niet te lang duurt.
Binnenkort word een heel lief klein ventje geboren en die wil ik wel kunnen knuffelen! En dat gaan we niet doen als mijn snotterbellen ook geneigd zijn te gaan bungeejumpen. Al laat ik het niet zo ver komen hoor! ;-) Lang leven de papieren zakdoekjes!

Walk of life

Het lopen gaat me beter af dan verwacht. Dacht echt dat ik een mega kick onder de kont nodig had om het weer op te pakken maar het tegendeel bleek waar.
Precies 10 dagen terug was het lopen nog verleden tijd, iets wat ik zo'n anderhalf jaar tot 2 jaar geleden volop deed en toen ineens..............niks meer.
Ik woog in die tijd rond de 72 kilo max. Iets wat met mijn lengte (1.72) geen ramp is maar ook niet op en top gezond.
Ik ben echt nooit meer op een weegschaal gaan staan since. Die cijfertjes doen me in feite helemaal niks. Als ik in de spiegel kijk dan ben ik opzich best tevreden. Tuurlijk, er mag altijd nog meer af maar dat is ook precies de reden waarom ik het lopen weer opgepakt heb.
10 Dagen terug besloot ik dat het tijd was weer iets te gaan doen en sinds de 13e heb ik 4 keer gelopen. Daar ben ik best wel trots op!
Ik begon met 3.3 km en dat gevolgd door 4.25 en tweemaal 5+. En alle 4 de wandelingen met een gemiddelde van 6+ km/u.
Ik kan alleen maar trots op mezelf zijn als ik die statistieken dan zo op een rijtje zie in de runtastic app.
Vandaag heb ik toch maar eens de weegschaal erbij gepakt. Iets wat ik eeuwen niet meer gedaan had. En ik was echt 'bang' dat ik er op zn minst zo'n 8 a 10 kilo extra bovenop de 72 kilo zou zien. Hoewel de cijfertjes me vrij weinig doen keek ik in eerste instantie wel met één oog dichtgeknepen.
En alsof de duivel ermee speelde...scheen de lamp er recht in dus zag ik nog niks. Potjepietje...en ik had al zoveel zin om mezelf te wegen. ;-)
Dus hup van de weegschaal af en een kwartslag gedraaid en toen kon ik het wel zien.
Mijn opluchting was wel aanwezig toen ik zag dat het in totaal 'maar' +5 kilo is in een periode van 2 jaar vrijwel niks doen aan beweging.
Niet iets om trots op te zijn uiteraard maar de schade was dus minder erg dan verwacht.
En ik heb er alle vertrouwen in dat ik daar ook wel weer wat vanaf ga krijgen. Of ik die 5 kilo er helemaal af krijg betwijfel ik. 2 Jaar geleden ging het psychisch niet goed met mij en at ik echt SLECHT. Ik was alleen en gaf helemaal niks om eten. Ook daardoor raakte ik een aantal kilo's kwijt. Tegenwoordig gaat het op en top met mij en eet ik weer normaal. Redelijk gezond dus. Ik snack bijzonder weinig. Alleen in de weekenden gun ik mezelf wel eens wat extra's.
Slecht eten zit er niet meer in dus op die manier zal ik deze keer niks kwijt raken aan overtollige kilo's. Maar daar heb ik vrede mee. Dat was ook niet een goede manier om af te vallen.
Het water drinken gaat ook vrij goed. Er zijn wel eens dagen bij waarop ik iets meer verplichtingen heb en dan schiet het er wat meer bij in.
Maar over het algemeen gaan er aardig wat liters in. De cola is hierdoor ook weer een stuk minder geworden. Positief dus!!
Ja! Ik kijk met grote tevredenheid terug op de afgelopen 2 weken. I'm back!
Het is toch best wel lekker om weer wat meer bewust te zijn van je eigen gezondheid.
MAAR op zo'n manier dat je ook gewoon kan blijven genieten!
En dat is precies wat ik ook doe!

Good things take time!

Ik begon mijn blog ooit met een heel relaas over water.
Hoe gezond het is,
Hoe nodig het is,
Maar ook hoe saai het is!
En dat ik me voorgenomen had meer water te gaan drinken. En dat deed ik!
Ik dronk me echt de laplazerus en viel daardoor (mede dankzij veel bewegen) best veel af!
Op een gegeven moment kon ik in jurkjes van maat S. Zelfs met mijn huge heupen!
Maar toen kwamen de wintermaanden weer en negeer je die glazen water steeds wat meer.
En ook het lopen werd minder. En toen was daar Kay, waarmee ik dolgelukkig ben maar die er wel weer voor zorgde dat ik terug ging aan de pil. En tja vrouwen weten maar al te goed dat de pil vaak als bijwerking heeft dat je weer wat kilo's aankomt.
Nou mag ik alsnog niet klagen. Ik heb een taille waar menig dame jaloers op zou zijn en met een beetje vrouwelijk silhouet is helemaal niks mis. Ik ben een echte zandloper en stiekem vind ik mezelf niet eens heel verkeerd. Op die heupen na!!
Die heupen zijn bij mij toch echt wel de kilo-magneten.
Dus...ik heb mezelf weer even streng aangekeken in de spiegel en even streng toegesproken. Dat water misschien wel saai mag zijn maar dat veel water drinken veel positieve effecten heeft. En zo is het dat ik sinds deze week weer braaf mijn abonnement op het toilet heb kunnen verlengen. Ik zeik wat af! En nee niet op een negatieve manier.
Met een huwelijk in het vooruitzicht is het nooit verkeerd om weer iets bewuster te zijn van je lichaam en de kilo's.
Dus ook qua eten word er beter opgelet. Ik ben nooit echt een goede eter geweest maar ik ben en blijf een vrouw dus af en toe iets uit de kast graaien doe ik ook.
Maar het moet wel binnen de perken blijven uiteraard en er waren wel eens dagen bij dat ik mezelf erop betrapte dat het iets minder mocht.
Dus ben de laatste paar weken heel bewust in etappes aan het eten. Het lijkt bijna alsof ik de hele dag door wel iets eet. Maar het zijn wel hele kleine porties.
Ik moet zeggen dat daardoor mijn zin om te snaaien een heel stuk minder is.
En overdrijven doen we het ook niet. Als ik wel echt zin heb in iets ongezonds dan pak ik het gewoon hoor. Zo af en toe moet dat kunnen. Je leeft tenslotte maar 1x.
Nu alleen het lopen nog. Iets houd me tegen en ik ben er nog niet helemaal achter wat. Het trekt me gewoon totaal niet meer om in mn eentje erop uit te gaan. Wellicht is het alleen maar een drempel die ik slechts één keer over moet om het weer op te pakken maar voor alsnog zonder succes.
Gelukkig wandel ik dankzij Quinn wel gewoon nog. Maar de lange wandelingen zoals ik ze voorheen deed zijn met hem geen optie. Wat dat betreft is het een nadeel dat we in de stad wonen. Al die verkeerslichten, al die mensen, die drukte...tis echt niks voor Quinn. Die gaat dan als een idioot aan de riem trekken uiteindelijk. Dat is voor mij niet wat ik onder relaxed lopen versta.
Ach wie weet krijg ik binnenkort wel weer een ingeving.
Wie weet kan ik me binnenkort wel ertoe zetten. Dat ik er in mijn hoofd al meer mee bezig ben is al een positief iets.
Wie weet heb ik gewoon een schop onder mijn kont nodig.
Wie weet helpt het vele water drinken me over die drempel heen als de eerste kilo's er af gaan...
Motivatie
Motivatie
Motivatie