Ook mijn leven kent een 'er was eens...'
Laat me je meenemen in mijn sprookje!
Er was eens een jong blond meisje met de naam Tanja, jup de hoofdpersoon van het verhaal, die een geweldig fijne jeugd mocht beleven bij haar ouders. Ze was dan misschien geen prinsesje maar het ontbrak haar totaal niet aan liefde. Samen met haar vader en moeder en oudere zus Inge woonde ze in Montfort. Ze werd geboren op een berg. Sterker nog, in een leuk huisje in het bos! Het was dan misschien geen kasteel maar het was een plaatje om te mogen aanschouwen. Waar veel kinderen van dromen was voor ons werkelijkheid! Onze achtertuin was niks minder dan een bos! Puur natuur! Bomen, zandweggetjes en veel dieren! Tot aan mijn 7e levensjaar mocht ik daar mijn leven doorbrengen. Toen gingen we verhuizen. En wel naar Herkenbosch. Ons koninkrijk moesten we achterlaten. Met pijn in het hart, want het was een mooie plek!
Daar ging ik dan, 7 jaartjes jong, beginnen aan een nieuw leven. In een nieuw dorp, een nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Dat is nogal wat voor zo'n jong meisje!
Ik kwam in de klas bij juf Riek! Tja wat zal ik zeggen, ik zou willen dat ik positief er over kon zijn maar helaas was het elke dag een hele klus om mij op school te krijgen. Brullen, krijsen en hardsnikkend!
Ik mistte mijn vriendinnetjes, mijn oude school en, met alle respect voor de vrouw, ik had een gruwelijke hekel aan juf Riek.
MAARRR maanden gingen voorbij en ik vond mijn draai uiteindelijk wel. Met moeite, dat wel, maar ik kreeg vriendinnetjes en alles in het dorp begon te wennen. We hadden een leuk nieuw huisje en we hadden de rest van de familie nu in de buurt.
Jaren gingen voorbij en toen kwam daar dat ene jaar! Dat mijn moeder het maffe idee kreeg om oppasmoeder te worden. Ja sure why not he?! Ik vond het best en Inge volgens mij ook. In één of ander weekblad vond ze een advertentie van een moeder die tussen schooltijd en na school opvang zocht voor haar 2 kids. Kinderen die dezelfde leeftijd hadden als Inge en ik.
Didn't ring a bell in eerste instantie dat het dus hoogstwaarschijnlijk iemand uit mijn eigen klas zou zijn. Zal groep 5 geweest zijn denk ik. En ja hoor!!!
Kyra en Kay!
Met de grootst mogelijke tegensputtering liet ik weten dat ik het er NIET mee eens was! :-P
KAY?! Das een jongen!!! Uit mijn klas...ECHT NIET MAM!
Ik zag het al voor me, tjongetjonge...een jongen uit mijn klas die in mijn domein zou komen. Hell no!
Nouja het moge duidelijk zijn dat ik me op dat moment echt als een diva gedroeg. Voor heel even meende ik denk ik toch een prinses te zijn ofzo.
Nouja, ik had niks te willen hihi...het gebeurde toch wel! Mam nam contact op en uiteindelijk was alles geregeld. Kyra en Kay zouden gedurende de week geregeld bij ons over de vloer komen.
En tja wat zal ik zeggen?! Het klikte enorm goed tussen Kay en mij! Na school kropen we samen achter de super nintendo. Tot in den treuren aan de Donkey Kong onder andere. LOL
We hadden het heel gezellig, werden echt maatjes! Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat ik er vooraf zo'n ophef over had gemaakt.
We werden vriendje en vriendinnetje. Beide zo verlegen als de pest maar daar wisten we prima mee om te gaan. Het ging zn gangetje!
Wederom gingen jaren voorbij. Kyra en Kay kwamen niet meer bij ons over de vloer. Het oppasgedeelte was niet meer nodig. We werden allemaal ouder en het werd tijd om naar de middelbare te gaan. Mijn vriendje, mijn maatje ging naar dezelfde school. Schondeln!
Ik vond dat helemaal geweldig natuurlijk! Maar niet voor lang!
In de brugklas besloot Kay dat het genoeg was geweest. Hij maakte het uit. Over het hoe en waarom ga ik geen uitspraken doen. Zowel hij als ik weet waarom. En dat houden we zo. Doet er verder ook niet toe.
Maar ik baalde als een stekker. Ik was mijn vriendje en maatje kwijt! Maar Kay ook! Al wisten we toen niet van elkaar wat het eigenlijk met ons deed. We waren ook nog zo jong!
We verloren elkaar compleet uit het oog trouwens! Die ene middag, in die ene pauze, was ook meteen het laatste moment dat ik Kay aankeek. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. En dat terwijl we op dezelfde school zaten.
We groeiden op, ieder apart. Niet wetende hoe het met de ander ging. We werden allebei een kwart eeuw oud. 25! Het moet zo'n 11 a 12 jaar geleden zijn geweest dus dat we elkaar voor het laatst zagen.
Gedurende die 11/12 jaar heb ik nog vaak aan mijn maatje terug gedacht. Waar was hij? Waar woonde hij? Wat deed hij? Hoe zou hij opgegroeid zijn?! Nouja veel vragen dus maar ik deed er niks mee. Why should I?! Hij had mij gedumpt! Ik ging er van uit dat er van hem uit geen interesse zou zijn. Maar het bleef door mijn hoofd spoken.
Aan het eind van het jaar 2012 besloot ik toch eens wat beter te zoeken op social media. Kyra wist ik wel te vinden. Die stond al tussen mijn hyves vrienden en viavia kon ik bij facebook ook bij haar uitkomen. En wat me jaren eerder niet lukte, lukte nu wel. Ik vond Kay tussen haar vriendschappen.
Ik heb nog even getwijfelt wat ik zou doen. Vriendschapsverzoek sturen of op het kruisje klikken.
Met een 'baat het niet, schaad het niet'-houding koos ik voor het eerste. Ik ging er vanuit dat ik niks zou horen of dat er in ieder geval maanden over heen zou gaan. Maar niks was minder waar. Nog diezelfde dag, niet heel veel later, hing Kay in mijn prive berichten. What the *peeeep*?! No kiddin'?!
Ik krab mezelf letterlijk op mijn hoofd en ik heb echt met 1 wenkbrauw opgetrokken voor mn laptop gezeten. SHIT, wat nu?!
Dat ging sneller dan ik verwacht had. *Understatement*!
Wat volgt zijn een aantal gezellige gesprekken. Even wat bijgekletst. Elkaar een beetje ingelicht over onze levens en situaties momenteel. Het voelt zo gigantisch vertrouwd! Ik laat meer los dan ik verwacht had. Het voelt goed.
Een beetje flabbergasted ben ik wel. Heb ik nu serieus Kay terug gevonden?! Na 12 jaar? En zijn wij nou serieus dagelijks met elkaar in gesprek? Wow!
Beide zijn we wel nieuwsgierig en we spreken 12 januari af om in real life te meeten. Bij mij thuis. Spannend!
Nou 12 januari halen we niet eens! Zaterdag 5 januari haalt meneer mafkees het in zijn hoofd om 's avonds nog mijn kant op te komen. Beide stierlijk aan het vervelen en beide op msn. Ik grap nog dat hij net zo goed mijn kant op kan komen. Tja dat hoefde ik geen 2x te zeggen. Bijna 2 uur rijden, maar dat boeide hem niks! Uuuh ok, als je het zeker weet ben je welkom hoor.
Hij wist het zeker! En om kwart voor 9 ging mijn bel.
Ik doe de voordeur open en...zie de volwassen versie van Kay! BRILJANT...
Je blijft zo makkelijk in de tijd hangen he...dus het was echt even heel bizar om dan ineens als volwassenen tegenover elkaar te staan.
Wat volgt is een super gezellige avond! We kletsen met elkaar alsof we elkaar vorige week nog zagen! Zit hier serieus een gat van 11/12 jaar tussen?!
Op de radio klinkt het liedje Bruises van Train en Ashley Monroe. De tekst klinkt verrassend herkenbaar. Zou bijna over ons kunnen gaan. Liedje is sinds die tijd ook onlosmakelijk verbonden aan Kay!
We pikken het op alsof we elkaar nooit uit het zicht verloren zijn. Hoe bijzonder is dat?
En er volgen nog veel meer afspraken! Ik heb mijn maatje terug!
Maar van beide kanten is het duidelijk dat er meer is dan alleen het zijn van 'maatjes'! Kay ontkent het niet. Die spreekt het meteen uit. Ik daarentegen hou de boot af! Ben voor mijn gevoel te wispelturig en te onstabiel om zoiets in mijn leven toe te laten. Liefde? En dan zeker eindigen met een gebroken hart. Ik durf het niet aan. Ik durf niks aan te gaan op dat moment. Bang dat alles een laatste druppel kan zijn die mijn emmer laat overstromen. En ik kan nu echt niks hebben.
Daarnaast wist ik niet in hoeverre ik echt opzoek was of gewoon wanhopig een arm om me heen wilde hebben. Als je je eenzaam voelt en psychisch er doorheen zit dan ga je rare dingen denken. En ik vond het alles behalve eerlijk als ik daar misbruik van zou maken. Heb dus ook continue uitgesproken hoe de vork in de steel zat.
MAAR het ene weekend na het andere volgde. Als het even kon probeerden we wat af te spreken. En elk weekend voelde goed!
We ondernemen ook al uitstapjes ^_^ Zoals het dagje Ardennen van vorig weekend. Gevolgd door een bezoekje aan Inge en Ralph. Daar zaten we dan, bij hun op de koffie, alsof het altijd al zo geweest was. Dat was voor mij ook wel even een wake up call. Verdorie Tan, wat ben je aan het doen? Als het allemaal zo goed voelt waarom hou je het dan af?!
En toen volgde afgelopen weekend. Wederom een heel fijn weekend. Gevolgd door een goed gesprekje. Ben zo gigantisch op zoek naar bevestiging en dat krijg ik! En hoe!
Afgelopen weekend ging bij mij een knopje om!
Ik ben verliefd! Dat was ik al, alleen durfde ik het niet in te zien. Ik moest er eerst zeker van zijn!
De enige die mijn eigen geluk in de weg stond was ik zelf!
Kay heeft mijn hart gestolen! Heb hem daar gister mee geconfronteerd. Aangezien ik de zijne heb gestolen staan we quitte! ;-)
Ik 'ken' Kay nu 2 maanden. Het is natuurlijk al veel langer maar 11 a 12 jaar haal je niet even in. Dus het is voor ons beide toch wel redelijk nieuw! :-) Nieuw en toch vertrouwd! Perfecte combi!
Net als hij en ik samen! <3
En als het aan ons ligt blijft dit zo! En we hebben geen idee wat het leven ons verder nog gaat brengen. Momenteel gebeurd er bij ons allebei nog genoeg. Het zal rustiger worden met de tijd. Iets wat voor ons beide geen overbodige luxe zou zijn! En naar dat moment zullen we samen toeleven!
En dan zal ook ons sprookje eindigen met een mooi 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten