En dan doel ik niet op dat blonde koppie van mij. Het is datgene wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is maar waarvan ik wel degelijk merk dat het aanwezig is. Het menselijk brein.
Hoewel ik hoogblond ben en daar de nodige grapjes over bestaan weet ik wel zeker dat ook ik het geluk heb over een grijze massa te beschikken.
Hij werkt prima. Doet wat hij moet doen. Of ist een zij? Nouja ik noem het voor het gemak maar gewoon even 'het'.
HET werkt prima. Wellicht iets te goed zelfs.
Mijn brein heeft een hobby. Mijn brein is van de 'overthinking'...Het draait overuren. Meer overuren dan mij lief is. Het neemt nooit eens een pauze en 's nachts als iedereen hoort te slapen gaat 'het' gewoon door. En als ik niet snel genoeg in slaap donder zal ik dat weten ook!
Het is iets wat mij extreem treitert. Ik kan het een hele tijd aan. Totdat daar weer een moment komt dat het even teveel word.
Een overload aan waarschuwingssignalen worden dan de wereld ingezonden. Het word meteen opgemerkt door de mensen om mij heen!
Ook bij mezelf blijft het niet onopgemerkt. Ik stond al op met een misselijk gevoel. Zo'n onderbuikgevoel die me al meer dan eens heeft gewaarschuwd. En de mascara die momenteel tot aan mn kin zit zegt ook al genoeg. Het feit dat ik de hele dag op 1 boterham heb geleefd is ook niet iets waar ik zelf nou zo trots op ben. Mijn lijf zend momenteel signalen uit. Een waarschuwing.
En ondertussen vervloek ik mezelf heus wel! Waarom laat ik het toe?
'Het' en ik staan lijnrecht tegenover elkaar. Voeren een oorlog met elkaar! Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen dat ik het gerust zo'n drastische benaming durf te geven.
Het is geen onschuldig conflictje meer! Dat is me een tijd terug wel duidelijk geworden toen mijn brein besloot om mij een deel te laten vergeten. Het kreng sloot mij gewoon buiten, heeft mij dik 4 uur van mijn leven ontnomen. Dat doe je niet zomaar. En liet zelfs bij mijn spv'er de alarmbellen af gaan.
Het is niet eerlijk verdeelt eigenlijk. Waarom heeft zo'n grijze blubber (laat ik voor de gein maar gewoon even de draak ermee steken) wel invloed op mij maar is daar vice versa geen sprake van. Waarom moet ik alles maar slikken en accepteren? Tsss!
En zelfs, as we speak, op dit moment kan ik het nog niet fatsoenlijk opbrengen om deze blog te typen. Ik weet perfect wat ik wil schrijven maar word constant afgeleid. Ik betrap mezelf erop maar heb er niks over te zeggen.
En zo zit ik over dit toch wel redelijk kort blogje al extreem lang te doen.
Het menselijk brein is STERK. Ik kan gerust zeggen dat het machtig is! Met je brein kun je veel. Je kan ook veel veroorzaken!
Lees een bijsluiter vol met enge symptomen en met een beetje pech krijg je ze zowat allemaal!
House had er ooit een mooie aflevering van. Een scene in een vliegtuig. Waar één van de passagiers wellicht een gevaarlijk zeer besmettelijk virus had. Voordat house het in de gaten had, leed ineens het halve vliegtuig aan diezelfde ziekte. Toen de beste man symptomen ging verzinnen omdat hij het al lang door had kregen alle patienten één voor één dat symptoom.
Hartstikke verzonnen! Maar het brein heeft dat geweldige vermogen. Het brein kan vrijwel meteen ergens op in spelen zonder dat wij daar zelf invloed op hebben.
Soms komt dat enorm goed uit. Vooral als je geacht word ergens instinctief te handelen. Als er geen tijd om na te denken is. Maar in andere situaties kan het een grote kwelling zijn!
Het is niet gezond om alles maar te overdenken! Sterker nog het kan zelfs gevaarlijk zijn! Maar wat doe je er tegen?!
Ik ben er nog steeds niet achter! Ik weet alleen dat het voor mij echt een probleem is.
Ik beland wederom op een punt van grote wanhoop! Wat wederom resulteerde in een instorting vandaag. En wat voor eentje! Momenteel is de rust ietwat terug. Maar ik ben gesloopt.
En de vraag van mensen om mij heen of ze wat voor mij kunnen doen? Geen idee! Ik weet werkelijk waar zelf niet meer wat voor en achter is en wat zou kunnen helpen. I wish I knew! Tis maar wat proberen en kijken of het helpt.
Tis een hoop aanmodderen en proberen er niet aan onderdoor te gaan.
Het is niet niks! In oorlog met je eigen brein! Alles draait om dat grijze kwabje boven in mijn hoofd. Dat ene grijze kwabje dat mij zoveel ellende heeft bezorgt en nog steeds bezorgt!
En dan krijgt de uitspraak: 'het zit allemaal toch maar tussen je oren' toch wel een andere betekenis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten