En eigenlijk zou ik me gigantisch goed moeten voelen. Maar dat doe ik niet...
Komt wel, ooit. Of dat nou over een paar dagen is of een paar weken. Misschien
wel maanden...ik weet het niet. Niemand weet het...
Ik moet er aan toegeven, inzien dat ik te 'zwak' ben om het alleen te doen.
Dat doet toch echt wel even pijn...het is geen falen. Neiging om het wel zo te zien is
groot maar niet terecht.
Ik voel me echter even heeeeeeeeeeeel klein...komt wel weer goed. Ooit!
Als ik minder van me laat horen op twitter, fb, hyves of waar dan ook maak je dan geen zorgen...just be there for me...op welke manier dan ook!
Ik zal er niet om vragen maar weet dat ik elk berichtje, elke toenadering, elk gebaar zeer
zeker wel waardeer. Ik mijn gevecht tegen het 'alleen zijn' houd me dat wellicht overeind.
Ik ken mezelf, ik ga me afsluiten...geheel tegenstrijdig dus, maar afleiding kan dat enigzins voorkomen...
Ik moet leren vertrouwen te hebben. Laat ik daar dan op deze manier mee beginnen.
Ik vertrouw erop dat ik met behulp van de mensen om mij heen daar ga komen waar ik wil zijn.
Ik dacht ooit een hoofdstuk gesloten te hebben, niets lijkt minder waar.
Er werd mij net op gewezen, door een dierbaar iemand, dat het probleem nooit weg is geweest.
Waarschijnlijk was ik gewoon te naief. Nu moet ik erkennen dat het inderdaad zo is.
Lucht dat op? Nee!
Is het nodig? Ja!
Faal ik? Nee!
Kan ik trots zijn? Ja!
Allemaal feiten! Maar ik kan het niet alleen...
En uiteindelijk zal ik overwinnen...hoop ik. The winner takes it all en ik wil die winnaar zijn!
