Of we er blij mee zijn is weer een ander verhaal. Wat een treurig geheel als je nu een blik naar buiten werpt!
En hoe toevallig dat de nissan net besluit om ons tijdens zo'n stortbui langs de kant te zetten met een platte band om 10 over 12 's nachts in the middle of fucking nowhere!!! Nouja voor ons dan. Een plaats wat voor ons onbekend was maar gelukkig nog dichtbij genoeg om hulptroepen in te schakelen.
Stonden Kay en ik dan, in onze mooiste kleren te verzuipen in de regen. Kay ondernam nog een dappere poging om mij in de auto te krijgen maar hej ik ben niet van suiker!
Met enkel het licht van zijn telefoon de kofferbak ingedoken want er moest nog ergens een krik liggen. Ja, die lag er inderdaad maar er was met geen mogelijkheid beweging in te krijgen. Het kreng zat VAST! Tja en bij nader inspectie bleek dat we zelfs met krik niet ver zouden komen want je hebt ook zoiets als een kruissleutel nodig...
Uiteindelijk konden Daniel en Paul onze kant op komen en ons uit de brand helpen. Ondertussen helemaal nat geregend maar ergens had dat ook wel iets. Het zag er ook best apart uit om Kay in zijn nette pak aan de slag te zien waar hij normaal zn oudste klommel aantrekt bij het werken aan de auto.
Zag er niet verkeerd uit hoor! ;-)
Blouse, stropdas, werkhandschoenen...aparte combi!
Nu is de nissan uitgerust met een very hoog 'koetsjie koetsjie'-gehalte...wat een ongelofelijk dom en klein thuiskom bandje zeg!!! Maar eerlijk is eerlijk hij doet zijn naam eer aan en heeft ons uiteindelijk thuis weten te brengen.
Wel pas nadat hij bij het tankstation eerst de nodige lucht toegediend kreeg. Blijkbaar had het bandje het aardig benauwd want er ging aardig wat in!
Gelijk een sanitaire stop van gemaakt. Een tijd stilstaan in stromende regen vond mijn blaas op een gegeven moment niet leuk meer!
Ondertussen was het al 1 uur en hadden we al bijna thuis kunnen zijn.
De autorit was uiteindelijk best leuk. Verwarming ging aan, muziek extra hard, lady writer on the tv! en Kay ik konden er uiteindelijk nog wel een beetje om lachen. De nodige scheldwoorden hadden de revue gepasseerd in eerste instantie maar je doet er verder toch niks aan. De timing was verre van waardeloos maar één ding is zeker...Het is nooit saai in ons leventje. Wij zelf niet en onze spullen doen gezellig met ons mee. Houd leven in de brouwerij!
Rond kwart voor 2 waren we weer in ons warme huisje waar een heel lief en blij hondje op ons zat te wachten. Wild kwispelend. Niet wetende dat baasje en vrouwtje al zo'n 40 minuten eerder thuis hadden kunnen zijn. ^_^ Maar evengoed helemaal door het dolle heen van enthousiasme.
Heerlijk! Wat een tevredenheid.
Quinny die zich prima vermaakt heeft bij Kyra en Roel! Onze dank is groot dat jullie wederom op ons ventje wilden passen!
De wetenschap dat hij de avond met jullie doorbracht haalde bij mij wel enigszins de stress weg toen bleek dat we later thuis zouden zijn. Maar hij heeft gewoon, as usual, lekker geslapen al die tijd na jullie laatste wandeling met hem!
Ow enne Kyra *grin*...
Zwaar he? :-P Waar is de tijd dat je hem met één arm op kon tillen toch gebleven?
Kleine hondjes worden groot! Bohhh!
Dan nog even een mooie afsluiter van deze blog. Klein woordje van dank aan Peter en Janneke. Voor de uitnodiging en het gezellige feestje! Jullie zagen er prachtig uit!
Nogmaals gefeliciteerd en veel geluk samen!
Dan ga ik me nu weer in de regen begeven. Gaat Quinn me niet in dank afnemen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten