Trots!

Een term die nog niet echt tot mij door wil dringen. Een woord die ik te weinig toelaat in mijn leven.
Wat is trots eigenlijk?
Laat ik de definitie ervan eens geven: gevoel waardoor je wil laten zien dat je iets goed hebt gedaan of iets moois hebt
Het moge duidelijk zijn dat 'trots' een positiefs iets is. Waarom laat ik het dan niet toe bij mezelf?
Vaak genoeg hoor of lees ik dat andere mensen trots op me zijn.
Ik heb veel lieve mensen om me heen. Die er voor mij staan. Omdat ik het zou verdienen. En ik ben heel eerlijk als ik zeg dat ik extreem bescheiden ben. Ik ben absoluut geen visser naar complimentjes. Verre van. Ik vind het echt heel moeilijk te geloven dat mensen trots op mij kunnen zijn.
Maar het voelt wel goed!
Zoals ik vandaag al een keer op twitter gooide, het zijn van die kleine gebaren die tonen dat er echt sprake is van trots. Het is die ene hand op je schouder, die ene arm om je nek, dat ene compliment of de meest gemeende glimlach. Het geeft je een warm gevoel en ergens ga je dan beseffen dat het misschien echt zo is.
Mensen die mij kennen en mensen die mijn blogs gevolgd hebben weten hoe mijn leven in elkaar steekt. Al 2 jaar lang vecht ik tegen een hoop gebeurtenissen, emoties en angsten.
Voor mijn gevoel heb ik totaal geen adempauze gehad en alles wat sinds 2010 gebeurd is tot aan het moment dat ik dit nu typ, spookt nog altijd door mijn hoofd. Het vreet echt dagelijks al mijn energie op. Slaap ik periodes slecht dan kun je er 100% zeker van zijn dat ik weer instort.
Ben daardoor enorm veranderd en niet ten positieve. Ik heb heel wat mensen pijn gedaan.
Hoewel ik het behulpzame en betrouwbare type ben en altijd voor iedereen klaar sta en mezelf daarmee geregeld enorm tekort gedaan heb besef ik nu al te goed dat dat ook een keerzijde heeft gehad.
Ik ben kwetsbaar. Maar ik ben ook sterk. En vandaag heb ik een aantal hele grote noodzakelijke stappen voor mijn toekomst gezet.
Ik kan het niet alleen maar uiteindelijk ben ik wel degene die het gedaan heeft. Vandaag heb ik 2 deuren geopend. Die al te lang gesloten waren. Puur uit angst. Mijn eigen angst.
Ik heb een stok achter de deur nodig, een steuntje in mijn rug. Mij tot iets dwingen heeft geen zin. Ga je eisen dat ik iets doe dan kan ik je bij voorbaat al zeggen dat je geen succes zal hebben.
Maar ben je degene die me achteraf opvangt en me die knuffel, dat schouderklopje of compliment geeft dan heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aan kan.
Vanaf volgende week zijn zowel mijn uitkering als mijn psychische hulp geregeld. 2 Taken waar ik al maanden tegenaan hik. Het lijkt zoiets simpels maar voor mij zijn het 2 enorme drempels geweest. Het begin is gemaakt!
En zolang ik weet wie er achter mij staan en mij stap voor stap met kleine duwtjes de goede kant op dirigeren dan weet ik zeker dat het met mij uiteindelijk wel goed komt.
Het word tijd dat ik dingen ga verwerken. Voordat ze mij breken. En met het overwinnen van vandaag weet ik zeker dat ik een aantal zeer belangrijke stappen heb genomen.
En sinds vandaag kan ik eindelijk zeggen dat ik

TROTS

op mezelf ben!

Memories...love, laughter and happiness

Lieve opa!!!

Gister schreef ik een gedichtje over het afscheid dat we moesten nemen.
Het schrijven ervan heeft me veel gedaan. Dikke tranen.
Vannacht kon ik niet slapen en spookte er vanalles door mijn hoofd.
Leuke woordkeuze he ;-) Maar het kwam door iets wat Sam me zei eerder die avond.
'Opa zou niet willen dat jij je mooie koppie zo zou laten hangen'
En weet je...dat is ook zo! De pijn en verdriet is er!
Die kan ik niet negeren. Met geen mogelijkheid. Dat ik al dagen de
zenuwen heb is ook niet voor niets. Dat ik nu, as we speak, de
bibberitus heb is ook een feit. Allemaal emoties.
10 Oktober komt steeds dichter bij en nu kan ik me rot voelen met de
pijn die ik toch al voel of ik probeer de pijn te verzachten door
mooie dingen te herinneren.
En geen idee hoe ik het deed maar vannacht, op het meest belachelijke
tijdstip, schudde ik weer een aantal mooie woorden uit mijn mouwen (die
ik niet had, maar dat terzijde)...
Ben uit bed gesprongen, heb mn schrijfblok en pen gegrepen en dit
is het resultaat! Net voor jou uitgetypt, tot deze mooie blog!
En wederom tranen, het zit me enorm hoog maar jij bent me die tranen
meer dan waard!
Opa, ook deze is voor jou! Dikke zoen!

Vandaag een gedicht zonder pijn!
Eentje terug in de tijd, vol met herinnering
Want naast het hedendaagse gemis blijven die hoe dan ook fijn
Kijk opa, ik straal, glimlach en doe mijn ding!

24 Mooie jaren mocht ik je kleindochter zijn
Ik maak even de eerste sprong terug in de tijd
De tijd van onbezorgdheid en ontzettend veel gein
Maar ook de tijd van veel gezelligheid

Laat ik beginnen bij de eerste 10 jaar
En ik herinner je 'losse-enge-klapperende kunstgebit' met vlagen
Lach maar :-P Jullie, Inge en jij, hadden het mooi voor elkaar
Wat een lol, kleine Tanja plagen!

Kleine Tanja, die met zuslief graag bij opa en oma ging logeren
Bij ieder bezoek doen alsof we in slaap waren gevallen net voor vertrek
Maar dat dus telkens weer mislukte, al die keren!
Mam en pap hadden ons wel door dus wie hielden we nou voor de gek?

En boos als we dan toch mee terug naar huis moesten gaan
Nog met één laatste wanhopige blik naar jou toegekeerd
Maar ook jij kon deze discussie met geen mogelijkheid aan
'Helaas lieverds, opa heeft het echt geprobeerd'

Opa, je was een man met humor, echt niet te missen
Die brede glimlach en twinkle-ogen die nooit deden zwijgen
Wie hield je nou weer voor de gek? Het was altijd gissen!
Je kon ALTIJD de hele familie aan het lachen krijgen!

Trots dat je was op alle kleinkinderen, en hoe!
Dat schoof je niet onder banken en stoelen hoor
Zoveel warmte en liefde naar één ieder toe
Daar deed je dan ook echt alles voor

Altijd stond opa voor ons klaar
Konden wanneer dan ook op hem rekenen
Was hij nodig? Dan was hij daar
Kon dan veel voor ons betekenen!

Soms lekker samenspannen tegen mam en pap, wat een lol
Oma vond dat niet grappig, dat kon je niet maken
Maar jij liet je dan niet kennen en bleef in die, voor ons, heldenrol
En kon dan soms wel wat heisa veroorzaken

Maar nooit zo dat het uitliep, het moest wel leuk blijven
En leuk was het! Je maakten ons vaak aan het stralen
Ook nu zit ik met een grijns dit allemaal te schrijven
En zijn mn gedachtes heel veel af aan het dwalen

Bij feestjes bijvoorbeeld! Daar was vroeg weggaan echt niet toegestaan
Als door een heel groot wonder...
...Vulden glazan drank zich altijd vanzelf aan
Opa, jij wist dan natuurlijk -met een grote grijns- van niks, hoe bijzonder ;-)

En zo zijn er nog veel meer herinneringen ook van de laatste jaren
Toen wisten we nog niet dat het zo snel voorbij kon zijn
Maar die op hun beurt ook zo ontzettend mooi waren
En die we koesteren met heel ons hart en dat voelt fijn!

Het 50-jarig huwelijksfeest is één daarvan
En ook het familieweekend in Spa, opa straalde als de zon
En de geboorte van Rosa, kleinkind nr 7, dan?
Die haar 1e verjaardag gelukkig nog met opa vieren kon!

En in die 24 jaar is echt nog wel meer gebeurd
Teveel om allemaal op te noemen moet je weten
Maar lieve opa niet getreurd
Ze zitten allemaal in mijn hoofd en hart en ik zal ze nooit vergeten

Je bent er nu niet meer en ik mis je enorm
Wij hadden, met alle kleinkinderen geen lievere opa kunnen wensen
Bij die gedachte gaat de zon wel schijnen en verjaagt ze de storm
En tovert een glimlach op het gezicht van vele mensen

 

 

 

 

Het voelt nog als de dag van gister...

10-10-2011 / 10-10-2012

Wat gaat een jaar toch snel
Emotioneel gezien doet het me nog net zoveel als toen
Als het kon dan wist ik het ook echt wel
Dan bracht ik je terug en gaf ik je een dikke zoen!

Door een ware hel ben jij gegaan
10 Maanden lang een strijd gestreden
Niet 1 dag sinds die tijd dat ik er niet bij stil heb gestaan
Hoeveel jij in al die maanden hebt geleden

Ongeacht al jouw verdriet en pijn
En het onvermijddelijk naderende afscheid
Wilde jij zo lang mogelijk bij ons zijn
Alles voor zoveel mogelijk kostbare tijd

Het was pijnlijk om te beleven
Langzaam zagen we je wegkwijnen
Maar jij wilde niet zomaar opgeven
Langzaam zagen we het leven uit je verdwijnen

Tot de laatste week, als een ware leeuw, gevochten
Het afscheid stond er nu echt aan te komen, het was een feit
Steun en kracht is wat wij, de hele familie, bij elkaar zochten
Jij vond je rust op 10-10-2011, eindelijk een eind aan die oneerlijke strijd

Als een ware held, zoveel respect heb ik voor jou
Je bent en blijft mijn voorbeeld
En weet dat ik nog steeds heel veel van je hou
En dat die gedachte mijn wond ooit wel heelt

In mijn hart is waar jij altijd bent
Ook al ben je voorgoed uit het zicht
Er komt een tijd dat dat wel went
Al schrijf ik nog 100x voor jou een gedicht

Dit is een hele zware week, ik had het al verwacht
Het gemis is normaal al groot maar nu extreem, het blijft onaanvaardbaar
Vanmorgen wees Tam mij ergens op en dat heeft mn verdriet al wat verzacht
Zij maakte deze bewerking onder dit gedicht, ik was flabbergasted, echt waar!

Tam ken ik nu een paar jaar, een echte steun voor elkaar tot in het heden
Dierbare vriendschap, een band zo groot, die zal blijven
En toen, haar vader en mijn opa, beide op 10 oktober overleden
Iets wat ons nog dichter naar elkaar zou drijven!

Het doet mij zo enorm goed
Ookal rollen de tranen nu alweer over mijn wangen
Deze week, het is toch iets waar ik doorheen moet
Op dit moment is steun, een gebaar, een knuffel, het enige waarnaar ik doe verlangen

Lieve opa, waar je ook bent
Ik mis je, meer dan deze woorden kunnen zeggen
Maar ik weet dat jij mij als geen ander kent
En ik jou niks hoef uit te leggen

Till the day we meet again
In my heart is where I'll keep you friend
<3