Intensieve weekjes

Tijd voor een nieuwe blog. Veel gebeurd in de afgelopen 13 dagen. Een tijd die in het teken heeft gestaan van de bijstandsuitkering en de daarbij behorende verplichtingen.
Amai, wat heeft het veel van me gevraagd zeg! Ik hoor het haar, werkconsulente, nog zeggen. Maak je niet te druk! Het is 1 workshop per week. BULLSHIT!
Ik had de afspraak met haar 3 januari. En op 8 januari was mijn 1e workshop. Het is momenteel 15 januari en ik heb vandaag de 4e!!! workshop gehad.
1 Per week??!
Leuke standaard tekst dus. En heel fijn als je angststoornissen hebt.
Maar goed he...het waren nou eenmaal verplichtingen. Ik had niet veel te willen. Ik moest wel. Mezelf keer op keer over die ENORME drempel moeten heenzetten. Niet zomaar een gevoel van 'he bah ik heb geen zin' Nee was het maar zo 'simpel'...was het maar luiheid wat me dwarszat.
Nee pure angstgevoelens.
In die 7 dagen tijd heb ik me wat afgestressed. En echt, ik ben heel eerlijk als ik toegeef dat de workshops op zich echt meevielen. Zodra ik er eenmaal ben en het ijs word op een bepaald moment gebroken dan gaat het wel. Het is de aanloop er naartoe die vreet. En HOE!!!
Ik ben OP! Ben nu echt toe aan wat leuke weken. Even weer opladen. Even energie opdoen.
Even in een vogelvlucht door het traject heen.
Workshop nummero 1...Wist dat 5 dagen lang dat die er aan zou komen. Dus ook 5 dagen lang bang voor het onbekende en 5 dagen lang GEEN rust. Eenmaal daar een heel leuk, spontaan vrouwke. Fijne rustige uitstraling. Mooi! Dat moet ik hebben. Ik doorstond de workshop goed. Geloof me de opluchting was GROOT!
Als 2e volgde 2 dagen later een workshop/gesprek met het RMC. Oftewel...zou ik terug naar school kunnen. Ik had een gesprek met een aardige dame. En warempel! De EERSTE die precies zei wat ik wilde horen. Die medeleven toonde, erkende dat mijn afgelopen jaren waardeloos waren en dat ik inderdaad met BvR maar op mijn gemak moet uitzoeken wat ik aankan qua werk. HELAAS...zij gaat over het onderwijs en is verplicht door te geven dat ik met mijn mbo niv 3 dus inderdaad terug naar school zou kunnen. Niveau 4 halen. Maar die erkenning deed mij even zoveel!
3e Workshop. Gister...3 Man sterk zaten ze voor de groep. De grootste groep mensen. Ik vond het helemaal niks!!! Teveel mensen voor mij. En bij deze workshop heb ik me ondertussen ook heel ongemakkelijk gevoelt. Vond het helemaal niks!
Degene die de workshop gaf was dan ook een tja uhm ik weet niet eens hoe ik hem moet beschrijven. Maar enthousiasme ontbrak compleet. En afgezien daarvan startte de workshop meer dan een kwartier te laat. Ja sorry hoor maar dat vind ik NIET professioneel. Uiteindelijk zaten we ook een dik half uur langer daar dan eigenlijk de bedoeling was.
Gistermiddag moest ik trouwens ook mijn werkconsulente opbellen voor een vervolgafspraak. Tussen half 2 en 3 moest dat gebeuren.
Ik met mijn belangst...heb je een goede aan dus...nouja oftewel om 5 over half 2 zat ik met mn telefoontje en notitieblok aan mijn eettafel. Hoe eerder ik het zou doen hoe sneller ik er vanaf was.
Ik bellen, een direct persoonlijk nummer. Dus verwachtte haar eraan te krijgen. NIET DUS!!! *Zucht*
Wie ben jij? En waarom krijg ik jou aan de lijn??!
Ik zei het niet hoor maar ik dacht het wel. De dame die ik aan de lijn moest hebben zat niet op haar stoel.
%$^&*##$%! GROM *rustig blijven Tanja*
Dan ben ik om te ploffen he! Ik zit verdomme vast aan allemaal verplichtingen, ik moet mezelf bewijzen. Dus ik hou me netjes aan de regeltjes, kost me best wel moeite...en dan verloopt het weer niet zoals het zou moeten. Daar ben ik geen goede voor.
Nummer achter moeten laten. Zij zou mij terugbellen zodra ze terug zat op haar plek. Uiteindelijk een kwartier later ging mijn telefoon. Met bibberhandjes opnemen en uiteindelijk horen dat er nog geen datum vastgesteld kan worden. Moet eerst achter de schermen overlegd worden wat mogelijk is. En dan krijg ik vandaag of morgen een brief in de brievenbus met een datum dat ze me daar willen zien.
Are you KIDDIN' me??!
Waarom word het dan zo belangrijk geacht dat ik in die 3e week bel??!
Nouja whatever...wat jullie willen. Ik pas me wel aan.
Ben ik toch al enorm goed in dus een keer meer of minder maakt ook niks uit.
En verder is ze gewoon wel een aardige dame. Heb er totaal geen problemen mee. En ik weet ook wel dat ze rekening met me houd. En dat doet me wel goed. :-)
Dan vandaag...workshop nummero 4. Wederom dat vieze smerige misselijke gevoel. Geen rust, emotioneel etc. Oftewel VALERIAAN to the rescue. Echt ik heb me wat van die dingen opgevreten de laatste weken.
Wederom pak ik mijn denkbeeldige trapladder erbij. Moet de deur hier toch uit zien te komen en die drempel word steeds hoger. Je zou verwachten dat die lager zou worden omdat het de 4e al is. Maar helaas werkt het zo niet.
Want mijn energie word steeds minder. En daardoor moet ik zo veel meer moeite doen om me ergens toe te kunnen zetten. MAAR ik heb het GEFLIKT! En ik ben trots op mezelf!
Dit was ook de leukste workshop. Jups jullie lezen het goed! De meneer die deze workshop gaf wist bij de eerste stap die ik het UWV gebouw binnenzette al het ijs te breken. Hij wist wat humor was en geloof het of niet maar daar komt dan een sterk punt van mij boven...ik weet ook wat humor is dus ik haakte daar tot mijn eigen verbazing meteen op in.
Wat volgde was al gezelligheid met een klein groepje daar in die hal voordat de workshop begon.
En dat is echt wat ik nodig heb. Hou het luchtig, laat het zakelijke weg en dan kan ik de angst ook meer loslaten. Dit was de eerste trainer die mij op mijn gemak wist te stellen in de eerste minuten.
Mijn dank was groot!!!
En waardering van hem uit was ook aanwezig. Dat we er waren ondanks de sneeuw. Ofja dat we in ieder geval ruim op tijd waren.
De beste man bood ons zelfs warme chocomel aan toen we eenmaal in de workshopruimte waren. WOW!
Jups! By far de beste workshop! Wil je mij enigzins aan het functioneren hebben benader mij dan op zo'n manier!
Aan het begin van de workshop werden nog een aantal open vacatures getoont. Waaronder 1 van sloper.
Toen ik op het einde van de workshop very lomp en 'Tanja-like' een paar keer de tafel een flinke ram gaf met de stoel...weliswaar helemaal per ongeluk kon ik het ook niet laten om op die vacature in te haken en de vraag 'jullie zochten nog een sloper he?' te stellen.
Een grijns verscheen op zijn gezicht gevolgd door een 'je bent aangenomen!'
Helaas helaas...zo makkelijk gaat het niet. Maar was wel een leuke manier om naar huis te gaan.
En dat zijn de momenten die me weer even moed geven. Die me weer even eraan herinneren.
Tanja je bent nog niet compleet verloren! Het zit daadwerkelijk in je!
Heeeeeeel soms komt het even tevoorschijn en dat geeft hoop!
Ik heb het nodige meegemaakt, ik heb zelf de nodige psychische problemen. Oftewel ik ben gewoon niet wie ik zou moeten zijn. En ik heb nog een lange weg te gaan om dat er uit te krijgen en uit te houden. Om te 'groeien' en mezelf te ontwikkelen tot de volwassen vrouw die ik zou kunnen zijn.
Maar dat kan ik niet alleen. Daarvoor ben ik te diep gezonken. Maar hulp is on the way en ik grijp echt daadwerkelijk ALLE hulp aan met beide handen.

Maar voor nu is het even 2 weken Tanja-time. De grootste verplichtingen heb ik achter de rug. De 29e moet ik nog terug om te speeddaten. :-P Klinkt leuk he?! *GRIN* Helaas...tis not at all like that!
Maar tot aan de 29e ga ik me de tijd gunnen om weer even mn batterij op te laden. Want ik heb eigenlijk teveel van mezelf gevraagd. En dat merk ik echt wel!
Ik moet echt zorgen dat ik niet aan de verkeerde kant van de balans-balk kom. Maar ik heb mensen om mij heen waarvan ik weet dat ze me daar zeker bij helpen. Deden ze al maar ik weet dat dat ook gewoon zo blijft. :-)
Love my friends and family! En er komt een tijd...geen idee wanneer...dat ik kan zeggen I LOVE MY LIFE!