Updeetje!

5 voor half 9. Ik stap de wachtkamer in. Ik probeer de deur zachtjes dicht te doen. *BAM*
Natuurlijk! I should have known. Mijn lippen vormen het woordje 'oeps' maar ik spreek het niet hardop uit. Ik kijk de wachtkamer rond. Het was een beste klap maar niemand die er iets om gaf. Die deur is vandaag al vaker hard dicht geklapt denk ik.
Ik gooi een 'goedemorgen' eruit en opeens schieten alle ogen mijn kant op. Logisch natuurlijk maar ergens geeft me dat ook de kriebels. Niet zo naar mij kijken allemaal!
Ik meld mij bij de assistente en ik mag gaan zitten.
Precies om half 9 komt mijn dokter de wachtkamer in. Maar niet om mij te roepen. Maar een meneer die tegenover mij zit. Die nogal strompelt. Duidelijk dat hij veel last heeft van zijn rechterbeen.
Terwijl hij met enige moeite naar de dokter toestrompelt en zijn hand uitsteekt om hem de hand te schudden grinnikt hij een keer en wisselt een bepaalde blik uit met de dokter. Een blik die mij doet vermoeden dat deze man rare fratsen heeft uitgehaald om zo'n pijnlijk been te krijgen. Zal een beste blooper geweest zijn gok ik zo.
Naast die meneer zat een mevrouw. Met ogen die op half 7 hingen. Ze kucht een keer en zucht vervolgens diep. Zo'n ergernis zuchtje. En grijpt vervolgens diep in haar zak om er een grote zakdoek uit te halen. Dat was denk ik al de zoveelste keer dat ze dr neus moest snuiten. Daar kun je ook helemaal kriegelig van worden. Nadat ze voor de zoveelste keer een beste hoestbui laten horen zegt mijn buurvrouw 'zo zo, klinkt niet best!'
De hoestende dame kan een glimlach tevoorschijn toveren en antwoord met 'ik begin het jaar weer op een goede manier!'
Jups HERKENBAAR! Dat heb ik ook een aantal keer gedacht gister en eergister.
Vervolgens word het stil. Erg stil. Iedereen is een beetje in gedachten verzonken. Ik kan het niet laten om me af te vragen hoeveel bacterien er rond zweven in deze ruimte. Alle koppies om mij heen zien er niet al te vrolijk en opgewekt uit. En er word wat afgekucht en geniest. Vervolgens kijk ik de wachtkamer rond, al voor de zoveelste keer. Je moet toch iets he.
Mijn blik blijft ook voor de zoveelste keer bij de kerstboom hangen. Een mooie boom. Neutrale kleuren erin. Niks fels of kitcherigs. Not at all. Maar het is wel een echte boom. En dat snap ik niet.
Je zou maar een allergie hebben. Ga je naar de dokter voor ik weet niet wat en vervolgens krijg je een niesaanval van heb ik me jou daar. Jeukende ogen erbij. Jippie! Kom je dan bij ome dok zegt ie ook: 'wat zijn uw klachten? Ah ik zie het al...flinke verkoudheid?' NOU NEE!
Nouja neeee dat zal ook wel meevallen. Over het algemeen zit je niet zo heel lang in de wachtkamer. Om 10 over half 9 was ik aan de beurt.
Het loopt altijd wel iets uit maar dit is prima te doen. Dit is niks om over te klagen. En in de wachtkamer heb je altijd wel wat te zien of te horen. Al is het de radio die zachtjes door de speakers klinkt.
Ik schud de beste man de hand en wens hem nog gelukkig nieuw jaar. Kon hij wel waarderen. Ergens krijg ik het idee dat niet veel mensen dat doen. Want voor een seconde keek hij enigzins verbaasd.
Jaaaaa ik ben best sociaal hoor haha! ;-)
Hij weet trouwens best wel wie ik ben en toch krijgt hij het elke keer weer voor elkaar om tegenover mij te gaan zitten met zo'n blik van 'zeg het maar...wat kan ik voor je betekenen'.
Ik hoef maar 1 begrip eruit te gooien en hij pikt het zo allemaal op. Briljant. Zie je wel! :-P
Ik kan gewoon echt niet vaak genoeg zeggen hoe blij ik ben dat ik naar deze huisartsenpraktijk overgestapt ben.
Moet daarvoor dan ook echt een grote DANKJEWEL aan Sam geven! Die voor mij en samen met mij is gaan researchen hier in de omgeving.
Deze huisarts weet hoe je met mensen om moet gaan! En ik op mijn beurt reageer daar dan ook een stuk beter op.
Hij stelde mij een vraag die ik bij mijn vorige huisarts nooit kreeg: 'Hoe gaat het nu met je?'
En opzich geen rare vraag maar op dat moment was het niet persé een vraag die hij mij had hoeven stellen. Toch wel lichtelijk flabbergasted moest ik daarboven in dat koppie van mij even heel snel schakelen om antwoord te kunnen geven.
Toen hij mij uiteindelijk vroeg of hij nog iets voor mij kon betekenen moest ik ook echt even goed nadenken. Er zeker van zijn dat ik niks vergat. Tja tis ook één grote chaos in dat koppie van mij en ik kon het ook niet laten om er over te grappen. Moest hij wel om lachen en ook daar speelde hij fijn op in. 'Alles op zn tijd!' Even rustig er over nadenken. Totaal geen druk of haast. En dat is precies wat ik nodig heb.
Bij het vertrekken schud ik de beste man weer de hand en sluit hij af met de woorden 'sterkte! en voel je altijd welkom om langs te komen!'
KIJK! En ZO hoort hulpverlening te zijn.
Ik loop weer richting wachtkamer. Waar dezelfde mevrouw met dat nare hoestje en abo op haar zakdoek nog steeds zit. Ik glimlach even naar haar. Ik loop de praktijk uit richting apotheek. Waar ik mijn 'portie' pammetjes weer op mocht gaan halen.
En zo kan ik er weer even tegenaan. Volgende week naar Olga.
En op deze manier is het ook vast best snel begin maart. Dan zijn die 4 maanden ook om. Het zou eens tijd worden! :-)