MAAR daar gaat deze blog niet over! Vandaag is namelijk DE dag dat ik hier een jaar woon! In mijn paleisje!
De plek die ik mezelf zo eigen heb gemaakt. Waar ik zo trots op was en nog steeds ben. Waar ik leuke momenten heb meegemaakt. Maar waar ik echter ook genoeg tranen heb gelaten. Het hoort er allemaal bij. En hoewel er momenten zijn geweest dat ik in een enorme moodswing riep dat het van mij niet meer hoefde, dat ik het appartement zou opgeven en dat het allemaal toch niks voor mij was ben ik toch VERREKTES blij dat ik dat niet gedaan heb!
'Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk, DIT is MIJN haven!' ;-)
Goh ik weet de capslock goed te vinden in deze blog. Waarvoor alvast mijn excuses haha.
Laat ik jullie even in een vogelvlucht door het afgelopen jaar dat ik hier woon meenemen.
Het begint al voor 11 februari uiteraard. Op een gegeven moment krijg ik deze eindelijk in mijn handen:
De sleutel! Ik heb hem niet zo gekregen hoor! Ik heb zelf een kleine 'pimp my key' eraan toegevoegd! Hej bij een paleisje hoort een bijpassende sleutel he! Als we hier binnenkomen dan wel in stijl! ;-)
Waar we in eerste instantie mee beginnen is niet meer dan een kale ruimte, met kale muren en een kale vloer. Alles moet nog gedaan worden.
De bankrekening word 'even' goed geplunderd. Ben toch wel enorm blij dat mam en pap ooit in een ver ver verleden er voor kozen om voor ons te sparen. Tot het moment dat we 18 werden en daarna kregen we zelf de regie over die rekening.
En dat deed ik! De rekening bleef onaangeroerd tot eind 2011/begin 2012! Toen moest er natuurlijk ineens vanalles geregeld en aangeschaft worden! Met pijn in mijn hart zag ik de rekening slinken. *slik* Jups beeld je heel even zo'n cartoon in die dat doet! Grote oogjes, wijd open en for a split second de gedachten: 'OEI, doe ik hier wel goed aan? Ga ik het allemaal wel redden?'
Maar dat deed ik! En hoe! En het resultaat loog er niet om!
Ik zal eerlijk bekennen dat het ondertussen al wat veranderd is hoor! De inrichting is ietwat veranderd nadat ik het helemaal gehad had en het allemaal niet meer kon uitstaan zoals het was.
Maar dat is even niet belangrijk. Het jaar kon voor mij echt gaan beginnen op 11 februari 2012. Die dag was de verhuizing en die nacht sliep ik voor het eerst hier.
Al snel volgde carnaval dat jaar! Sam, Erik en de 4 meiden kwamen dat bij mij vieren. De optocht trekt hier namelijk aan mijn ramen voorbij. We zitten dus eerstrangs. Hoog en droog en koffie in de buurt! ;-)
Het was een geweldig leuke ervaring en de kids hadden ook the time of their lives! Je moet je voorstellen dat ik dus alle 4 de grote ramen open had staan. En geloof me als ik zeg dat alle prinsen en prinsessen op hun mooie prinsenwagens er een ware sport van maakten om het snoep, handenvol, precies naar binnen te mikken! Geloof me, 5 kilo werd verzameld door Larissa, Xanne, Eleni en Ymke, en ik kon maanden later nog her en der snoepjes terug vinden onder de kasten en in de hoekjes!
En toen kwam maart! 8 Maart om precies te zijn. Mijn verjaardag. De eerste verjaardag in mijn eigen stekkie. En ook nog een bijzondere verjaardag. Ik zou dat jaar een kwart eeuw oud worden! Ik mocht 25 kaarsjes op de taart uitblazen. Als ik zoveel kaarsjes had gehad. En als ik uberhaupt een taart had gehad...maar hej it's just a manner of speaking he!
Op 8 maart kwamen mam, pap, Inge, Ralph en oma langs en de zaterdag daarna vierde ik het voor vrienden.
Ik kan echt met recht zeggen dat het een geweldige verjaardag was. Dat ik er van genoot. Dat het precies was zoals ik gehoopt had. Dat klinkt heel erg overdreven misschien maar ik kan er gewoon niks anders van maken.
Een paar maanden gebeurd er eigenlijk niet zo heel veel. De lente en de zomer breken aan. Een periode waar ik echt naar uitkijk. Elk jaar weer. Ook in 2012.
De ramen gooide ik dan open en de stoel draaide ik een kwartslag. Kon dan uren met muziek of een boek in het zonnetje zitten. Voor mij was dat echt een oplaadmoment!
Want hoewel het heerlijk was om op mij zelf te wonen begon ik er ook de keerzijde van in te zien.
Ik ben geen makkelijke tante. Heb ook een rugzakje en ben helaas bekend met de psychische kant van het leven.
Ik kreeg het allemaal niet helemaal goed geregeld. Liep continue overal vast. En kon niet de rust vinden die ik zocht. Wat helaas volgde was een keerpunt in het gelukzalige gevoel die ik in het begin had betreffende mijn paleisje. Ik begon het te verafschuwen!
Op een gegeven moment was ik meer van huis dan thuis. Alles om maar te vluchten. Wegvluchten van de eenzaamheid. Weg van dat ellendige gevoel. Wat natuurlijk voor geen meter hielp. Zo makkelijk was de oplossing niet. Verwaarlozing was wat volgde. Zowel mijn huisje als ik zelf.
Zonde natuurlijk! En ik ben er ook niet trots op!!!
Maar wat gebeurd is, is gebeurd en dat valt niet meer terug te draaien. Zou me ook niet lukken trouwens!
Het komt er in ieder geval op neer dat het gevoel van afschuw resulteerden in agressie. Op mijn allerslechtste dagen gooide ik met alles als ik mijn boilingpoint bereikte. Stoelen schoven door de kamer, mijn voeten en handen belandden beiden met enige regelmaat in volle vaart tegen bank en muren en sleutels belande aan de andere kant van de woonkamer.
Waar ik overigens de tip bij wil geven dat je dan niet vervolgens je eigen huis uitstormt :-P en de deur achter je dichttrekt.
Mijn sleutels lagen binnen en ik stond buiten. Maar daar kwam ik trouwens pas later achter. Dat was wel even een moment dat ik de humor weer even terughad. Tja als je dan zoiets stoms doet moet je jezelf gewoon even belachelijk maken! Het zijn precies DIE momenten dat je af en toe weer even dat volle besef terug krijgt. 'Tan, waar zijn we eigenlijk mee bezig?!'
Afijn! Wat we krijgen is dat jojo effect. Een heuse haat/liefde verhouding.
De ene dag sta ik met een glimlach op en kijk ik hier rond en denk ik: 'hell yeah it's mine and I love it!' en de dag erna kan het totaal het tegenover gestelde zijn.
Laten we zeggen dat mijn mind niet helemaal wist wat ie wilde! :-P
Ik heb hier mijn ups and downs gekend. Het is geen model-jaar geweest. Ik win niet de schoonheidsprijs hiervoor. Ik kan me er ook boos over blijven maken dat ik misschien niet alles dr uit heb gehaald wat er in zit maar voorlopig woon ik hier nog wel even en ik heb nog alle tijd om het goed te maken en er van te genieten!
We zitten nu in 2013 en ik heb ondertussen met de nodige hulp wel iets van mijn rust teruggevonden. In ieder geval genoeg om absoluut GEEN hekel meer aan mijn paleisje te hebben. Dat gevoel heb ik volledig achter me kunnen laten. Al een aantal maanden besef ik me weer volledig hoeveel geluk ik heb gehad met het krijgen van deze woning. En kan ik weer elke ochtend op staan met een gevoel van trots. Trots dat dit van mij is. En dat ik nog genoeg slechte dagen ken is een feit. Maar ik projecteer de ellende in ieder geval niet meer op de plek wat juist mijn veilige haven hoort te zijn.
Onlangs heb ik ook een grote opruiming gehouden hier en dat voelde goed! Er staan op mijn slaapkamer trouwens nog steeds een paar gamma verhuisdozen. *bloos* Ja thats me!
Maar weet je, ze storen mij totaal niet. En als het betekend dat ze nog een half jaar hier staan dan zij het zo!
Ik ga een eind maken aan deze blog. Het is net kwart voor 8 geweest. Ik ga kijken of ik mijn senseo apparaat gefixt krijg. Ja je gelooft het niet hoor! Woon ik hier precies een jaar weigert ie dienst! Het was de bedoeling om deze blog te typen met naast mij een heerlijk kopje koffie. Maar dat kon ik dus wel vergeten. En dat 's morgens vroeg. Bummer!
Vanmiddag komen Sam, Erik en de kids weer. Optocht kijken! We beginnen de blog met carnaval en we eindigen ermee! HET bewijs dat er inderdaad een jaar om is haha.
Maar wil ik ze vanmiddag koffie kunnen voorschotelen zal ik nu toch echt even aan de slag moeten. Ik grijp mijn toverstafje (wat handig dat ik vandaag even een fee ben ;-) ) en met een beetje magie, waar ik vast wel over beschik, ga ik dat ding vast wel gemaakt krijgen!
Ik vlieg er vandoor! Tot schrijfs en wish me luck!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten