Life goes on :-)

Tijd voor een nieuw blogje!
Zo met enige regelmaat mag dat best. Ik ga dit jaar ook absoluut geen jaaroverzicht maken. Ik heb geen idee waar ik dan moet beginnen en eigenlijk is het allemaal al ingewikkeld genoeg.
De komende tijd word al genoeg opgerakelt en eigenlijk vind ik dat voor die momenten ook wel even genoeg. De laatste weken keer op keer hetzelfde vertellen. Aan de huisarts, aan sociale instanties, aan Buro van Roosmalen en uiteindelijk ook nog een keer aan de spv'er waar ik nu tot aan februari/maart contact mee heb.
Op 19 november had ik mn eerste afspraak bij haar en wederom schetst mijn verbazing hoeveel geweldige mensen er op de aardkloot bestaan. Een jonge vrouw die qua uitstraling al zoveel rust en respect uitstraalt. Ik stapte binnen, met mn sociale angst, en die vervloog meteen! Geloof mij, als je dat lukt bij mij dan zit het echt wel goed!
Wat volgde waren zo'n 40 minuten van zowel vertellen als vragen beantwoorden. Ook dit pakte ze perfect op! Ik ben niet zo'n verteller van mezelf. Kan in mijn hoofd gesprekken perfect uitvoeren, zoals ik wil dat het zou gaan. Maar geef je me at the moment supreme het woord dan ben ik alles kwijt! Zij had dat zo door en ging op een sublieme manier er mee om. Gerichte vragen stellen en mij gewoon de tijd geven als ik niet meteen kon antwoorden. Totaal geen druk of what so ever!
Ze was onder de indruk van mijn verhaal en twijfelde er ook niet over om mij inderdaad terug te laten komen. Die overbrugging voor die 4 maanden is echt wel nodig!
De erkenning blijft zo'n enorme opluchting!

Op zo'n korte tijd heb ik zo'n enorm grote sprongen vooruit gemaakt. En echt niet alleen dankzij mijzelf. Tuurlijk weet ik wel dat ik echt trots op mezelf mag zijn maar het zijn ook zeker de mensen om mij heen die me geholpen hebben. En daarboven op die geweldige hulpverlening!
NOOIT had ik durven dromen bij een huisarts te komen die alles zo oppakt zoals hij dat heeft gedaan in deze laatste weken. Keer op keer het verzoek om een nieuwe afspraak bij hem te maken zodat hij op de hoogte blijft... De medicatie doet goed zn werk! Ik slaap eindelijk weer en dat doet me echt goed! Het is opzich wel troep want je word er echt wazig van en hoewel het maar 6 uur echt werkt zijn er dagen bij dat het me door de dag heen ook nog beinvloed. Maar daar klaag ik niet over! Dan ben ik maar zo duf als een konijn! Dat boeit me niet! Ik SLAAP!
En met mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit het wel goed. Ik zorg voor genoeg 'pauzes'...niet langer dan 3 nachten achter elkaar. En daar hou ik me echt wel aan! Dan neem ik het gewoon voor lief als er dan 1 slechte nacht tussen zit. Voorheen waren het alleen maar onrustige, slapeloze nachten.
Na het weekend terug naar de huisarts, even evalueren en hopen dat hij me dit nog een keer gunt. Maar ik denk dat dat wel goed zit!

En ik naar een spv'er? Vast niet want ik stel me waarschijnlijk te veel aan.
Niet wat deze praktijk betreft! Mijn hemel wat een wereld van verschil!
Nooit hoop ik ooit nog wat met mn vorige huisarts te maken te krijgen! Daar kwam ik, als ik hem moet geloven, vaker dan nodig was (en dat terwijl ik er dus haast nooit kwam)...
'Jij psychische hulp nodig? Stel je niet zo aan meiske...je bent nog zo jong. Niks aan de hand!'
FLIKKER TOCH OP!
Maar goed, daar ben ik van af! Van af nu kan het echte werk gaan beginnen. Langzaam klim ik de ladder weer op! En daar gaat het om!
De kerstdagen komen er weer aan. Een tijd waar ik altijd wel naar uit kijk. Het heeft toch iets magisch!
En met alle lieve mensen om me heen en de leuke dingen die ik met hun kan doen, is het zo februari/maart.
Nicole en ik gaan elkaar dit jaar een kerspakket geven. We maken zelf zo'n pakket! Kennen elkaar al sinds 2007 en ik mag toch wel stellen dat wij elkaar pretty well kennen! Dat word appeltje eitje om zo'n vriendschapskerstpakket voor elkaar samen te stellen! :-D
Het idee ontstond met een wederzijdse blik...almmost like reading each others mind! Iets wat wij best wel goed kunnen bij elkaar haha.
----------------------
De 21e samen met Sam een workshopje mozaieken gevolgd! Omdat wij elkaar die dag 2 jaar kende. De tijd is omgevlogen wat dit betreft. 2 Roerige jaren maar wel 2 waarin een vriendschap gegroeid is die ontzettend veel waard is.
----------------------
Morgen een mini tweet up met Sam, Erik en Dirk...oftewel Digicorn.
Gaan we gourmettttttttttttten! Very very very gezellig!
---------------------
En dan binnenkort toch maar eens die datum vast gaan stellen om naar Grunn te gaan. Want het mag dan min of meer de andere kant van de wereld lijken maar daar woont een meid met een gouden hart die luistert naar de naam: Tammie! Onlangs weer een mooi kaartje van haar ontvangen!
Een vriendschap die ondanks de afstand groeit en groeit en onbreekbaar is!
Tam en ik houden elkaar op de hoogte door middel van (echte) kaarten en brieven! Hoe bijzonder is dat? En hoe leuk om, om de zoveel tijd iets in mijn brievenbus van haar te ontvangen! :-D
-------------------
Zoooo en nu ga ik een eind breien aan deze blog! Ik moet me nog omkleden en daarna ga ik richting Neel! Moeders is aant wachten! ;-)