Updeetje!

Gezondheid, een begrip die niet altijd vanzelfsprekend is. Ook voor mij niet.
Lichamelijk ben ik (voor zover ik weet en voel) prima in orde! Ten eerste let ik goed op wat ik eet. Ok, ok eerlijk toegegeven heb ik mezelf gedurende een bepaalde periode ietwat verwaarloosd. Mn ouders, vrienden en ik zelf hadden dat wel door en geregeld werd er met een vinger naar me gewezen. Je weet wel zo'n verwijtend vingertje! En geef ze eens ongelijk. MAAR dat is verleden tijd!
Eten gaat prima en ik zorg ervoor dat snoepen en snacken minimaal gebeurd. Drink ook nog steeds veel water. Ben dus de laatste paar jaar kilo's en cm's kwijt geraakt. Ik klaag niet! ;-)
Ik hoor mijn moeder nog gekkejennen! Toen ik nog thuis woonde was ik niet vies van snoeperij. En ik dronk cola als een bezetene...pffff suikerbommen. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: 'Als jij straks op je zelf woont, word je een rond tonnetje'...en ergens ging ik er vanuit dat ze gelijk had.
Maar...heb ik haar even mooi ongelijk bewezen! ;-) Ik gedraag me heel netjes wat dat betreft.
Ten tweede ben ik aan het sporten geslagen. Naar een sportschool krijg je mij niet! Het idee alleen al kreeg ik de buikkrampen van! Gevolg: ik deed NIKS maar dan ook niks aan beweging.
Totdat er bij mij een lampje ging branden en het besef kwam dat je geen sportschool nodig hebt.
Ik begon met snelwandelen. Muziek in de oren, goede wandelschoenen en hoppakee de deur uit. Dit doe ik nu al ruim een jaar op regelmatige basis. Gemiddeld loop ik op een dag zo'n 6 tot 8 km per uur. En na elke wandeling zorg ik dat ik thuis nog buikspier, beenspier en armspier oefeningen doe.
Kortom lichamelijk ben ik in de meest beste conditie.
Helaas dat mijn geestelijke gesteldheid roet in het eten gooit. In tegenstelling tot het lichamelijke gedeelte is deze zwaar waardeloos!
En jammer genoeg heb ik het zelf zo ver laten komen. Ik had eerder aan de bel moet trekken. Maar ik mag van mezelf niet meer zo vaak 'ALS-scenario's' benoemen. Daar maak ik mezelf alleen maar ongelukkiger mee. Kan er toch niks meer aan veranderen.
Afijn, psychische hulp is ingeschakeld. Vandaag telefonische screening gehad. Ze was het meteen met me eens dat 2e lijns hulp noodzakelijk is. Was ook wel onder de indruk van mijn verhaal. Maarrrrrrr 4 Maanden wachttijd -_- Lang leven zorgverlening. Dat word of accepteren of een zoektocht naar iets anders beginnen. Punt is echter dat deze instelling door mijn vorige psych aanbevolen is. Hem dus maar gemailt en nu in afwachting op antwoord. Hopelijk heeft hij nog een andere tip voor mij.
Volgende week nog een bezoekje aan de huisarts brengen. Dossier bespreken en vragen of hij nog iets voor me kan betekenen. Op dit moment grijp ik alles aan. Zelfs medicatie als dat mogelijk is. Alles voor wat rust. Rust wat momenteel ver te zoeken is in dat koppie van mij.
In tegenstelling tot weken terug ben ik echt een stukkie beter er aan toe. Maar al balancerend op zwaar wisselende emoties en stemmingen ga ik het niet accepteren dat er nu 4 maanden helemaal niks gebeurd. Dan kan ik bij voorbaat al voorspellen dat alles wat ik tot nu toe juist bereikt hebt (en waar ik rete trots op ben, zie vorige blog!) teniet gedaan word.
Ik ben nu zo'n goed eind op weg dat ik niet van plan ben het te verpesten!!!
Volgende week nog wat meer in hulpverlening verdiepen, mail van psych afwachten en maandag gesprek met sociale zaken. Jaja tis wat allemaal!
MAAR Tanja zou Tanja niet zijn als ze deze periode van dr leven niet zou aangrijpen om zichzelf te verwennen. Ben ik normaal niet van het vele geld uitgeven in één keer (A) ben ik nu van mening dat ik dat best een keer verdiend heb! GRIN
Heb mezelf deze week getrakteerd op wat nieuwe spulletjes en tot nu toe extreem tevreden met mn aankopen (he ik blijf een vrouw he :-P) Morgen komt als het goed is nog een pakketje. Nog 1 blousje...Ik hou van online shoppen! (A)
Morgenochtend van plan om nog weer een stuk te gaan lopen. Nu 2 dagen pauze gehad. Dus het mag wel weer.
HET moment om even alles te laten voor wat het is!