Iedereen kent ze wel. De nachten waarin ze iets leuks/geks/engs of verdrietigs dromen. Je word meteen wakker *schrikreactie* of je slaapt door en word gewoon op een christelijk tijdstip wakker, rekt je een keer lekker uit en vraagt je dan af waarom je dat gedroomd hebt.
Veel dromen zouden een betekenis hebben. Zeggen ze. Geen idee hoor of ik daar in moet geloven. Misschien wel. Ergens zal je hetgeen wat in het dagelijks leven gebeurd wel projecteren naar soortgelijke beelden in je hoofd. Alleen kunnen je brains er dan net een andere draai aan geven.
Het is overigens niet mijn bedoeling om deze blog zweverig te maken hoor!
Ik vind het mooi om in aparte dingen te geloven maar ik sla nergens in door. Mensen die dat wel doen moeten dat vooral blijven doen. Ik zal de laatste zijn die iemand uitlacht of zegt iets niet te doen. Zolang het natuurlijk bij jezelf blijft en je er niemand pijn mee doet of het gaat opdringen aan anderen. Laat iedereen lekker zijn/haar ding doen.
Afijn terug naar het droomgedeelte. Mijn kennis over dromen reikt dus totaal niet ver. Hoeft ook niet. Ik vind het leuk om het zo 'speels' mogelijk te houden. En in mijn gedachten zie ik mezelf dus ook gewoon in mn bedje liggen met zo'n denkwolkje boven mn hoofd waarin afwisselend verschillende 'plaatjes' verschijnen. Flitsen van hetgene ik op dat moment aan het dromen ben.
Grote bullshit natuurlijk. Ik ben geen cartoon. Ik leef niet in een stripboek. Maar ik ben een beelddenker. Dus ik blijf het gewoon lekker op die manier zien. ;-)
Vannacht droomde ik ook. Althans ik vermoed dat het een droom was. Soms, heel soms weet je het gewoon niet zeker. Dan vraag je je echt serieus af of het eigenlijk wel een droom was of dat het iets is wat echt gebeurd is in je leven.
Dit aparte fenomeen overkwam mij net. Ik zat net achter mijn laptop. Had twitter openstaan en opeens schieten er een aantal beelden door mijn hoofd. En 'zie' ik dingen die me bekend voorkomen. Die ik al eens gezien heb. 'Oja! Dat droomde ik vannacht...toch?!'
Twijfel slaat toe...het is wel heel erg levensecht namelijk. Hoewel het allemaal 'vaag' is en ik bijgod geen idee heb wie er in die 'droom' voorkwam, het waren personen maar wie geen flauw idee, geeft iets mij het gevoel dat ik dit ooit echt meegemaakt heb. Of misschien nog mee moet gaan maken.
Hehe word het toch nog zweverig op die manier. ;-) Maar just saying...het was heel raar.
Sowieso omdat het me ineens ontzettend duidelijk te binnen schiet net. Op een moment dat ik gewoon al 2,5 uur mijn bedje uit ben.
Voor nu hou ik het maar gewoon op een droom! Gister was niet mijn beste dag (laat ik het maar even zo noemen) dus het kan goed zijn dat het de chaos/drukte in mijn hoofd is geweest. Ik was behoorlijk geprikkelt toen ik ging slapen.
Ik droom overigens niet vaak. Hou me er verder ook niet echt mee bezig normaal. Er hangt een dromenvanger boven mijn bed maar daar houd het ook mee op verder. Die heb ik daar opgehangen omdat ik ze er zo leuk uit vind zien. Niet meer en niet minder.
Nouja we zullen het wel merken. Of niet natuurlijk! :-P
zaterdag 26 januari 2013
dinsdag 22 januari 2013
Tweet tweet tweet
Neehee ik heb het niet over twitter dit keer! Hoewel ik een fervent twitteraarster/tweetster (hoe je het ook wilt noemen) ben draait niet alles om dat stukje social media wat miljoenen mensen dagelijks uren bezig houd. Nee we noemen het geen verslaving. Dat blijven we gewoon ontkennen. Het is juist het veelvoudig interesse tonen in de medemens. Op de hoogte blijven wat andere mensen zoal doen om hun dag om te krijgen...
Neeeee geen verslaving hoor! Gewoon up to date blijven! *angel*
Over welke tweets ik het dan heb? VOGELTJES!
Echte vogeltjes. Met hun zachte veertjes, mooie kleurtjes en vrolijk getjirp! De vogeltjes in de tuin!
Ik ben momenteel bij mijn ouders thuis beland. Waar ik, in tegenstelling tot mijn eigen paleisje, beschik over het prachtige uitzicht op een mooie met sneeuw bedekte achtertuin!
Een achtertuin waar ooit een grote, indrukwekkende, kersenboom stond. Vol trots, groots en in de zomer vol met heerlijke rode kersen. Totdat een grote duiveninvasie de boom overnam! Ze hadden nog net geen helmpjes op en pakjes met schutkleuren aan maar ze namen de boom compleet over! Nog voordat de kersen goed rijp waren hadden zij de hele boom al kaalgeplukt!
Wat voor ons overbleef was een immens grote boom, die de zon voor een groot deel uit onze tuin joeg. Wat we altijd op de koop toenamen omdat ze ons hele bakjes vol lekkere kersen bezorgden.
Toen dat niet meer het geval was kwam het besluit om haar te laten verwijderen. Met enige moeite maar uiteindelijk gebeurde het wel!
Ze is nooit met de grond gelijk gemaakt. De boomstam staat nog 1 meter boven de grond. En bovenop die boomstam heeft mijn vader een mooi plateau gemaakt! En aan dat plateau hangen allemaal spulletjes voor de vogeltjes! Een bakje vol zaadjes, een vogelhuisje en zo nu en dan een vetbol. En op het plateau word, in de winter, met enige regelmaat stukken brood neergelegd.
Kortom het is dagelijks een komen en gaan van meesjes, roodborstjes, merels, eksters en zelfs duiven en meeuwen. Ja je verzint het niet. Die laatste hebben zich vandaag ook voor het eerst laten zien. Of we daar zo blij mee zijn valt te betwijfelen...als ze de 'kleintjes' maar niet wegjagen!!!
Dan zijn ze gewoon welkom!
Zo'n uur geleden zaten er, zonder te overdrijven, 8 meeuwen op de schutting! Het is serieus! Op een rijtje. Alsf ze een heuse vergadering hielden. Of misschien één of andere strijdplan aan het bedenken waren. ;-)
De duiven zaten wat op de besneeuwde grond rond te hupsen. Stukjes brood aan het pikken. En ondertussen waarschijnlijk heel diep na aan het denken in welke tuin in godsnaam dan die kersenboom ook alweer stond. (Gnagna)
Mijn vader zit momenteel ziek thuis. Is onlangs geopereerd en brengt zijn dagen dus door op de bank. Herstellende, op kracht aan het komen. Tja wat doe je dan om je tijd om te krijgen? Juist! Je pakt je verrekijker en hebt vanaf de bank een perfecte eersterangs plaats om dat prachtige schouwspel van vogeltjes te bekijken!
Voor even wist ik net de verrekijker te bemachtigen. Wilde ook wel eens van wat dichterbij bekijken wat de vogeltjes allemaal deden. Wat een vrolijk gespring en gehup zeg! Ze zitten overal!
En nu ik deze blog typ moet ik gewoon af en toe even over mijn schouder kijken. Even een kleine kwartslag draaien. Ik wil niks missen!
En zo komen we toch bij een kleine gelijkenis tussen de vogeltjes hier in de tuin en het vogeltje in mijn twitteraccount. Ik wil niks missen! Ik wil op de hoogte blijven!
En als jullie het goed vinden ga ik nu deze blog eindigen! Ik moet even op twitter gaan schrijven over de vogeltjes in de tuin! ;-)
Neeeee geen verslaving hoor! Gewoon up to date blijven! *angel*
Over welke tweets ik het dan heb? VOGELTJES!
Echte vogeltjes. Met hun zachte veertjes, mooie kleurtjes en vrolijk getjirp! De vogeltjes in de tuin!
Ik ben momenteel bij mijn ouders thuis beland. Waar ik, in tegenstelling tot mijn eigen paleisje, beschik over het prachtige uitzicht op een mooie met sneeuw bedekte achtertuin!
Een achtertuin waar ooit een grote, indrukwekkende, kersenboom stond. Vol trots, groots en in de zomer vol met heerlijke rode kersen. Totdat een grote duiveninvasie de boom overnam! Ze hadden nog net geen helmpjes op en pakjes met schutkleuren aan maar ze namen de boom compleet over! Nog voordat de kersen goed rijp waren hadden zij de hele boom al kaalgeplukt!
Wat voor ons overbleef was een immens grote boom, die de zon voor een groot deel uit onze tuin joeg. Wat we altijd op de koop toenamen omdat ze ons hele bakjes vol lekkere kersen bezorgden.
Toen dat niet meer het geval was kwam het besluit om haar te laten verwijderen. Met enige moeite maar uiteindelijk gebeurde het wel!
Ze is nooit met de grond gelijk gemaakt. De boomstam staat nog 1 meter boven de grond. En bovenop die boomstam heeft mijn vader een mooi plateau gemaakt! En aan dat plateau hangen allemaal spulletjes voor de vogeltjes! Een bakje vol zaadjes, een vogelhuisje en zo nu en dan een vetbol. En op het plateau word, in de winter, met enige regelmaat stukken brood neergelegd.
Kortom het is dagelijks een komen en gaan van meesjes, roodborstjes, merels, eksters en zelfs duiven en meeuwen. Ja je verzint het niet. Die laatste hebben zich vandaag ook voor het eerst laten zien. Of we daar zo blij mee zijn valt te betwijfelen...als ze de 'kleintjes' maar niet wegjagen!!!
Dan zijn ze gewoon welkom!
Zo'n uur geleden zaten er, zonder te overdrijven, 8 meeuwen op de schutting! Het is serieus! Op een rijtje. Alsf ze een heuse vergadering hielden. Of misschien één of andere strijdplan aan het bedenken waren. ;-)
De duiven zaten wat op de besneeuwde grond rond te hupsen. Stukjes brood aan het pikken. En ondertussen waarschijnlijk heel diep na aan het denken in welke tuin in godsnaam dan die kersenboom ook alweer stond. (Gnagna)
Mijn vader zit momenteel ziek thuis. Is onlangs geopereerd en brengt zijn dagen dus door op de bank. Herstellende, op kracht aan het komen. Tja wat doe je dan om je tijd om te krijgen? Juist! Je pakt je verrekijker en hebt vanaf de bank een perfecte eersterangs plaats om dat prachtige schouwspel van vogeltjes te bekijken!
Voor even wist ik net de verrekijker te bemachtigen. Wilde ook wel eens van wat dichterbij bekijken wat de vogeltjes allemaal deden. Wat een vrolijk gespring en gehup zeg! Ze zitten overal!
En nu ik deze blog typ moet ik gewoon af en toe even over mijn schouder kijken. Even een kleine kwartslag draaien. Ik wil niks missen!
En zo komen we toch bij een kleine gelijkenis tussen de vogeltjes hier in de tuin en het vogeltje in mijn twitteraccount. Ik wil niks missen! Ik wil op de hoogte blijven!
En als jullie het goed vinden ga ik nu deze blog eindigen! Ik moet even op twitter gaan schrijven over de vogeltjes in de tuin! ;-)
zondag 20 januari 2013
Let it snow, let it snow (again)
Wat is dat toch met het klimaat in Nederland?
Het is nooit precies goed. Het is nooit zoals 'men' wilt dat het is.
In de zomer, als het lekker weer hoort te zijn, is er OF regen OF extreme hitte waardoor je niet eens de puf hebt om 'poeh' of 'pfff' te zeggen.
Het echte lekkere weer, waarbij er een zonnetje is en waarbij je met zo'n graad of 25 heerlijk in luchtige kledij naar buiten kan kennen we haast niet.
Hoe vaak horen we mensen om ons heen niet zeggen: 'joh wel één hele week is het lekker geweest' en 'dat was het alweer voor de zomer van...(welk jaartal dan ook)'.
En dan is daar de winter. Die toch wel steeds strenger lijkt te worden. Hadden we jaren nauwelijks tot geen sneeuw is dat de laatste jaren toch wel anders.
En tja wat vinden we van sneeuw. De meningen zijn verdeeld. Er zal denk ik niemand zijn die er de grootst mogelijke hekel aan heeft. Je kan het 'niet leuk' vinden en er van balen. Maar er een afkeer van hebben is toch eigenlijk haast onmogelijk.
Het is een prachtig plaatje! Het aanzien is nooit vervelend. Neem je camera mee en je kan echt werkelijk waar de mooiste plaatjes schieten.
De één houd van sneeuw, de ander ziet al dat wit het liefst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Letterlijk dus!
Maar waar was die sneeuw met kerst?! Weer een typisch gevalletje water na de wijn. Het is hetzelfde verhaal als de zomer. Het mooie weer komt zodra de basisscholen net weer zijn begonnen.
Moeder natuur houd ons wel een beetje voor de gek. Ze heeft humor. Daar hou ik wel van! ;-)
Ik zit, met mijn liefde voor dit winters tafereeltje, er een beetje tussen in. Ik ben nog net in de winter geboren. Toen ik bijna 26 jaar geleden door mijn moeder op deze wereldbol werd gezet lag er buiten ook sneeuw.
De dag voordat ik geboren werd, 7 maart 1987, liep mijn moeder nog samen met mijn zus, toen nog dat lieve schattige dotje van nog geen 2 jaar, door onze achtertuin. Ok ok officieel was het een bos. Voor iedereen toegankelijk. Maar het heeft die bijna 7 jaar dat ik daar woonde toch een beetje als 'van ons' gevoelt.
Inge gaat me dit misschien niet in dank afnemen :-P Maar ik vind de foto zo cute! Ik zet hem er toch even bij. Aanschouw de sneeuwval (en mijn lieve zus) op 7 maart 1987:
Ik hou wel van sneeuw...Als er een goed pak ligt dan wandel ik er met alle liefde doorheen. Totdat het snottig word en rete glad!
Dan ontstaat er zo'n haat/liefde verhouding. Ik ben al lopende nog nooit op mijn gezicht gegaan. Ik ben een geoefend loopster en ik heb goede wandelschoenen.
De fiets is een ander verhaal. Sneeuw, Tanja en fiets zijn 3 begrippen die NIET samen gaan. Ik ga altijd op mijn gezicht als het glad is en ik moet de fiets op.
De fiets laten we dan dus mooi staan waar ie al maanden staat. Ook nu!
Als ik naar buiten moet ga ik lekker lopen!
Zoals ik afgelopen week ook deed. En me de volgende kiekjes opleverden:
Tja ik vind het magisch! Alsof je zo een sprookje inloopt!
Het is dus ook echt niet dat ik sneeuw vervloek! Ik ben in de sneeuw geboren. Figuurlijk dan. Hield als klein kind ook niet echt van hete zomerse dagen en zon. Mijn moeder mocht me echt niet in de zon zetten als baby zijnde. Dan zette ik het op een krijsen.
Mijn huid is niet voor niets as white as snow! ;-) Het enige wat nog ontbreekt is zwarte verf in mijn haren en ik zou waarschijnlijk zo de rol van sneeuwwitje op me kunnen nemen.
No worries! Ik ben veel te trots op mijn blonde coup! Het hoort bij mij en mijn witte huid. Het is een mengelmoes van allerlei tinten! Zoals je het niet heel vaak ziet. Dat laten we dus mooi zo!
Ik hou van sneeuw. Ik wil er dan ook niet te veel over klagen als het in snot veranderd en als het extreem glad word. Dat hoort er nou eenmaal bij. Daarvoor hebben we dan ook wel een ontzettend mooi schouwspel gehad. We mochten allemaal getuigen zijn van prachtige winterse plaatjes.
En nu ik deze blog schrijf sneeuwt het ook weer. Mijn eerste reactie vanmorgen was wel even een vloek. Daar ben ik heel eerlijk in. Want hoewel ik het prachtig vind beperkt het me ook in mijn doen en laten. Ik ga nu toch niet zo snel aan de wandel als normaal terwijl dat toch echt wel mijn uitlaatklep is. Maar nu ik toch alweer een tijdje zo met mijn laptoppie richting mijn raam zit en die vlokjes zie dwarrelen word ik, hoe gek ook, overspoelt door een warm gevoel.
De wind waait ook om het gebouw heen wat er voor zorgt dat de sneeuwvlokjes 'dansen'...sommige vlokjes gaan in eerste instantie niet omlaag, nee ze worden terug naar boven geblazen. De zwaartekracht wint het, die paar secondes, NIET van de wind. Voor heel even moet zij haar meerdere erkennen. Voor heel even moet ze die windvlaag toelaten om met het sneeuwvlokje aan de haal te gaan. En dan...dan dwarrelt dat mooie winterse kristalletje alsnog naar beneden waar zij hoort!
Ik hou er van! Maar ik zal ook wel blij zijn als het uiteindelijk weer verdwijnt.
You just have to take it as it is! :-)
Het is nooit precies goed. Het is nooit zoals 'men' wilt dat het is.
In de zomer, als het lekker weer hoort te zijn, is er OF regen OF extreme hitte waardoor je niet eens de puf hebt om 'poeh' of 'pfff' te zeggen.
Het echte lekkere weer, waarbij er een zonnetje is en waarbij je met zo'n graad of 25 heerlijk in luchtige kledij naar buiten kan kennen we haast niet.
Hoe vaak horen we mensen om ons heen niet zeggen: 'joh wel één hele week is het lekker geweest' en 'dat was het alweer voor de zomer van...(welk jaartal dan ook)'.
En dan is daar de winter. Die toch wel steeds strenger lijkt te worden. Hadden we jaren nauwelijks tot geen sneeuw is dat de laatste jaren toch wel anders.
En tja wat vinden we van sneeuw. De meningen zijn verdeeld. Er zal denk ik niemand zijn die er de grootst mogelijke hekel aan heeft. Je kan het 'niet leuk' vinden en er van balen. Maar er een afkeer van hebben is toch eigenlijk haast onmogelijk.
Het is een prachtig plaatje! Het aanzien is nooit vervelend. Neem je camera mee en je kan echt werkelijk waar de mooiste plaatjes schieten.
De één houd van sneeuw, de ander ziet al dat wit het liefst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Letterlijk dus!
Maar waar was die sneeuw met kerst?! Weer een typisch gevalletje water na de wijn. Het is hetzelfde verhaal als de zomer. Het mooie weer komt zodra de basisscholen net weer zijn begonnen.
Moeder natuur houd ons wel een beetje voor de gek. Ze heeft humor. Daar hou ik wel van! ;-)
Ik zit, met mijn liefde voor dit winters tafereeltje, er een beetje tussen in. Ik ben nog net in de winter geboren. Toen ik bijna 26 jaar geleden door mijn moeder op deze wereldbol werd gezet lag er buiten ook sneeuw.
De dag voordat ik geboren werd, 7 maart 1987, liep mijn moeder nog samen met mijn zus, toen nog dat lieve schattige dotje van nog geen 2 jaar, door onze achtertuin. Ok ok officieel was het een bos. Voor iedereen toegankelijk. Maar het heeft die bijna 7 jaar dat ik daar woonde toch een beetje als 'van ons' gevoelt.
Inge gaat me dit misschien niet in dank afnemen :-P Maar ik vind de foto zo cute! Ik zet hem er toch even bij. Aanschouw de sneeuwval (en mijn lieve zus) op 7 maart 1987:
Ik hou wel van sneeuw...Als er een goed pak ligt dan wandel ik er met alle liefde doorheen. Totdat het snottig word en rete glad!
Dan ontstaat er zo'n haat/liefde verhouding. Ik ben al lopende nog nooit op mijn gezicht gegaan. Ik ben een geoefend loopster en ik heb goede wandelschoenen.
De fiets is een ander verhaal. Sneeuw, Tanja en fiets zijn 3 begrippen die NIET samen gaan. Ik ga altijd op mijn gezicht als het glad is en ik moet de fiets op.
De fiets laten we dan dus mooi staan waar ie al maanden staat. Ook nu!
Als ik naar buiten moet ga ik lekker lopen!
Zoals ik afgelopen week ook deed. En me de volgende kiekjes opleverden:
Tja ik vind het magisch! Alsof je zo een sprookje inloopt!
Het is dus ook echt niet dat ik sneeuw vervloek! Ik ben in de sneeuw geboren. Figuurlijk dan. Hield als klein kind ook niet echt van hete zomerse dagen en zon. Mijn moeder mocht me echt niet in de zon zetten als baby zijnde. Dan zette ik het op een krijsen.
Mijn huid is niet voor niets as white as snow! ;-) Het enige wat nog ontbreekt is zwarte verf in mijn haren en ik zou waarschijnlijk zo de rol van sneeuwwitje op me kunnen nemen.
No worries! Ik ben veel te trots op mijn blonde coup! Het hoort bij mij en mijn witte huid. Het is een mengelmoes van allerlei tinten! Zoals je het niet heel vaak ziet. Dat laten we dus mooi zo!
Ik hou van sneeuw. Ik wil er dan ook niet te veel over klagen als het in snot veranderd en als het extreem glad word. Dat hoort er nou eenmaal bij. Daarvoor hebben we dan ook wel een ontzettend mooi schouwspel gehad. We mochten allemaal getuigen zijn van prachtige winterse plaatjes.
En nu ik deze blog schrijf sneeuwt het ook weer. Mijn eerste reactie vanmorgen was wel even een vloek. Daar ben ik heel eerlijk in. Want hoewel ik het prachtig vind beperkt het me ook in mijn doen en laten. Ik ga nu toch niet zo snel aan de wandel als normaal terwijl dat toch echt wel mijn uitlaatklep is. Maar nu ik toch alweer een tijdje zo met mijn laptoppie richting mijn raam zit en die vlokjes zie dwarrelen word ik, hoe gek ook, overspoelt door een warm gevoel.
De wind waait ook om het gebouw heen wat er voor zorgt dat de sneeuwvlokjes 'dansen'...sommige vlokjes gaan in eerste instantie niet omlaag, nee ze worden terug naar boven geblazen. De zwaartekracht wint het, die paar secondes, NIET van de wind. Voor heel even moet zij haar meerdere erkennen. Voor heel even moet ze die windvlaag toelaten om met het sneeuwvlokje aan de haal te gaan. En dan...dan dwarrelt dat mooie winterse kristalletje alsnog naar beneden waar zij hoort!
Ik hou er van! Maar ik zal ook wel blij zijn als het uiteindelijk weer verdwijnt.
You just have to take it as it is! :-)
dinsdag 15 januari 2013
Intensieve weekjes
Tijd voor een nieuwe blog. Veel gebeurd in de afgelopen 13 dagen. Een tijd die in het teken heeft gestaan van de bijstandsuitkering en de daarbij behorende verplichtingen.
Amai, wat heeft het veel van me gevraagd zeg! Ik hoor het haar, werkconsulente, nog zeggen. Maak je niet te druk! Het is 1 workshop per week. BULLSHIT!
Ik had de afspraak met haar 3 januari. En op 8 januari was mijn 1e workshop. Het is momenteel 15 januari en ik heb vandaag de 4e!!! workshop gehad.
1 Per week??!
Leuke standaard tekst dus. En heel fijn als je angststoornissen hebt.
Maar goed he...het waren nou eenmaal verplichtingen. Ik had niet veel te willen. Ik moest wel. Mezelf keer op keer over die ENORME drempel moeten heenzetten. Niet zomaar een gevoel van 'he bah ik heb geen zin' Nee was het maar zo 'simpel'...was het maar luiheid wat me dwarszat.
Nee pure angstgevoelens.
In die 7 dagen tijd heb ik me wat afgestressed. En echt, ik ben heel eerlijk als ik toegeef dat de workshops op zich echt meevielen. Zodra ik er eenmaal ben en het ijs word op een bepaald moment gebroken dan gaat het wel. Het is de aanloop er naartoe die vreet. En HOE!!!
Ik ben OP! Ben nu echt toe aan wat leuke weken. Even weer opladen. Even energie opdoen.
Even in een vogelvlucht door het traject heen.
Workshop nummero 1...Wist dat 5 dagen lang dat die er aan zou komen. Dus ook 5 dagen lang bang voor het onbekende en 5 dagen lang GEEN rust. Eenmaal daar een heel leuk, spontaan vrouwke. Fijne rustige uitstraling. Mooi! Dat moet ik hebben. Ik doorstond de workshop goed. Geloof me de opluchting was GROOT!
Als 2e volgde 2 dagen later een workshop/gesprek met het RMC. Oftewel...zou ik terug naar school kunnen. Ik had een gesprek met een aardige dame. En warempel! De EERSTE die precies zei wat ik wilde horen. Die medeleven toonde, erkende dat mijn afgelopen jaren waardeloos waren en dat ik inderdaad met BvR maar op mijn gemak moet uitzoeken wat ik aankan qua werk. HELAAS...zij gaat over het onderwijs en is verplicht door te geven dat ik met mijn mbo niv 3 dus inderdaad terug naar school zou kunnen. Niveau 4 halen. Maar die erkenning deed mij even zoveel!
3e Workshop. Gister...3 Man sterk zaten ze voor de groep. De grootste groep mensen. Ik vond het helemaal niks!!! Teveel mensen voor mij. En bij deze workshop heb ik me ondertussen ook heel ongemakkelijk gevoelt. Vond het helemaal niks!
Degene die de workshop gaf was dan ook een tja uhm ik weet niet eens hoe ik hem moet beschrijven. Maar enthousiasme ontbrak compleet. En afgezien daarvan startte de workshop meer dan een kwartier te laat. Ja sorry hoor maar dat vind ik NIET professioneel. Uiteindelijk zaten we ook een dik half uur langer daar dan eigenlijk de bedoeling was.
Gistermiddag moest ik trouwens ook mijn werkconsulente opbellen voor een vervolgafspraak. Tussen half 2 en 3 moest dat gebeuren.
Ik met mijn belangst...heb je een goede aan dus...nouja oftewel om 5 over half 2 zat ik met mn telefoontje en notitieblok aan mijn eettafel. Hoe eerder ik het zou doen hoe sneller ik er vanaf was.
Ik bellen, een direct persoonlijk nummer. Dus verwachtte haar eraan te krijgen. NIET DUS!!! *Zucht*
Wie ben jij? En waarom krijg ik jou aan de lijn??!
Ik zei het niet hoor maar ik dacht het wel. De dame die ik aan de lijn moest hebben zat niet op haar stoel.
%$^&*##$%! GROM *rustig blijven Tanja*
Dan ben ik om te ploffen he! Ik zit verdomme vast aan allemaal verplichtingen, ik moet mezelf bewijzen. Dus ik hou me netjes aan de regeltjes, kost me best wel moeite...en dan verloopt het weer niet zoals het zou moeten. Daar ben ik geen goede voor.
Nummer achter moeten laten. Zij zou mij terugbellen zodra ze terug zat op haar plek. Uiteindelijk een kwartier later ging mijn telefoon. Met bibberhandjes opnemen en uiteindelijk horen dat er nog geen datum vastgesteld kan worden. Moet eerst achter de schermen overlegd worden wat mogelijk is. En dan krijg ik vandaag of morgen een brief in de brievenbus met een datum dat ze me daar willen zien.
Are you KIDDIN' me??!
Waarom word het dan zo belangrijk geacht dat ik in die 3e week bel??!
Nouja whatever...wat jullie willen. Ik pas me wel aan.
Ben ik toch al enorm goed in dus een keer meer of minder maakt ook niks uit.
En verder is ze gewoon wel een aardige dame. Heb er totaal geen problemen mee. En ik weet ook wel dat ze rekening met me houd. En dat doet me wel goed. :-)
Dan vandaag...workshop nummero 4. Wederom dat vieze smerige misselijke gevoel. Geen rust, emotioneel etc. Oftewel VALERIAAN to the rescue. Echt ik heb me wat van die dingen opgevreten de laatste weken.
Wederom pak ik mijn denkbeeldige trapladder erbij. Moet de deur hier toch uit zien te komen en die drempel word steeds hoger. Je zou verwachten dat die lager zou worden omdat het de 4e al is. Maar helaas werkt het zo niet.
Want mijn energie word steeds minder. En daardoor moet ik zo veel meer moeite doen om me ergens toe te kunnen zetten. MAAR ik heb het GEFLIKT! En ik ben trots op mezelf!
Dit was ook de leukste workshop. Jups jullie lezen het goed! De meneer die deze workshop gaf wist bij de eerste stap die ik het UWV gebouw binnenzette al het ijs te breken. Hij wist wat humor was en geloof het of niet maar daar komt dan een sterk punt van mij boven...ik weet ook wat humor is dus ik haakte daar tot mijn eigen verbazing meteen op in.
Wat volgde was al gezelligheid met een klein groepje daar in die hal voordat de workshop begon.
En dat is echt wat ik nodig heb. Hou het luchtig, laat het zakelijke weg en dan kan ik de angst ook meer loslaten. Dit was de eerste trainer die mij op mijn gemak wist te stellen in de eerste minuten.
Mijn dank was groot!!!
En waardering van hem uit was ook aanwezig. Dat we er waren ondanks de sneeuw. Ofja dat we in ieder geval ruim op tijd waren.
De beste man bood ons zelfs warme chocomel aan toen we eenmaal in de workshopruimte waren. WOW!
Jups! By far de beste workshop! Wil je mij enigzins aan het functioneren hebben benader mij dan op zo'n manier!
Aan het begin van de workshop werden nog een aantal open vacatures getoont. Waaronder 1 van sloper.
Toen ik op het einde van de workshop very lomp en 'Tanja-like' een paar keer de tafel een flinke ram gaf met de stoel...weliswaar helemaal per ongeluk kon ik het ook niet laten om op die vacature in te haken en de vraag 'jullie zochten nog een sloper he?' te stellen.
Een grijns verscheen op zijn gezicht gevolgd door een 'je bent aangenomen!'
Helaas helaas...zo makkelijk gaat het niet. Maar was wel een leuke manier om naar huis te gaan.
En dat zijn de momenten die me weer even moed geven. Die me weer even eraan herinneren.
Tanja je bent nog niet compleet verloren! Het zit daadwerkelijk in je!
Heeeeeeel soms komt het even tevoorschijn en dat geeft hoop!
Ik heb het nodige meegemaakt, ik heb zelf de nodige psychische problemen. Oftewel ik ben gewoon niet wie ik zou moeten zijn. En ik heb nog een lange weg te gaan om dat er uit te krijgen en uit te houden. Om te 'groeien' en mezelf te ontwikkelen tot de volwassen vrouw die ik zou kunnen zijn.
Maar dat kan ik niet alleen. Daarvoor ben ik te diep gezonken. Maar hulp is on the way en ik grijp echt daadwerkelijk ALLE hulp aan met beide handen.
Maar voor nu is het even 2 weken Tanja-time. De grootste verplichtingen heb ik achter de rug. De 29e moet ik nog terug om te speeddaten. :-P Klinkt leuk he?! *GRIN* Helaas...tis not at all like that!
Maar tot aan de 29e ga ik me de tijd gunnen om weer even mn batterij op te laden. Want ik heb eigenlijk teveel van mezelf gevraagd. En dat merk ik echt wel!
Ik moet echt zorgen dat ik niet aan de verkeerde kant van de balans-balk kom. Maar ik heb mensen om mij heen waarvan ik weet dat ze me daar zeker bij helpen. Deden ze al maar ik weet dat dat ook gewoon zo blijft. :-)
Love my friends and family! En er komt een tijd...geen idee wanneer...dat ik kan zeggen I LOVE MY LIFE!
Amai, wat heeft het veel van me gevraagd zeg! Ik hoor het haar, werkconsulente, nog zeggen. Maak je niet te druk! Het is 1 workshop per week. BULLSHIT!
Ik had de afspraak met haar 3 januari. En op 8 januari was mijn 1e workshop. Het is momenteel 15 januari en ik heb vandaag de 4e!!! workshop gehad.
1 Per week??!
Leuke standaard tekst dus. En heel fijn als je angststoornissen hebt.
Maar goed he...het waren nou eenmaal verplichtingen. Ik had niet veel te willen. Ik moest wel. Mezelf keer op keer over die ENORME drempel moeten heenzetten. Niet zomaar een gevoel van 'he bah ik heb geen zin' Nee was het maar zo 'simpel'...was het maar luiheid wat me dwarszat.
Nee pure angstgevoelens.
In die 7 dagen tijd heb ik me wat afgestressed. En echt, ik ben heel eerlijk als ik toegeef dat de workshops op zich echt meevielen. Zodra ik er eenmaal ben en het ijs word op een bepaald moment gebroken dan gaat het wel. Het is de aanloop er naartoe die vreet. En HOE!!!
Ik ben OP! Ben nu echt toe aan wat leuke weken. Even weer opladen. Even energie opdoen.
Even in een vogelvlucht door het traject heen.
Workshop nummero 1...Wist dat 5 dagen lang dat die er aan zou komen. Dus ook 5 dagen lang bang voor het onbekende en 5 dagen lang GEEN rust. Eenmaal daar een heel leuk, spontaan vrouwke. Fijne rustige uitstraling. Mooi! Dat moet ik hebben. Ik doorstond de workshop goed. Geloof me de opluchting was GROOT!
Als 2e volgde 2 dagen later een workshop/gesprek met het RMC. Oftewel...zou ik terug naar school kunnen. Ik had een gesprek met een aardige dame. En warempel! De EERSTE die precies zei wat ik wilde horen. Die medeleven toonde, erkende dat mijn afgelopen jaren waardeloos waren en dat ik inderdaad met BvR maar op mijn gemak moet uitzoeken wat ik aankan qua werk. HELAAS...zij gaat over het onderwijs en is verplicht door te geven dat ik met mijn mbo niv 3 dus inderdaad terug naar school zou kunnen. Niveau 4 halen. Maar die erkenning deed mij even zoveel!
3e Workshop. Gister...3 Man sterk zaten ze voor de groep. De grootste groep mensen. Ik vond het helemaal niks!!! Teveel mensen voor mij. En bij deze workshop heb ik me ondertussen ook heel ongemakkelijk gevoelt. Vond het helemaal niks!
Degene die de workshop gaf was dan ook een tja uhm ik weet niet eens hoe ik hem moet beschrijven. Maar enthousiasme ontbrak compleet. En afgezien daarvan startte de workshop meer dan een kwartier te laat. Ja sorry hoor maar dat vind ik NIET professioneel. Uiteindelijk zaten we ook een dik half uur langer daar dan eigenlijk de bedoeling was.
Gistermiddag moest ik trouwens ook mijn werkconsulente opbellen voor een vervolgafspraak. Tussen half 2 en 3 moest dat gebeuren.
Ik met mijn belangst...heb je een goede aan dus...nouja oftewel om 5 over half 2 zat ik met mn telefoontje en notitieblok aan mijn eettafel. Hoe eerder ik het zou doen hoe sneller ik er vanaf was.
Ik bellen, een direct persoonlijk nummer. Dus verwachtte haar eraan te krijgen. NIET DUS!!! *Zucht*
Wie ben jij? En waarom krijg ik jou aan de lijn??!
Ik zei het niet hoor maar ik dacht het wel. De dame die ik aan de lijn moest hebben zat niet op haar stoel.
%$^&*##$%! GROM *rustig blijven Tanja*
Dan ben ik om te ploffen he! Ik zit verdomme vast aan allemaal verplichtingen, ik moet mezelf bewijzen. Dus ik hou me netjes aan de regeltjes, kost me best wel moeite...en dan verloopt het weer niet zoals het zou moeten. Daar ben ik geen goede voor.
Nummer achter moeten laten. Zij zou mij terugbellen zodra ze terug zat op haar plek. Uiteindelijk een kwartier later ging mijn telefoon. Met bibberhandjes opnemen en uiteindelijk horen dat er nog geen datum vastgesteld kan worden. Moet eerst achter de schermen overlegd worden wat mogelijk is. En dan krijg ik vandaag of morgen een brief in de brievenbus met een datum dat ze me daar willen zien.
Are you KIDDIN' me??!
Waarom word het dan zo belangrijk geacht dat ik in die 3e week bel??!
Nouja whatever...wat jullie willen. Ik pas me wel aan.
Ben ik toch al enorm goed in dus een keer meer of minder maakt ook niks uit.
En verder is ze gewoon wel een aardige dame. Heb er totaal geen problemen mee. En ik weet ook wel dat ze rekening met me houd. En dat doet me wel goed. :-)
Dan vandaag...workshop nummero 4. Wederom dat vieze smerige misselijke gevoel. Geen rust, emotioneel etc. Oftewel VALERIAAN to the rescue. Echt ik heb me wat van die dingen opgevreten de laatste weken.
Wederom pak ik mijn denkbeeldige trapladder erbij. Moet de deur hier toch uit zien te komen en die drempel word steeds hoger. Je zou verwachten dat die lager zou worden omdat het de 4e al is. Maar helaas werkt het zo niet.
Want mijn energie word steeds minder. En daardoor moet ik zo veel meer moeite doen om me ergens toe te kunnen zetten. MAAR ik heb het GEFLIKT! En ik ben trots op mezelf!
Dit was ook de leukste workshop. Jups jullie lezen het goed! De meneer die deze workshop gaf wist bij de eerste stap die ik het UWV gebouw binnenzette al het ijs te breken. Hij wist wat humor was en geloof het of niet maar daar komt dan een sterk punt van mij boven...ik weet ook wat humor is dus ik haakte daar tot mijn eigen verbazing meteen op in.
Wat volgde was al gezelligheid met een klein groepje daar in die hal voordat de workshop begon.
En dat is echt wat ik nodig heb. Hou het luchtig, laat het zakelijke weg en dan kan ik de angst ook meer loslaten. Dit was de eerste trainer die mij op mijn gemak wist te stellen in de eerste minuten.
Mijn dank was groot!!!
En waardering van hem uit was ook aanwezig. Dat we er waren ondanks de sneeuw. Ofja dat we in ieder geval ruim op tijd waren.
De beste man bood ons zelfs warme chocomel aan toen we eenmaal in de workshopruimte waren. WOW!
Jups! By far de beste workshop! Wil je mij enigzins aan het functioneren hebben benader mij dan op zo'n manier!
Aan het begin van de workshop werden nog een aantal open vacatures getoont. Waaronder 1 van sloper.
Toen ik op het einde van de workshop very lomp en 'Tanja-like' een paar keer de tafel een flinke ram gaf met de stoel...weliswaar helemaal per ongeluk kon ik het ook niet laten om op die vacature in te haken en de vraag 'jullie zochten nog een sloper he?' te stellen.
Een grijns verscheen op zijn gezicht gevolgd door een 'je bent aangenomen!'
Helaas helaas...zo makkelijk gaat het niet. Maar was wel een leuke manier om naar huis te gaan.
En dat zijn de momenten die me weer even moed geven. Die me weer even eraan herinneren.
Tanja je bent nog niet compleet verloren! Het zit daadwerkelijk in je!
Heeeeeeel soms komt het even tevoorschijn en dat geeft hoop!
Ik heb het nodige meegemaakt, ik heb zelf de nodige psychische problemen. Oftewel ik ben gewoon niet wie ik zou moeten zijn. En ik heb nog een lange weg te gaan om dat er uit te krijgen en uit te houden. Om te 'groeien' en mezelf te ontwikkelen tot de volwassen vrouw die ik zou kunnen zijn.
Maar dat kan ik niet alleen. Daarvoor ben ik te diep gezonken. Maar hulp is on the way en ik grijp echt daadwerkelijk ALLE hulp aan met beide handen.
Maar voor nu is het even 2 weken Tanja-time. De grootste verplichtingen heb ik achter de rug. De 29e moet ik nog terug om te speeddaten. :-P Klinkt leuk he?! *GRIN* Helaas...tis not at all like that!
Maar tot aan de 29e ga ik me de tijd gunnen om weer even mn batterij op te laden. Want ik heb eigenlijk teveel van mezelf gevraagd. En dat merk ik echt wel!
Ik moet echt zorgen dat ik niet aan de verkeerde kant van de balans-balk kom. Maar ik heb mensen om mij heen waarvan ik weet dat ze me daar zeker bij helpen. Deden ze al maar ik weet dat dat ook gewoon zo blijft. :-)
Love my friends and family! En er komt een tijd...geen idee wanneer...dat ik kan zeggen I LOVE MY LIFE!
woensdag 2 januari 2013
Updeetje!
5 voor half 9. Ik stap de wachtkamer in. Ik probeer de deur zachtjes dicht te doen. *BAM*
Natuurlijk! I should have known. Mijn lippen vormen het woordje 'oeps' maar ik spreek het niet hardop uit. Ik kijk de wachtkamer rond. Het was een beste klap maar niemand die er iets om gaf. Die deur is vandaag al vaker hard dicht geklapt denk ik.
Ik gooi een 'goedemorgen' eruit en opeens schieten alle ogen mijn kant op. Logisch natuurlijk maar ergens geeft me dat ook de kriebels. Niet zo naar mij kijken allemaal!
Ik meld mij bij de assistente en ik mag gaan zitten.
Precies om half 9 komt mijn dokter de wachtkamer in. Maar niet om mij te roepen. Maar een meneer die tegenover mij zit. Die nogal strompelt. Duidelijk dat hij veel last heeft van zijn rechterbeen.
Terwijl hij met enige moeite naar de dokter toestrompelt en zijn hand uitsteekt om hem de hand te schudden grinnikt hij een keer en wisselt een bepaalde blik uit met de dokter. Een blik die mij doet vermoeden dat deze man rare fratsen heeft uitgehaald om zo'n pijnlijk been te krijgen. Zal een beste blooper geweest zijn gok ik zo.
Naast die meneer zat een mevrouw. Met ogen die op half 7 hingen. Ze kucht een keer en zucht vervolgens diep. Zo'n ergernis zuchtje. En grijpt vervolgens diep in haar zak om er een grote zakdoek uit te halen. Dat was denk ik al de zoveelste keer dat ze dr neus moest snuiten. Daar kun je ook helemaal kriegelig van worden. Nadat ze voor de zoveelste keer een beste hoestbui laten horen zegt mijn buurvrouw 'zo zo, klinkt niet best!'
De hoestende dame kan een glimlach tevoorschijn toveren en antwoord met 'ik begin het jaar weer op een goede manier!'
Jups HERKENBAAR! Dat heb ik ook een aantal keer gedacht gister en eergister.
Vervolgens word het stil. Erg stil. Iedereen is een beetje in gedachten verzonken. Ik kan het niet laten om me af te vragen hoeveel bacterien er rond zweven in deze ruimte. Alle koppies om mij heen zien er niet al te vrolijk en opgewekt uit. En er word wat afgekucht en geniest. Vervolgens kijk ik de wachtkamer rond, al voor de zoveelste keer. Je moet toch iets he.
Mijn blik blijft ook voor de zoveelste keer bij de kerstboom hangen. Een mooie boom. Neutrale kleuren erin. Niks fels of kitcherigs. Not at all. Maar het is wel een echte boom. En dat snap ik niet.
Je zou maar een allergie hebben. Ga je naar de dokter voor ik weet niet wat en vervolgens krijg je een niesaanval van heb ik me jou daar. Jeukende ogen erbij. Jippie! Kom je dan bij ome dok zegt ie ook: 'wat zijn uw klachten? Ah ik zie het al...flinke verkoudheid?' NOU NEE!
Nouja neeee dat zal ook wel meevallen. Over het algemeen zit je niet zo heel lang in de wachtkamer. Om 10 over half 9 was ik aan de beurt.
Het loopt altijd wel iets uit maar dit is prima te doen. Dit is niks om over te klagen. En in de wachtkamer heb je altijd wel wat te zien of te horen. Al is het de radio die zachtjes door de speakers klinkt.
Ik schud de beste man de hand en wens hem nog gelukkig nieuw jaar. Kon hij wel waarderen. Ergens krijg ik het idee dat niet veel mensen dat doen. Want voor een seconde keek hij enigzins verbaasd.
Jaaaaa ik ben best sociaal hoor haha! ;-)
Hij weet trouwens best wel wie ik ben en toch krijgt hij het elke keer weer voor elkaar om tegenover mij te gaan zitten met zo'n blik van 'zeg het maar...wat kan ik voor je betekenen'.
Ik hoef maar 1 begrip eruit te gooien en hij pikt het zo allemaal op. Briljant. Zie je wel! :-P
Ik kan gewoon echt niet vaak genoeg zeggen hoe blij ik ben dat ik naar deze huisartsenpraktijk overgestapt ben.
Moet daarvoor dan ook echt een grote DANKJEWEL aan Sam geven! Die voor mij en samen met mij is gaan researchen hier in de omgeving.
Deze huisarts weet hoe je met mensen om moet gaan! En ik op mijn beurt reageer daar dan ook een stuk beter op.
Hij stelde mij een vraag die ik bij mijn vorige huisarts nooit kreeg: 'Hoe gaat het nu met je?'
En opzich geen rare vraag maar op dat moment was het niet persé een vraag die hij mij had hoeven stellen. Toch wel lichtelijk flabbergasted moest ik daarboven in dat koppie van mij even heel snel schakelen om antwoord te kunnen geven.
Toen hij mij uiteindelijk vroeg of hij nog iets voor mij kon betekenen moest ik ook echt even goed nadenken. Er zeker van zijn dat ik niks vergat. Tja tis ook één grote chaos in dat koppie van mij en ik kon het ook niet laten om er over te grappen. Moest hij wel om lachen en ook daar speelde hij fijn op in. 'Alles op zn tijd!' Even rustig er over nadenken. Totaal geen druk of haast. En dat is precies wat ik nodig heb.
Bij het vertrekken schud ik de beste man weer de hand en sluit hij af met de woorden 'sterkte! en voel je altijd welkom om langs te komen!'
KIJK! En ZO hoort hulpverlening te zijn.
Ik loop weer richting wachtkamer. Waar dezelfde mevrouw met dat nare hoestje en abo op haar zakdoek nog steeds zit. Ik glimlach even naar haar. Ik loop de praktijk uit richting apotheek. Waar ik mijn 'portie' pammetjes weer op mocht gaan halen.
En zo kan ik er weer even tegenaan. Volgende week naar Olga.
En op deze manier is het ook vast best snel begin maart. Dan zijn die 4 maanden ook om. Het zou eens tijd worden! :-)
Natuurlijk! I should have known. Mijn lippen vormen het woordje 'oeps' maar ik spreek het niet hardop uit. Ik kijk de wachtkamer rond. Het was een beste klap maar niemand die er iets om gaf. Die deur is vandaag al vaker hard dicht geklapt denk ik.
Ik gooi een 'goedemorgen' eruit en opeens schieten alle ogen mijn kant op. Logisch natuurlijk maar ergens geeft me dat ook de kriebels. Niet zo naar mij kijken allemaal!
Ik meld mij bij de assistente en ik mag gaan zitten.
Precies om half 9 komt mijn dokter de wachtkamer in. Maar niet om mij te roepen. Maar een meneer die tegenover mij zit. Die nogal strompelt. Duidelijk dat hij veel last heeft van zijn rechterbeen.
Terwijl hij met enige moeite naar de dokter toestrompelt en zijn hand uitsteekt om hem de hand te schudden grinnikt hij een keer en wisselt een bepaalde blik uit met de dokter. Een blik die mij doet vermoeden dat deze man rare fratsen heeft uitgehaald om zo'n pijnlijk been te krijgen. Zal een beste blooper geweest zijn gok ik zo.
Naast die meneer zat een mevrouw. Met ogen die op half 7 hingen. Ze kucht een keer en zucht vervolgens diep. Zo'n ergernis zuchtje. En grijpt vervolgens diep in haar zak om er een grote zakdoek uit te halen. Dat was denk ik al de zoveelste keer dat ze dr neus moest snuiten. Daar kun je ook helemaal kriegelig van worden. Nadat ze voor de zoveelste keer een beste hoestbui laten horen zegt mijn buurvrouw 'zo zo, klinkt niet best!'
De hoestende dame kan een glimlach tevoorschijn toveren en antwoord met 'ik begin het jaar weer op een goede manier!'
Jups HERKENBAAR! Dat heb ik ook een aantal keer gedacht gister en eergister.
Vervolgens word het stil. Erg stil. Iedereen is een beetje in gedachten verzonken. Ik kan het niet laten om me af te vragen hoeveel bacterien er rond zweven in deze ruimte. Alle koppies om mij heen zien er niet al te vrolijk en opgewekt uit. En er word wat afgekucht en geniest. Vervolgens kijk ik de wachtkamer rond, al voor de zoveelste keer. Je moet toch iets he.
Mijn blik blijft ook voor de zoveelste keer bij de kerstboom hangen. Een mooie boom. Neutrale kleuren erin. Niks fels of kitcherigs. Not at all. Maar het is wel een echte boom. En dat snap ik niet.
Je zou maar een allergie hebben. Ga je naar de dokter voor ik weet niet wat en vervolgens krijg je een niesaanval van heb ik me jou daar. Jeukende ogen erbij. Jippie! Kom je dan bij ome dok zegt ie ook: 'wat zijn uw klachten? Ah ik zie het al...flinke verkoudheid?' NOU NEE!
Nouja neeee dat zal ook wel meevallen. Over het algemeen zit je niet zo heel lang in de wachtkamer. Om 10 over half 9 was ik aan de beurt.
Het loopt altijd wel iets uit maar dit is prima te doen. Dit is niks om over te klagen. En in de wachtkamer heb je altijd wel wat te zien of te horen. Al is het de radio die zachtjes door de speakers klinkt.
Ik schud de beste man de hand en wens hem nog gelukkig nieuw jaar. Kon hij wel waarderen. Ergens krijg ik het idee dat niet veel mensen dat doen. Want voor een seconde keek hij enigzins verbaasd.
Jaaaaa ik ben best sociaal hoor haha! ;-)
Hij weet trouwens best wel wie ik ben en toch krijgt hij het elke keer weer voor elkaar om tegenover mij te gaan zitten met zo'n blik van 'zeg het maar...wat kan ik voor je betekenen'.
Ik hoef maar 1 begrip eruit te gooien en hij pikt het zo allemaal op. Briljant. Zie je wel! :-P
Ik kan gewoon echt niet vaak genoeg zeggen hoe blij ik ben dat ik naar deze huisartsenpraktijk overgestapt ben.
Moet daarvoor dan ook echt een grote DANKJEWEL aan Sam geven! Die voor mij en samen met mij is gaan researchen hier in de omgeving.
Deze huisarts weet hoe je met mensen om moet gaan! En ik op mijn beurt reageer daar dan ook een stuk beter op.
Hij stelde mij een vraag die ik bij mijn vorige huisarts nooit kreeg: 'Hoe gaat het nu met je?'
En opzich geen rare vraag maar op dat moment was het niet persé een vraag die hij mij had hoeven stellen. Toch wel lichtelijk flabbergasted moest ik daarboven in dat koppie van mij even heel snel schakelen om antwoord te kunnen geven.
Toen hij mij uiteindelijk vroeg of hij nog iets voor mij kon betekenen moest ik ook echt even goed nadenken. Er zeker van zijn dat ik niks vergat. Tja tis ook één grote chaos in dat koppie van mij en ik kon het ook niet laten om er over te grappen. Moest hij wel om lachen en ook daar speelde hij fijn op in. 'Alles op zn tijd!' Even rustig er over nadenken. Totaal geen druk of haast. En dat is precies wat ik nodig heb.
Bij het vertrekken schud ik de beste man weer de hand en sluit hij af met de woorden 'sterkte! en voel je altijd welkom om langs te komen!'
KIJK! En ZO hoort hulpverlening te zijn.
Ik loop weer richting wachtkamer. Waar dezelfde mevrouw met dat nare hoestje en abo op haar zakdoek nog steeds zit. Ik glimlach even naar haar. Ik loop de praktijk uit richting apotheek. Waar ik mijn 'portie' pammetjes weer op mocht gaan halen.
En zo kan ik er weer even tegenaan. Volgende week naar Olga.
En op deze manier is het ook vast best snel begin maart. Dan zijn die 4 maanden ook om. Het zou eens tijd worden! :-)
vrijdag 28 december 2012
It's all between the ears ;-)
En dan doel ik niet op dat blonde koppie van mij. Het is datgene wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is maar waarvan ik wel degelijk merk dat het aanwezig is. Het menselijk brein.
Hoewel ik hoogblond ben en daar de nodige grapjes over bestaan weet ik wel zeker dat ook ik het geluk heb over een grijze massa te beschikken.
Hij werkt prima. Doet wat hij moet doen. Of ist een zij? Nouja ik noem het voor het gemak maar gewoon even 'het'.
HET werkt prima. Wellicht iets te goed zelfs.
Mijn brein heeft een hobby. Mijn brein is van de 'overthinking'...Het draait overuren. Meer overuren dan mij lief is. Het neemt nooit eens een pauze en 's nachts als iedereen hoort te slapen gaat 'het' gewoon door. En als ik niet snel genoeg in slaap donder zal ik dat weten ook!
Het is iets wat mij extreem treitert. Ik kan het een hele tijd aan. Totdat daar weer een moment komt dat het even teveel word.
Een overload aan waarschuwingssignalen worden dan de wereld ingezonden. Het word meteen opgemerkt door de mensen om mij heen!
Ook bij mezelf blijft het niet onopgemerkt. Ik stond al op met een misselijk gevoel. Zo'n onderbuikgevoel die me al meer dan eens heeft gewaarschuwd. En de mascara die momenteel tot aan mn kin zit zegt ook al genoeg. Het feit dat ik de hele dag op 1 boterham heb geleefd is ook niet iets waar ik zelf nou zo trots op ben. Mijn lijf zend momenteel signalen uit. Een waarschuwing.
En ondertussen vervloek ik mezelf heus wel! Waarom laat ik het toe?
'Het' en ik staan lijnrecht tegenover elkaar. Voeren een oorlog met elkaar! Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen dat ik het gerust zo'n drastische benaming durf te geven.
Het is geen onschuldig conflictje meer! Dat is me een tijd terug wel duidelijk geworden toen mijn brein besloot om mij een deel te laten vergeten. Het kreng sloot mij gewoon buiten, heeft mij dik 4 uur van mijn leven ontnomen. Dat doe je niet zomaar. En liet zelfs bij mijn spv'er de alarmbellen af gaan.
Het is niet eerlijk verdeelt eigenlijk. Waarom heeft zo'n grijze blubber (laat ik voor de gein maar gewoon even de draak ermee steken) wel invloed op mij maar is daar vice versa geen sprake van. Waarom moet ik alles maar slikken en accepteren? Tsss!
En zelfs, as we speak, op dit moment kan ik het nog niet fatsoenlijk opbrengen om deze blog te typen. Ik weet perfect wat ik wil schrijven maar word constant afgeleid. Ik betrap mezelf erop maar heb er niks over te zeggen.
En zo zit ik over dit toch wel redelijk kort blogje al extreem lang te doen.
Het menselijk brein is STERK. Ik kan gerust zeggen dat het machtig is! Met je brein kun je veel. Je kan ook veel veroorzaken!
Lees een bijsluiter vol met enge symptomen en met een beetje pech krijg je ze zowat allemaal!
House had er ooit een mooie aflevering van. Een scene in een vliegtuig. Waar één van de passagiers wellicht een gevaarlijk zeer besmettelijk virus had. Voordat house het in de gaten had, leed ineens het halve vliegtuig aan diezelfde ziekte. Toen de beste man symptomen ging verzinnen omdat hij het al lang door had kregen alle patienten één voor één dat symptoom.
Hartstikke verzonnen! Maar het brein heeft dat geweldige vermogen. Het brein kan vrijwel meteen ergens op in spelen zonder dat wij daar zelf invloed op hebben.
Soms komt dat enorm goed uit. Vooral als je geacht word ergens instinctief te handelen. Als er geen tijd om na te denken is. Maar in andere situaties kan het een grote kwelling zijn!
Het is niet gezond om alles maar te overdenken! Sterker nog het kan zelfs gevaarlijk zijn! Maar wat doe je er tegen?!
Ik ben er nog steeds niet achter! Ik weet alleen dat het voor mij echt een probleem is.
Ik beland wederom op een punt van grote wanhoop! Wat wederom resulteerde in een instorting vandaag. En wat voor eentje! Momenteel is de rust ietwat terug. Maar ik ben gesloopt.
En de vraag van mensen om mij heen of ze wat voor mij kunnen doen? Geen idee! Ik weet werkelijk waar zelf niet meer wat voor en achter is en wat zou kunnen helpen. I wish I knew! Tis maar wat proberen en kijken of het helpt.
Tis een hoop aanmodderen en proberen er niet aan onderdoor te gaan.
Het is niet niks! In oorlog met je eigen brein! Alles draait om dat grijze kwabje boven in mijn hoofd. Dat ene grijze kwabje dat mij zoveel ellende heeft bezorgt en nog steeds bezorgt!
En dan krijgt de uitspraak: 'het zit allemaal toch maar tussen je oren' toch wel een andere betekenis.
Hoewel ik hoogblond ben en daar de nodige grapjes over bestaan weet ik wel zeker dat ook ik het geluk heb over een grijze massa te beschikken.
Hij werkt prima. Doet wat hij moet doen. Of ist een zij? Nouja ik noem het voor het gemak maar gewoon even 'het'.
HET werkt prima. Wellicht iets te goed zelfs.
Mijn brein heeft een hobby. Mijn brein is van de 'overthinking'...Het draait overuren. Meer overuren dan mij lief is. Het neemt nooit eens een pauze en 's nachts als iedereen hoort te slapen gaat 'het' gewoon door. En als ik niet snel genoeg in slaap donder zal ik dat weten ook!
Het is iets wat mij extreem treitert. Ik kan het een hele tijd aan. Totdat daar weer een moment komt dat het even teveel word.
Een overload aan waarschuwingssignalen worden dan de wereld ingezonden. Het word meteen opgemerkt door de mensen om mij heen!
Ook bij mezelf blijft het niet onopgemerkt. Ik stond al op met een misselijk gevoel. Zo'n onderbuikgevoel die me al meer dan eens heeft gewaarschuwd. En de mascara die momenteel tot aan mn kin zit zegt ook al genoeg. Het feit dat ik de hele dag op 1 boterham heb geleefd is ook niet iets waar ik zelf nou zo trots op ben. Mijn lijf zend momenteel signalen uit. Een waarschuwing.
En ondertussen vervloek ik mezelf heus wel! Waarom laat ik het toe?
'Het' en ik staan lijnrecht tegenover elkaar. Voeren een oorlog met elkaar! Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen dat ik het gerust zo'n drastische benaming durf te geven.
Het is geen onschuldig conflictje meer! Dat is me een tijd terug wel duidelijk geworden toen mijn brein besloot om mij een deel te laten vergeten. Het kreng sloot mij gewoon buiten, heeft mij dik 4 uur van mijn leven ontnomen. Dat doe je niet zomaar. En liet zelfs bij mijn spv'er de alarmbellen af gaan.
Het is niet eerlijk verdeelt eigenlijk. Waarom heeft zo'n grijze blubber (laat ik voor de gein maar gewoon even de draak ermee steken) wel invloed op mij maar is daar vice versa geen sprake van. Waarom moet ik alles maar slikken en accepteren? Tsss!
En zelfs, as we speak, op dit moment kan ik het nog niet fatsoenlijk opbrengen om deze blog te typen. Ik weet perfect wat ik wil schrijven maar word constant afgeleid. Ik betrap mezelf erop maar heb er niks over te zeggen.
En zo zit ik over dit toch wel redelijk kort blogje al extreem lang te doen.
Het menselijk brein is STERK. Ik kan gerust zeggen dat het machtig is! Met je brein kun je veel. Je kan ook veel veroorzaken!
Lees een bijsluiter vol met enge symptomen en met een beetje pech krijg je ze zowat allemaal!
House had er ooit een mooie aflevering van. Een scene in een vliegtuig. Waar één van de passagiers wellicht een gevaarlijk zeer besmettelijk virus had. Voordat house het in de gaten had, leed ineens het halve vliegtuig aan diezelfde ziekte. Toen de beste man symptomen ging verzinnen omdat hij het al lang door had kregen alle patienten één voor één dat symptoom.
Hartstikke verzonnen! Maar het brein heeft dat geweldige vermogen. Het brein kan vrijwel meteen ergens op in spelen zonder dat wij daar zelf invloed op hebben.
Soms komt dat enorm goed uit. Vooral als je geacht word ergens instinctief te handelen. Als er geen tijd om na te denken is. Maar in andere situaties kan het een grote kwelling zijn!
Het is niet gezond om alles maar te overdenken! Sterker nog het kan zelfs gevaarlijk zijn! Maar wat doe je er tegen?!
Ik ben er nog steeds niet achter! Ik weet alleen dat het voor mij echt een probleem is.
Ik beland wederom op een punt van grote wanhoop! Wat wederom resulteerde in een instorting vandaag. En wat voor eentje! Momenteel is de rust ietwat terug. Maar ik ben gesloopt.
En de vraag van mensen om mij heen of ze wat voor mij kunnen doen? Geen idee! Ik weet werkelijk waar zelf niet meer wat voor en achter is en wat zou kunnen helpen. I wish I knew! Tis maar wat proberen en kijken of het helpt.
Tis een hoop aanmodderen en proberen er niet aan onderdoor te gaan.
Het is niet niks! In oorlog met je eigen brein! Alles draait om dat grijze kwabje boven in mijn hoofd. Dat ene grijze kwabje dat mij zoveel ellende heeft bezorgt en nog steeds bezorgt!
En dan krijgt de uitspraak: 'het zit allemaal toch maar tussen je oren' toch wel een andere betekenis.
maandag 24 december 2012
Dag 2012, welkom 2013!
Nu ik hier zo bij mijn ouders thuis zit, achter mijn laptopje en mn ogen laat gaan over een
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!
Liefs Tanja
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!
Liefs Tanja
Abonneren op:
Posts (Atom)