Mijn weerstand vond dat vast wel fijn en ik? Ik bekommerde me er niet om.
Maar nu! Potjandorie, NU is het wel even anders.
In Juni ben ik weer begonnen op een peuterspeelzaal. En die eerste maanden was er eigenlijk niks aan de hand. Je zit nog in de zomermaanden en de kids zijn kerngezond.
Tot de herfst en winter in zicht komen. Mijn hemel ik heb nog nooit zoveel snot en speeksel rond zien vliegen. Nee met smetvrees hoef je dit beroep niet te kiezen.
Hoezeer ik mijn handen ook blijf wassen op zo'n ochtend het virus heeft me al een paar keer weten te vinden. Ik geloof helemaal in hygiene maar zodra snotterbellen gaan bungeejumpen weet je al hoe laat het is!
Veel kindjes hebben al door dat de hand voor de mond houden wel zo netjes is. Maar zitten, uiteraard, vervolgens met diezelfde hand aan een puzzeltje.
En hop daar komt weer een snotterbel om het hoekje kijken.
Ik spring op om een papieren zakdoekje te halen en roep nog 'zakdoekje komt er aan!' maar soms zijn ze je gewoon te snel af. Want hej een arm of mouw werkt toch ook!
Ik zucht, sluit mn ogen een keer en onderdruk een glimlach. Tja zo waren wij zelf vroeger toch ook?!
Oh en dan heb ik het nog niet eens gehad over alles wat in de mondjes verdwijnt!
Soms vraag je je af wat (en OF) de kids wel ontbeten hebben die ochtend! ;-)
Het is soms maar goed dat de kinderen zelf niet beseffen wat ze in hun mondjes stoppen. Heb je zo'n dokterskoffertje met een stethoscoop. De ene stopt ze in de oren en luistert, zoals het hoort, naar je hart en voor je het in de gaten hebt loopt vervolgens 5 minuten later een andere ukkepuk met dat ding in zn mond. *Relax Tanja, niet teveel bij stilstaan*
Het blijft een wonderlijk wereldje. Werken met kinderen. En uiteraard kun je gewoon alle hygiene voorschriften naleven. Doe ik dan ook wel maar compleet virus-veilig word je never nooit niet!!
Op zo'n ochtend grijpen gemiddeld 10 kinderhandjes een keer mijn hand. Ik denk dat ik niet wil weten wat er dan vervolgens aan mij vastkleeft. En als je op 14 tot 16 kinderen let kun je ook niet aan het wassen blijven. Dus tja...ik denk dat ik mijn lot maar gewoon moet aanvaarden.
En terwijl ik tijdens het typen van dit stukje al verschillende keren mn neus gesnoten heb besef ik me dat mijn weerstand zwaar op de proef gesteld word.
Zo ben ik TIJDEN niet verkouden geweest en nou heeft er warempel maar heel korte tijd tussen gezeten en hebben die rot virusjes me alweer gevonden! (Waarom zijn ze er ook in zoveel varianten?)
Gelukkig voel ik me deze keer wel minder belabberd als de keer ervoor. Zal mijn weerstand daar dan enigzins de oorzaak van zijn?
Ik zei net al tegen Yvonne dat als mijn weerstand kon praten ie gegarandeerd heel verontwaardigd zou zijn! Me boos aan zou kijken en zou zeggen: 'WAAAAAAAAAAAAAT doe je me aan?!'
Ik proest nog even door en hoop maar dat het niet te lang duurt.
Binnenkort word een heel lief klein ventje geboren en die wil ik wel kunnen knuffelen! En dat gaan we niet doen als mijn snotterbellen ook geneigd zijn te gaan bungeejumpen. Al laat ik het niet zo ver komen hoor! ;-) Lang leven de papieren zakdoekjes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten