Tiktaktiktaktiktak

Jaja, we hebben een belangrijk punt bereikt vandaag! Je zou het bijna een eindstreep kunnen noemen
maar eigenlijk is het dat juist niet. Het is een begin! En wat voor eentje.
Eén waarvan ik vorig jaar juli/augustus nooit beweerd zou hebben dat dit voor mij in de toekomst zou liggen. Omdat ik er te trots voor was. Er niet aan toe wilde geven. Nee als het aan mij gelegen had dan had ik nu ergens onder een steen geleefd. En dat zou dan nog het meest gunstige geval geweest zijn.
Maar dat is helemaal niet ter sprake. In plaats van me TE trots voelen om hulp te aanvaarden ben ik nu trots dat ik het WEL gedaan heb.
Het heeft heel wat bloed, zweet en tranen gekost en als ik heel eerlijk ben moet ik er wel bij zeggen
dat ik meer wel dan niet de handdoek in de ring heb willen gooien. Het op wilde geven.
Maar dat ik nu deze blog typ, op de dag dat ik na een wachtlijst van dik 3 maanden bij BvR eindelijk
mijn eerste afspraak heb, zegt genoeg!
Ik sta in de sprinthouding. Handen gespreid op de grond. Eén been naar achter, één been opgetrokken. Wachtend op het startschot! Het is eigenlijk geen sprint, het is een lange afstandsrun maar één ding weet ik zeker! Mijn doorzettingsvermogen en uithoudingsvermorgen zijn goed genoeg om me naar de finish te leiden!
Mijn afspraak staat om 17:00! Niet het meest ideale. Dat geeft mij alle tijd om me van te voren helemaal op te vreten. Maar ergens voel ik me niet zo beroerd als normaal in situaties als deze. Ergens in mijn onderbewustzijn zit het besef denk ik dat het nu alleen nog maar de goede kant op zal gaan. Hoewel de zenuwen door mijn lijf gieren en ik vanalles voel zit ik toch maar mooi heel kalm en rustig op de bank. Nouja ik lig/lounge eigenlijk. Benen languit, rug tegen de armleuning. Zicht op buiten. Buiten, waar de lucht blauw is op een paar kleine wolkjes na en de zon volop schijnt!
Eén blik naar buiten en ook dat zorgt voor een vleugje rust in alle hektiek dat zich binnen in mij
afspeelt. Zo blijft het allemaal best wel goed in evenwicht!
Links van mij allemaal luchtbelletjes. Nee er zit niemand naast me met bellenblaas. Het is de
schermbeveiliging van mijn tv. Die op radio stand staat. Ook zo'n rustbrenger voor mij!
Op de tafel, binnen reikafstand, staat mn 3e kopje koffie. Ja ik zuip me de nodige cafeine vandaag
wel. Dat is dan misschien niet heel gezond maar ik vind dat ik dat mag!
Als ik een beetje schuin naar achter een blik over mijn schouder werp zie ik de klok. Die tikt
rustig de minuten door. De klok weet me te vertellen dat ik nog 6 uur moet zien vol te krijgen.
6 Uur, dat zijn 360 minuten en 360 minuten dat zijn 21600 secondes! Ik zit hier nog wel even!
Dat zijn heel wat tellen! Vandaag maar niet al te vaak op de klok kijken dus! :-P
In feite lukt me dat aardig. De eerst volgende keer dat ik op de klok kijk is het net half 4
geweest. Maar SHIT he! Dat betekend dat ik nog anderhalf uur moet wachten.
Maar ik mag niet klagen! Wat zijn 6 uurtjes tov 3 maanden?!
Ik weet wel iets om de tijd mee te doden! Neeeee geen zorgen! Ik ram de klok niet van de muur
hoor! Haal ook niet de batterijen eruit! Nee mijn klok laat ik netjes met rust!
Mijn telefoon echter niet! Want mijn telefoon bevat mijn nieuwe verslaving.
Snoepjesverliefdheid! Oftewel candy crush! Wie speelt het tegenwoordig niet?! :-P
Ja nou ja best nog veel mensen. Dat weet ik heus wel. Maarre tis zo leuk!!!
Nog niet eerder kon een spelletje op mijn foon me zo lang boeien! De bedenker van candy crush
is briljant gewoon! Hoe kom je in hemelsnaam op het idee om snoepjes op zo'n manier populair te
maken! Snoepjes eten is ZOOOO 2012! Nee in 2013 doen we het anders! In 2013 gaan we snoepjes
kruisen, wegschieten en punten ermee scoren! En het mooiste van al die snoepjes? Je komt er geen
grammetje van aan! Dat je er een rsi-duim van krijgt weegt niet op tegen de lol die
je aan dit spel beleeft! Vandaag lukt het me warempel om een aantal levels uit te spelen. Yeah luck is on my side! Goed teken! ;-)
En zo gaat de tijd toch een beetje vanzelf voorbij! Het is bijna 5 uur! Tiktaktiktak...nee ik moet
de muziek niet uit zetten. Dan hoor ik haar daar aan de muur tikken!
Mijn zintuigen staan op scherp. Zenuwen gieren nog steeds door mijn lijf! En hoppa weer een kop koffie. Die arme man die met mij de intake heeft dadelijk die weet niet wat hem gaat overkomen.
Die zet dadelijk een hele grote stempel met de tekst 'ADHD' op mijn voorhoofd waarschijnlijk!
Nee zonder gekkejen! De koffie gaat hier echt naar binnen dat wil je niet weten!
Stress-verlagend ofzo?
10 Over half 5. Jaja nu word het menens. Ook voor mijn hartslag die nog wat sneller gaat dan eerst.
Gelukkig heb ik in 2010 al oefeningen geleerd om rustig te blijven. Die waren niet voor
niets. Angstaanvallen, ik weet er alles van ondertussen. Dat misselijke gevoel zucht ik weg.
Ergens ben ik wel blij dat dit nu pas gebeurd en me niet al de hele dag plaagt!
Nu moet ik mezelf gaan motiveren. Om die enorme drempel van mijn voordeur
(die nauwelijks iets voorstelt omdat het rolstoelvriendelijk is, hoe ironisch lol)
over te stappen! Ik praat mezelf even moed in en dan is het tijd om te gaan!
Somebody save me! Oh wacht dat gaan zij doen. Ironie ten top hier!
Mn telefoon trilt. Een smsje van mam. Succes wensen voor mn eerste gesprek! LIEF!
Net als alle andere reacties die ik gekregen heb van die lieve mensen om mij heen.
Dat motiveert wel hoor!
Zo en nu ga ik me die motivatie mn jas aantrekken, mijn tas van de stoel grijpen en richting eind
van de straat. Ja ik moet een hele weg afleggen ahum. Het zijn zowat mijn buren! Gezellig!
Op naar BvR!
Eenmaal daar me melden bij het secretariaat en plaatsnemen in de wachtruimte. De dame van het
secretariaat is blijkbaar om 5 uur afgewerkt. Ik was vandaag de laatste die ze moest ontvangen.
Ik zie haar wat op en neer lopen. Ergens gaat een rolluik omlaag, in de ruimte waar zij werkt
gaan de lamellen dicht en boven op de kast in die ruimte staat een radio. En die radio zet ze uit.
NEEEEEEEEE wat doet ze nu?! Ik wil niet dat je de muziek afzet. Potjepietje!
En als ik dacht dat mijn klok hard tikt, had ik die van BvR nog niet gehoord. Hallelujah! Alsof er
ergens een tijdbom geplaatst zit. Moet minstens een microfoontje onder die klok hangen.
TIKTAKTIKTAKTIKTAKTIKTAK...
Mijn voet maakt een 'dansje' op de melodie van de klok. Links-rechts-links-rechts-links-rechts...
Mijn oren vinden dat getik een stuk minder leuk. Negeren Tanja, negeren!
Tegenover mij hangen allerlei blaadjes met informatie. Op de meest duidelijke staat dat als je
langer dan 10 minuten moet wachten je je even bij het secretariaat mag melden. Ohw? Datzelfde
secretariaat dat net naar huis vertrokken is? :-P
Ik vind het een beetje raar wel! Maar goed wie ben ik?!
Jeetje wat duurt het lang. Op dit moment lijkt elke minuut wel een uur. De drang om te vluchten is
nog steeds aanwezig. Zoals ik vanmiddag al aangaf in een whatsapp gesprek...ik ben net de runaway
bride maar dan zonder huwelijk!
PRECIES om 10 over 5 komt mijn psycholoog naar beneden. Stelt zichzelf voor en gaat mij voor naar het kamertje waar ik het komende kleine uur mijn verhaal mag doen.
Ik vertel hem maar meteen over mijn vluchtbehoefte. Weet hij dat ook weer. Scheelt dat ik wel genoeg fatsoen en respect heb om het niet te doen maar dan weet hij in ieder geval hoe de vork in de steel zit. Wat volgt is een fijn maar zeker ook lastig gesprek. Hij stelt precies de goede vragen maar op zo'n manier dat ik er niet met een simpel 'ja' of 'nee' van af kom. Logisch natuurlijk maar ook confronterend! Iets voor 6 uur sta ik weer buiten. Dik tevreden en wederom rete trots op mezelf!
Ik heb het toch maar mooi geflikt en nu is het echt begonnen! Dit was de afspraak, het moment, waar ik maandenlang naar uitgekeken heb. Volgende week woensdag nog een afspraak bij Olga en de dag daarna de 2e afspraak bij BvR!
Hier zit ik dan. Met een glimlach en een gevoel van opluchting! Ja, ik heb het geflikt! En ja ik ben er
klaar voor! Nu alleen nog leren om die mug gewoon een mug te laten. Ik hoef er niet persé een olifant van te maken! ;-)