Beautiful memories!

Oma,
Een vrouw die mijn diepste respect verdiend. Een vrouw waar ik, naar horen zeggen, best veel op lijk. Met mijn lichte huid, de plukken rood die in mijn blonde haar doorschijnen, met mijn neus (ja het is echt waar) en met mijn super eigenwijze karakter. Ja ik ben een echte Loo!
Oma die in oktober 88 zou worden maar vanmorgen niet meer wakker werd. De 88 heeft ze  dus helaas niet mogen halen.
Nouja helaas, het is beter zo! Met haar steeds erger wordende dementie was er niet veel kwaliteit in het leven meer over.
Genoot ze jaren terug nog van haar tijd in het verzorgingshuis en de activiteiten die ze daar kon doen, was daar nu geen sprake meer van.
De bingo was haar wekelijkse uitje. En het eten dat ze voorgeschoteld kreeg was ze super tevreden over. 'Er word lekker voor me gekookt!' Zei ze dan met een glimlach.
Niet veel dementerende ouderen die het zo positief inzien.
Toen oma 80 werd, werd langzaamaan duidelijk dat ze veel vergat. En deed ze dingen in haar eigen huisje waar wij vraagtekens bij konden zetten. Het ging na haar 80e verjaardag dan ook ineens snel en binnen korte tijd ging ze vanuit een ziekenhuisopname meteen het verzorgingshuis in. Zo geleidelijk dat ze het wel kon accepteren uiteindelijk.
In die bijna 8 jaar dat ze daar woonde is ze veranderd. Maar de eerste jaren ging het nog langzaam! Ietwat vergeetachtig maar nog steeds oma! Het blijft altijd je oma. Vergeetachtig of niet. Zij verdiend het om omringt te blijven door haar familie. En hoewel wij niet dichtbij wonen schroomden wij geen seconden en bleven wij haar indien mogelijk bezoekjes brengen.
Naarmate de jaren verstreken herkenden ze ons, Inge en mij, niet meer. In eerste instantie kon ze het riedeltje wel afmaken als je een voorzetje gaf. Zei je de naam Inge, dan volgde de naam Tanja vanzelf. Maar uiteindelijk lukte dat ook niet meer. Maar ze is dan nog steeds je oma! Ook al beseft ze dat zelf niet meer.
In haar ogen waren we al te groot om haar kleinkinderen te zijn. Ze kon het nauwelijks geloven.
Kleinkinderen zijn toch jong? Ze herinnerde Inge en mij dus nog als kinderen van een jaar of 7 en 9.
Dat was wel even een vreemde gewaarwording.
Maar we hadden al lang geaccepteerd dat ze zo dacht. Je kon het haar niet kwalijk nemen.
En bovendien was ze al lang blij als er mensen langs kwamen. Ongeacht wie. Iemand kwam voor haar, mooi toch?! En zo was het maar net!!!
Je familie blijft je familie. Ongeacht hun gezondheidstoestand.
Uiteindelijk werden de bezoekjes wel steeds minder. We kwamen niet meer zo veel bij oma de laatste tijd. Moet daar heel eerlijk in zijn. Daar ga ik niet omheen draaien. De mogelijkheid was er niet altijd naar met mn gezondheid en het feit dat ik niet meer thuis woonde. Maar mam en pap bleven wel gaan en via hun bleef ik op de hoogte over mijn lieve omaatje.
En ik ben ontzettend blij dat ik in 2011 nog haar verjaardag mee heb mogen vieren bij haar! Dat is een mooie 'eind' herinnering die ik heb! En voor de rest herdenk ik haar graag vooral in de jaren voordat ze 80 werd. Dat ze nog in de schoener woonde. De flat aan het leuke vijvertje vol eendjes. Waar Inge en ik zo'n mooie tijd doorgebracht hebben! De bezoekjes aan het kapelletje die we elke keer bezochten samen met oma. De rijst met varkensvlees en curry dat toch wel één van onze favoriete maaltijden was bij oma en die ze dan steevast maakte als wij kwamen logeren en de potjes mens erger je niet (met de drukknop in het midden die we zo leuk vonden) die we tot in den treuren speelden als we daar waren.
Een geweldige tijd, een geweldige oma!

Lieve oma, u bent nu weer bij opa! Die u bijna 20 jaar moest missen! Rust zacht!
Ik zal u nooit vergeten!