Even een blogje from my point of view. Een
kleine blik in mijn brein...
Laat mij jullie meenemen door 2 dagen in
mijn leven...
Fasten your seatbelts! ;-)
Het is vrijdag! Een heerlijke dag. Mijn
verjaardag! De eerste verjaardag die ik
kon vieren samen met Kay!
Het bracht wel wat hectiek met zich mee. Zo was de drukte
in de jumbo, bij het halen van de laatste verjaardags-
boodschappen, een heuse uitdaging voor mij. Waar Kay
rustig bleef begon ik compleet te borrelen van binnen.
Ik wist niet meer hoe en wat en heb letterlijk met mn
handen staan wapperen in de winkel. Mijn ogen schieten
alle kanten op. Ik mag niks vergeten!
Het is zoiets 'simpels' eigenlijk. Boodschappen doen.
Je loopt de winkel in, legt je route af, pakt wat je moet
hebben, stopt het in je wagentje en je gaat naar de
kassa. Wat is daar nou moeilijk aan? Niks! En toch was
het voor mij echt een enorme uitdaging. Gelukkig dat ik
Kay bij me had want was ik alleen geweest was ik op dat
moment vertrokken. Dan had ik wat ik al bij elkaar had
afgerekend en had ik het voor gezien gehouden. Vluchten!
Zoals ik zo vaak vlucht.
Maar ik was niet alleen en ik werd door de winkel heen
geleid. Diep ademhalen, even rustig worden. Helder
nadenken wat we nog moeten hebben.
Uiteindelijk slagen we maar ik kan niet wachten om de
jumbo te ontvluchten.
Eenmaal thuis moet ik ook echt even een knopje omzetten.
Kay gaat eiersalade maken en ik duik achter
mijn laptop om wat te regelen EN ik ruim wat rommeltjes
op EN ik open mn verjaardagskaartjes EN ik ben met mijn
telefoon bezig die al de hele dag pingt en jengelt...
Oftewel ik ben met teveel in 1x bezig. De chaoot in mij
is ontwaakt. En ik kan er niks aan doen! Ik moet het
ondergaan. Dat is ook precies wat ik doe maar het vreet
energie en ik ben er met mijn koppie niet bij. Waardoor
ik het dus, zoals in mn laatste blog stond, zelfs voor
elkaar krijg om 50 euro weg te gooien (!!!)
Ik kon er hartelijk om lachen. Kay ook! We hadden de
grootste lol om die stommiteit. Maar de reden is
eigenlijk verre van lachwekkend.
Maarja, waarom alles te serieus nemen? Soms is een
portie zelfspot best gezond. Even wat luchtiger inzien.
Om 3 uur komt het eerste bezoek. 2 Personen! We beginnen
rustig. Kan ik er even inkomen. De toon word gezet.
Het is hartstikke gezellig! Als gastvrouw ben je op een
verjaardag flink in beweging. Iedereen zal het
herkennen. Je blijft op en neer lopen naar de keuken om
je bezoek te blijven voorzien van een hapje en drankje!
Het hoort er nu eenmaal bij en ik doe het met liefde!
Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik heus wel een beste
gastvrouw.
Maar het was meteen te merken hoor. Mijn lijf liet me goed
weten dat ze het er niet mee eens was.
Nu is mijn rug sowieso al slecht. Ben 6 maart gigantisch
door mijn rug gegaan dus het was al een hele uitdaging
om zo in de weer te zijn. Gelukkig was ook wat dit
betreft Kay de reddende engel! Hij heeft me echt goed
geholpen.
's Avonds kwam de rest van het bezoek. 9 Man (en vrouw)
sterk zaten we in mijn woonkamertje. Een ontzettend
leuke avond. Maar een herhaling van vanmiddag
natuurlijk. Alleen nu verdubbelt.
In mijn hoofd ben ik continue met alles en iedereen
bezig. Mijn ogen schieten regelmatig over de tafel.
Ik wil niet dat iemand zonder drankje zit en ook even
kijken of de hapjes nog niet op zijn.
Ik zie mijn keuken vandaag wel erg veel! Leuke keuken!
Wat een troep! Aiai...niet op letten Tanja! Komt allemaal
morgen wel! Nu niet belangrijk. Je bezoek Tanja!
Hup even de aandacht er weer bij houden. Je was drinken
in aan het schenken. Oja! *flitsflitsflits* drukdrukdruk
Drinken ingedaan en weer terug op mijn stoel. Links van
mij een gesprek en rechts van mij een gesprek.
Mijn ogen gaan om de beurt beide kanten op! Mag niks
missen, of toch wel? Jawel joh! Als ze iets van jou
willen weten hoor je het wel. Ik zoek contact met Kay...
leg mijn hand op zijn been en mijn actie word beantwoord
met zijn hand op de mijne.
Even gaat er een golf van rust door mij heen. Ik moet nu
echt even blijven zitten anders word ik gek. Dat ben ik
al ja :-P maar dit is anders.
Er word gepraat over vroeger. Herinneringen worden
opgehaald. Heerlijk om terug te horen! Het is gewoon
echt een ontzettend leuke avond! En de rust keert ook
wel weer terug in mij. Maar zodra het laatste bezoek weg
is, is het ook ineens alsof de man met de hamer langs
komt. Kay en ik hangen op mijn blauwe bankje. Kay zittend
onderuit gezakt en ik met mijn benen over de leuning
gegooid tegen hem aan hangende. En zo zitten we een
tijdje. Ik slaap al bijna. Zo ontzettend uitgeput ben ik.
We verplaatsen ons maar naar mijn bedje. Ligt net wat
fijner. Ik denk terug aan deze dag met grote
tevredenheid! Ik heb me echt heel erg jarig
gevoeld. Zoveel lieve mensen en reacties om mij heen!
Dat gevoel van tevredenheid in combinatie met de drukte
van deze dag zorgen ervoor dat we met het licht aan
beide in slaap vallen. Ergens een paar uur verder in de
nacht word die uiteindelijk ook wel uitgedaan.
En toen was het zaterdagochtend.
Kay slaapt nog! Ik niet! What else is new. Ik kan niet
uitslapen. Als ik wakker word, word alles daarboven
meteen volop aan het werk gezet en vind ik geen rust om
te blijven liggen.
Dus hop het bed uit en tijd voor een bak koffie.
Met een blij gevoel sta ik op. Gister is me ondanks de
hectiek meer dan goed bevallen. Ik ben verwend! :-P
En dan...dan kom ik mijn woonkamer binnen. JEZUS
HALLELUJAH wat een teringzooi! Ik moet echt moeite doen
om mijn ogen ervoor te sluiten. Ik vind het vreselijk!
Maar ik weet ook dat ik het niet moet wagen om zelf hier
aan te beginnen zonder Kay. Die wil niet dat ik alles
alleen opruim.
Ik zucht een keer diep en ga aan mijn keukentafel zitten
met mijn kopje koffie. Duik achter mijn laptop, zet uit-
eindelijk de radio ook maar aan en probeer mn eigen
wereldje te creeeren.
Ik slaag er wel in hoor! Ik doe helemaal niks wat niet de
bedoeling zou zijn! ;-) Tot Kay wakker is! Eerst tijd
voor een douche en ontbijtje en daarna even wat orde
hier in huis gaan scheppen. Vanmiddag weer bezoek dus
we kunnen de troep absoluut niet laten liggen!
Als alles weer gedaan is gaan Kay en ik nog even de deur
uit. Action en supermarkt! Moeten nog wat dingetjes
hebben! Als we daar van terugkomen moeten we ook echt
meteen wat eten want over minder dan een uur komt het
eerste bezoek al!
Ja echt hoor...beide dagen draaien echt op een soort van
strakke planning!
Wat voor mij toch wel nieuw is! Ik heb juist het
laaste half jaar maar wat gedaan. Een planning kende ik
niet meer. Ik deed echt wat maar in mij opkwam. Of juist
niet. Aanklommelen dus!
En zie mij nu, deze dagen...alles wat gedaan moet worden,
word gedaan. En ik sta nog overeind! ;-) Het kan dus wel!
Maar niet alleen!!! Dat moge duidelijk zijn. Ik heb dus
echt wel iemand naast mij nodig die mij 'opvangt' als ik
dreig om te vallen. En dat doet hij perfect! <3
Het is wederom ontzettend gezellig! Kay en ik zetten
beide onze beste beentjes voor zodat het goed verloopt.
Er word wat afgelachen en gezellig gekletst! En de middag
vliegt om! Iets later op de middag begin ik aan mezelf
te merken dat er op bepaalde gebieden een grens bereikt
word. Het sluipmonster loert om het hoekje. Ik heb het
door en Kay ook. Maar ik probeer er tegen te vechten en
het lukt me aardig! Ik weet de gezelligheid wel te
bewaren maar het kost me iets meer energie.
Het ligt trouwens geheel bij mezelf hoor, de mensen om
mij heen hebben er geen schuld aan. Het zijn bepaalde
triggers en dan moet ik het maar gewoon over me heen
laten komen. Waar ik het over heb? Een
stemmingswisseling! En wat voor eentje! Het moment dat
het laatste bezoek weg is stort ik letterlijk in.
En ik voel me schuldig! Schuldig tov Kay en schuldig tov
het bezoek...ook al hebben die op dat moment nergens last
van gehad. Het was echt super geslaagd en gezellig!
Maar dat is een gevoel. Verdorie, het heeft me weer
verslagen! Het wint het weer van mij. KUTGEVOEL!
Zo mag ik het eigenlijk niet zien want ik heb het niet in
de hand maar ik baal wel!
Kay vangt me wederom perfect op. Hij schrikt er wel even
van. Dit is de eerste keer dat hij het live meemaakt op
deze manier. Niet alleen mijn geest maar ook mijn lijf
reageert op deze omslag. Het is best heftig.
De moeheid, de chaos, de emoties...tis alles bij elkaar.
Het is even teveel. Mijn arm verkrampt helemaal. De
spieren trekken ongecontroleerd samen. Onrust...niks
nieuws voor mij. Dit herken ik wel. Heb ik vaker.
Meestal ook de reden dat ik met dingen ga gooien en mn
hand tegen alles aansla. HET moment waarop normaal
gesproken de agressie tot uiting komt. Om maar te
ontladen. Maar niet deze keer. Deze keer had ik Kay bij
me. Die me letterlijk zijn hand aan bood. Ik heb, voor
mijn gevoel, zijn hand fijngeknepen met een kracht die
ik zelf niet eens kende. Maar het hielp wel!
Het was ondertussen 22:00 geworden. Na een goed gesprek,
en een arm om me heen nam Kay me mee naar zijn auto.
We zijn een stuk gaan rijden. Waarom vraag je je af?
Omdat de auto mij kalmeert. De snelweg op, muziek aan,
af en toe een woordje wisselen en verder even zennn...
Kay weet dat en ik dank hem met heel mijn hart dat hij
zo heeft ingegrepen op dat moment. Je moet maar zo gek
zijn om later op de avond 'zomaar' even de auto in te
stappen en benzine te verspillen. Ik ga waarschijnlijk
een hele scheven blik krijgen zodra Kay dit leest :-P
maar ik zeg (uhm typ) het lekker toch!
We zijn uiteindelijk nog bij de macdrive uitgekomen.
We hadden beide namelijk hetzelfde idee haha...tja why
not he?! Bij Echt beland daarvoor en vandaar uit terug
gereden. Het was geen lang ritje dus maar het was lang
genoeg om mij rustiger te krijgen.
Ik ben zo enorm blij dat ik niet alleen was gisteravond!
Meestal ben ik niet zo'n kei in het opvangen van
mezelf als dit gebeurd.
Voor Kay was dit ook een beste ervaring. Ooit moest de
eerste keer zijn dat dit zou gebeuren met hem erbij.
Ik zal nog wel vaker overprikkelt raken in het dagelijks
leven en helaas uit zich dat bij mij 9 van de 10 keer
in een enorme stemmingswisseling waarbij ik totaal niks
in te brengen heb. Wat ik moet ondergaan en accepteren.
Kay heeft dit gegantisch goed opgepakt! Ik kan niet
anders beweren dan dat!
Momenteel is het zondagochtend en gaat het redelijk.
De rust is nog niet helemaal terug. Komt vanzelf wel!
Ik moet de afgelopen dagen gewoon even verwerken.
En het is dus absoluut niet dat deze dagen vervelend
waren. Ik heb Genoten! Met een hoofdletter ja!
En ik weet zeker dat ik volgend jaar weer geniet.
En tegen die tijd weet ik hopelijk nog weer iets beter
met dit soort problemen om te gaan! :-)
Ik grijp dit moment ook nog even aan om nogmaals
iedereen te bedanken! Jullie hebben allemaal,
op welke manier dan ook, bijgedragen aan een
onvergetelijke 62e uh 26e verjaardag! ;-)
Mijn dank is enorm!
Op naar de 27!
Dikke kus en knuff
Geen opmerkingen:
Een reactie posten