Ik heb er eigenlijk nooit echt veel over gezegd. Omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Maar waarom zou ik mn hart niet gewoon eens luchten!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten