Het is nooit precies goed. Het is nooit zoals 'men' wilt dat het is.
In de zomer, als het lekker weer hoort te zijn, is er OF regen OF extreme hitte waardoor je niet eens de puf hebt om 'poeh' of 'pfff' te zeggen.
Het echte lekkere weer, waarbij er een zonnetje is en waarbij je met zo'n graad of 25 heerlijk in luchtige kledij naar buiten kan kennen we haast niet.
Hoe vaak horen we mensen om ons heen niet zeggen: 'joh wel één hele week is het lekker geweest' en 'dat was het alweer voor de zomer van...(welk jaartal dan ook)'.
En dan is daar de winter. Die toch wel steeds strenger lijkt te worden. Hadden we jaren nauwelijks tot geen sneeuw is dat de laatste jaren toch wel anders.
En tja wat vinden we van sneeuw. De meningen zijn verdeeld. Er zal denk ik niemand zijn die er de grootst mogelijke hekel aan heeft. Je kan het 'niet leuk' vinden en er van balen. Maar er een afkeer van hebben is toch eigenlijk haast onmogelijk.
Het is een prachtig plaatje! Het aanzien is nooit vervelend. Neem je camera mee en je kan echt werkelijk waar de mooiste plaatjes schieten.
De één houd van sneeuw, de ander ziet al dat wit het liefst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Letterlijk dus!
Maar waar was die sneeuw met kerst?! Weer een typisch gevalletje water na de wijn. Het is hetzelfde verhaal als de zomer. Het mooie weer komt zodra de basisscholen net weer zijn begonnen.
Moeder natuur houd ons wel een beetje voor de gek. Ze heeft humor. Daar hou ik wel van! ;-)
Ik zit, met mijn liefde voor dit winters tafereeltje, er een beetje tussen in. Ik ben nog net in de winter geboren. Toen ik bijna 26 jaar geleden door mijn moeder op deze wereldbol werd gezet lag er buiten ook sneeuw.
De dag voordat ik geboren werd, 7 maart 1987, liep mijn moeder nog samen met mijn zus, toen nog dat lieve schattige dotje van nog geen 2 jaar, door onze achtertuin. Ok ok officieel was het een bos. Voor iedereen toegankelijk. Maar het heeft die bijna 7 jaar dat ik daar woonde toch een beetje als 'van ons' gevoelt.
Inge gaat me dit misschien niet in dank afnemen :-P Maar ik vind de foto zo cute! Ik zet hem er toch even bij. Aanschouw de sneeuwval (en mijn lieve zus) op 7 maart 1987:
Ik hou wel van sneeuw...Als er een goed pak ligt dan wandel ik er met alle liefde doorheen. Totdat het snottig word en rete glad!
Dan ontstaat er zo'n haat/liefde verhouding. Ik ben al lopende nog nooit op mijn gezicht gegaan. Ik ben een geoefend loopster en ik heb goede wandelschoenen.
De fiets is een ander verhaal. Sneeuw, Tanja en fiets zijn 3 begrippen die NIET samen gaan. Ik ga altijd op mijn gezicht als het glad is en ik moet de fiets op.
De fiets laten we dan dus mooi staan waar ie al maanden staat. Ook nu!
Als ik naar buiten moet ga ik lekker lopen!
Zoals ik afgelopen week ook deed. En me de volgende kiekjes opleverden:
Tja ik vind het magisch! Alsof je zo een sprookje inloopt!
Het is dus ook echt niet dat ik sneeuw vervloek! Ik ben in de sneeuw geboren. Figuurlijk dan. Hield als klein kind ook niet echt van hete zomerse dagen en zon. Mijn moeder mocht me echt niet in de zon zetten als baby zijnde. Dan zette ik het op een krijsen.
Mijn huid is niet voor niets as white as snow! ;-) Het enige wat nog ontbreekt is zwarte verf in mijn haren en ik zou waarschijnlijk zo de rol van sneeuwwitje op me kunnen nemen.
No worries! Ik ben veel te trots op mijn blonde coup! Het hoort bij mij en mijn witte huid. Het is een mengelmoes van allerlei tinten! Zoals je het niet heel vaak ziet. Dat laten we dus mooi zo!
Ik hou van sneeuw. Ik wil er dan ook niet te veel over klagen als het in snot veranderd en als het extreem glad word. Dat hoort er nou eenmaal bij. Daarvoor hebben we dan ook wel een ontzettend mooi schouwspel gehad. We mochten allemaal getuigen zijn van prachtige winterse plaatjes.
En nu ik deze blog schrijf sneeuwt het ook weer. Mijn eerste reactie vanmorgen was wel even een vloek. Daar ben ik heel eerlijk in. Want hoewel ik het prachtig vind beperkt het me ook in mijn doen en laten. Ik ga nu toch niet zo snel aan de wandel als normaal terwijl dat toch echt wel mijn uitlaatklep is. Maar nu ik toch alweer een tijdje zo met mijn laptoppie richting mijn raam zit en die vlokjes zie dwarrelen word ik, hoe gek ook, overspoelt door een warm gevoel.
De wind waait ook om het gebouw heen wat er voor zorgt dat de sneeuwvlokjes 'dansen'...sommige vlokjes gaan in eerste instantie niet omlaag, nee ze worden terug naar boven geblazen. De zwaartekracht wint het, die paar secondes, NIET van de wind. Voor heel even moet zij haar meerdere erkennen. Voor heel even moet ze die windvlaag toelaten om met het sneeuwvlokje aan de haal te gaan. En dan...dan dwarrelt dat mooie winterse kristalletje alsnog naar beneden waar zij hoort!
Ik hou er van! Maar ik zal ook wel blij zijn als het uiteindelijk weer verdwijnt.
You just have to take it as it is! :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten