Dag 2012, welkom 2013!

Nu ik hier zo bij mijn ouders thuis zit, achter mijn laptopje en mn ogen laat gaan over een
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!

Liefs Tanja