Toch elk jaar weer dat ik met kerst besef dat wij het echt niet slecht hebben. Nee rijk zijn wij niet maar arm al helemaal niet!
Ik kijk naar Quinn die gezond rond huppelt en gewoon elke dag zijn hapje eten en slokje drinken krijgt. Ik kijk naar onze kerstboom die we elk jaar weer op mogen (en kunnen) zetten met de mooiste kerstballen erin. Ik kijk naar onze koelkastinhoud en keukenkastjes die gewoon elke week gevuld kunnen worden met de broodnodige voedingsmiddelen en ik kijk naar Kay en mij. Wij als duo, als team, als partners, als geliefden. Die gelukkig zijn samen, evenals verliefd en gezond.
Luxe kunnen ook wij ons niet veroorloven. Heel af en toe wat extra's. Dat gelukkig wel.
Tja, wat zouden wij dan klagen?! Dat doen we dus ook niet.
En het besef dat er mensen/gezinnen zijn die het nog minder hebben is er ook. Dus hoe mooi is het dan dat je die mensen blij kan maken met spulletjes of etenswaren die je zelf niet (meer) gebruikt.
Zo'n 2 weken geleden heb ik een kerstster-piek en slingers voor in de boom op een fb pagina gezet. Gratis. Want er zijn mensen die de kerst doorbrengen met heel wat minder versieringen.
Wij gebruiken die ster NOOIT, onze voorkeur blijft elke keer weer uitgaan naar de gewone zilvere piek. Ja wat een luxe eigenlijk. We hadden 2 pieken en eentje bleef altijd verstoffen in de doos. Waarom dan niet iemand anders er blij mee maken.
Dan een aantal dagen terug. Ik trek de keukenkastjes open en voor de zoveelste keer vallen mijn 2 ogen op producten die er nu al maanden staan. Die we keer op keer niet nuttigen en gebruiken. Omdat we er steeds geen zin in hebben. Omdat het toendertijd door tussenkomst van iets niet gebruikt is en steeds maar weer blijft liggen. Of dat het iets is wat eigenlijk toch niet onze smaak is.
Tja, ook wat dit betreft...kan het nog wel een jaar laat liggen maar ik kan ook denken aan de mensen die elke cent om moet draaien...die elke dubbeltje op zn kant moeten leggen. ;-)
Dus een mooi 'kerstpakketje' samen kunnen stellen en ook die aangeboden op die betreffende pagina.
Ook dat gaat nu goed terecht komen!
Het voelt fijn om zo iets voor een ander te kunnen doen. In dit geval gaat het om 2 personen/gezinnen. Maar zo voor de feestdagen geeft dat wel even een positieve boost!
Je haalt er echt wel voldoening uit en de gedachte erachter is zo mooi!
Gister ook nog mezelf een beetje in kunnen zetten voor mn lieve vriendinnetje Sam en haar mooie, lieve, prachtige meiske Nyntha. Tevens mijn petekindje.
Het arme meiske ligt ALWEER in het ziekenhuis. Je word er zo droevig van als je je beseft dat dat mupke in haar 18 maanden op deze aardbol al meer ziekenhuis van binnen heeft gezien dan ik in mijn hele 27 jaar op aarde.
En nou las ik gister op fb dat Nyntha helemaal verzot is op een bepaald stuk speelgoed waar ze nu al alle dagen mee speelt daar in het ziekenhuis.
Kleine kids kunnen zo tevreden zijn met hele kleine dingetjes. Mooi idee is dat.
Dus Sam had al mooi in haar hoofd gehaald exact zo'n ding te gaan kopen als kerstcadeautje voor de kleine meid. Maar kwam al snel tot de conclusie dat ze niet meer gemaakt, laat staan verkocht worden. Elke webshop gaf aan dat ze niet meer leverbaar zijn.
Ja dan baal je wel!!
Gelukkig is daar dan social media. Ooit werden ze vast veel verkocht dus in menig huishouden zullen ze vast te vinden zijn. Met een beetje geluk ergens in een hoekje op zolder en dus niet meer in gebruik.
Veel gespamt op fb en sneller dan ik verwacht had, had ik al 2 reacties te pakken en konden Kay en ik het gisteravond al in St odilienberg ophalen. Na het eten meteen in de auto gesprongen en nu ligt het hier klaar om opgehaald te worden door Sam en Erik. Zodat Nyntha met kerstmis haar woezel en pip pop upje krijgt! En ook buiten het ziekenhuis nog uren speelplezier eraan kan beleven!!
Ja het voelt fijn om iets voor een ander te doen.
En wil mensen aansporen dat ook gewoon te doen als het even kan. Ik weet dat veel mensen in mijn omgeving dat al doen. En ik hou er van!
Op naar een mooi en behulpzaam 2015!
maandag 22 december 2014
zaterdag 20 december 2014
De was, was gewassen ware het niet dat ik de was was vergeten
Jaja...heel soms betrap ik me er op dat het wel weer eens tijd is voor de was. Ik geef het eerlijk toe ik ben echt een flierefluiter wat de was betreft. Zo hou ik het weken prima bij en de keer daarop zit ik als een idioot mn kast overhoop te halen want ja eigenlijk ligt alles wat ik nog draag en wat geschikt is voor deze tijd van het jaar in/bovenop of langs de wasmand. Opstapeling van...oops!
Dus tja, shit! Nu moet ik wel. Hup een paar denkbeeldige schoppen onder mijn eigen kont (kan ook alleen maar denkbeeldig want zo lenig ben ik in het echt niet!) en hup die wasmachine aan.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan had ben ik die middag mn ding gaan doen. Het huishouden bestaat uit meer dan de was.
En de was staat me om de een of andere reden het meeste tegen. Waarom weet ik niet want ik hoef niet eens heel veel te doen. Misschien dat daar ook wel de valkuil in schuilt.
Hoe vaak ik niet denk: 'ooooooh doe ik straks wel, nog tijd zat voor!'
Ja uhu! Vooral als je dat blijft denken mevrouw Loo!
Maar goed, ik doe mijn ding en echt mijn middag vliegt om. Ik heb niet eens op facebook gekeken de hele middag en dat is al een wonder op zich! Als ik dan uiteindelijk voor mn laptop neerplof zie ik het getalletje 9 staan langs het wereldbolletje. Zo HALLO!
Dus die maar bekeken en hier en daar wat beantwoord en toen was het al snel ineens donker buiten. Ik werp een blik op de klok en denk nog SHIPS! Kay is zo al ergens thuis.
Wat ook ironisch is want gister kreeg Kay zijn kerstpakket en moest daarvoor tot 18:00 wachten sowieso. Dus hij zou pas rond kwart over 6 a half 7 wegrijden in Maastricht. Dus de dag (en de tijd die ik had) was ook nog langer dan normaal.
Dus gehaast spring ik overeind en ga koken. Iets wat ik wel weer eens mocht doen want ik faal al een paar dagen heel hard in mijn kookkunsten. Niet dat er iets mislukt maar woensdagavond had ik echt knallende hoofdpijn en was Kay zo lief om het even van me over te nemen. En dat zelfs na zijn werkdagje. (Hij is zo ontzettend lief!!)
En donderdagavond was ik vergeten vlees eruit te halen (Grmbll, tis niet helemaal mijn week zullen we maar zeggen!). Dus toen werden het heel ongezond ovenfrietjes. Je moet toch iets!
Dus gisteravond weer een keer braaf voor Kay gekookt! Een lekker maaltje op tafel gezet. Zoals het hoort!
En toen...toen gingen we naar Neeritter. Naar Kyra en Roel. Want daar waren Yvonne en Eric ook en zo vaak zien we elkaar niet dus als het even kan dan bezoeken we elkaar.
In eerste instantie zouden Yvonne en Eric hier heenkomen op de woensdag...tja...iets met asbest enzo. *Zucht*
Dus dat werd vrijdag...toen de spookstad weer tot leven kwam en we EINDELIJK onze schoenen niet meer door waterbakken hoefden te halen en alles weer helemaal schoon was.
Dus wij maken ons klaar, jassen en schoenen aan, autosleutels pakken en verschrikt kijk ik op!!
Ik roep wederom iets in de trant van SHIT! en Kay kijkt me geschrokken aan.
Ik kwaak iets over de was en dat die al uren in de wastrommel zit. Klaar! BAH!!
Tja zei Kay, laat nu maar zitten! ;-) Geen tijd meer voor!
Oké! *Zucht*
De dag dat ik de was, was vergeten. En het was echt niet de eerste keer hoor! Ik was de was al vaker vergeten. Was jij dat ook wel eens? ;-)
Dus tja, shit! Nu moet ik wel. Hup een paar denkbeeldige schoppen onder mijn eigen kont (kan ook alleen maar denkbeeldig want zo lenig ben ik in het echt niet!) en hup die wasmachine aan.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan had ben ik die middag mn ding gaan doen. Het huishouden bestaat uit meer dan de was.
En de was staat me om de een of andere reden het meeste tegen. Waarom weet ik niet want ik hoef niet eens heel veel te doen. Misschien dat daar ook wel de valkuil in schuilt.
Hoe vaak ik niet denk: 'ooooooh doe ik straks wel, nog tijd zat voor!'
Ja uhu! Vooral als je dat blijft denken mevrouw Loo!
Maar goed, ik doe mijn ding en echt mijn middag vliegt om. Ik heb niet eens op facebook gekeken de hele middag en dat is al een wonder op zich! Als ik dan uiteindelijk voor mn laptop neerplof zie ik het getalletje 9 staan langs het wereldbolletje. Zo HALLO!
Dus die maar bekeken en hier en daar wat beantwoord en toen was het al snel ineens donker buiten. Ik werp een blik op de klok en denk nog SHIPS! Kay is zo al ergens thuis.
Wat ook ironisch is want gister kreeg Kay zijn kerstpakket en moest daarvoor tot 18:00 wachten sowieso. Dus hij zou pas rond kwart over 6 a half 7 wegrijden in Maastricht. Dus de dag (en de tijd die ik had) was ook nog langer dan normaal.
Dus gehaast spring ik overeind en ga koken. Iets wat ik wel weer eens mocht doen want ik faal al een paar dagen heel hard in mijn kookkunsten. Niet dat er iets mislukt maar woensdagavond had ik echt knallende hoofdpijn en was Kay zo lief om het even van me over te nemen. En dat zelfs na zijn werkdagje. (Hij is zo ontzettend lief!!)
En donderdagavond was ik vergeten vlees eruit te halen (Grmbll, tis niet helemaal mijn week zullen we maar zeggen!). Dus toen werden het heel ongezond ovenfrietjes. Je moet toch iets!
Dus gisteravond weer een keer braaf voor Kay gekookt! Een lekker maaltje op tafel gezet. Zoals het hoort!
En toen...toen gingen we naar Neeritter. Naar Kyra en Roel. Want daar waren Yvonne en Eric ook en zo vaak zien we elkaar niet dus als het even kan dan bezoeken we elkaar.
In eerste instantie zouden Yvonne en Eric hier heenkomen op de woensdag...tja...iets met asbest enzo. *Zucht*
Dus dat werd vrijdag...toen de spookstad weer tot leven kwam en we EINDELIJK onze schoenen niet meer door waterbakken hoefden te halen en alles weer helemaal schoon was.
Dus wij maken ons klaar, jassen en schoenen aan, autosleutels pakken en verschrikt kijk ik op!!
Ik roep wederom iets in de trant van SHIT! en Kay kijkt me geschrokken aan.
Ik kwaak iets over de was en dat die al uren in de wastrommel zit. Klaar! BAH!!
Tja zei Kay, laat nu maar zitten! ;-) Geen tijd meer voor!
Oké! *Zucht*
De dag dat ik de was, was vergeten. En het was echt niet de eerste keer hoor! Ik was de was al vaker vergeten. Was jij dat ook wel eens? ;-)
donderdag 18 december 2014
Een beetje vreemd maar wel...Tanja
Ik heb er eigenlijk nooit echt veel over gezegd. Omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Maar waarom zou ik mn hart niet gewoon eens luchten!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!
zaterdag 13 december 2014
Voor wat hoort wat :-) Nee, gewoon een bijzondere vriendschap. Dankjewel Tam!
En dan zit je samen op social media en dan lees je dat dit over je gezegd word.
'En mijn vriendinnetje Tanja...
Ik bewonder haar kijk op het leven.
Zij leerde mij kennen in een tijd die voor haarzelf erg heftig was,
Een tijd waarin zij zoekende was naar wie ze eigenlijk was,
Maar ook ik, ook ik was al jaren opzoek naar de persoon die ik ben.
Tanja houdt mij rustig, bij Tanja kan ik terecht als het weer even voelt alsof de hele wereld tegen mij is.
Ze geeft mij haar mening en ondanks alle hersenspinsels die op dat moment mijn hoofd door gaan weet zij het te relativeren op de 1 of andere manier.
Iets in de zin van HO Tam, STOP Tam, Wacht nou even Tam, denk er eerst eens goed over na.. Het kan ook anders Tam...
Ik bewonder haar om de vriendin die zij al een aantal jaren voor mij is.
Ook bewonder ik haar doorzettingsvermogen, ik kende een aantal jaar geleden een hele andere Tanja.
Nu zie ik een zelfverzekerde meid, zo dolgelukkig met haar verloofde, zo positief in het leven staand.
Zij is enorm gegroeit qua karakter/persoonlijkheid, dat vind ik bewonderenswaardig.
Dit weet ze ook wel, dit kan ik haar niet vaak genoeg zeggen!! ;-)
Nooit zal ze mij naar de mond praten, altijd zal ze haar luisterend oor bieden als ik dit nodig heb.
Ze ziet altijd two sides of a story en zegt mij het ook gewoon als ze het niet met mij eens is.
Of als ik weer eens onredelijk ben, mag soms een hittepetit zijn hahaa..
Maar een positieve invloed, die bewonder ik!'
Jij weet hoe ik ben. Ik ben wie ik ben...ik ben al lang niet meer wat iemand anders wil dat ik zal zijn...ik doe en zeg mijn eigen ding. En ja soms ga ik ook tegen mijn vriendinnen in. Ik zeg het als ik het ergens niet mee eens ben. En het getuigt alleen maar van respect als men dat kan accepteren.. Omdat het MIJN mening is.
De tijd dat ik alleen maar ja en amen zei heb ik ver achter me gelaten en mensen die er geen flikker meer toe doen die laat ik net zo makkelijk links liggen.
Respect, het is helaas niet zo vanzelfsprekend. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die dat begrip wel kennen. En het is actie reactie lieve Tam.
Wij vullen elkaar prima aan.
Ik bewonder jou net zoals jij mij bewondert en het doet me echt wat om dan zo'n lieve tekst te lezen. Het is dat ik mijn schoenen al uit heb en ik er dus niet langs kan gaan lopen nu ;-)
Nee zonder gekkigheid...dankjewel voor je vriendschap en dat je me accepteert zoals ik ben. Dat ik mag en kan zeggen wat ik wil, ook als dat in eerste instantie wellicht niet is wat je graag wil horen.
Je tekst heeft me wel echt geraakt. Ik ben tegenwoordig niet heel snel stil meer te krijgen. Maar nu toch even een brok in de keel.
Gelukkig mag ik meer van dit soort vriendschappen -- ook (schoon)familie overigens -- ervaren en dan besef ik weer even hoe bijzonder de mensen in mijn leven zijn. Dankjulliewel. *kus*
'En mijn vriendinnetje Tanja...
Ik bewonder haar kijk op het leven.
Zij leerde mij kennen in een tijd die voor haarzelf erg heftig was,
Een tijd waarin zij zoekende was naar wie ze eigenlijk was,
Maar ook ik, ook ik was al jaren opzoek naar de persoon die ik ben.
Tanja houdt mij rustig, bij Tanja kan ik terecht als het weer even voelt alsof de hele wereld tegen mij is.
Ze geeft mij haar mening en ondanks alle hersenspinsels die op dat moment mijn hoofd door gaan weet zij het te relativeren op de 1 of andere manier.
Iets in de zin van HO Tam, STOP Tam, Wacht nou even Tam, denk er eerst eens goed over na.. Het kan ook anders Tam...
Ik bewonder haar om de vriendin die zij al een aantal jaren voor mij is.
Ook bewonder ik haar doorzettingsvermogen, ik kende een aantal jaar geleden een hele andere Tanja.
Nu zie ik een zelfverzekerde meid, zo dolgelukkig met haar verloofde, zo positief in het leven staand.
Zij is enorm gegroeit qua karakter/persoonlijkheid, dat vind ik bewonderenswaardig.
Dit weet ze ook wel, dit kan ik haar niet vaak genoeg zeggen!! ;-)
Nooit zal ze mij naar de mond praten, altijd zal ze haar luisterend oor bieden als ik dit nodig heb.
Ze ziet altijd two sides of a story en zegt mij het ook gewoon als ze het niet met mij eens is.
Of als ik weer eens onredelijk ben, mag soms een hittepetit zijn hahaa..
Maar een positieve invloed, die bewonder ik!'
Jij weet hoe ik ben. Ik ben wie ik ben...ik ben al lang niet meer wat iemand anders wil dat ik zal zijn...ik doe en zeg mijn eigen ding. En ja soms ga ik ook tegen mijn vriendinnen in. Ik zeg het als ik het ergens niet mee eens ben. En het getuigt alleen maar van respect als men dat kan accepteren.. Omdat het MIJN mening is.
De tijd dat ik alleen maar ja en amen zei heb ik ver achter me gelaten en mensen die er geen flikker meer toe doen die laat ik net zo makkelijk links liggen.
Respect, het is helaas niet zo vanzelfsprekend. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die dat begrip wel kennen. En het is actie reactie lieve Tam.
Wij vullen elkaar prima aan.
Ik bewonder jou net zoals jij mij bewondert en het doet me echt wat om dan zo'n lieve tekst te lezen. Het is dat ik mijn schoenen al uit heb en ik er dus niet langs kan gaan lopen nu ;-)
Nee zonder gekkigheid...dankjewel voor je vriendschap en dat je me accepteert zoals ik ben. Dat ik mag en kan zeggen wat ik wil, ook als dat in eerste instantie wellicht niet is wat je graag wil horen.
Je tekst heeft me wel echt geraakt. Ik ben tegenwoordig niet heel snel stil meer te krijgen. Maar nu toch even een brok in de keel.
Gelukkig mag ik meer van dit soort vriendschappen -- ook (schoon)familie overigens -- ervaren en dan besef ik weer even hoe bijzonder de mensen in mijn leven zijn. Dankjulliewel. *kus*
woensdag 10 december 2014
2014!!
Zoveel gebeurd in een jaartje tijd! En helaas hebben we niet van alles foto's. Maar de herinneringen hebben we wel.
Toch kon ik het niet laten om een kleine selectie te maken van foto's die we wel hebben. Die een heel klein beetje van het jaar 2014 weergeven. Het jaar waarin we vele wandelingen samen gemaakt hebben met Quinn maar ook met zn tweetjes, waarin Kay de eerste carnavalsoptocht met Sam, Erik en de kids meemaakte, waarin feestdagen in leuk gezelschap gevierd werden, waarin Kay mij ten huwelijk vroeg, waarin we een geweldig weekend in London meemaakten, waarin we officieel een jaar samen woonden en waarin we oom en tante werden van Lars.
We doen dit jaar ook nog wel aan kerstkaarten maar ook wil ik via deze weg iedereen alvast fijne dagen toewensen. Ook het toeleven naar de kerst in leuk! En over 2 weekjes volgt vast nog wel een ander blogje! Dan de officiele kerstwensen.
Ik zeg: op naar 2015! Dat jaar gaat net zo mooi en bijzonder worden!!
vrijdag 28 november 2014
Hatsjoe!!
2 Jaar lang deed ik niks in het wereldje der kleine kindjes. Mijn weerstand ging in standje 'VAKANTIEEEEEE' en hoefde nog maar vrij weinig te doen.
Mijn weerstand vond dat vast wel fijn en ik? Ik bekommerde me er niet om.
Maar nu! Potjandorie, NU is het wel even anders.
In Juni ben ik weer begonnen op een peuterspeelzaal. En die eerste maanden was er eigenlijk niks aan de hand. Je zit nog in de zomermaanden en de kids zijn kerngezond.
Tot de herfst en winter in zicht komen. Mijn hemel ik heb nog nooit zoveel snot en speeksel rond zien vliegen. Nee met smetvrees hoef je dit beroep niet te kiezen.
Hoezeer ik mijn handen ook blijf wassen op zo'n ochtend het virus heeft me al een paar keer weten te vinden. Ik geloof helemaal in hygiene maar zodra snotterbellen gaan bungeejumpen weet je al hoe laat het is!
Veel kindjes hebben al door dat de hand voor de mond houden wel zo netjes is. Maar zitten, uiteraard, vervolgens met diezelfde hand aan een puzzeltje.
En hop daar komt weer een snotterbel om het hoekje kijken.
Ik spring op om een papieren zakdoekje te halen en roep nog 'zakdoekje komt er aan!' maar soms zijn ze je gewoon te snel af. Want hej een arm of mouw werkt toch ook!
Ik zucht, sluit mn ogen een keer en onderdruk een glimlach. Tja zo waren wij zelf vroeger toch ook?!
Oh en dan heb ik het nog niet eens gehad over alles wat in de mondjes verdwijnt!
Soms vraag je je af wat (en OF) de kids wel ontbeten hebben die ochtend! ;-)
Het is soms maar goed dat de kinderen zelf niet beseffen wat ze in hun mondjes stoppen. Heb je zo'n dokterskoffertje met een stethoscoop. De ene stopt ze in de oren en luistert, zoals het hoort, naar je hart en voor je het in de gaten hebt loopt vervolgens 5 minuten later een andere ukkepuk met dat ding in zn mond. *Relax Tanja, niet teveel bij stilstaan*
Het blijft een wonderlijk wereldje. Werken met kinderen. En uiteraard kun je gewoon alle hygiene voorschriften naleven. Doe ik dan ook wel maar compleet virus-veilig word je never nooit niet!!
Op zo'n ochtend grijpen gemiddeld 10 kinderhandjes een keer mijn hand. Ik denk dat ik niet wil weten wat er dan vervolgens aan mij vastkleeft. En als je op 14 tot 16 kinderen let kun je ook niet aan het wassen blijven. Dus tja...ik denk dat ik mijn lot maar gewoon moet aanvaarden.
En terwijl ik tijdens het typen van dit stukje al verschillende keren mn neus gesnoten heb besef ik me dat mijn weerstand zwaar op de proef gesteld word.
Zo ben ik TIJDEN niet verkouden geweest en nou heeft er warempel maar heel korte tijd tussen gezeten en hebben die rot virusjes me alweer gevonden! (Waarom zijn ze er ook in zoveel varianten?)
Gelukkig voel ik me deze keer wel minder belabberd als de keer ervoor. Zal mijn weerstand daar dan enigzins de oorzaak van zijn?
Ik zei net al tegen Yvonne dat als mijn weerstand kon praten ie gegarandeerd heel verontwaardigd zou zijn! Me boos aan zou kijken en zou zeggen: 'WAAAAAAAAAAAAAT doe je me aan?!'
Ik proest nog even door en hoop maar dat het niet te lang duurt.
Binnenkort word een heel lief klein ventje geboren en die wil ik wel kunnen knuffelen! En dat gaan we niet doen als mijn snotterbellen ook geneigd zijn te gaan bungeejumpen. Al laat ik het niet zo ver komen hoor! ;-) Lang leven de papieren zakdoekjes!
Mijn weerstand vond dat vast wel fijn en ik? Ik bekommerde me er niet om.
Maar nu! Potjandorie, NU is het wel even anders.
In Juni ben ik weer begonnen op een peuterspeelzaal. En die eerste maanden was er eigenlijk niks aan de hand. Je zit nog in de zomermaanden en de kids zijn kerngezond.
Tot de herfst en winter in zicht komen. Mijn hemel ik heb nog nooit zoveel snot en speeksel rond zien vliegen. Nee met smetvrees hoef je dit beroep niet te kiezen.
Hoezeer ik mijn handen ook blijf wassen op zo'n ochtend het virus heeft me al een paar keer weten te vinden. Ik geloof helemaal in hygiene maar zodra snotterbellen gaan bungeejumpen weet je al hoe laat het is!
Veel kindjes hebben al door dat de hand voor de mond houden wel zo netjes is. Maar zitten, uiteraard, vervolgens met diezelfde hand aan een puzzeltje.
En hop daar komt weer een snotterbel om het hoekje kijken.
Ik spring op om een papieren zakdoekje te halen en roep nog 'zakdoekje komt er aan!' maar soms zijn ze je gewoon te snel af. Want hej een arm of mouw werkt toch ook!
Ik zucht, sluit mn ogen een keer en onderdruk een glimlach. Tja zo waren wij zelf vroeger toch ook?!
Oh en dan heb ik het nog niet eens gehad over alles wat in de mondjes verdwijnt!
Soms vraag je je af wat (en OF) de kids wel ontbeten hebben die ochtend! ;-)
Het is soms maar goed dat de kinderen zelf niet beseffen wat ze in hun mondjes stoppen. Heb je zo'n dokterskoffertje met een stethoscoop. De ene stopt ze in de oren en luistert, zoals het hoort, naar je hart en voor je het in de gaten hebt loopt vervolgens 5 minuten later een andere ukkepuk met dat ding in zn mond. *Relax Tanja, niet teveel bij stilstaan*
Het blijft een wonderlijk wereldje. Werken met kinderen. En uiteraard kun je gewoon alle hygiene voorschriften naleven. Doe ik dan ook wel maar compleet virus-veilig word je never nooit niet!!
Op zo'n ochtend grijpen gemiddeld 10 kinderhandjes een keer mijn hand. Ik denk dat ik niet wil weten wat er dan vervolgens aan mij vastkleeft. En als je op 14 tot 16 kinderen let kun je ook niet aan het wassen blijven. Dus tja...ik denk dat ik mijn lot maar gewoon moet aanvaarden.
En terwijl ik tijdens het typen van dit stukje al verschillende keren mn neus gesnoten heb besef ik me dat mijn weerstand zwaar op de proef gesteld word.
Zo ben ik TIJDEN niet verkouden geweest en nou heeft er warempel maar heel korte tijd tussen gezeten en hebben die rot virusjes me alweer gevonden! (Waarom zijn ze er ook in zoveel varianten?)
Gelukkig voel ik me deze keer wel minder belabberd als de keer ervoor. Zal mijn weerstand daar dan enigzins de oorzaak van zijn?
Ik zei net al tegen Yvonne dat als mijn weerstand kon praten ie gegarandeerd heel verontwaardigd zou zijn! Me boos aan zou kijken en zou zeggen: 'WAAAAAAAAAAAAAT doe je me aan?!'
Ik proest nog even door en hoop maar dat het niet te lang duurt.
Binnenkort word een heel lief klein ventje geboren en die wil ik wel kunnen knuffelen! En dat gaan we niet doen als mijn snotterbellen ook geneigd zijn te gaan bungeejumpen. Al laat ik het niet zo ver komen hoor! ;-) Lang leven de papieren zakdoekjes!
zondag 23 november 2014
Walk of life
Het lopen gaat me beter af dan verwacht. Dacht echt dat ik een mega kick onder de kont nodig had om het weer op te pakken maar het tegendeel bleek waar.
Precies 10 dagen terug was het lopen nog verleden tijd, iets wat ik zo'n anderhalf jaar tot 2 jaar geleden volop deed en toen ineens..............niks meer.
Ik woog in die tijd rond de 72 kilo max. Iets wat met mijn lengte (1.72) geen ramp is maar ook niet op en top gezond.
Ik ben echt nooit meer op een weegschaal gaan staan since. Die cijfertjes doen me in feite helemaal niks. Als ik in de spiegel kijk dan ben ik opzich best tevreden. Tuurlijk, er mag altijd nog meer af maar dat is ook precies de reden waarom ik het lopen weer opgepakt heb.
10 Dagen terug besloot ik dat het tijd was weer iets te gaan doen en sinds de 13e heb ik 4 keer gelopen. Daar ben ik best wel trots op!
Ik begon met 3.3 km en dat gevolgd door 4.25 en tweemaal 5+. En alle 4 de wandelingen met een gemiddelde van 6+ km/u.
Ik kan alleen maar trots op mezelf zijn als ik die statistieken dan zo op een rijtje zie in de runtastic app.
Vandaag heb ik toch maar eens de weegschaal erbij gepakt. Iets wat ik eeuwen niet meer gedaan had. En ik was echt 'bang' dat ik er op zn minst zo'n 8 a 10 kilo extra bovenop de 72 kilo zou zien. Hoewel de cijfertjes me vrij weinig doen keek ik in eerste instantie wel met één oog dichtgeknepen.
En alsof de duivel ermee speelde...scheen de lamp er recht in dus zag ik nog niks. Potjepietje...en ik had al zoveel zin om mezelf te wegen. ;-)
Dus hup van de weegschaal af en een kwartslag gedraaid en toen kon ik het wel zien.
Mijn opluchting was wel aanwezig toen ik zag dat het in totaal 'maar' +5 kilo is in een periode van 2 jaar vrijwel niks doen aan beweging.
Niet iets om trots op te zijn uiteraard maar de schade was dus minder erg dan verwacht.
En ik heb er alle vertrouwen in dat ik daar ook wel weer wat vanaf ga krijgen. Of ik die 5 kilo er helemaal af krijg betwijfel ik. 2 Jaar geleden ging het psychisch niet goed met mij en at ik echt SLECHT. Ik was alleen en gaf helemaal niks om eten. Ook daardoor raakte ik een aantal kilo's kwijt. Tegenwoordig gaat het op en top met mij en eet ik weer normaal. Redelijk gezond dus. Ik snack bijzonder weinig. Alleen in de weekenden gun ik mezelf wel eens wat extra's.
Slecht eten zit er niet meer in dus op die manier zal ik deze keer niks kwijt raken aan overtollige kilo's. Maar daar heb ik vrede mee. Dat was ook niet een goede manier om af te vallen.
Het water drinken gaat ook vrij goed. Er zijn wel eens dagen bij waarop ik iets meer verplichtingen heb en dan schiet het er wat meer bij in.
Maar over het algemeen gaan er aardig wat liters in. De cola is hierdoor ook weer een stuk minder geworden. Positief dus!!
Ja! Ik kijk met grote tevredenheid terug op de afgelopen 2 weken. I'm back!
Het is toch best wel lekker om weer wat meer bewust te zijn van je eigen gezondheid.
MAAR op zo'n manier dat je ook gewoon kan blijven genieten!
En dat is precies wat ik ook doe!
Precies 10 dagen terug was het lopen nog verleden tijd, iets wat ik zo'n anderhalf jaar tot 2 jaar geleden volop deed en toen ineens..............niks meer.
Ik woog in die tijd rond de 72 kilo max. Iets wat met mijn lengte (1.72) geen ramp is maar ook niet op en top gezond.
Ik ben echt nooit meer op een weegschaal gaan staan since. Die cijfertjes doen me in feite helemaal niks. Als ik in de spiegel kijk dan ben ik opzich best tevreden. Tuurlijk, er mag altijd nog meer af maar dat is ook precies de reden waarom ik het lopen weer opgepakt heb.
10 Dagen terug besloot ik dat het tijd was weer iets te gaan doen en sinds de 13e heb ik 4 keer gelopen. Daar ben ik best wel trots op!
Ik begon met 3.3 km en dat gevolgd door 4.25 en tweemaal 5+. En alle 4 de wandelingen met een gemiddelde van 6+ km/u.
Ik kan alleen maar trots op mezelf zijn als ik die statistieken dan zo op een rijtje zie in de runtastic app.
Vandaag heb ik toch maar eens de weegschaal erbij gepakt. Iets wat ik eeuwen niet meer gedaan had. En ik was echt 'bang' dat ik er op zn minst zo'n 8 a 10 kilo extra bovenop de 72 kilo zou zien. Hoewel de cijfertjes me vrij weinig doen keek ik in eerste instantie wel met één oog dichtgeknepen.
En alsof de duivel ermee speelde...scheen de lamp er recht in dus zag ik nog niks. Potjepietje...en ik had al zoveel zin om mezelf te wegen. ;-)
Dus hup van de weegschaal af en een kwartslag gedraaid en toen kon ik het wel zien.
Mijn opluchting was wel aanwezig toen ik zag dat het in totaal 'maar' +5 kilo is in een periode van 2 jaar vrijwel niks doen aan beweging.
Niet iets om trots op te zijn uiteraard maar de schade was dus minder erg dan verwacht.
En ik heb er alle vertrouwen in dat ik daar ook wel weer wat vanaf ga krijgen. Of ik die 5 kilo er helemaal af krijg betwijfel ik. 2 Jaar geleden ging het psychisch niet goed met mij en at ik echt SLECHT. Ik was alleen en gaf helemaal niks om eten. Ook daardoor raakte ik een aantal kilo's kwijt. Tegenwoordig gaat het op en top met mij en eet ik weer normaal. Redelijk gezond dus. Ik snack bijzonder weinig. Alleen in de weekenden gun ik mezelf wel eens wat extra's.
Slecht eten zit er niet meer in dus op die manier zal ik deze keer niks kwijt raken aan overtollige kilo's. Maar daar heb ik vrede mee. Dat was ook niet een goede manier om af te vallen.
Het water drinken gaat ook vrij goed. Er zijn wel eens dagen bij waarop ik iets meer verplichtingen heb en dan schiet het er wat meer bij in.
Maar over het algemeen gaan er aardig wat liters in. De cola is hierdoor ook weer een stuk minder geworden. Positief dus!!
Ja! Ik kijk met grote tevredenheid terug op de afgelopen 2 weken. I'm back!
Het is toch best wel lekker om weer wat meer bewust te zijn van je eigen gezondheid.
MAAR op zo'n manier dat je ook gewoon kan blijven genieten!
En dat is precies wat ik ook doe!
donderdag 13 november 2014
Good things take time!
Ik begon mijn blog ooit met een heel relaas over water.
Hoe gezond het is,
Hoe nodig het is,
Maar ook hoe saai het is!
En dat ik me voorgenomen had meer water te gaan drinken. En dat deed ik!
Ik dronk me echt de laplazerus en viel daardoor (mede dankzij veel bewegen) best veel af!
Op een gegeven moment kon ik in jurkjes van maat S. Zelfs met mijn huge heupen!
Maar toen kwamen de wintermaanden weer en negeer je die glazen water steeds wat meer.
En ook het lopen werd minder. En toen was daar Kay, waarmee ik dolgelukkig ben maar die er wel weer voor zorgde dat ik terug ging aan de pil. En tja vrouwen weten maar al te goed dat de pil vaak als bijwerking heeft dat je weer wat kilo's aankomt.
Nou mag ik alsnog niet klagen. Ik heb een taille waar menig dame jaloers op zou zijn en met een beetje vrouwelijk silhouet is helemaal niks mis. Ik ben een echte zandloper en stiekem vind ik mezelf niet eens heel verkeerd. Op die heupen na!!
Die heupen zijn bij mij toch echt wel de kilo-magneten.
Dus...ik heb mezelf weer even streng aangekeken in de spiegel en even streng toegesproken. Dat water misschien wel saai mag zijn maar dat veel water drinken veel positieve effecten heeft. En zo is het dat ik sinds deze week weer braaf mijn abonnement op het toilet heb kunnen verlengen. Ik zeik wat af! En nee niet op een negatieve manier.
Met een huwelijk in het vooruitzicht is het nooit verkeerd om weer iets bewuster te zijn van je lichaam en de kilo's.
Dus ook qua eten word er beter opgelet. Ik ben nooit echt een goede eter geweest maar ik ben en blijf een vrouw dus af en toe iets uit de kast graaien doe ik ook.
Maar het moet wel binnen de perken blijven uiteraard en er waren wel eens dagen bij dat ik mezelf erop betrapte dat het iets minder mocht.
Dus ben de laatste paar weken heel bewust in etappes aan het eten. Het lijkt bijna alsof ik de hele dag door wel iets eet. Maar het zijn wel hele kleine porties.
Ik moet zeggen dat daardoor mijn zin om te snaaien een heel stuk minder is.
En overdrijven doen we het ook niet. Als ik wel echt zin heb in iets ongezonds dan pak ik het gewoon hoor. Zo af en toe moet dat kunnen. Je leeft tenslotte maar 1x.
Nu alleen het lopen nog. Iets houd me tegen en ik ben er nog niet helemaal achter wat. Het trekt me gewoon totaal niet meer om in mn eentje erop uit te gaan. Wellicht is het alleen maar een drempel die ik slechts één keer over moet om het weer op te pakken maar voor alsnog zonder succes.
Gelukkig wandel ik dankzij Quinn wel gewoon nog. Maar de lange wandelingen zoals ik ze voorheen deed zijn met hem geen optie. Wat dat betreft is het een nadeel dat we in de stad wonen. Al die verkeerslichten, al die mensen, die drukte...tis echt niks voor Quinn. Die gaat dan als een idioot aan de riem trekken uiteindelijk. Dat is voor mij niet wat ik onder relaxed lopen versta.
Ach wie weet krijg ik binnenkort wel weer een ingeving.
Wie weet kan ik me binnenkort wel ertoe zetten. Dat ik er in mijn hoofd al meer mee bezig ben is al een positief iets.
Wie weet heb ik gewoon een schop onder mijn kont nodig.
Wie weet helpt het vele water drinken me over die drempel heen als de eerste kilo's er af gaan...
Motivatie
Motivatie
Motivatie
Hoe gezond het is,
Hoe nodig het is,
Maar ook hoe saai het is!
En dat ik me voorgenomen had meer water te gaan drinken. En dat deed ik!
Ik dronk me echt de laplazerus en viel daardoor (mede dankzij veel bewegen) best veel af!
Op een gegeven moment kon ik in jurkjes van maat S. Zelfs met mijn huge heupen!
Maar toen kwamen de wintermaanden weer en negeer je die glazen water steeds wat meer.
En ook het lopen werd minder. En toen was daar Kay, waarmee ik dolgelukkig ben maar die er wel weer voor zorgde dat ik terug ging aan de pil. En tja vrouwen weten maar al te goed dat de pil vaak als bijwerking heeft dat je weer wat kilo's aankomt.
Nou mag ik alsnog niet klagen. Ik heb een taille waar menig dame jaloers op zou zijn en met een beetje vrouwelijk silhouet is helemaal niks mis. Ik ben een echte zandloper en stiekem vind ik mezelf niet eens heel verkeerd. Op die heupen na!!
Die heupen zijn bij mij toch echt wel de kilo-magneten.
Dus...ik heb mezelf weer even streng aangekeken in de spiegel en even streng toegesproken. Dat water misschien wel saai mag zijn maar dat veel water drinken veel positieve effecten heeft. En zo is het dat ik sinds deze week weer braaf mijn abonnement op het toilet heb kunnen verlengen. Ik zeik wat af! En nee niet op een negatieve manier.
Met een huwelijk in het vooruitzicht is het nooit verkeerd om weer iets bewuster te zijn van je lichaam en de kilo's.
Dus ook qua eten word er beter opgelet. Ik ben nooit echt een goede eter geweest maar ik ben en blijf een vrouw dus af en toe iets uit de kast graaien doe ik ook.
Maar het moet wel binnen de perken blijven uiteraard en er waren wel eens dagen bij dat ik mezelf erop betrapte dat het iets minder mocht.
Dus ben de laatste paar weken heel bewust in etappes aan het eten. Het lijkt bijna alsof ik de hele dag door wel iets eet. Maar het zijn wel hele kleine porties.
Ik moet zeggen dat daardoor mijn zin om te snaaien een heel stuk minder is.
En overdrijven doen we het ook niet. Als ik wel echt zin heb in iets ongezonds dan pak ik het gewoon hoor. Zo af en toe moet dat kunnen. Je leeft tenslotte maar 1x.
Nu alleen het lopen nog. Iets houd me tegen en ik ben er nog niet helemaal achter wat. Het trekt me gewoon totaal niet meer om in mn eentje erop uit te gaan. Wellicht is het alleen maar een drempel die ik slechts één keer over moet om het weer op te pakken maar voor alsnog zonder succes.
Gelukkig wandel ik dankzij Quinn wel gewoon nog. Maar de lange wandelingen zoals ik ze voorheen deed zijn met hem geen optie. Wat dat betreft is het een nadeel dat we in de stad wonen. Al die verkeerslichten, al die mensen, die drukte...tis echt niks voor Quinn. Die gaat dan als een idioot aan de riem trekken uiteindelijk. Dat is voor mij niet wat ik onder relaxed lopen versta.
Ach wie weet krijg ik binnenkort wel weer een ingeving.
Wie weet kan ik me binnenkort wel ertoe zetten. Dat ik er in mijn hoofd al meer mee bezig ben is al een positief iets.
Wie weet heb ik gewoon een schop onder mijn kont nodig.
Wie weet helpt het vele water drinken me over die drempel heen als de eerste kilo's er af gaan...
Motivatie
Motivatie
Motivatie
zondag 26 oktober 2014
Babyshower!
Stel je voor...je bent 35 weken zwanger, je hebt eindelijk verlof, je geniet van het feit dat je het werk even mag laten voor wat het is en je hebt alle tijd die je je kan wensen!
Heerlijk! Maar soms, als je vriend repetitie heeft en de deur uit is op een zondag, dan baal je wel een beetje. De strijkwas is gedaan, de hond heeft ook al meer aandacht gehad dan normaal en lijkt alleen nog maar te slapen sinds je verlof hebt en van de bank ken je ondertussen ook alle hoeken al.
Dan ga je gewoon even whatsapp op en spreekt hier en daar wat contacten aan. Op de vraag 'en wat ga jij nog doen vandaag?' krijg je allemaal leuke antwoorden.
En je kan concluderen dat iedereen wel iets te doen heeft vandaag.
Eindelijk komt vriendlief thuis en kun je de deur eindelijk weer even uit. Woohooh boodschappen doen! Dat dat zo leuk kan zijn!
Het is kwart over 2 en wat jou betreft kunnen jullie gaan. Maar waarom doet hij nou zo vreemd en wil hij eerst een lang stuk met de hond gaan lopen??! Doe niet zo gek, we gaan gewoon nu.
In de supermarkt zit hij de hele tijd op zn telefoon *zucht* mannen!!
*Ondertussen in Neeritter*
De woonkamer is vol. En lekker hectisch. Stop een groepje vrouwen bij elkaar die denken dat ze bijna geen tijd meer hebben om de kamer te versieren met al wat blauw is en je krijgt een kippenhok.
Zodra de balonnen, slingers en tierlantijntjes hangen kan iedereen eindelijk gaan zitten en wachten!
...en wachten
en wachten
en nog meer wachten...
Tja Roel neemt zn taak om tijd te rekken en Kyra weg te houden wel erg serieus. ;-)
Lola loopt ondertussen als een bezetene rond en weet niet wat dr overkomt. Maar gezellig vind ze het wel!
Uiteindelijk horen we eindelijk een auto aankomen en roept Anouk sssshhhttt...iedereen zit stil en vol verwachting te wachten tot Kyra binnen komt.
Maar al snel zien we Kyra voor het raampje van de keuken verschijnen. Wel potverdriedubbeltjes mevrouw Princen! ;-)
Maar de verrassing was er niet minder om hoor. Haar reactie was ontzettend leuk! En niet veel later kwamen de eerste traantjes ook. Die hormonen toch ook!
Koffie, cassis en cola word uitgedeeld en allemaal krijgen we een stukje taart. De taart met de zwangere Kyra er op afgebeeld!
'Neeeeeee niet die foto!' roept Kyra nog. Maar geloof me meid, het is een prachtige foto! Trots op zijn hoor!
Nadat iedereen braaf het bordje leeg eet volgt het eerste spel. Baby foto's! Allemaal namen we een foto van onszelf als baby/peuter mee en aan Kyra de taak om te raden wie wie is.
Ze begon veelbelovend maar bij de laatste 4 foto's kwamen alle namen per foto voorbij. ^_^
'Ben jij dat?!
Niet???!
Dan ben jij dat!
Huh?'
Heerlijk kunnen lachen en uiteindelijk wisten we precies wie wie was.
Vervolgens was het tijd om Kyra's buikomtrek te gaan raden. Ojee! Iedereen mocht een stuk touw afknippen waarvan ze dachten dat de lengte zou overeenkomen met de omvang van de buik. Na al het passen en meten kwam Bonnie als winnaar uit deze 'strijd.'
Het derde en laatste spelletje betrof 8 rompertjes en 2 pakjes stiften. Oftewel er werd een beroep gedaan op onze creatieve kunsten. Er werd ijverig gekleurd! En het resultaat mag er wezen. Veel plezier met jullie 8 nieuwe en ongetwijfeld unieke rompertjes Kyra en Roel! ;-)
Uk zal goed kunnen stralen de eerstkomende tijd. Nouja nadat hij geboren is dan he. ;-)
Het was een geslaagd verrassingsmiddagje! Bedankt aan iedereen die erbij was (Anouk, Kirsten, Nadia, Inge, Bregje, Bonnie en Oma Diepstraten) en fijn hoe we samen, in een korte tijd, ervoor gezorgd hebben dat de dag onvergetelijk is geworden!
En Roel ook uiteraard! Eindelijk mocht je Kyra 'terugpakken' na jouw surprise-party voor je verjaardag.
Lieve Kyra, dat je genoten hebt was te merken. En je eigen woorden na afloop zeiden ook genoeg! Geniet nog van die laatste weekjes getrappel in je buik! Voor je het weet is hij er! Ik ben persoonlijk echt trots dat ik tante word van dat kleine mannetje.
Heerlijk! Maar soms, als je vriend repetitie heeft en de deur uit is op een zondag, dan baal je wel een beetje. De strijkwas is gedaan, de hond heeft ook al meer aandacht gehad dan normaal en lijkt alleen nog maar te slapen sinds je verlof hebt en van de bank ken je ondertussen ook alle hoeken al.
Dan ga je gewoon even whatsapp op en spreekt hier en daar wat contacten aan. Op de vraag 'en wat ga jij nog doen vandaag?' krijg je allemaal leuke antwoorden.
En je kan concluderen dat iedereen wel iets te doen heeft vandaag.
Eindelijk komt vriendlief thuis en kun je de deur eindelijk weer even uit. Woohooh boodschappen doen! Dat dat zo leuk kan zijn!
Het is kwart over 2 en wat jou betreft kunnen jullie gaan. Maar waarom doet hij nou zo vreemd en wil hij eerst een lang stuk met de hond gaan lopen??! Doe niet zo gek, we gaan gewoon nu.
In de supermarkt zit hij de hele tijd op zn telefoon *zucht* mannen!!
*Ondertussen in Neeritter*
De woonkamer is vol. En lekker hectisch. Stop een groepje vrouwen bij elkaar die denken dat ze bijna geen tijd meer hebben om de kamer te versieren met al wat blauw is en je krijgt een kippenhok.
Zodra de balonnen, slingers en tierlantijntjes hangen kan iedereen eindelijk gaan zitten en wachten!
...en wachten
en wachten
en nog meer wachten...
Tja Roel neemt zn taak om tijd te rekken en Kyra weg te houden wel erg serieus. ;-)
Lola loopt ondertussen als een bezetene rond en weet niet wat dr overkomt. Maar gezellig vind ze het wel!
Uiteindelijk horen we eindelijk een auto aankomen en roept Anouk sssshhhttt...iedereen zit stil en vol verwachting te wachten tot Kyra binnen komt.
Maar al snel zien we Kyra voor het raampje van de keuken verschijnen. Wel potverdriedubbeltjes mevrouw Princen! ;-)
Maar de verrassing was er niet minder om hoor. Haar reactie was ontzettend leuk! En niet veel later kwamen de eerste traantjes ook. Die hormonen toch ook!
Koffie, cassis en cola word uitgedeeld en allemaal krijgen we een stukje taart. De taart met de zwangere Kyra er op afgebeeld!
'Neeeeeee niet die foto!' roept Kyra nog. Maar geloof me meid, het is een prachtige foto! Trots op zijn hoor!
Nadat iedereen braaf het bordje leeg eet volgt het eerste spel. Baby foto's! Allemaal namen we een foto van onszelf als baby/peuter mee en aan Kyra de taak om te raden wie wie is.
Ze begon veelbelovend maar bij de laatste 4 foto's kwamen alle namen per foto voorbij. ^_^
'Ben jij dat?!
Niet???!
Dan ben jij dat!
Huh?'
Heerlijk kunnen lachen en uiteindelijk wisten we precies wie wie was.
Vervolgens was het tijd om Kyra's buikomtrek te gaan raden. Ojee! Iedereen mocht een stuk touw afknippen waarvan ze dachten dat de lengte zou overeenkomen met de omvang van de buik. Na al het passen en meten kwam Bonnie als winnaar uit deze 'strijd.'
Het derde en laatste spelletje betrof 8 rompertjes en 2 pakjes stiften. Oftewel er werd een beroep gedaan op onze creatieve kunsten. Er werd ijverig gekleurd! En het resultaat mag er wezen. Veel plezier met jullie 8 nieuwe en ongetwijfeld unieke rompertjes Kyra en Roel! ;-)
Uk zal goed kunnen stralen de eerstkomende tijd. Nouja nadat hij geboren is dan he. ;-)
Het was een geslaagd verrassingsmiddagje! Bedankt aan iedereen die erbij was (Anouk, Kirsten, Nadia, Inge, Bregje, Bonnie en Oma Diepstraten) en fijn hoe we samen, in een korte tijd, ervoor gezorgd hebben dat de dag onvergetelijk is geworden!
En Roel ook uiteraard! Eindelijk mocht je Kyra 'terugpakken' na jouw surprise-party voor je verjaardag.
Lieve Kyra, dat je genoten hebt was te merken. En je eigen woorden na afloop zeiden ook genoeg! Geniet nog van die laatste weekjes getrappel in je buik! Voor je het weet is hij er! Ik ben persoonlijk echt trots dat ik tante word van dat kleine mannetje.
maandag 20 oktober 2014
Time flies!
Oktober alweer. 20 Oktober. Maandag.
Kay is vandaag aan het werk dus Quinn en ik hebben het rijk voor ons alleen.
Maar ik zit niet stil hoor. Het huishouden moet ook gewoon gedaan worden. Gisteravond gefaald in het doen van de afwas dus dat heb ik vanmorgen maar gelijk even weggewerkt. Zo'n opgeruimde keuken maakt je gelijk een stuk vrolijker!
Daarna een halve Quinn opgeveegd van de vloer en links en rechts maar even met een stofdoek gewappert. Ofja eigenlijk zet ik het net verkeerd om. Dat wapperen uiteraard VOOR het vegen gedaan. Maar hej you get the point!
Tussen de bedrijven door pak ik zo af en toe dat kleurboek voor volwassenen erbij. Heb onlangs metallic stiften gekocht dus die wil ik wel eens uitproberen.
Toch wel een leuke opvulling van je tijd. Het klinkt een stuk simpeler en kinderachtiger dan het daadwerkelijk is. I just love kleuren!!
En net...net realiseerde ik me ineens dat 20 oktober betekend dat Daantje jarig is!! Ons oude dametje die nu ook de dubbele cijfers ingaat. 10 Jaar is ze vandaag.
Dit jaar vliegt echt om. Nog maar 2 echte volle maanden en we wisselen weer van jaar. Oh en voor het eind van dit jaar zullen we dan ook eindelijk oom en tante zijn!!
Kyra's zwangerschap gaat nu aardig richting het einde dus over iets meer dan een dikke maand (oftewel zo'n 5 a 6 weken) kunnen we eindelijk gaan babyknuffelen! Ik kan niet wachten!
Moet eerlijk bekennen dat het bij mij steeds meer begint te kriebelen.Nog meer dan het al deed een hele tijd terug.
Maar hier eerst ons huwelijk en genieten van de tijd daarna en dan is een kleintje wat ons betreft ook hier meer dan welkom! ^_^
Maar zoals Kyra gister al zei...tot die tijd kunnen we oefenen met ons neefje! Ohhhh graag kom maar op hoor! Wij passen wel op als het nodig is hihi. Heerlijk!
Over 8 dagen is Quinn ook alweer 1 jaar en 6 maanden oud. Tijd waar ga je heen??!
Ook met hem gaat alles helemaal goed. Het is een echte knuffelbeer!
Wel eentje met adhd maar saai is het dan in ieder geval nooit hier in huis!
We zijn gewoon alweer 2 jaar verder sinds mijn leven een drastische wending maakte en ik heb voor zoveel keuzes gestaan, zoveel knopen door moeten hakken en zoveel veranderingen doorgemaakt.
Ze zeggen altijd dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt. Dat je dan echt gelukkig zal zijn.
En dat kan ik alleen maar beamen!
Ik heb geen idee wat de toekomst ons allemaal zal brengen. Maar ik laat me gewoon verrassen!
Time will tell!
Nu verteld een miepende Quinn, aan de andere kant van de kamer, me in ieder geval dat hij wel hele erge hoge nood heeft! Hij zit nooit bij de deur tenzij het menens is.
Dus ik ga mezelf in mn jas heisen en lekker even een blokje om! Gewoon omdat het kan. (Oke en moet dan! But i'm lovin' it!)
Kay is vandaag aan het werk dus Quinn en ik hebben het rijk voor ons alleen.
Maar ik zit niet stil hoor. Het huishouden moet ook gewoon gedaan worden. Gisteravond gefaald in het doen van de afwas dus dat heb ik vanmorgen maar gelijk even weggewerkt. Zo'n opgeruimde keuken maakt je gelijk een stuk vrolijker!
Daarna een halve Quinn opgeveegd van de vloer en links en rechts maar even met een stofdoek gewappert. Ofja eigenlijk zet ik het net verkeerd om. Dat wapperen uiteraard VOOR het vegen gedaan. Maar hej you get the point!
Tussen de bedrijven door pak ik zo af en toe dat kleurboek voor volwassenen erbij. Heb onlangs metallic stiften gekocht dus die wil ik wel eens uitproberen.
Toch wel een leuke opvulling van je tijd. Het klinkt een stuk simpeler en kinderachtiger dan het daadwerkelijk is. I just love kleuren!!
En net...net realiseerde ik me ineens dat 20 oktober betekend dat Daantje jarig is!! Ons oude dametje die nu ook de dubbele cijfers ingaat. 10 Jaar is ze vandaag.
Dit jaar vliegt echt om. Nog maar 2 echte volle maanden en we wisselen weer van jaar. Oh en voor het eind van dit jaar zullen we dan ook eindelijk oom en tante zijn!!
Kyra's zwangerschap gaat nu aardig richting het einde dus over iets meer dan een dikke maand (oftewel zo'n 5 a 6 weken) kunnen we eindelijk gaan babyknuffelen! Ik kan niet wachten!
Moet eerlijk bekennen dat het bij mij steeds meer begint te kriebelen.Nog meer dan het al deed een hele tijd terug.
Maar hier eerst ons huwelijk en genieten van de tijd daarna en dan is een kleintje wat ons betreft ook hier meer dan welkom! ^_^
Maar zoals Kyra gister al zei...tot die tijd kunnen we oefenen met ons neefje! Ohhhh graag kom maar op hoor! Wij passen wel op als het nodig is hihi. Heerlijk!
Over 8 dagen is Quinn ook alweer 1 jaar en 6 maanden oud. Tijd waar ga je heen??!
Ook met hem gaat alles helemaal goed. Het is een echte knuffelbeer!
Wel eentje met adhd maar saai is het dan in ieder geval nooit hier in huis!
We zijn gewoon alweer 2 jaar verder sinds mijn leven een drastische wending maakte en ik heb voor zoveel keuzes gestaan, zoveel knopen door moeten hakken en zoveel veranderingen doorgemaakt.
Ze zeggen altijd dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt. Dat je dan echt gelukkig zal zijn.
En dat kan ik alleen maar beamen!
Ik heb geen idee wat de toekomst ons allemaal zal brengen. Maar ik laat me gewoon verrassen!
Time will tell!
Nu verteld een miepende Quinn, aan de andere kant van de kamer, me in ieder geval dat hij wel hele erge hoge nood heeft! Hij zit nooit bij de deur tenzij het menens is.
Dus ik ga mezelf in mn jas heisen en lekker even een blokje om! Gewoon omdat het kan. (Oke en moet dan! But i'm lovin' it!)
dinsdag 19 augustus 2014
Hoe ik van het dal naar de top kwam!
Soms vind je iets terug wat je zelf ooit schreef maar niks mee deed. Omdat ik net met het herlezen van dit stuk zelf de kippenvel dik op mn armen had staan kan ik het niet over mn hart verkrijgen er niks mee te doen.
Als je denkt dat ik dit nu wel post vanwege de aandacht stop dan gewoon met lezen en klik het weg. De enige reden dat ik dit nou wel post is omdat ik mensen wil laten zien dat er altijd nog betere tijden komen. Hoe kut (excuse my language) je je misschoen ook voelt.
Veel mensen weten niet eens hier van af. Voor sommige zal het misschien zelfs een shock zijn. Als je niet vanaf het begin mn blogs gevolgd hebt weet je een deel waarschijnlijk niet eens.
Ik hoop dat ik iemand, wie dan ook, hoop kan geven door dit stuk.
Ik heb hele dagboeken voor mezelf bijgehouden die ik schreef op de momenten dat het slecht ging. En die zijn nog veel indrukwekkender en die hou ik ook gewoon voor mezelf. Maar dit is een stukje wat ik wel kan delen. Omdat het een happy end heeft.
En geluk is toch wat iedereen verdiend? :-)
Ik schreef dit zo'n 6 maanden geleden.
Het laatste stukje heb ik uiteraard net zelf er aan toegevoegd. :-)
Moraal van het verhaal? Ben niet bang om hulp te zoeken. Ik deed het uiteindelijk maar VEEL te laat. Ik had mezelf zoveel ellende kunnen besparen!
Als je denkt dat ik dit nu wel post vanwege de aandacht stop dan gewoon met lezen en klik het weg. De enige reden dat ik dit nou wel post is omdat ik mensen wil laten zien dat er altijd nog betere tijden komen. Hoe kut (excuse my language) je je misschoen ook voelt.
Veel mensen weten niet eens hier van af. Voor sommige zal het misschien zelfs een shock zijn. Als je niet vanaf het begin mn blogs gevolgd hebt weet je een deel waarschijnlijk niet eens.
Ik hoop dat ik iemand, wie dan ook, hoop kan geven door dit stuk.
Ik heb hele dagboeken voor mezelf bijgehouden die ik schreef op de momenten dat het slecht ging. En die zijn nog veel indrukwekkender en die hou ik ook gewoon voor mezelf. Maar dit is een stukje wat ik wel kan delen. Omdat het een happy end heeft.
En geluk is toch wat iedereen verdiend? :-)
Ik schreef dit zo'n 6 maanden geleden.
Het laatste stukje heb ik uiteraard net zelf er aan toegevoegd. :-)
Moraal van het verhaal? Ben niet bang om hulp te zoeken. Ik deed het uiteindelijk maar VEEL te laat. Ik had mezelf zoveel ellende kunnen besparen!
Ik faal. Tenminste zo voelt het al een groot deel van mijn leven.
Als kind kon ik onbezorgd leven. Had alles wat mijn hartje op dat moment
verlangde. Lieve ouders, een leuke zus, gezellige familie en de nodige vriendinnetjes.
Als ukkie van 2 jaar was ik een enorme zwaan-kleef-aan wat mijn moeder betreft. Dus daar
was, denk ik, mijn onzekerheid al aanwezig en zich aan het ontwikkelen. Natuurlijk weet ik niet zeker of dat al op zo'n jonge leeftijd te merken is maar ik geloof er in ieder geval wel in.
De onzekerheid die je als kind nog kan hebben want er is niemand die er raar van opkijkt als zo'n
klein meisje een beetje bang de wereld in kijkt en het liefste onder de rok van mama
kruipt. De boze wereld niet van al te dichtbij meemaken maar veilig bij mama.
De rest van mijn jeugd bleef ik het rustige meisje. Met mijn vriendinnetjes om me heen
kwam ik wel buiten de deur maar ik blonk nergens in uit.
Ik beoefende geen sport en een muziekinstrument bespelen deed ik ook niet. Waar mijn zus al
dwarsfluitles had gehad en een dansschool bezocht had had ik wat dat betreft totaal geen interesse.
Het idee stond me niet aan. Denk dat ik toen al tekenen vertoonden dat mijn 'durf' niet groot was.
Maar wederom word dat niet als zorgwekkend gezien als je zo jong bent.
In 2005 ging het compleet mis. In dat jaar werd ik 18 en als je 18 word dan ontstaan de eerste
verwachtingen. Papa en mama gaan minder voor je regelen en je krijgt zelf de verantwoordelijkheid van je leven deels in handen. Ik wist dat dit moment ooit zou komen en mijn wil was er wel!
Ergens kon ik niet wachten om die magische leeftijd te bereiken maar anderzijds beangstigde het mij enorm. En terecht. Uiteindelijk is gebleken hoe slecht ik met alles om kon gaan. 2005 Was ook het jaar dat ik aan een vervolgopleiding begon. De veilige haven, de middelbare school waar ik 6 jaar had gezeten, verdween uit zicht. De plek waar ik eindelijk gewend was en die ik met tegenzin vaarwel moest zeggen.
Op naar een nieuw avontuur. Al kon ik het niet als avontuur zien eigenlijk. Voor mij was het een grote kwelling!
Paniek, grote paniek! Een nieuwe school, een nieuwe opleiding, nieuwe lesmethodes. En die lesmethode was hetgeen dat mij vanaf het begin al misselijk maakte. Het idee.
Het kwam neer op een methode waarin ik met momenten veel in het middelpunt van de belangstelling zou staan. Als voorzitter zijnde dus. En als ik iets niet prettig vind is het als ik weet niet hoeveel ogen op mij gericht zijn. Mensen moeten me niet te lang aankijken dan word ik gigantisch zenuwachtig!
Uit mijn eigen woorden komen lukt dan ook niet meer en mijn zelfvertrouwen daalt nog meer. Te bedenken dus dat die al niet bijster groot was.
Waarom ik dan toch voor die opleiding koos? Ja je vraagt het je wel af he. Maar ik had het al veel te lang uitgesteld. Ik koos mijn vervolgopleiding, spw, op het laatste moment. Ik kon nog net terecht voor een kennismakings gesprek. Om te kijken of ze me geschikt zouden achten voor de opleiding. En geloof me, één op één ben ik erg goed in het verbergen van mijn tekortkomingen. Ik zeg niet dat het me geen moeite kost maar ik kan heel overtuigend zijn. Daar helpt het dan weer heel goed dat ik rust uitstraal.
Iets wat toch wel gezien word als een mooie kwaliteit als je een sociale studie wil gaan volgen.
Om een lang verhaal kort te maken, ik werd toegelaten tot de opleiding.
De introductiedag was een ramp! Dat was de dag dat ik dus te horen kreeg hoe alles in zijn werk zou gaan.
Wat er van me verwacht werd en hoe het verloopt van de opleiding zou zijn.
Ik heb me door die dag heengeworsteld, mezelf rustig houdend en alle energie erin gestopt om niet in huilen uit te barsten.
Toen ik 'vrij' was en de dag op zijn eind wist ik ook niet hoe snel ik weg moest komen daar. Ik was kapot moe. De hele dag had ik mijn masker op gehad. Glimlachen was ik goed in, zelfs als ik van binnen alleen maar aan het huilen was.
Ik zou eigenlijk met de bus naar huis gaan maar dat ging niet meer. Met een smoesje wist ik mijn moeder naar Roermond te lokken. Of ze me wilde komen ophalen. Gelukkig wilde ze dat wel. Ik gok dat ik gezegd heb dat ik mn strippenkaart vergeten was en ook nog eens ontzettend moe was. En aangezien de emoties op dat moment hoog zaten heb ik waarschijnlijk wel heel oprecht geklonken.
In de auto kreeg ik natuurlijk de vraag hoe het was. Huppa, masker weer uit mijn tas gehaald en opzetten maar.
Met diezelfde gemaakte glimlach verteld dat het leuk was. Ja wat moet je anders? Toegeven dat je eigenlijk totaal geen trek hebt in die hele opleiding ? Dat je helemaal nergens meer trek in hebt. Dat alles je op dat moment gestolen kan worden en je geen idee hebt wat je wel in je leven zou durven?
Eenmaal thuis naar mijn slaapkamer gegaan en daar mijn masker weer af gezet. En toen kwamen de tranen. Een hele waterval want die had ik immers al de hele dag kunnen opsparen.
Ik begreep mezelf niet. Echt niet! Was ik nou zo'n watje? Een mislukkeling? Een angsthaas?
Er was echter geen weg terug. Ik moest een begin maken aan deze opleiding. Me een weg er doorheen slaan.
Ik kon er een punt achter zetten maar dan zou het hele riedeltje van voor af aan beginnen bij een andere opleiding. Overal word er iets van je verwacht.
Met mijn HAVO diploma kon ik met gemak mbo 4 halen. Het was dan ook de spw 4 opleiding die ik ging doen.
De kennis had ik wel. Ik ben absoluut niet dom. Dat durf ik zelf wel te beweren. Maar de uitvoering daarentegen ontbrak. In theorie blonk ik uit. Werkstukken gingen me ontzettend goed af. Presentaties en andere praktische opdrachten doorstond ik maar net. Ik haalde het allemaal wel maar het kostte me dan wel al mijn energie en ik was weken vantevoren al ziek van de zenuwen.
In het 3e leerjaar ging het toch mis. Tijdens een stage. Ik was terecht gekomen op een stageplek die me echt voor geen meter lag. Waar mijn hart ligt bij kinderen moest ik dat jaar 10 maanden stage lopen in een verzorgingshuis.
Ik moest de activiteiten gaan begeleiden bij dementerenden. Een, voor mij. gigantisch zware opgave.
Waar ik de eerste 2 jaar van de opleiding het idee had dat ik me er voor mijn doen best aardig doorheen aan het gaan was verdween dat optimisme als sneeuw voor de zon in dat jaar.
Elke dag was een hel voor mijn gevoel. De doelgroep lag mij niet en als ik heel eerlijk ben was het qua sfeer ook totaal niet mijn ding. Ik mistte de warmte van collega's. Iets wat ik toch wel op zijn minst nodig heb om enigzins te kunnen functioneren.
Ik kon nergens, maar dan ook nergens de motivatie vandaan halen om deze stage te laten slagen. Het kon me allemaal gestolen worden. Ik was er klaar mee! Ik baalde van mezelf en had geen goed woord voor mezelf over.
Beste een zware last waar ik mezelf mee opzadelde. Om zo over jezelf te denken.
Dat jaar ging ik een niveau terug. SPW 3 werd het.
Het boeide me allemaal niet meer. Daar zat ik dan op mbo 3 met een HAVO diploma. Ik snapte echt niet waarom.
De wil was er en de kennis ook. Maar daar red je het dus niet mee.
Vanaf het moment dat ik spw 3 ging doen verliep alles wel een stuk beter. Ik kreeg weer een stageplek in het onderwijs. Werken met kinderen. Ondersteuning zijn voor de leerkracht. Perfect voor mij!
De doelgroep die mij ligt en toch niet de volle verantwoordelijkheid. Ik zal helemaal op mijn plek! En dat was te merken.
Ik moest nog steeds moeite doen, presentaties houden hoorde er ook nog steeds bij. Hoewel ik zwaar onder mijn niveau zat ging het nog steeds niet vanzelf. Maar het lukte me allemaal wel. Omdat ik op mijn plek zat. Ik was ondertussen 21 jaar. Weer een mijlpaal in het leven.
Gedurende die 3 jaar had ik ervaren hoe het is om jezelf te moeten bewijzen. Het zal voor niemand heel makkelijk zijn geweest maar ik had wel door dat ik één van de uitzonderingen was.
Ik had het gehaald. Ik kreeg mijn diploma overhandigd en ik was ontzettend blij. Toch wel een grote overwinning.
Maar nog steeds merkte ik dat er iets niet was zoals het moest zijn.
Nu kwam de volgende drempel. Werk zoeken en vinden.
Ik solliciteerde wel maar met de grootst mogelijke angstgevoelens. Niet echt een uitnodiging voor bedrijven om zo iemand aan te nemen. Dat besefte ik maar al te goed. Maar er word toch van je verwacht dat je iets gaat doen.
Dus ik probeerde het wel. Draaide op niks uit en ik belandde in de uitkering. Toendertijd nog de WIJ-uitkering.
Tegenwoordig bestaat die niet meer.
In 2010 leek het geluk me heel even toe te lachen toen ik via via werk kreeg. Mond op mond reclame voor mij.
Ik had dus een streepje voor en met dat besef wist ik me voor het eerste redelijk neer te zetten bij een sollicitatie en het werkte want ik werd aangenomen. Ik kon aan de slag in de kinderopvang.
Lang duurde het echter niet. 4 Maanden werkte ik daar en toen ging het weer mis met mij. Ik werd er moedeloos van. Ik was boos, gefrustreerd en bovenal verdrietig! Ik had er op een gegeven moment een sport van gemaakt om te huilen. Mijn ouders begrepen mij ook niet meer. Hoewel ze uiteraard het beste met me voor hadden en gigantisch veel van me hielden hadden ze het idee dat ik van een mug een olifant maakte. Dat ik me niet voor de volle 100% had ingezet.
Ik besefte dat hun visie op mij geheel mijn eigen schuld was, ze wisten niet beter doordat ik bijna altijd mijn masker wel bij de hand had.
Hetgene ik hun vertelde was totaal het tegenovergesteld van wat ik daarwerkelijk voelde en meemaakte. Maar dat ga je niet aan de grote klok hangen.
Pas toen ik uit mezelf bij een psycholoog aanklopte en in de eerstelijns psychologie terecht kwam begon bij hun het besef iets meer te komen dat het niet goed ging met mij.
Ik vond het enorm moeilijk om eerlijk tegen te zijn. Om me kwetsbaar op te stellen en op de hoogte te houden van die sessies.
Het gevoel van schaamte was te groot. Ik had altijd al het idee dat ik faalde en voor mijn gevoel had ik nu echt bewezen dat dat daadwerkelijk zo was. Dus erover praten wilde ik niet.
Ik ging gewoon door zoals ik altijd al deed. Ik sloot mijn ouders heel veel buiten. Tot groot verdriet van met name mijn moeder.
Nu besef ik wat ik hun aandeed. Toen nog niet.
De psycholoog omschreef mijn klachten als: spanning, rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal.
Vegetatieve watte? Nou vegetatief betekend dat iets buiten je bewustzijn om gebeurd. En arousal betekend je toestand. Mijn manier van omgaan met alles.
Ik kreeg een diagnose die neerkwam op een concentratiestoornis en aandachtsproblemen en sociale angst.
Er was ook sprake van een uitgestelde diagnose voor add. Daarnaast was ik ook op weg een depressie te ontwikkelen. Iets wat ik zelf ook al doorhad. Mijn motivatie ontbrak compleet. Had geen flauw idee waarom ik eigenlijk geboren was.
Laten we zeggen dat ik net op tijd hulp gezocht had en de psycholoog het voor elkaar kreeg om mij uit die negatieve spiraal te trekken. Ik kreeg weer wat meer motivatie en ondernam een aantal belangrijke stappen.
En zo begon mijn leven begin 2011 iets meer regelmaat te krijgen. Ik kreeg werk wat me ontzettend goed beviel. Ik werd gastouder van een jonge alleenstaande moeder. 2 Dochtertjes van bijna 6 en 3 jaar.
En zie mij nu. Een jonge vrouw van 26 jaar. Onder moeders rok kruipen is er niet meer bij.
Al lang niet meer! Maar de verwachtingen ten opzichte van mij zijn wel veranderd.
Ik hoor nu al enige jaren op eigen benen te staan en dat doe ik ook! Ik woon op mezelf, heb een lieve vriend en een geweldig hondje! Maar dat zijn helaas niet de ingredienten voor een zorgeloos
leven. Mijn onzekerheid en angsten zijn er nog steeds. Die zijn nooit weggegaan. Terwijl ze dat
eigenlijk wel hadden moeten doen.
Het is iets waar ik mee moet leren leven en wat me ook gaat lukken. Mede dankzij Bever. Oftewel de 2e lijns psychologie waar ik eind 2012 terecht kwam na een kleine terugval. En zie me nu. Ik ben van Bever af na 1,5 jaar en klaar voor een geheel nieuwe start.
Kay kent me, Kay steunt me, Kay helpt me...Kay is mn grote steun en toeverlaat. Mijn maatje, mijn grote liefde!
Ik ben klaar voor de toekomst!
Als kind kon ik onbezorgd leven. Had alles wat mijn hartje op dat moment
verlangde. Lieve ouders, een leuke zus, gezellige familie en de nodige vriendinnetjes.
Als ukkie van 2 jaar was ik een enorme zwaan-kleef-aan wat mijn moeder betreft. Dus daar
was, denk ik, mijn onzekerheid al aanwezig en zich aan het ontwikkelen. Natuurlijk weet ik niet zeker of dat al op zo'n jonge leeftijd te merken is maar ik geloof er in ieder geval wel in.
De onzekerheid die je als kind nog kan hebben want er is niemand die er raar van opkijkt als zo'n
klein meisje een beetje bang de wereld in kijkt en het liefste onder de rok van mama
kruipt. De boze wereld niet van al te dichtbij meemaken maar veilig bij mama.
De rest van mijn jeugd bleef ik het rustige meisje. Met mijn vriendinnetjes om me heen
kwam ik wel buiten de deur maar ik blonk nergens in uit.
Ik beoefende geen sport en een muziekinstrument bespelen deed ik ook niet. Waar mijn zus al
dwarsfluitles had gehad en een dansschool bezocht had had ik wat dat betreft totaal geen interesse.
Het idee stond me niet aan. Denk dat ik toen al tekenen vertoonden dat mijn 'durf' niet groot was.
Maar wederom word dat niet als zorgwekkend gezien als je zo jong bent.
In 2005 ging het compleet mis. In dat jaar werd ik 18 en als je 18 word dan ontstaan de eerste
verwachtingen. Papa en mama gaan minder voor je regelen en je krijgt zelf de verantwoordelijkheid van je leven deels in handen. Ik wist dat dit moment ooit zou komen en mijn wil was er wel!
Ergens kon ik niet wachten om die magische leeftijd te bereiken maar anderzijds beangstigde het mij enorm. En terecht. Uiteindelijk is gebleken hoe slecht ik met alles om kon gaan. 2005 Was ook het jaar dat ik aan een vervolgopleiding begon. De veilige haven, de middelbare school waar ik 6 jaar had gezeten, verdween uit zicht. De plek waar ik eindelijk gewend was en die ik met tegenzin vaarwel moest zeggen.
Op naar een nieuw avontuur. Al kon ik het niet als avontuur zien eigenlijk. Voor mij was het een grote kwelling!
Paniek, grote paniek! Een nieuwe school, een nieuwe opleiding, nieuwe lesmethodes. En die lesmethode was hetgeen dat mij vanaf het begin al misselijk maakte. Het idee.
Het kwam neer op een methode waarin ik met momenten veel in het middelpunt van de belangstelling zou staan. Als voorzitter zijnde dus. En als ik iets niet prettig vind is het als ik weet niet hoeveel ogen op mij gericht zijn. Mensen moeten me niet te lang aankijken dan word ik gigantisch zenuwachtig!
Uit mijn eigen woorden komen lukt dan ook niet meer en mijn zelfvertrouwen daalt nog meer. Te bedenken dus dat die al niet bijster groot was.
Waarom ik dan toch voor die opleiding koos? Ja je vraagt het je wel af he. Maar ik had het al veel te lang uitgesteld. Ik koos mijn vervolgopleiding, spw, op het laatste moment. Ik kon nog net terecht voor een kennismakings gesprek. Om te kijken of ze me geschikt zouden achten voor de opleiding. En geloof me, één op één ben ik erg goed in het verbergen van mijn tekortkomingen. Ik zeg niet dat het me geen moeite kost maar ik kan heel overtuigend zijn. Daar helpt het dan weer heel goed dat ik rust uitstraal.
Iets wat toch wel gezien word als een mooie kwaliteit als je een sociale studie wil gaan volgen.
Om een lang verhaal kort te maken, ik werd toegelaten tot de opleiding.
De introductiedag was een ramp! Dat was de dag dat ik dus te horen kreeg hoe alles in zijn werk zou gaan.
Wat er van me verwacht werd en hoe het verloopt van de opleiding zou zijn.
Ik heb me door die dag heengeworsteld, mezelf rustig houdend en alle energie erin gestopt om niet in huilen uit te barsten.
Toen ik 'vrij' was en de dag op zijn eind wist ik ook niet hoe snel ik weg moest komen daar. Ik was kapot moe. De hele dag had ik mijn masker op gehad. Glimlachen was ik goed in, zelfs als ik van binnen alleen maar aan het huilen was.
Ik zou eigenlijk met de bus naar huis gaan maar dat ging niet meer. Met een smoesje wist ik mijn moeder naar Roermond te lokken. Of ze me wilde komen ophalen. Gelukkig wilde ze dat wel. Ik gok dat ik gezegd heb dat ik mn strippenkaart vergeten was en ook nog eens ontzettend moe was. En aangezien de emoties op dat moment hoog zaten heb ik waarschijnlijk wel heel oprecht geklonken.
In de auto kreeg ik natuurlijk de vraag hoe het was. Huppa, masker weer uit mijn tas gehaald en opzetten maar.
Met diezelfde gemaakte glimlach verteld dat het leuk was. Ja wat moet je anders? Toegeven dat je eigenlijk totaal geen trek hebt in die hele opleiding ? Dat je helemaal nergens meer trek in hebt. Dat alles je op dat moment gestolen kan worden en je geen idee hebt wat je wel in je leven zou durven?
Eenmaal thuis naar mijn slaapkamer gegaan en daar mijn masker weer af gezet. En toen kwamen de tranen. Een hele waterval want die had ik immers al de hele dag kunnen opsparen.
Ik begreep mezelf niet. Echt niet! Was ik nou zo'n watje? Een mislukkeling? Een angsthaas?
Er was echter geen weg terug. Ik moest een begin maken aan deze opleiding. Me een weg er doorheen slaan.
Ik kon er een punt achter zetten maar dan zou het hele riedeltje van voor af aan beginnen bij een andere opleiding. Overal word er iets van je verwacht.
Met mijn HAVO diploma kon ik met gemak mbo 4 halen. Het was dan ook de spw 4 opleiding die ik ging doen.
De kennis had ik wel. Ik ben absoluut niet dom. Dat durf ik zelf wel te beweren. Maar de uitvoering daarentegen ontbrak. In theorie blonk ik uit. Werkstukken gingen me ontzettend goed af. Presentaties en andere praktische opdrachten doorstond ik maar net. Ik haalde het allemaal wel maar het kostte me dan wel al mijn energie en ik was weken vantevoren al ziek van de zenuwen.
In het 3e leerjaar ging het toch mis. Tijdens een stage. Ik was terecht gekomen op een stageplek die me echt voor geen meter lag. Waar mijn hart ligt bij kinderen moest ik dat jaar 10 maanden stage lopen in een verzorgingshuis.
Ik moest de activiteiten gaan begeleiden bij dementerenden. Een, voor mij. gigantisch zware opgave.
Waar ik de eerste 2 jaar van de opleiding het idee had dat ik me er voor mijn doen best aardig doorheen aan het gaan was verdween dat optimisme als sneeuw voor de zon in dat jaar.
Elke dag was een hel voor mijn gevoel. De doelgroep lag mij niet en als ik heel eerlijk ben was het qua sfeer ook totaal niet mijn ding. Ik mistte de warmte van collega's. Iets wat ik toch wel op zijn minst nodig heb om enigzins te kunnen functioneren.
Ik kon nergens, maar dan ook nergens de motivatie vandaan halen om deze stage te laten slagen. Het kon me allemaal gestolen worden. Ik was er klaar mee! Ik baalde van mezelf en had geen goed woord voor mezelf over.
Beste een zware last waar ik mezelf mee opzadelde. Om zo over jezelf te denken.
Dat jaar ging ik een niveau terug. SPW 3 werd het.
Het boeide me allemaal niet meer. Daar zat ik dan op mbo 3 met een HAVO diploma. Ik snapte echt niet waarom.
De wil was er en de kennis ook. Maar daar red je het dus niet mee.
Vanaf het moment dat ik spw 3 ging doen verliep alles wel een stuk beter. Ik kreeg weer een stageplek in het onderwijs. Werken met kinderen. Ondersteuning zijn voor de leerkracht. Perfect voor mij!
De doelgroep die mij ligt en toch niet de volle verantwoordelijkheid. Ik zal helemaal op mijn plek! En dat was te merken.
Ik moest nog steeds moeite doen, presentaties houden hoorde er ook nog steeds bij. Hoewel ik zwaar onder mijn niveau zat ging het nog steeds niet vanzelf. Maar het lukte me allemaal wel. Omdat ik op mijn plek zat. Ik was ondertussen 21 jaar. Weer een mijlpaal in het leven.
Gedurende die 3 jaar had ik ervaren hoe het is om jezelf te moeten bewijzen. Het zal voor niemand heel makkelijk zijn geweest maar ik had wel door dat ik één van de uitzonderingen was.
Ik had het gehaald. Ik kreeg mijn diploma overhandigd en ik was ontzettend blij. Toch wel een grote overwinning.
Maar nog steeds merkte ik dat er iets niet was zoals het moest zijn.
Nu kwam de volgende drempel. Werk zoeken en vinden.
Ik solliciteerde wel maar met de grootst mogelijke angstgevoelens. Niet echt een uitnodiging voor bedrijven om zo iemand aan te nemen. Dat besefte ik maar al te goed. Maar er word toch van je verwacht dat je iets gaat doen.
Dus ik probeerde het wel. Draaide op niks uit en ik belandde in de uitkering. Toendertijd nog de WIJ-uitkering.
Tegenwoordig bestaat die niet meer.
In 2010 leek het geluk me heel even toe te lachen toen ik via via werk kreeg. Mond op mond reclame voor mij.
Ik had dus een streepje voor en met dat besef wist ik me voor het eerste redelijk neer te zetten bij een sollicitatie en het werkte want ik werd aangenomen. Ik kon aan de slag in de kinderopvang.
Lang duurde het echter niet. 4 Maanden werkte ik daar en toen ging het weer mis met mij. Ik werd er moedeloos van. Ik was boos, gefrustreerd en bovenal verdrietig! Ik had er op een gegeven moment een sport van gemaakt om te huilen. Mijn ouders begrepen mij ook niet meer. Hoewel ze uiteraard het beste met me voor hadden en gigantisch veel van me hielden hadden ze het idee dat ik van een mug een olifant maakte. Dat ik me niet voor de volle 100% had ingezet.
Ik besefte dat hun visie op mij geheel mijn eigen schuld was, ze wisten niet beter doordat ik bijna altijd mijn masker wel bij de hand had.
Hetgene ik hun vertelde was totaal het tegenovergesteld van wat ik daarwerkelijk voelde en meemaakte. Maar dat ga je niet aan de grote klok hangen.
Pas toen ik uit mezelf bij een psycholoog aanklopte en in de eerstelijns psychologie terecht kwam begon bij hun het besef iets meer te komen dat het niet goed ging met mij.
Ik vond het enorm moeilijk om eerlijk tegen te zijn. Om me kwetsbaar op te stellen en op de hoogte te houden van die sessies.
Het gevoel van schaamte was te groot. Ik had altijd al het idee dat ik faalde en voor mijn gevoel had ik nu echt bewezen dat dat daadwerkelijk zo was. Dus erover praten wilde ik niet.
Ik ging gewoon door zoals ik altijd al deed. Ik sloot mijn ouders heel veel buiten. Tot groot verdriet van met name mijn moeder.
Nu besef ik wat ik hun aandeed. Toen nog niet.
De psycholoog omschreef mijn klachten als: spanning, rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal.
Vegetatieve watte? Nou vegetatief betekend dat iets buiten je bewustzijn om gebeurd. En arousal betekend je toestand. Mijn manier van omgaan met alles.
Ik kreeg een diagnose die neerkwam op een concentratiestoornis en aandachtsproblemen en sociale angst.
Er was ook sprake van een uitgestelde diagnose voor add. Daarnaast was ik ook op weg een depressie te ontwikkelen. Iets wat ik zelf ook al doorhad. Mijn motivatie ontbrak compleet. Had geen flauw idee waarom ik eigenlijk geboren was.
Laten we zeggen dat ik net op tijd hulp gezocht had en de psycholoog het voor elkaar kreeg om mij uit die negatieve spiraal te trekken. Ik kreeg weer wat meer motivatie en ondernam een aantal belangrijke stappen.
En zo begon mijn leven begin 2011 iets meer regelmaat te krijgen. Ik kreeg werk wat me ontzettend goed beviel. Ik werd gastouder van een jonge alleenstaande moeder. 2 Dochtertjes van bijna 6 en 3 jaar.
En zie mij nu. Een jonge vrouw van 26 jaar. Onder moeders rok kruipen is er niet meer bij.
Al lang niet meer! Maar de verwachtingen ten opzichte van mij zijn wel veranderd.
Ik hoor nu al enige jaren op eigen benen te staan en dat doe ik ook! Ik woon op mezelf, heb een lieve vriend en een geweldig hondje! Maar dat zijn helaas niet de ingredienten voor een zorgeloos
leven. Mijn onzekerheid en angsten zijn er nog steeds. Die zijn nooit weggegaan. Terwijl ze dat
eigenlijk wel hadden moeten doen.
Het is iets waar ik mee moet leren leven en wat me ook gaat lukken. Mede dankzij Bever. Oftewel de 2e lijns psychologie waar ik eind 2012 terecht kwam na een kleine terugval. En zie me nu. Ik ben van Bever af na 1,5 jaar en klaar voor een geheel nieuwe start.
Kay kent me, Kay steunt me, Kay helpt me...Kay is mn grote steun en toeverlaat. Mijn maatje, mijn grote liefde!
Ik ben klaar voor de toekomst!
woensdag 23 juli 2014
Wakker worden!!
Wakker worden!
He jij! Ja jij die dit leest! Kijk jij wel eens
naar jezelf?! Of wijs je altijd maar met één van de tien vingers die je
hebt gekregen naar een ander? Iedereen doet het fout maar jijzelf?!
Jijzelf toch zeker niet?!
Wakker worden!! Geloof je het zelf?
Sta jezelf wel eens stil bij wat je een ander aandoet?
Wat doet er niet toe. Het feit dat je iemand al 'iets' aan doet zegt
genoeg. Wat dat 'iets' is doet er niet toe. Dat weet jezelf het beste.
Wellicht doe je het onbewust. Dat kan maar zo.
Vandaar mijn vraag: sta je er wel eens bij stil?!
Is je antwoord NEE dan wil ik maar één ding zeggen:
wakker worden!!
Is je antwoord JA dan is dat al een mooi begin!
Maar dan? Je bent je er bewust van. Wat ga je doen?
Ga je het ontkennen en is je trots groter dan je naastenliefde
of durf je ook de waarheid onder ogen te komen?
Ontkennen brengt je terug bij af. Haal je vinger maar weer tevoorschijn
en leg de schuld bij de ander neer. Voelt dat goed?! Nou prima.
Maar kijk dan niet raar op als mensen je niet meer zo aardig aankijken.
Kom je de waarheid onder ogen? Chapeau!
Niet alleen jij voelt je daar wellicht beter door maar ook de ander!
Iedereen voelt zich wel eens kut! En als je je kut voelt kun je een
ander met gemak pijn doen! Nee niet lichamelijk maar geestelijk!
Iemand kwellen, uitschelden, kleineren, negeren...noem het maar op.
In jouw ogen doe je er misschien goed aan. Want he, je voelt je rot
dus dat mag je uiten. Is dat zo?!
Wakker worden!!
Nee natuurlijk is dat niet zo. Het is zo makkelijk om te gaan snauwen.
Maar wat geeft je het recht dat te gaan doen? Dat je je rot voelt is
al lullig genoeg maar waarom zorg je er vervolgens voor dat een ander
ook in die situatie beland?!
Tis net een dominospelletje. We staan allemaal nog rechtop maar kunnen
elkaar ook met gemak neerhalen.
Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet omdat ik vind dat mensen
slecht zijn. En ook niet om één iemand te veroordelen (mocht je je aangesproken
voelen). Ik schrijf dit alleen om mensen wakker te schudden. Iedereen!
Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan bovenstaande!
De één helaas wat vaker dan de ander, de één maakt er een sport van en de
ander heeft het maar heel af en toe.
En de één gaat er vervolgens beter mee om dan de ander.
Ik doe het zelf ook wel eens. Vanmorgen zelfs nog.
Ik voel me rot en vervolgens mag de hond het ontgelden en loop ik de hele
ochtend al op hem te mopperen!!
En waarom? Omdat ik geirriteerd ben? En dan moet de hond daar maar de dupe
van zijn?
Gelukkig was ik me daar al snel bewust van en heb ik het roer omgegooid.
Ik heb hem zwaar geknuffeld en ben met hem gaan spelen. In plaats van
de zielige puppyogen die me vanmorgen vol onschuld aankeken staat er nu
een hevig enthousiast hondje voor me te kwispelen!
He jij! Ja jij die dit leest! Kijk jij wel eens
naar jezelf?! Of wijs je altijd maar met één van de tien vingers die je
hebt gekregen naar een ander? Iedereen doet het fout maar jijzelf?!
Jijzelf toch zeker niet?!
Wakker worden!! Geloof je het zelf?
Sta jezelf wel eens stil bij wat je een ander aandoet?
Wat doet er niet toe. Het feit dat je iemand al 'iets' aan doet zegt
genoeg. Wat dat 'iets' is doet er niet toe. Dat weet jezelf het beste.
Wellicht doe je het onbewust. Dat kan maar zo.
Vandaar mijn vraag: sta je er wel eens bij stil?!
Is je antwoord NEE dan wil ik maar één ding zeggen:
wakker worden!!
Is je antwoord JA dan is dat al een mooi begin!
Maar dan? Je bent je er bewust van. Wat ga je doen?
Ga je het ontkennen en is je trots groter dan je naastenliefde
of durf je ook de waarheid onder ogen te komen?
Ontkennen brengt je terug bij af. Haal je vinger maar weer tevoorschijn
en leg de schuld bij de ander neer. Voelt dat goed?! Nou prima.
Maar kijk dan niet raar op als mensen je niet meer zo aardig aankijken.
Kom je de waarheid onder ogen? Chapeau!
Niet alleen jij voelt je daar wellicht beter door maar ook de ander!
Iedereen voelt zich wel eens kut! En als je je kut voelt kun je een
ander met gemak pijn doen! Nee niet lichamelijk maar geestelijk!
Iemand kwellen, uitschelden, kleineren, negeren...noem het maar op.
In jouw ogen doe je er misschien goed aan. Want he, je voelt je rot
dus dat mag je uiten. Is dat zo?!
Wakker worden!!
Nee natuurlijk is dat niet zo. Het is zo makkelijk om te gaan snauwen.
Maar wat geeft je het recht dat te gaan doen? Dat je je rot voelt is
al lullig genoeg maar waarom zorg je er vervolgens voor dat een ander
ook in die situatie beland?!
Tis net een dominospelletje. We staan allemaal nog rechtop maar kunnen
elkaar ook met gemak neerhalen.
Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet omdat ik vind dat mensen
slecht zijn. En ook niet om één iemand te veroordelen (mocht je je aangesproken
voelen). Ik schrijf dit alleen om mensen wakker te schudden. Iedereen!
Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan bovenstaande!
De één helaas wat vaker dan de ander, de één maakt er een sport van en de
ander heeft het maar heel af en toe.
En de één gaat er vervolgens beter mee om dan de ander.
Ik doe het zelf ook wel eens. Vanmorgen zelfs nog.
Ik voel me rot en vervolgens mag de hond het ontgelden en loop ik de hele
ochtend al op hem te mopperen!!
En waarom? Omdat ik geirriteerd ben? En dan moet de hond daar maar de dupe
van zijn?
Gelukkig was ik me daar al snel bewust van en heb ik het roer omgegooid.
Ik heb hem zwaar geknuffeld en ben met hem gaan spelen. In plaats van
de zielige puppyogen die me vanmorgen vol onschuld aankeken staat er nu
een hevig enthousiast hondje voor me te kwispelen!
En het is echt zo hoor! Ik voel me dan ineens ook een stuk
beter. Want ik zie de hond veranderen. Lachen
kan hij niet maar het kwispelen en de kus die ik krijg
zegt me genoeg! Door naar mezelf te kijken
en iets bij mezelf te veranderen maakte ik van
een onzeker hondje een vrolijk hondje.
Wat een heerlijk besef!!
Ik kan iemand anders vrolijk laten zijn in plaats van verdrietig
door mijn toedoen!.
Hoe bijzonder!
Nou gaat dit voorbeeld toevallig over een dier. Maar dier of mens, er is
geen verschil. Iedereen heeft gevoel.
De wereld zou zoveel mooier zijn als we ons eens wat minder afreageren op
anderen en wat meer naar onszelf kijken!
Dat vingertje gebruiken is wellicht makkelijker dan toegeven hoe het werkelijk
zit. dus handen in de zakken en slik de verwijten eens in. Probeer het eens?!
Geloof me! Een glimlach op iemand gezicht toveren is zoveel leuker dan iemand
de grond inboren! Stop met duwen en wakker worden!!
Nou gaat dit voorbeeld toevallig over een dier. Maar dier of mens, er is
geen verschil. Iedereen heeft gevoel.
De wereld zou zoveel mooier zijn als we ons eens wat minder afreageren op
anderen en wat meer naar onszelf kijken!
Dat vingertje gebruiken is wellicht makkelijker dan toegeven hoe het werkelijk
zit. dus handen in de zakken en slik de verwijten eens in. Probeer het eens?!
Geloof me! Een glimlach op iemand gezicht toveren is zoveel leuker dan iemand
de grond inboren! Stop met duwen en wakker worden!!
maandag 21 juli 2014
Ik moet iets bekennen...
En ik heb het al opgebiecht aan Kay.
Vandaag, in de vroegere uren, heb ik een tipje van de sluier (die ik niet zal dragen) opgelicht en Tammie een kleine primeur gegeven.
Wetende dat ik nog heeeeeeeeeeel lang moet wachten voordat wij kaarten gaan versturen, maar mijn enthousiasme in het veel te gezellige gesprek met Tamara tot een hoogtepunt steeg, heb ik haar de voorkant al laten zien.
Sorry Cindy ^_^ Maar moet je ook maar niet zo'n leuke kaarten maken!
Ik moet me echt in gaan houden het komende jaar. Wil ik ook maar een beetje stralen volgend jaar op 3 juli. Anders is er weinig verrassends over!
Kay moest er wel om lachen net *schaam*...hij kent me. Tamara kent me ook.
Vorig jaar deed zij hetzelfde bij mij. Rollen omgekeerd nu.
Het is gewoon leuk om zoiets te delen met vriendinnen.
Het is niet iets wat je elk jaar meemaakt. Je trouwt immers maar 1x. Ofja dat is de bedoeling. Gelukkig zitten Kay en ik op één lijn wat dat betreft.
Aanstaande donderdag komt Rens hier heen. Vriend van...en tevens onze fotograaf volgend jaar.
Kay liet me laatst wat foto's zien van een andere bruiloft die is vastgelegd door hem en ik vind de foto's helemaal geweldig. Ik (en Kay trouwens ook) hebben er de grootste vertrouwen in.
Rens, het is een eer voor ons dat jij dit wil doen!
Ik blijf het bizar vinden hoe snel een leven kan veranderen. Begin 2012 zag ik nog duidelijk een bodem van een put en nu zitten we midden 2014 en ben ik druk bezig om een huwelijk te plannen. Mijn eigen huwelijk met Kay!
Tammie wist me vanmiddag ook nog te laten blozen. Door me in te laten zien van waar ik ben gekomen en waar ik nu sta.
Ik verkondigde heel trots dat dat dankzij Kay is.
Neeeeeeee zei Tam, dat komt door jou zelf. Jij bent zo ver gekomen. Kay heeft hier een grote rol in gespeeld maar jij bent degene die gegroeid is.
En ergens heeft ze wel gelijk. Inzien en toegeven blijft lastig maar eigenlijk kan ik verrekte trots zijn als ik zelf terugblik.
Het leven is zo slecht nog niet. En ik kan echt toeleven naar volgend jaar. Enne zo once in a while een beetje verklappen her en der...maar niet teveel hoor! Het moet ook een beetje een verrassing blijven!!
Vandaag, in de vroegere uren, heb ik een tipje van de sluier (die ik niet zal dragen) opgelicht en Tammie een kleine primeur gegeven.
Wetende dat ik nog heeeeeeeeeeel lang moet wachten voordat wij kaarten gaan versturen, maar mijn enthousiasme in het veel te gezellige gesprek met Tamara tot een hoogtepunt steeg, heb ik haar de voorkant al laten zien.
Sorry Cindy ^_^ Maar moet je ook maar niet zo'n leuke kaarten maken!
Ik moet me echt in gaan houden het komende jaar. Wil ik ook maar een beetje stralen volgend jaar op 3 juli. Anders is er weinig verrassends over!
Kay moest er wel om lachen net *schaam*...hij kent me. Tamara kent me ook.
Vorig jaar deed zij hetzelfde bij mij. Rollen omgekeerd nu.
Het is gewoon leuk om zoiets te delen met vriendinnen.
Het is niet iets wat je elk jaar meemaakt. Je trouwt immers maar 1x. Ofja dat is de bedoeling. Gelukkig zitten Kay en ik op één lijn wat dat betreft.
Aanstaande donderdag komt Rens hier heen. Vriend van...en tevens onze fotograaf volgend jaar.
Kay liet me laatst wat foto's zien van een andere bruiloft die is vastgelegd door hem en ik vind de foto's helemaal geweldig. Ik (en Kay trouwens ook) hebben er de grootste vertrouwen in.
Rens, het is een eer voor ons dat jij dit wil doen!
Ik blijf het bizar vinden hoe snel een leven kan veranderen. Begin 2012 zag ik nog duidelijk een bodem van een put en nu zitten we midden 2014 en ben ik druk bezig om een huwelijk te plannen. Mijn eigen huwelijk met Kay!
Tammie wist me vanmiddag ook nog te laten blozen. Door me in te laten zien van waar ik ben gekomen en waar ik nu sta.
Ik verkondigde heel trots dat dat dankzij Kay is.
Neeeeeeee zei Tam, dat komt door jou zelf. Jij bent zo ver gekomen. Kay heeft hier een grote rol in gespeeld maar jij bent degene die gegroeid is.
En ergens heeft ze wel gelijk. Inzien en toegeven blijft lastig maar eigenlijk kan ik verrekte trots zijn als ik zelf terugblik.
Het leven is zo slecht nog niet. En ik kan echt toeleven naar volgend jaar. Enne zo once in a while een beetje verklappen her en der...maar niet teveel hoor! Het moet ook een beetje een verrassing blijven!!
vrijdag 18 juli 2014
Besef...
Toch bizar hoe je je echt goed kan voelen en dat fijne gevoel in één klap weer even als vanouds aanvoelt alsof je extreem down bent.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.
Ik ken echt helemaal niemand persoonlijk uit het vliegtuig wat gister genadeloos neerstortte in Oekraine maar het idee dat er op geschoten zou zijn maakt me echt misselijk!!
Wat is dit voor verrot wereldje af en toe?
Dat een vliegtuig neer kan storten door slecht onderhoud is al erg genoeg. Maar als het goed is geen kwade opzet. Technische mankementen zijn zuur en ieders angst als er gevlogen moet worden. Maar je haalt het toch nooit in je hoofd, terwijl je in vakantiestemming bent en op weg gaat naar 2/3/4 weken relaxen, dat je uit de lucht geschoten word.
Niet dat het leed er minder om word maar mijn hemel wat hoop ik dat dit toch niet het geval blijkt te zijn uiteindelijk. :-(
Het zet je weer even met 2 voeten op de grond. Het laat je weer even beseffen hoe snel je leven ook voorbij kan zijn zonder dat je er iets aan kan doen.
Gister had ik het met dat idee wel even heel moeilijk. Dan merk ik toch wel nog even dat ik nog lang niet sterk genoeg ben. Terwijl ik in Kays armen lag moest ik toch echt wel een paar keer slikken en heb me ook echt gerealiseerd dat ik knettergek zou worden als iemand waar ik van hou zo uit het leven gerukt word.
'Niet bij stilstaan mop'
En gelijk heeft hij. Als je teveel na gaat denken durf je straks helemaal niks meer.
Momenteel gaat het wel. Maar overal word je er aan herinnerd. Facebook vooral.
Statussen van mensen die iemand uit het vliegtuig kenden. Of kennissen/vrienden van mensen die iemand kende. Klein wereldje.
En bij elk berichtje gaan mn haren op mn armen recht overeind staan.
Meeleven en empathie. Het gaat vanzelf. Ook al ken je zelf helemaal niemand.
Ik voel me momenteel nog steeds niet helemaal toppie. Ik ben een echte emotripper. Ook wat dit soort nieuwsberichten betreft. Kan zoiets moeilijk van me afzetten om de één of andere reden.
Komt wel weer goed hoor. Maar voor nu even voel ik me KUT. Op zn zachtsgezegd dan. Ben blij als Kay straks weer thuis komt. En dat we dan weekend hebben. Weer even 2 dagen optimaal van elkaar genieten. Wat dat doet dit soort berichten wel met je...het besef van: pluk de dag!
En dat gaan we dan ook maar gewoon doen.
Niet dat het via deze blog bij de mensen waar het om gaat terecht zal komen maar wel recht uit mijn hart: Alle sterkte en kracht toegewenst aan de nabestaanden van de slachtoffers van deze bizarre ramp.
Dan ga ik nu even met een brok in mijn keel lekker met Quinn knuffelen.
dinsdag 1 juli 2014
Updeetje
1 Juli. De eerste helft is voorbij. Eerste helft van 2014. Nog een half jaar en dan is het alweer oud en nieuw. Als het volgende halve jaar net zo snel gaat als de eerste 6 maanden dan zet ik de champagne alvast klaar!
Hier loopt alles nog helemaal op rolletjes! Na onze trip naar Londen is er alweer genoeg gebeurd. Ondertussen zijn we al meer dan een maand verloofd.
Het idee blijft geweldig, evenals het plannen van alles. Van iedereen krijg je dezelfde reacties 'geniet ervan!' en dat is ook daadwerkelijk wat je doet.
Er zijn van die fracties van secondes dat je even het idee hebt dat je zoiets helemaal niet kan! Er moet namelijk zoveel gebeuren en als iemand geregeld door vele bomen het bos niet meer ziet ben ik het wel! Maar blijkbaar geld dat niet als je ergens helemaal voor gaat! Blijkbaar zit er echt meer in mij dan ik zou durven beweren. Daarnaast zijn Kay en ik een perfect team. Het meeste legt hij in mijn handen omdat hij op mijn creativiteit vertrouwd en weet hoe leuk ik het vind maar er zijn ook taken die onder zijn verantwoordelijkheid vallen en stiekem vind ik dat best leuk en bijzonder!
Uiteindelijk doen we alles samen hoor maar globaal is er toch een taakverdeling.
We hebben nog steeds tijd zat! En soms moet ik mijn enthousiasme wel een beetje in de gaten houden. Er is globaal een planning wanneer we wat voor elkaar willen hebben en eigenlijk volgens die planning zou ik best een stap terug mogen doen. Zeker nu de feestzaal ook geregeld is en we dat toch wel als één van de belangrijkste punten zagen. Daar kun je immers niet eeuwig over doen als je je eerste keus ook daadwerkelijk binnen wil slepen. Maar verder...? Tijd genoeg. Maar het is zo leuk!
Als het van het enthousiasme af zou hangen dan trouwen we volgende week al. Ware het niet dat de gemeente het daar niet mee eens zou zijn. :-P Iets met ondertrouw enzo.
En stiekem vind ik de titel 'verloofde van...' helemaal niet vervelend. Dat wil ik nog wel even zijn!
Want ik schijn te stralen en dat is nooit verkeerd.
De laatste week staat het, op de feestzaal na, ook een beetje stil. Er zijn ook andere zaken in een mensenleven die belangrijk zijn. Zoals familie en vrienden. :-)
En afgelopen week was ik vooral bezig met kaarsjes branden, duimen en positief blijven. En dat allemaal voor Nyntha, Sam, Erik en de meiden.
Die stoere Nyntha die het toch maar even doorstaan heeft. Die vrolijke Nyntha met haar aanstekelijke lachje. Die slimme Nyntha die gewoon al een jaar is en elke week weer meer leert. (Ze kent warempel het woordje 'kijken' al zodra er een mobiele telefoon tevoorschijn komt ^_^)
Samantha en Erik, jullie mogen TROTS op haar zijn maar ook zeker op jullie zelf.
En dan de komende tijd. Nog genoeg in het vooruitzicht. Komend weekend genoeg op de planning. De zaterdag is lekker even voor Kay en mij en de zondag vertrekken we richting Groningen. Leuk hotelletje geboekt. En dan maandag de bruiloft van Tamara en Daniel. Vanuit de bruiloft rijden we door naar Almere om een nachtje bij Yvonne en Eric te blijven en om dinsdag Almere in te gaan.
Vervolgens heeft Kay de woensdag en donderdag ook nog vrij. Toch nog een mini vakantie. Lekker!
Maar nu is het nog even een paar dagen werken. En ik weet nog niet hoe ik de dagen ga vullen maar ik verzin wel iets. En ik heb vrijdag nog mijn dagje op de peuterspeelzaal waar we een uitstapje gaan maken met de kids. Altijd leuk!
Heerlijk om weer met die kleine kids te werken. Heb het echt wel gemist!
Ik voel me goed en realiseer me elke dag weer hoeveel geluk ik heb gehad! Kay, Quinn, (schoon)familie, vrienden en kennissen...het hele plaatje klopt!
Hier loopt alles nog helemaal op rolletjes! Na onze trip naar Londen is er alweer genoeg gebeurd. Ondertussen zijn we al meer dan een maand verloofd.
Het idee blijft geweldig, evenals het plannen van alles. Van iedereen krijg je dezelfde reacties 'geniet ervan!' en dat is ook daadwerkelijk wat je doet.
Er zijn van die fracties van secondes dat je even het idee hebt dat je zoiets helemaal niet kan! Er moet namelijk zoveel gebeuren en als iemand geregeld door vele bomen het bos niet meer ziet ben ik het wel! Maar blijkbaar geld dat niet als je ergens helemaal voor gaat! Blijkbaar zit er echt meer in mij dan ik zou durven beweren. Daarnaast zijn Kay en ik een perfect team. Het meeste legt hij in mijn handen omdat hij op mijn creativiteit vertrouwd en weet hoe leuk ik het vind maar er zijn ook taken die onder zijn verantwoordelijkheid vallen en stiekem vind ik dat best leuk en bijzonder!
Uiteindelijk doen we alles samen hoor maar globaal is er toch een taakverdeling.
We hebben nog steeds tijd zat! En soms moet ik mijn enthousiasme wel een beetje in de gaten houden. Er is globaal een planning wanneer we wat voor elkaar willen hebben en eigenlijk volgens die planning zou ik best een stap terug mogen doen. Zeker nu de feestzaal ook geregeld is en we dat toch wel als één van de belangrijkste punten zagen. Daar kun je immers niet eeuwig over doen als je je eerste keus ook daadwerkelijk binnen wil slepen. Maar verder...? Tijd genoeg. Maar het is zo leuk!
Als het van het enthousiasme af zou hangen dan trouwen we volgende week al. Ware het niet dat de gemeente het daar niet mee eens zou zijn. :-P Iets met ondertrouw enzo.
En stiekem vind ik de titel 'verloofde van...' helemaal niet vervelend. Dat wil ik nog wel even zijn!
Want ik schijn te stralen en dat is nooit verkeerd.
De laatste week staat het, op de feestzaal na, ook een beetje stil. Er zijn ook andere zaken in een mensenleven die belangrijk zijn. Zoals familie en vrienden. :-)
En afgelopen week was ik vooral bezig met kaarsjes branden, duimen en positief blijven. En dat allemaal voor Nyntha, Sam, Erik en de meiden.
Die stoere Nyntha die het toch maar even doorstaan heeft. Die vrolijke Nyntha met haar aanstekelijke lachje. Die slimme Nyntha die gewoon al een jaar is en elke week weer meer leert. (Ze kent warempel het woordje 'kijken' al zodra er een mobiele telefoon tevoorschijn komt ^_^)
Samantha en Erik, jullie mogen TROTS op haar zijn maar ook zeker op jullie zelf.
En dan de komende tijd. Nog genoeg in het vooruitzicht. Komend weekend genoeg op de planning. De zaterdag is lekker even voor Kay en mij en de zondag vertrekken we richting Groningen. Leuk hotelletje geboekt. En dan maandag de bruiloft van Tamara en Daniel. Vanuit de bruiloft rijden we door naar Almere om een nachtje bij Yvonne en Eric te blijven en om dinsdag Almere in te gaan.
Vervolgens heeft Kay de woensdag en donderdag ook nog vrij. Toch nog een mini vakantie. Lekker!
Maar nu is het nog even een paar dagen werken. En ik weet nog niet hoe ik de dagen ga vullen maar ik verzin wel iets. En ik heb vrijdag nog mijn dagje op de peuterspeelzaal waar we een uitstapje gaan maken met de kids. Altijd leuk!
Heerlijk om weer met die kleine kids te werken. Heb het echt wel gemist!
Ik voel me goed en realiseer me elke dag weer hoeveel geluk ik heb gehad! Kay, Quinn, (schoon)familie, vrienden en kennissen...het hele plaatje klopt!
dinsdag 10 juni 2014
London 2014
Afgelopen weekend was het zover! Het pinksterweekend. Nee voor ons geen roze pinkpop petjes maar een reis naar London! 3 Dagen lang. Zaterdagochtend vertrekken en maandagavond weer thuis.
Iets waar we enorm naar uitkeken en nu is het alweer voorbij. Zoals dat altijd met alles gaat. Je mag eigenlijk niet met je ogen knipperen want dan mis je het bijna. ;-)
Maar wat hebben we genoten! En wat waren we met een leuk gezelschap. 25 Man sterk (nouja en vrouwen natuurlijk ook! Er moet wel een beetje balans in blijven uiteraard!)
Ons avontuur begon zaterdagochtend. Om 7:00 werden we in Maastricht verwacht. VROEGGG!
Dus vrijdagavond lagen wij vroeg in bed! We wilden verstandig zijn. Maar daar is ook alles mee gezegd. Zowel Kay als ikzelf waren verre van moe en uiteindelijk was het nog veel te laat voordat we sliepen. Tja zoiets kun je niet afdwingen. Je kan je ogen eigenwijs dichtdoen maar als je nog niet moe bent val je niet in slaap.
Uiteindelijk konden we zaterdagochtend allebei de wekker wel wat aandoen toen ie afging. Godverdegodver.
Maar gelukkig hebben we beide ook niet heel veel moeite met opstaan en we wisten dat we het voor een goed doel deden.
Eenmaal in Maastricht (en compleet) gingen we de bus in op weg naar Brussel om onze reis te vervolgen met de eurostar die ons naar London bracht. Thank god want boottochtjes zijn niet aan mij besteed. Tenzij ik doodziek wil worden.
Om 13.00 Nederlandse tijd kwamen we aan in London. Maar de klok mocht weer een uur terug dus lokale aankomsttijd was 12.00. Ach doen we dat tijdstip gewoon nog een keertje over!
Maarja inchecken kan nog niet. Dus wat doe je dan? Je maakt gewoon met de bus een kleine sightseeing tour door de drukke straten van London. Jeutje wat een drukte!
Ik had eigenlijk helemaal geen beeld bij deze stad. Totaal geen idee wat te verwachten. Maar dit had ik helemaal niet zien aankomen. Het heeft een beetje iets weg van het outlet center in Roermond op een Duitse feestdag. Hutje mutje lopen en CHAOS!
Om kwart voor 2 kwamen we uit bij ons hotel.
De kamer was prachtig! Je voelt je even een klein kind in een speeltuin. Alles even checken. Alle deuren worden opengetrokken en leuke ontdekkingen worden gedaan.
Oeh luxe! En dat bed! Wow! Het was even heel vreemd om die avond zo ver van elkaar vandaan te liggen haha.
'S middags hadden we vrije tijd. Iedereen mocht gaan en staan waar hij/zij wilde en Kay en ik besloten een stuk te gaan wandelen. Even de omgeving verkennen en zelf ervaren hoe het is om in die mensenmassa op te gaan. Over ROTS en WATER gesproken...in London moet de ROTS overheersen. Iedereen loopt door elkaar heen, loopt je omver, wijken niet uit en zetten ineens recht voor je voeten de rem erop! Het is meedoen op die manier of geen meter vooruit komen. Het word nu hier in Nederland wel weer even wennen haha anders worden we straks als aso's gezien. ^_^
De wandeling was heerlijk. Je kijkt echt je ogen uit. We kwamen al snel uit bij de London eye! Een inmens groot reuzerad die je een mooie kijk over de stad geeft. Maar bij het zien van de wachtrij geven we dat idee meteen al op. No way dat we in die hitte in die rij gaan staan. Dan zijn we meteen de hele middag kwijt evenals het kleine beetje vocht wat nog in ons lijf zit.
Maar wat ziet het er gaaf uit. Dit is iets wat we toch echt even in mind houden. Als zich ergens de kans voordoet willen we er echt nog wel even in. We vestigen onze hoop op maandagochtend. Maar goed, nog even afwachten dus.
Uiteindelijk komen we uit bij een mooi park dat achter Buckingham Palace ligt.
Een park waar mens en dier (vogels, eenden, zwanen, pelikanen en eekhoorntjes) samenkomt.
De eekhoorntjes zijn niet bang en rennen letterlijk voor je voeten langs over het wandelpad. Veelal met stukje brood of andere lekkernijen tussen hun tandjes geklemd!
In het St.James parc houden we even een kleine pauze. Het is warm en benauwd. Dus geen overbodige luxe!
De middag vliegt om en we voegen ons allemaal weer bij elkaar. Tijd om te gaan eten en wel bij De hems. Een typisch Nederlandse eettent met de nodige hollandse vette hap. Helaas was het er enorm WARM binnen wat niet echt relaxed was. Ik had ondertussen al een lekker hoofdpijntje te pakken dus het was echt even acclimatiseren! Ook was het enorm druk en duurde het erg lang voordat we ons eten kregen. Helaas iets te lang en sloeg bij mij al snel de misselijkheid toe. Hoofdpijn, extreme hitte en een enorm hongergevoel is dan geen goede combinatie. Nee deze avond was niet helemaal geslaagd en ik was dan ook blij toen we weer buiten stonden.
De nacht ging ik dan ook niet echt lekker in en smorgens was het al niet veel beter. Ik had die avond ervoor echt te weinig gegeten en dat heeft me een waardeloze nacht opgeleverd.
Gelukkig was Kay zo lief om mij die eerste ochtend een ontbijtje op de kamer te brengen. Ik moest echt even in alle rust ontbijten want het zou waarschijnlijk een worsteling worden. Voelde me echt niet top. Maar ik wist dat het gebrek aan eten de oorzaak was dus ik moest wel.
Uiteindelijk voelde ik me na het ontbijt al een stuk beter en kon ik de dag gewoon vervolgen. Wat dus ook echt het plan was. Niet te lang bij stilstaan en doorgaan!
En blij toe! De bustour was echt de moeite waard. Werkelijk waar heel London door gegaan. En het weer wat prachtig! We konden lekker in het open gedeelte van de bus zitten. Heerlijk! Leuk om eens in zo'n typisch Engelse bus te zitten. ^_^
En wij dachten dat we al veel van de stad gezien hadden. Niet dus! Je kijkt echt je ogen uit.
Na deze tour hadden we weer vrije tijd. Nog wat door de stad gelopen en verder lekker rustig aan gedaan op de kamer. Lekker even onder de douche gesprongen want die was ook niet verkeerd. Lekker ruim en een regendouche.
Daarna was het alweer tijd voor het avondeten. Op naar Bella Italia! Erg lekker! Maar wel veel! We zaten allemaal bommetje vol!
Na het eten was het tijd om naar het theater te gaan. Wat een gave voorstelling!
En zo kwam ook deze dag tot een eind! Een stukje fijner dan de avond ervoor haha. Ik keek al uit naar ons bedje. Deze nacht zou gegarandeerd een stuk beter worden!
En dat was hij ook! De tweede ochtend begon goed en deze keer ging ik mee naar de ontbijtzaal. Toch een stuk gezelliger!
Na het ontbijt moesten we de koffer helemaal in gaan pakken en lang zaam aan uit gaan checken. Gelukkig mochten de koffers in het hotel blijven want we zouden immers pas rond kwart voor 3 uit London vertrekken.
Kay en ik hadden nog steeds the london eye in gedachte en dat idee lieten we niet los. We moesten het proberen! De weg er naartoe was al een stuk rustiger dan de dagen ervoor. Het was duidelijk dat het weekend voorbij was. Dat beloofde in ieder geval goeds.
En we hadden inderdaad het grote geluk dat er nog nauwelijks iets van een rij te zien was. Dus snel tickets gaan halen en binnen een half uur zaten we in the london eye. We hadden dit echt niet willen missen. Wow wat een uitzicht!
De rit duurde een half uur en rond half 11 stonden we weer met onze beide voeten op de grond.
Nu stond ons nog maar 1 ding te wachten. De primark vinden! He! Een primark in London kunnen we niet zomaar negeren! En stiekem waren we beide enorm blij dat we ons dan nog even konden omkleden want deze ochtend was zo benauwd dat we ons alweer helemaal vies voelden aan het einde van de ochtend. Dus hup de primark in en shoppen maar! Wow! Wat groot! En wat goedkoop. Beide slagen we en gaan opzoek naar een toilet om ons daar even om te kleden.
Dat doet een mens goed haha. Niks erger dan je smerig voelen en dan geen kans meer hebben om je om te kleden. Zo konden we uiteindelijk fris en fruitig in het park gaan zitten met een flink stokbroodje ham/kaas. En daar hebben we gezeten totdat het tijd was om richting het hotel te gaan en aan onze terugreis te beginnen!
Om kwart voor 3 vertrokken we met de bus naar het station! Op naar de eurostar en op naar Nederland! Tegen de tijd dat we aan de laatste busreis begonnen was iedereen behoorlijk gaar en werd het steeds rustiger. We werden nog getrakteerd op een gigantisch mooie zonsondergang! Wat een afsluiter van een geweldig weekend! Een weekend dat niemand van het gezelschap zal vergeten (gok ik)!
Ik wil dan ook kessels automobielen enorm bedanken voor deze gigantisch gave ervaring!
En hoewel het officieel niet zo was, was het ook een beetje een kers op de taart voor Kay en mij. Een mooie gelegenheid om onze verloving te vieren.
We hebben genoten!
Iedereen die mee was bedankt! Het was erg gezellig!
Iets waar we enorm naar uitkeken en nu is het alweer voorbij. Zoals dat altijd met alles gaat. Je mag eigenlijk niet met je ogen knipperen want dan mis je het bijna. ;-)
Maar wat hebben we genoten! En wat waren we met een leuk gezelschap. 25 Man sterk (nouja en vrouwen natuurlijk ook! Er moet wel een beetje balans in blijven uiteraard!)
Ons avontuur begon zaterdagochtend. Om 7:00 werden we in Maastricht verwacht. VROEGGG!
Dus vrijdagavond lagen wij vroeg in bed! We wilden verstandig zijn. Maar daar is ook alles mee gezegd. Zowel Kay als ikzelf waren verre van moe en uiteindelijk was het nog veel te laat voordat we sliepen. Tja zoiets kun je niet afdwingen. Je kan je ogen eigenwijs dichtdoen maar als je nog niet moe bent val je niet in slaap.
Uiteindelijk konden we zaterdagochtend allebei de wekker wel wat aandoen toen ie afging. Godverdegodver.
Maar gelukkig hebben we beide ook niet heel veel moeite met opstaan en we wisten dat we het voor een goed doel deden.
Eenmaal in Maastricht (en compleet) gingen we de bus in op weg naar Brussel om onze reis te vervolgen met de eurostar die ons naar London bracht. Thank god want boottochtjes zijn niet aan mij besteed. Tenzij ik doodziek wil worden.
Om 13.00 Nederlandse tijd kwamen we aan in London. Maar de klok mocht weer een uur terug dus lokale aankomsttijd was 12.00. Ach doen we dat tijdstip gewoon nog een keertje over!
Maarja inchecken kan nog niet. Dus wat doe je dan? Je maakt gewoon met de bus een kleine sightseeing tour door de drukke straten van London. Jeutje wat een drukte!
Ik had eigenlijk helemaal geen beeld bij deze stad. Totaal geen idee wat te verwachten. Maar dit had ik helemaal niet zien aankomen. Het heeft een beetje iets weg van het outlet center in Roermond op een Duitse feestdag. Hutje mutje lopen en CHAOS!
Om kwart voor 2 kwamen we uit bij ons hotel.
Oeh luxe! En dat bed! Wow! Het was even heel vreemd om die avond zo ver van elkaar vandaan te liggen haha.
'S middags hadden we vrije tijd. Iedereen mocht gaan en staan waar hij/zij wilde en Kay en ik besloten een stuk te gaan wandelen. Even de omgeving verkennen en zelf ervaren hoe het is om in die mensenmassa op te gaan. Over ROTS en WATER gesproken...in London moet de ROTS overheersen. Iedereen loopt door elkaar heen, loopt je omver, wijken niet uit en zetten ineens recht voor je voeten de rem erop! Het is meedoen op die manier of geen meter vooruit komen. Het word nu hier in Nederland wel weer even wennen haha anders worden we straks als aso's gezien. ^_^
De wandeling was heerlijk. Je kijkt echt je ogen uit. We kwamen al snel uit bij de London eye! Een inmens groot reuzerad die je een mooie kijk over de stad geeft. Maar bij het zien van de wachtrij geven we dat idee meteen al op. No way dat we in die hitte in die rij gaan staan. Dan zijn we meteen de hele middag kwijt evenals het kleine beetje vocht wat nog in ons lijf zit.
Maar wat ziet het er gaaf uit. Dit is iets wat we toch echt even in mind houden. Als zich ergens de kans voordoet willen we er echt nog wel even in. We vestigen onze hoop op maandagochtend. Maar goed, nog even afwachten dus.
Uiteindelijk komen we uit bij een mooi park dat achter Buckingham Palace ligt.
Een park waar mens en dier (vogels, eenden, zwanen, pelikanen en eekhoorntjes) samenkomt.
De eekhoorntjes zijn niet bang en rennen letterlijk voor je voeten langs over het wandelpad. Veelal met stukje brood of andere lekkernijen tussen hun tandjes geklemd!
In het St.James parc houden we even een kleine pauze. Het is warm en benauwd. Dus geen overbodige luxe!
 |
| The london eye |
 |
| Buckingham palace |
De middag vliegt om en we voegen ons allemaal weer bij elkaar. Tijd om te gaan eten en wel bij De hems. Een typisch Nederlandse eettent met de nodige hollandse vette hap. Helaas was het er enorm WARM binnen wat niet echt relaxed was. Ik had ondertussen al een lekker hoofdpijntje te pakken dus het was echt even acclimatiseren! Ook was het enorm druk en duurde het erg lang voordat we ons eten kregen. Helaas iets te lang en sloeg bij mij al snel de misselijkheid toe. Hoofdpijn, extreme hitte en een enorm hongergevoel is dan geen goede combinatie. Nee deze avond was niet helemaal geslaagd en ik was dan ook blij toen we weer buiten stonden.
De nacht ging ik dan ook niet echt lekker in en smorgens was het al niet veel beter. Ik had die avond ervoor echt te weinig gegeten en dat heeft me een waardeloze nacht opgeleverd.
Gelukkig was Kay zo lief om mij die eerste ochtend een ontbijtje op de kamer te brengen. Ik moest echt even in alle rust ontbijten want het zou waarschijnlijk een worsteling worden. Voelde me echt niet top. Maar ik wist dat het gebrek aan eten de oorzaak was dus ik moest wel.
Uiteindelijk voelde ik me na het ontbijt al een stuk beter en kon ik de dag gewoon vervolgen. Wat dus ook echt het plan was. Niet te lang bij stilstaan en doorgaan!
En blij toe! De bustour was echt de moeite waard. Werkelijk waar heel London door gegaan. En het weer wat prachtig! We konden lekker in het open gedeelte van de bus zitten. Heerlijk! Leuk om eens in zo'n typisch Engelse bus te zitten. ^_^
En wij dachten dat we al veel van de stad gezien hadden. Niet dus! Je kijkt echt je ogen uit.
Na deze tour hadden we weer vrije tijd. Nog wat door de stad gelopen en verder lekker rustig aan gedaan op de kamer. Lekker even onder de douche gesprongen want die was ook niet verkeerd. Lekker ruim en een regendouche.
Daarna was het alweer tijd voor het avondeten. Op naar Bella Italia! Erg lekker! Maar wel veel! We zaten allemaal bommetje vol!
Na het eten was het tijd om naar het theater te gaan. Wat een gave voorstelling!
En dat was hij ook! De tweede ochtend begon goed en deze keer ging ik mee naar de ontbijtzaal. Toch een stuk gezelliger!
Na het ontbijt moesten we de koffer helemaal in gaan pakken en lang zaam aan uit gaan checken. Gelukkig mochten de koffers in het hotel blijven want we zouden immers pas rond kwart voor 3 uit London vertrekken.
Kay en ik hadden nog steeds the london eye in gedachte en dat idee lieten we niet los. We moesten het proberen! De weg er naartoe was al een stuk rustiger dan de dagen ervoor. Het was duidelijk dat het weekend voorbij was. Dat beloofde in ieder geval goeds.
En we hadden inderdaad het grote geluk dat er nog nauwelijks iets van een rij te zien was. Dus snel tickets gaan halen en binnen een half uur zaten we in the london eye. We hadden dit echt niet willen missen. Wow wat een uitzicht!
Nu stond ons nog maar 1 ding te wachten. De primark vinden! He! Een primark in London kunnen we niet zomaar negeren! En stiekem waren we beide enorm blij dat we ons dan nog even konden omkleden want deze ochtend was zo benauwd dat we ons alweer helemaal vies voelden aan het einde van de ochtend. Dus hup de primark in en shoppen maar! Wow! Wat groot! En wat goedkoop. Beide slagen we en gaan opzoek naar een toilet om ons daar even om te kleden.
Dat doet een mens goed haha. Niks erger dan je smerig voelen en dan geen kans meer hebben om je om te kleden. Zo konden we uiteindelijk fris en fruitig in het park gaan zitten met een flink stokbroodje ham/kaas. En daar hebben we gezeten totdat het tijd was om richting het hotel te gaan en aan onze terugreis te beginnen!
Om kwart voor 3 vertrokken we met de bus naar het station! Op naar de eurostar en op naar Nederland! Tegen de tijd dat we aan de laatste busreis begonnen was iedereen behoorlijk gaar en werd het steeds rustiger. We werden nog getrakteerd op een gigantisch mooie zonsondergang! Wat een afsluiter van een geweldig weekend! Een weekend dat niemand van het gezelschap zal vergeten (gok ik)!
Ik wil dan ook kessels automobielen enorm bedanken voor deze gigantisch gave ervaring!
En hoewel het officieel niet zo was, was het ook een beetje een kers op de taart voor Kay en mij. Een mooie gelegenheid om onze verloving te vieren.
We hebben genoten!
Iedereen die mee was bedankt! Het was erg gezellig!
vrijdag 30 mei 2014
Once upon a time
Ik spring even terug in de tijd. Hoe leerden Kay en ik elkaar nou echt kennen? Wat hield ons bezig? En wat is er allemaal gebeurd?
Once upon a time...
...Ooit leerden wij elkaar kennen in groep 3 van de basisschool.
Hij het schattig en ielig ventje met een ontzettend lief rond brilletje. Jonge Kay.
Ik het verlegen en hoogblonde meisje met een ontzettend wit snoetje. Jonge Tanja.
Contact tussen ons was er niet. Jongens en meiden gaat buiten schooltijd toch niet met elkaar om? Yuk! Echt niet! ;-) Hij zijn vriendjes, ik mijn vriendinnetjes.
2 Jaar gingen voorbij. We gingen van juf Riek naar Meneer Aerts. Wat een vooruitgang. :-P
Kay en ik waren nog steeds niet meer dan klasgenootjes. We deelden een klassenfoto (met nog zo'n 25 andere kinderen) maar dat was het dan ook wel.
Vanaf het moment dat mijn moeder echter op Kyra en Kay ging oppassen moest ik ineens een heel stuk meer met dit jongetje delen. En hoewel dat idee mij vooraf niet aanstond als 8/9-jarige viel het uiteindelijk reuze mee en bleken we de grootste lol te kunnen maken met elkaar.
De meeste tijd brachten we samen door voor (achter) de super nintendo. Kay speelde donkey kong en ik keek toe. Dag na dag, week na week.
En ondertussen hadden zowel Kay als ik een zus die ons maar wat graag deden plagen. Jaja Kyra en Inge waren een goed team. ^_^
Kay en ik herinneren ons beide nog heel goed hoe we samen in het kattenhok in onze garage opgesloten (!!!) werden door onze geliefde zusters ( :-P ) en er pas uit mochten als we elkaar een kusje gaven.
Toen vonden we dat niet echt leuk maar tegenwoordig denken we er aan terug met een grote grijns.
Je zal maar een oudere zus hebben. (En dat in tweevoud).
Jaren lang brachten we met elkaar door met zn viertjes. Kyra en Kay, Inge en ik. Altijd gezellig.
Tot daar het moment kwam dat oppassen niet meer nodig was. We werden allemaal ouder en de middelbare school was een feit. En dit is het punt dat Kay en ik elkaar uit het oog verloren.
We waren (gok ik) beide 12 jaar toen we elkaar voor het laatst zagen.
Zo'n 12 a 13 jaar lang zagen en hoorden we niks meer van elkaar. Terwijl van beide kanten (blijkt achteraf) geregeld aan elkaar gedacht werd.
'Hoe zal het zijn met...' 'Waar zal hij/zij nu wonen?'
Beide nieuwsgierig maar beide geen stappen ondernemen. Want ja, het is ook al zo lang geleden!
Ik persoonlijk heb als oudere tiener wel eens gefantaseerd over een toekomst met Kay. Was dan nog zelf in gedachte aan het grappen hoe het zou zijn als ik hem op een dag tegen zou komen en we dan samen verder zouden gaan.
Maar deze gedachte werd ook altijd weer weggelachen door mezelf want waar ik ook zocht op internet -Kay Princen- was onvindbaar.
Zijn zus Kyra kon ik echter wel vinden maar vond het raar om haar te benaderen. Wat zouden ze wel niet denken en wie weet wilde Kay geen contact meer.
Dus nee, toch maar niet.
En zo gingen er wederom jaren voorbij. TOTDAT facebook!
Lang leven facebook!
Ik weet het nog goed. Het was eind december 2012.
Ik vond Kay! Maar tjee...wow...een volwassen Kay. MET baard. WTF?!
Enige tijd staarde ik naar zijn foto. Damn! Das vreemd. :-P
Ik twijfelde nog steeds wat ik moest doen. Wel of niet een volgverzoek sturen.
WEL - NIET - WEL - NIET - WEL - NIET
Ik heb een half uur wat lopen ijsberen. Het pijltje van de muis op de button. Klaar om te klikken. En na dat half uur heb ik serieus een ram op mijn mousepad gegeven. *bloos*
Wie niet waagt, die niet wint...Toch?
In het ergste geval zou hij me glashard negeren.
Dat gebeurde niet. In tegendeel. Contact werd weer gelegd, de eerste date volgde al vrij snel en wat was het bijzonder om voor het eerst in 12 jaar oog in oog te staan met de volwassen versies van elkaar.
In februari van 2013 was onze relatie een feit, in mei verhuisde Kay terug naar Roermond, in september konden we eindelijk officieel gaan samenwonen en dit jaar hebben we ons op 28 mei verloofd!
Onze geschiedenis begon op de basisschool en met een overdosis aan donkey kong ^_^ en we zijn nu beland op het punt waarop we 27 en 26 jaar zijn en volgend jaar in het huwelijksbootje zullen stappen.
Who would have thought zo'n 20 jaar geleden!
Verder worden we oom en tante van een (ongetwijfeld) prachtig kindje. Een neefje of nichtje. Hoe bijzonder! Kyra is nu zo'n 13,5e week zwanger.
Het blijft allemaal zo ontzettend bijzonder en ik kon niet gelukkiger zijn dan wat ik nu ben.
Niet veel mensen kunnen zo ver terug gaan in de tijd. Een tijd die ze samen met de liefde van hun leven hebben mogen delen.
Kay en ik kunnen letterlijk gesprekken voeren waar 'weet je nog toen...' de hoofdrol in speelt. We delen een verleden. Maar we delen ook het heden en de toekomst zal daar geen uitzondering op zijn!
Once upon a time...
...Ooit leerden wij elkaar kennen in groep 3 van de basisschool.
Hij het schattig en ielig ventje met een ontzettend lief rond brilletje. Jonge Kay.
Ik het verlegen en hoogblonde meisje met een ontzettend wit snoetje. Jonge Tanja.
Contact tussen ons was er niet. Jongens en meiden gaat buiten schooltijd toch niet met elkaar om? Yuk! Echt niet! ;-) Hij zijn vriendjes, ik mijn vriendinnetjes.
2 Jaar gingen voorbij. We gingen van juf Riek naar Meneer Aerts. Wat een vooruitgang. :-P
Kay en ik waren nog steeds niet meer dan klasgenootjes. We deelden een klassenfoto (met nog zo'n 25 andere kinderen) maar dat was het dan ook wel.
Vanaf het moment dat mijn moeder echter op Kyra en Kay ging oppassen moest ik ineens een heel stuk meer met dit jongetje delen. En hoewel dat idee mij vooraf niet aanstond als 8/9-jarige viel het uiteindelijk reuze mee en bleken we de grootste lol te kunnen maken met elkaar.
De meeste tijd brachten we samen door voor (achter) de super nintendo. Kay speelde donkey kong en ik keek toe. Dag na dag, week na week.
En ondertussen hadden zowel Kay als ik een zus die ons maar wat graag deden plagen. Jaja Kyra en Inge waren een goed team. ^_^
Kay en ik herinneren ons beide nog heel goed hoe we samen in het kattenhok in onze garage opgesloten (!!!) werden door onze geliefde zusters ( :-P ) en er pas uit mochten als we elkaar een kusje gaven.
Toen vonden we dat niet echt leuk maar tegenwoordig denken we er aan terug met een grote grijns.
Je zal maar een oudere zus hebben. (En dat in tweevoud).
Jaren lang brachten we met elkaar door met zn viertjes. Kyra en Kay, Inge en ik. Altijd gezellig.
Tot daar het moment kwam dat oppassen niet meer nodig was. We werden allemaal ouder en de middelbare school was een feit. En dit is het punt dat Kay en ik elkaar uit het oog verloren.
We waren (gok ik) beide 12 jaar toen we elkaar voor het laatst zagen.
Zo'n 12 a 13 jaar lang zagen en hoorden we niks meer van elkaar. Terwijl van beide kanten (blijkt achteraf) geregeld aan elkaar gedacht werd.
'Hoe zal het zijn met...' 'Waar zal hij/zij nu wonen?'
Beide nieuwsgierig maar beide geen stappen ondernemen. Want ja, het is ook al zo lang geleden!
Ik persoonlijk heb als oudere tiener wel eens gefantaseerd over een toekomst met Kay. Was dan nog zelf in gedachte aan het grappen hoe het zou zijn als ik hem op een dag tegen zou komen en we dan samen verder zouden gaan.
Maar deze gedachte werd ook altijd weer weggelachen door mezelf want waar ik ook zocht op internet -Kay Princen- was onvindbaar.
Zijn zus Kyra kon ik echter wel vinden maar vond het raar om haar te benaderen. Wat zouden ze wel niet denken en wie weet wilde Kay geen contact meer.
Dus nee, toch maar niet.
En zo gingen er wederom jaren voorbij. TOTDAT facebook!
Lang leven facebook!
Ik weet het nog goed. Het was eind december 2012.
Ik vond Kay! Maar tjee...wow...een volwassen Kay. MET baard. WTF?!
Enige tijd staarde ik naar zijn foto. Damn! Das vreemd. :-P
Ik twijfelde nog steeds wat ik moest doen. Wel of niet een volgverzoek sturen.
WEL - NIET - WEL - NIET - WEL - NIET
Ik heb een half uur wat lopen ijsberen. Het pijltje van de muis op de button. Klaar om te klikken. En na dat half uur heb ik serieus een ram op mijn mousepad gegeven. *bloos*
Wie niet waagt, die niet wint...Toch?
In het ergste geval zou hij me glashard negeren.
Dat gebeurde niet. In tegendeel. Contact werd weer gelegd, de eerste date volgde al vrij snel en wat was het bijzonder om voor het eerst in 12 jaar oog in oog te staan met de volwassen versies van elkaar.
In februari van 2013 was onze relatie een feit, in mei verhuisde Kay terug naar Roermond, in september konden we eindelijk officieel gaan samenwonen en dit jaar hebben we ons op 28 mei verloofd!
Onze geschiedenis begon op de basisschool en met een overdosis aan donkey kong ^_^ en we zijn nu beland op het punt waarop we 27 en 26 jaar zijn en volgend jaar in het huwelijksbootje zullen stappen.
Who would have thought zo'n 20 jaar geleden!
Verder worden we oom en tante van een (ongetwijfeld) prachtig kindje. Een neefje of nichtje. Hoe bijzonder! Kyra is nu zo'n 13,5e week zwanger.
Het blijft allemaal zo ontzettend bijzonder en ik kon niet gelukkiger zijn dan wat ik nu ben.
Niet veel mensen kunnen zo ver terug gaan in de tijd. Een tijd die ze samen met de liefde van hun leven hebben mogen delen.
Kay en ik kunnen letterlijk gesprekken voeren waar 'weet je nog toen...' de hoofdrol in speelt. We delen een verleden. Maar we delen ook het heden en de toekomst zal daar geen uitzondering op zijn!
donderdag 29 mei 2014
Oja *lampje* bloggen
Ik zou haast vergeten dat ik ooit, in een iets grijzig verleden, veel schreef. Helaas was ik het even kwijt en leed ik zogezegd aan het bekende 'writers-block'.
Soms wil het gewoon echt niet je vingers uitkomen en leid dat tot grote frustratie. Want eerder lukte het toch wel? Dus dan krijg het je het welbekende LAAT OOK MAAR!
Datzelfde probleem ervaar ik met tekenen trouwens. Ik ben geen 'artist' maar ik weet dat ik het wel een beetje in me heb. Althans ooit in een redelijk grijs verleden toverde ik zo een aantal mooie tekeningen uit een simpel grijs potloodje.
2 Dingen waar ik met hart en ziel aan kon werken maar die me beide tijdelijk ontnomen werden.
Totdat mijn schoonvader gister ineens over mijn blog sprak. En ik zo'n 'verrek ja!' momentje had. En dat Kay in mijn tekenbox een tekening van een uiltje zag en vroeg 'hej! Ben je weer aan het tekenen?!'
Waarop ik (helaas) moest antwoorden dat dat uiltje al van een hele tijd geleden is maar toevallig bovenop is komen te liggen nadat ik een deel van de bende van 5 van Sam en Erik kleurspulletjes heb gegeven toen ze hier waren.
Soms kun je iets waarin je veel tijd stak 'ineens' niet meer. Wellicht dat daar deels ook mijn perfectionisme ligt. En de drang om steeds beter te moeten zijn en daardoor de lat te hoog leggen.
Wat natuurlijk jammer is want daardoor verpest ik het voor mezelf.
Ik hoef niet perfect te zijn. Ben ik niet, was ik niet en zal ik ook nooit worden.
Vandaar dat ik langzaam aan maar weer eens een beginnetje gaan maken. En wel met deze blog.
Want tussen alle blogs die tot nu toe hier verschenen zijn en die toch wel veel van de gebeurtenissen in ons leventje vrijgeven kan ik 28-05-2014 natuurlijk niet zomaar ongeschreven voorbij laten gaan.
Een dag die voor mij niet anders zou worden als elke doordeweekse dag. Maar had ik dat even goed mis. ;-)
De middag waarop Kay voor mij op zijn knieen ging en me DE vraag stelde waar ik zonder twijfel volmondig JA op kon antwoorden.
Een vraag (en antwoord) die ons vanaf dat moment verloofd maakte. En die het begin zou zijn van een mooi (dik) jaar van voorbereidingen.
Er zal veel op ons pad komen, er zal veel geregeld moeten worden. Maar we kijken er naar uit. Globaal hebben we natuurlijk wel een beeld voor ons. Wat we graag willen en wat absoluut niet. Maar dat komt met de tijd allemaal! Voor nu even is het vooral genieten. Genieten van het idee. En genieten van de herinnering aan gister. Want wat was het bijzonder!
Ik straal nog steeds en blijf dat nog wel even doen.
Volgend jaar gaan we trouwen! TROUWEN!
En morgen? Wie weet duik ik morgen mijn box met tekenspulletjes weer eens in.
Soms wil het gewoon echt niet je vingers uitkomen en leid dat tot grote frustratie. Want eerder lukte het toch wel? Dus dan krijg het je het welbekende LAAT OOK MAAR!
Datzelfde probleem ervaar ik met tekenen trouwens. Ik ben geen 'artist' maar ik weet dat ik het wel een beetje in me heb. Althans ooit in een redelijk grijs verleden toverde ik zo een aantal mooie tekeningen uit een simpel grijs potloodje.
2 Dingen waar ik met hart en ziel aan kon werken maar die me beide tijdelijk ontnomen werden.
Totdat mijn schoonvader gister ineens over mijn blog sprak. En ik zo'n 'verrek ja!' momentje had. En dat Kay in mijn tekenbox een tekening van een uiltje zag en vroeg 'hej! Ben je weer aan het tekenen?!'
Waarop ik (helaas) moest antwoorden dat dat uiltje al van een hele tijd geleden is maar toevallig bovenop is komen te liggen nadat ik een deel van de bende van 5 van Sam en Erik kleurspulletjes heb gegeven toen ze hier waren.
Soms kun je iets waarin je veel tijd stak 'ineens' niet meer. Wellicht dat daar deels ook mijn perfectionisme ligt. En de drang om steeds beter te moeten zijn en daardoor de lat te hoog leggen.
Wat natuurlijk jammer is want daardoor verpest ik het voor mezelf.
Ik hoef niet perfect te zijn. Ben ik niet, was ik niet en zal ik ook nooit worden.
Vandaar dat ik langzaam aan maar weer eens een beginnetje gaan maken. En wel met deze blog.
Want tussen alle blogs die tot nu toe hier verschenen zijn en die toch wel veel van de gebeurtenissen in ons leventje vrijgeven kan ik 28-05-2014 natuurlijk niet zomaar ongeschreven voorbij laten gaan.
Een dag die voor mij niet anders zou worden als elke doordeweekse dag. Maar had ik dat even goed mis. ;-)
De middag waarop Kay voor mij op zijn knieen ging en me DE vraag stelde waar ik zonder twijfel volmondig JA op kon antwoorden.
Een vraag (en antwoord) die ons vanaf dat moment verloofd maakte. En die het begin zou zijn van een mooi (dik) jaar van voorbereidingen.
Er zal veel op ons pad komen, er zal veel geregeld moeten worden. Maar we kijken er naar uit. Globaal hebben we natuurlijk wel een beeld voor ons. Wat we graag willen en wat absoluut niet. Maar dat komt met de tijd allemaal! Voor nu even is het vooral genieten. Genieten van het idee. En genieten van de herinnering aan gister. Want wat was het bijzonder!
Ik straal nog steeds en blijf dat nog wel even doen.
Volgend jaar gaan we trouwen! TROUWEN!
En morgen? Wie weet duik ik morgen mijn box met tekenspulletjes weer eens in.
donderdag 10 april 2014
Updeetje
Daar zit ik dan. In mijn eentje op de bank. 10 voor 2 's middags op deze donderdag. Links van me ligt een fleecedeken helemaal verfrommeld. Daarnaast (op de grond) ligt Quinn met zn kontje in de lucht op zijn bot te knagen. (Dacht dat dat de speelhouding was?!) Het ziet er aardig comfortabel uit. Zal dus wel gewoon lekker liggen. Voor Quinn ligt de grijze handdoek. Net zo verfrommeld als de fleecedeken. Ik heb wel zo'n vermoeden door wie dat komt. Aan mijn rechterkant ligt ook een handdoek. Eentje met een kat er op. Die kocht ik JAREN geleden in Blanes. Heeft al maanden onder het kleine witte tafeltje gelegen zodat Quinns balletje er niet onder zou rollen en wij 10x op de knieeen konden gaan zitten om het er weer onderuit te halen. *Zucht*
Je hebt niet eens 3x nodig om te raden waarom die handdoek daar ligt en wie daar verantwoordelijk voor is.
Quinn is er een rotzooi van aan het maken. Maar ik vind het niet erg. Een huis mag in geleefd worden toch? En afgezien daarvan ben ik wat energielevel betreft nog niet heel veel waard dus ben nu nog even liever lui dan moe. Hej ik ben in ieder geval eerlijk. ;-)
Hier gaat alles zijn gangetje verder. Het is even wennen nu Kay weer fulltime aan het werk is en het huis daardoor een heeeeeeeel stuk leger is. Vorige week had ik het er wel moeilijk mee hoor. Kon mijn draai totaal niet vinden. Dag 1 ging prima. Dag 2 een stuk minder. Mijn hemel ik was even vergeten hoe alleen zijn ook alweer voelt.
Het bracht even herinneringen terug waar ik juist liever niet aan terug dacht. Maar ik wist mezelf aardig snel weer naar de realiteit te brengen. Dat mijn leven nu in de verste verte niet lijkt op mijn leven van een dik jaar terug! Ik ben veel sterker now a days.
Ik begin zowaar een toekomst voor mij te zien in plaats van een verleden.
Zo af en toe is het best leuk om over 'later' na te denken. Tijd gaat snel, veel dingen veranderen. Als iemand mij in 2011 had verteld hoe mijn leven er in 2014 uit zou zien had ik diegene heel hard uitgelachen.
Ik heb Kay, samen hebben wij Quinn en een leuk appartementje en een aantal mooie dromen die we ooit, het zij op kort termijn of over een tijd pas, waar gaan maken.
Ik ben gelukkig. Ik zou echt werkelijk waar geen ander leven willen hebben dan het leven wat ik nu heb. Soms ben ik iets TE enthousiast en loop ik te hard van stapel. Maar ik zie niet in waarom daar iets mis mee zou zijn. Het is niet erg om iets heel graag te willen. Het houd je dromen levendig.
Tijd om deze blog af te gaan sluiten en lekker naar buiten te gaan met ons ventje. De zon schijnt. In de verte ziet mijn oog echter een aantal hele smerige wolken. Mocht daar nog wat uit gaan komen ben ik dat tenminste voor geweest. Zonnestraaltjes, here we come!
Je hebt niet eens 3x nodig om te raden waarom die handdoek daar ligt en wie daar verantwoordelijk voor is.
Quinn is er een rotzooi van aan het maken. Maar ik vind het niet erg. Een huis mag in geleefd worden toch? En afgezien daarvan ben ik wat energielevel betreft nog niet heel veel waard dus ben nu nog even liever lui dan moe. Hej ik ben in ieder geval eerlijk. ;-)
Hier gaat alles zijn gangetje verder. Het is even wennen nu Kay weer fulltime aan het werk is en het huis daardoor een heeeeeeeel stuk leger is. Vorige week had ik het er wel moeilijk mee hoor. Kon mijn draai totaal niet vinden. Dag 1 ging prima. Dag 2 een stuk minder. Mijn hemel ik was even vergeten hoe alleen zijn ook alweer voelt.
Het bracht even herinneringen terug waar ik juist liever niet aan terug dacht. Maar ik wist mezelf aardig snel weer naar de realiteit te brengen. Dat mijn leven nu in de verste verte niet lijkt op mijn leven van een dik jaar terug! Ik ben veel sterker now a days.
Ik begin zowaar een toekomst voor mij te zien in plaats van een verleden.
Zo af en toe is het best leuk om over 'later' na te denken. Tijd gaat snel, veel dingen veranderen. Als iemand mij in 2011 had verteld hoe mijn leven er in 2014 uit zou zien had ik diegene heel hard uitgelachen.
Ik heb Kay, samen hebben wij Quinn en een leuk appartementje en een aantal mooie dromen die we ooit, het zij op kort termijn of over een tijd pas, waar gaan maken.
Ik ben gelukkig. Ik zou echt werkelijk waar geen ander leven willen hebben dan het leven wat ik nu heb. Soms ben ik iets TE enthousiast en loop ik te hard van stapel. Maar ik zie niet in waarom daar iets mis mee zou zijn. Het is niet erg om iets heel graag te willen. Het houd je dromen levendig.
Tijd om deze blog af te gaan sluiten en lekker naar buiten te gaan met ons ventje. De zon schijnt. In de verte ziet mijn oog echter een aantal hele smerige wolken. Mocht daar nog wat uit gaan komen ben ik dat tenminste voor geweest. Zonnestraaltjes, here we come!
Abonneren op:
Posts (Atom)