21-11-2010 / 21-11-2013

3 Jaar geleden, donderberg Roermond. Ik bel aan op de donderbergweg. Een grote rode voordeur en een voortuintje met een heel leuk molentje erin.
Voor mijn doen ben ik zo goed als NIET zenuwachtig. Bijzonder! Ben ik niet gewend. Maar mijn gevoel zegt me dat er niks is om bang voor te zijn.
De deur gaat open en mijn eerste oogcontact en dus ontmoeting met Sam is een feit. Ik schud haar de hand (jeetje wat formeel als ik denk aan onze band nu) en maak kennis met haar 2 dochtertjes. Xanne van 5 en Ymke van 2.
De 2 dametjes waar ik het hele jaar op mag gaan passen. Wat een leuke meiden! De klik is er meteen en ik vind het bijna zonde als mijn kennismaking tot een einde komt.
Wat volgt is een geweldig gastouderjaar. Eentje waarin een band opgebouwd is die je met recht speciaal kan noemen. Een jaar lang heb ik de groei van die 2 meiden mogen volgen en ik hoop met recht dat zij, net als ik, dat jaar altijd zullen blijven herinneren als een mooie tijd.
En nu...bijna 3 jaar later ben ik nog steeds niet uit hun leven verdwenen. 3 Jaar lang hebben Sam en ik lief en leed gedeeld. Er voor elkaar gestaan en ons door ups en downs heen geslagen.
Xanne en Ymke, ik kan me serieus geen leven zonder hun voorstellen. Het zijn 2 vriendinnetjes van me geworden. Keer op keer, als ze me zien, krijg ik een glimlach van oor tot oor en een knuffel van heb ik me jou daar. Hoeveel liefde kun je van 2 kleine meiden krijgen die niet eens familie van je zijn? Nou zoveel dus!
En met de komst van Erik en zijn meiden is het ook nog eens verdubbelt. Larissa en Eleni, 2 bijzondere meiden.
En toen, toen kwam daar het nieuws. Sam zwanger. Gevolgd door die ene vraag. Of je peettante wil worden. Peettante...wow! Nou ik kan je zeggen dat je dan wel een beetje groeit hoor. Van trots!
Maanden lang vol spanning afwachten en uiteindelijk 21 juni een onvergetelijke dag beleven waarin je de verantwoordelijkheid en zorg over 4 meiden krijgt. Allen druk en gespannen over de komst van hun nieuwe broertje/zusje. Ik herinner de dag nog als gister. Kay en ik hebben het er nog wel eens over. Het kostte ons aardig wat stress en we hebben zeer creatief moeten zijn maar toen was ze er eindelijk op 22 juni. Een heel lief en bovenal prachtig meisje! Mijn eerste petekindje.
In het ziekenhuis konden we haar eindelijk gaan bezoeken. Na heel wat spannende en onrustige uren. Het was het waard, dat zeker!
En nu? Nu is het dan bijna 21 november. De dag van Sam en mijn jubileum.
Morgen kennen we elkaar 3 jaar en ik denk nog met veel plezier terug aan onze ontmoeting. Maar ik kijk met nog veel meer plezier naar de jaren die nog gaan komen.
Hoewel het mijn werk al jaren niet meer is voelt het als een ware promotie. Van gastouder, naar vriendin, naar peettante.
Er zijn niet veel gastouders waarbij het verhaal zo afloopt gok ik. En dat ik die eer wel mag hebben vind ik super!
Ik ga voor nog heel veel meer jaren met Sam en haar gezinnetje!
En Nyntha kan op mij rekenen als peettante! Dat meisje heeft een heel bijzonder plekje in mijn hart!

Lieve Sam, je betekende al veel voor mij in dat eerste jaar. Toen je er voor me was met opa's ziekbed en een luisterend oor aan me bood.
Door de jaren heen heb ik alleen maar meer bewondering voor je gekregen! Je bent een super vriendin! Hele dikke kus van mij voor jou!!!

Geluk zit hem in de kleine dingen

En dan besef je ook dat de kleine dingen eigenlijk enorm zijn!
Ik blik even terug op vorig jaar rond deze tijd. Wil er niet te lang bij stil staan en ga dat ook niet doen. Maar wat een wereld van verschil. Gelukkig en stralend! In tegenstelling tot 1 jaar geleden waar verdriet en angst centraal stonden.
2 Werelden van verschil en ik geef toch wel de voorkeur aan het wereldje waarin ik nu leef.
Een groot deel heb ik aan mezelf te danken. Als ik bedenk door wat een rotjaar ik ging in 2011 en 2012 ook geen rozengeur en maneschijn was valt het me nog mee hoe ik er nu bij zit. Als je me vorig jaar had gezegd dat ik één jaar later dolgelukkig zou zijn had ik je recht in je gezicht uitgelachen.
Maar het is dus wel zo! Ik heb de jackpot gewonnen toen ik eind december de rare kronkel in mn hoofd kreeg om Kay Princen nog eens op te zoeken via fb. Eerdere pogingen van jaren daarvoor mislukten keer op keer maar in 2012 vond ik hem dan toch.
'Als vriend toevoegen'...mijn muis stond op dat knopje, ik hoefde maar 1x te klikken...ik twijfelde! Ik ben weggelopen, eerst even iets anders! Kay was heel duidelijk geweest op de middelbare. Onze wegen waren gescheiden.
Niet veel later weer voor mijn laptop gaan zitten en met een 'wie niet waagt wie niet wint' houding erop geklikt! En wat ben ik BLIJ dat ik dat deed!
Er op gerekend geen acceptatie en reactie te krijgen was ik stomverbaasd toen hij binnen no time in de prive-chat zat.
Er was weer contact met Kay Princen. What the fuck??!
En zie ons nu! Die ene 'klik' heeft ons gebracht naar dit moment. Het moment dat ik deze blog schrijf en we al dik 7 maanden heel gelukkig zijn samen en sinds 11 september samenwonen.
Kay is (en was) de motivatie die ik nodig heb in het leven. Dankzij Kay ging mijn zonnetje weer schijnen en stralen. En mijn wens om een hondje te nemen heeft hij aangemoedigd en daar ben ik hem ook enorm dankbaar voor! Samen zijn wij deze uitdaging aangegaan om van Quinn een geweldig huisdier te maken. Een knuffelhondje, een maatje voor het leven.
Zonder Kay was me dat ook niet gelukt trouwens!
Ik ben best wel tevreden met mijn leven zoals het nu is. Zo kan ik de rest van mijn jaren wel slijten hoor. Ik moet alleen even afrekenen met wat demonen uit het verleden. Dat is nu eigenlijk mijn grootste struikelblok nog.
Maar daar is Bever voor en de mensen om mij heen helpen me daar ook wel bij.
Er gaan nu nog wel een aantal moeilijke weken komen en elke keer als ik daar net iets langer bij stil sta (zoals nu) heb ik het kippenvel weer een paar cm dik op mn armen staan.
Maar ook dat gaat goedkomen uiteindelijk!
Ik ben eigenlijk alleen maar heel blij met mijn leventje momenteel. Zoals alles nu gaat en geregeld is, is het perfect voor mij. Op deze manier kan ik het wel aan.
En als ik dan vooruit kijk...kan ik maar 1 ding concluderen...
Er is nog zoveel moois om naar uit te kijken ^_^

Nachtelijke avontuurtjes

Regen, regen en nog meer regen. Kijk!!! ZO kennen we Nederland weer!
Of we er blij mee zijn is weer een ander verhaal. Wat een treurig geheel als je nu een blik naar buiten werpt!
En hoe toevallig dat de nissan net besluit om ons tijdens zo'n stortbui langs de kant te zetten met een platte band om 10 over 12 's nachts in the middle of fucking nowhere!!! Nouja voor ons dan. Een plaats wat voor ons onbekend was maar gelukkig nog dichtbij genoeg om hulptroepen in te schakelen.
Stonden Kay en ik dan, in onze mooiste kleren te verzuipen in de regen. Kay ondernam nog een dappere poging om mij in de auto te krijgen maar hej ik ben niet van suiker!
Met enkel het licht van zijn telefoon de kofferbak ingedoken want er moest nog ergens een krik liggen. Ja, die lag er inderdaad maar er was met geen mogelijkheid beweging in te krijgen. Het kreng zat VAST! Tja en bij nader inspectie bleek dat we zelfs met krik niet ver zouden komen want je hebt ook zoiets als een kruissleutel nodig...
Uiteindelijk konden Daniel en Paul onze kant op komen en ons uit de brand helpen. Ondertussen helemaal nat geregend maar ergens had dat ook wel iets. Het zag er ook best apart uit om Kay in zijn nette pak aan de slag te zien waar hij normaal zn oudste klommel aantrekt bij het werken aan de auto.
Zag er niet verkeerd uit hoor! ;-)
Blouse, stropdas, werkhandschoenen...aparte combi!
Nu is de nissan uitgerust met een very hoog 'koetsjie koetsjie'-gehalte...wat een ongelofelijk dom en klein thuiskom bandje zeg!!! Maar eerlijk is eerlijk hij doet zijn naam eer aan en heeft ons uiteindelijk thuis weten te brengen.
Wel pas nadat hij bij het tankstation eerst de nodige lucht toegediend kreeg. Blijkbaar had het bandje het aardig benauwd want er ging aardig wat in!
Gelijk een sanitaire stop van gemaakt. Een tijd stilstaan in stromende regen vond mijn blaas op een gegeven moment niet leuk meer!
Ondertussen was het al 1 uur en hadden we al bijna thuis kunnen zijn.
De autorit was uiteindelijk best leuk. Verwarming ging aan, muziek extra hard, lady writer on the tv! en Kay ik konden er uiteindelijk nog wel een beetje om lachen. De nodige scheldwoorden hadden de revue gepasseerd in eerste instantie maar je doet er verder toch niks aan. De timing was verre van waardeloos maar één ding is zeker...Het is nooit saai in ons leventje. Wij zelf niet en onze spullen doen gezellig met ons mee. Houd leven in de brouwerij!
Rond kwart voor 2 waren we weer in ons warme huisje waar een heel lief en blij hondje op ons zat te wachten. Wild kwispelend. Niet wetende dat baasje en vrouwtje al zo'n 40 minuten eerder thuis hadden kunnen zijn. ^_^ Maar evengoed helemaal door het dolle heen van enthousiasme.
Heerlijk! Wat een tevredenheid.
Quinny die zich prima vermaakt heeft bij Kyra en Roel! Onze dank is groot dat jullie wederom op ons ventje wilden passen!
De wetenschap dat hij de avond met jullie doorbracht haalde bij mij wel enigszins de stress weg toen bleek dat we later thuis zouden zijn. Maar hij heeft gewoon, as usual, lekker geslapen al die tijd na jullie laatste wandeling met hem!
Ow enne Kyra *grin*...

Zwaar he? :-P Waar is de tijd dat je hem met één arm op kon tillen toch gebleven?
Kleine hondjes worden groot! Bohhh!
Dan nog even een mooie afsluiter van deze blog. Klein woordje van dank aan Peter en Janneke. Voor de uitnodiging en het gezellige feestje! Jullie zagen er prachtig uit!
Nogmaals gefeliciteerd en veel geluk samen!

Dan ga ik me nu weer in de regen begeven. Gaat Quinn me niet in dank afnemen...

Huisje, boompje beestje!

Ons paleisje, het bonsai boompje en Quinn! Check!
Wij hebben het allemaal! En vanaf vandaag, na 2 weken van meubels verhuizen, meubels verplaatsen, meubels verkopen, regelen van ditjes en datjes en hier en daar wat gestress voelt het meer dan goed!
Samenwonen! <3
Ik kan weer wat toevoegen aan mijn positivity jar! Kennen jullie hem nog? Ja ik gebruik hem nog steeds hoor! Ik vind het nog steeds een super idee en ik ben erg benieuwd naar 31 december als ik die pot open en alles terug ga lezen!

 



Ons paleisje word steeds meer zoals het moet worden. Het is nu een mooie verdeling tussen Kays spullen en de mijne! Ik snap echt niet hoe mensen daar moeite mee kunnen hebben en vaak een strijd moeten voeren over het wel of niet neerzetten van iets.
Hier ging het van een leien dakje! En beide zijn we meer dan tevreden over het eindresultaat van de woonkamer! Het is echt ons plekje! Voor beide vertrouwd.
Nu alleen de slaapkamer nog. Dat is een slagveld! Alles wat hier nog in huis staat en nog weg moet of opgeborgen staat daar. Laat ik het zo zeggen...ik ben blij dat 's nachts de lichten uit gaan. Ik zie het dan toch niet!
Maar daar gaan we ook nog wel aan de slag snel. Dat we van de slaapkamer ook iets moois kunnen maken! We hebben al een idee hoe het moet worden en ik kan niet wachten tot het zo ver is!
Maar alles op zn tijd, toch? :-D

 

 

Jups, ik kan wel zeggen dat ik gelukkig ben! Wat een zwaar contrast met vorig jaar deze tijd. In 1 jaar tijd kan er zoveel veranderen! Daar ben ik wel een levend bewijs van.

Na regen komt daadwerkelijk zonneschijn!

Ik heb Kay, ik heb Quinn, ik heb een geweldig lieve familie en schoonfamilie, ik heb geweldige lieve vrienden en ontzettend gezellige buren.

En aan mezelf werken doe ik ook nog steeds. Dankzij Bever!





Volgens mij begin ik het eindelijk te snappen allemaal ;-)

Puppycursus nummero uno - Door de ogen van Quinn

Hej waar gaan we heen? He he he he baasje, vrouwtje...Hej we lopen volgens mij weer naar dat grote rode machine ding. Mensen noemen het een auto of zoiets. Ohhhh gaan we naar Spooky en Daantje dan??! Dat is leuk!
Hoppa weer op de achterbank. Ja ik weet ondertussen dat dat mijn plekje is. Al vind ik de plaats van een vrouwtje ook wel leuk. Zal ik het gewoon proberen? Gewoon blijven zitten? Nah, ze vraagt me zo netjes of ik naar achter wil. Dan doe ik dat ook maar.
Zo! Rijden maar baas! Ik ben er klaar voor!
Maar huh? Waar zijn we nu dan? Dit is niet bij Spooky en Daantje. Maar er zijn wel andere 4-voeters net als ik. Ze zien er wel gek uit hoor! Haha kijk die ene nou! Jij bent groot en harig! En wat komt daar aan? Jeutje! Komen ze ook in nog  kleinere maten dan mij?
Oh jij bent een dwergteckeltje hoor ik net. Jij bent leuk!
Hoi, ik ben Quinn!
Waarom zit ik eigenlijk vast aan de riem? Ik wil spelen. Heel misschien als ik zielig ga piepen dat ze me dan losmaken. Gewoon even heel zielig doen.
Nee dat werkt niet, verdorie! En waarom blijft die ene mevrouw praten? Ik begrijp je niet hoor, geen flauw id...WTF! Er snuffelt iets aan mn kontje. O jij bent het! Wat doe je Boeddha? Ja ik heb je naam wel gehoord!
Baas trekt me mee. Waar gaan we heen dan?  Ow ik moet volgen? Ja maar ja maar ja maar...ik wil naar die 4-voeter voor mij toeeeeeeeee! Als ik nou toch eens los kon komen. Misschien als ik heel hard aan de riem trek. Verdorie het werkt niet! Oeh tweestrijd. Ik ben zooooo nieuwsgierig naar mijn voorganger maar ik wil ook naar mn baasje luisteren. Oeh jee wat nu...nouja luisteren naar de baas kan altijd nog als we weer thuis zijn. JOEHOEEEEE jij daar voor mij, wacht nou even!!!
'HALT'
Hej wie zei dat? Baasje luistert wel goed naar diegene haha...nou moet ik ook gaan zitten he. Nouja dat doe ik wel hoor!
Blablablabla daar gaat ze weer. En maar lullen!
Niet lullen maar smullen! Hallo ik ben Quinn en alles wat in mn bekkie past gaat erin! Yummie, takjes! Tja hadden ze maar iets moeten geven voordat we gingen ;-P
We moeten in een halve kring gaan staan. Waarom weet ik nog niet. Ik weet alleen dat het baasje op een gegeven moment een snoepje voor mijn neus houdt en zegt: Quinn, let op!
He maar dat ken ik wel al. Ik kijk omhoog en kijk mn baasje met mn lieve oogjes aan. Ik weet nu dat ik mijn aandacht bij hem moet houden en dat doe ik graag voor hem.
Ik hoor die ene mevrouw ook zeggen dat ik het goed doe en dat baasje me het snoepje mag geven.
Na mij zijn nog een paar hondjes aan de beurt.
Oh ik moet weer volgen nu. Ja ja ik loop wel mee. Heeeeeej jij daar voor mij, stop nou eens even. Oh wacht eens, baasje heeft snoepjes nu. Hmz dat word al interessanter. Ze willen graag dat ik af en toe naar het baasje kijk. Dan doe ik dat wel even hoor. 'Jaaaaa baasje ik zie je wel ho.....he wat ben jij nou? Jij bent groot, wat zeg je nu? IA?'
Mensen noemen je een ezeltje...ik vind je vervelend. Ik kan niet bij je komen door dat stomme hek! Nouhouuuuuuu!
He ik mag stoppen! Wat gebeurd er? Aaaaaaaah pauze! Dat woordje ken ik! Dat zeggen ze ook tegen Daantje als ze moet stoppen met spelen.
Maar als ik het goed begrepen heb mag ik nu juist gaan spelen. Baasje doet mijn bandje af. Wat leuk!
YES ik ben los! Vrij! Blij! Vrolijk! Alle andere hondjes van mijn hoogte zijn ook los. De reuzen zitten nog vast. Heeee daar is dat leuke teckeltje weer! Hoe heet jij? Siva? Ik vind jou zoooooo leuk, ik blijf jou gewoon volgen. Zij mag mij ook wel volgens mij. Dat vind ik lief. Kom gaan we spelen! Ik heb je ik heb je ik heb je....ZOEF ZOEF ZOEF...alle kanten op.
Na een tijdje moeten we weer vast en mogen de reuzen ook spelen. Jammer dat ik niet met hun mag spelen maar ze zeggen dat dat gevaarlijk is. Nou vooruit dan!
Na een tijdje moeten zij ook weer vast! Gaan we nu verder waar we gebleven waren dan?
Ow we gaan niet meer lopen zie ik. We gaan een 'kom hier' oefening doen. Benieuwd wat ik dan moet doen.
Als ik aan de beurt ben neemt die ene mevrouw mij over van het baasje. Ze neemt me op de arm en baasje loopt helemaal naar de andere kant van het veld. Wat doet hij nu?!
Mevrouw zet mij neer en baas begint mij heel enthousiast te roepen. Of ik wil komen. JAAAA tuurlijk. Ik kom er aan hoor. Maar ik neem een kleine omweg. Moet even die ene hoek in naar die ezel toe. Ik hoor de mensen lachen, ik schijn eigenwijs te zijn. Maar HEJ ik kwam wel mooi naar de baas hoor. Tuurlijk ga ik naar de baas. Wederom krijg ik te horen dat ik dat goed deed. De oefening was dat ik naar mn baas zou gaan. Die kleine omweg vinden ze niet erg.
Na mij is het teckeltje aan de beurt. Hihi ze doet mij na. Duikt dezelfde hoek eerst in. Maar ze gaat daarna niet naar haar baasje. Vraag me af waarom niet. Zullen hun snoepjes soms niet zo lekker zijn?
Baasje en vrouwtje geven me een aai. En zeggen dat ik braaf ben. Dat ik zo mooi zit. Dat vind ik fijn als ze zo tegen me praten.
Dan komt ineens iedereen in beweging. Volgens mij mogen we naar huis. Jups we lopen naar het hekje. En vervolgens naar de auto. Als ik eenmaal de achterbank voel ga ik liggen. Ik ben best wel een beetje moe. Wat een apart avondje zeg! Maar wel leuk!!! Wat veel hondjes en wat een interessante plek. Gaan we nog een keertje terug? Ik hoop het wel!
Dan zie ik Siva weer. Want *zucht* ik vind Siva stiekem best wel heel leuk! Pssst niemand zeggen hoor...dan ga ik nu lekker slapen. Weltrusten!

Beautiful memories!

Oma,
Een vrouw die mijn diepste respect verdiend. Een vrouw waar ik, naar horen zeggen, best veel op lijk. Met mijn lichte huid, de plukken rood die in mijn blonde haar doorschijnen, met mijn neus (ja het is echt waar) en met mijn super eigenwijze karakter. Ja ik ben een echte Loo!
Oma die in oktober 88 zou worden maar vanmorgen niet meer wakker werd. De 88 heeft ze  dus helaas niet mogen halen.
Nouja helaas, het is beter zo! Met haar steeds erger wordende dementie was er niet veel kwaliteit in het leven meer over.
Genoot ze jaren terug nog van haar tijd in het verzorgingshuis en de activiteiten die ze daar kon doen, was daar nu geen sprake meer van.
De bingo was haar wekelijkse uitje. En het eten dat ze voorgeschoteld kreeg was ze super tevreden over. 'Er word lekker voor me gekookt!' Zei ze dan met een glimlach.
Niet veel dementerende ouderen die het zo positief inzien.
Toen oma 80 werd, werd langzaamaan duidelijk dat ze veel vergat. En deed ze dingen in haar eigen huisje waar wij vraagtekens bij konden zetten. Het ging na haar 80e verjaardag dan ook ineens snel en binnen korte tijd ging ze vanuit een ziekenhuisopname meteen het verzorgingshuis in. Zo geleidelijk dat ze het wel kon accepteren uiteindelijk.
In die bijna 8 jaar dat ze daar woonde is ze veranderd. Maar de eerste jaren ging het nog langzaam! Ietwat vergeetachtig maar nog steeds oma! Het blijft altijd je oma. Vergeetachtig of niet. Zij verdiend het om omringt te blijven door haar familie. En hoewel wij niet dichtbij wonen schroomden wij geen seconden en bleven wij haar indien mogelijk bezoekjes brengen.
Naarmate de jaren verstreken herkenden ze ons, Inge en mij, niet meer. In eerste instantie kon ze het riedeltje wel afmaken als je een voorzetje gaf. Zei je de naam Inge, dan volgde de naam Tanja vanzelf. Maar uiteindelijk lukte dat ook niet meer. Maar ze is dan nog steeds je oma! Ook al beseft ze dat zelf niet meer.
In haar ogen waren we al te groot om haar kleinkinderen te zijn. Ze kon het nauwelijks geloven.
Kleinkinderen zijn toch jong? Ze herinnerde Inge en mij dus nog als kinderen van een jaar of 7 en 9.
Dat was wel even een vreemde gewaarwording.
Maar we hadden al lang geaccepteerd dat ze zo dacht. Je kon het haar niet kwalijk nemen.
En bovendien was ze al lang blij als er mensen langs kwamen. Ongeacht wie. Iemand kwam voor haar, mooi toch?! En zo was het maar net!!!
Je familie blijft je familie. Ongeacht hun gezondheidstoestand.
Uiteindelijk werden de bezoekjes wel steeds minder. We kwamen niet meer zo veel bij oma de laatste tijd. Moet daar heel eerlijk in zijn. Daar ga ik niet omheen draaien. De mogelijkheid was er niet altijd naar met mn gezondheid en het feit dat ik niet meer thuis woonde. Maar mam en pap bleven wel gaan en via hun bleef ik op de hoogte over mijn lieve omaatje.
En ik ben ontzettend blij dat ik in 2011 nog haar verjaardag mee heb mogen vieren bij haar! Dat is een mooie 'eind' herinnering die ik heb! En voor de rest herdenk ik haar graag vooral in de jaren voordat ze 80 werd. Dat ze nog in de schoener woonde. De flat aan het leuke vijvertje vol eendjes. Waar Inge en ik zo'n mooie tijd doorgebracht hebben! De bezoekjes aan het kapelletje die we elke keer bezochten samen met oma. De rijst met varkensvlees en curry dat toch wel één van onze favoriete maaltijden was bij oma en die ze dan steevast maakte als wij kwamen logeren en de potjes mens erger je niet (met de drukknop in het midden die we zo leuk vonden) die we tot in den treuren speelden als we daar waren.
Een geweldige tijd, een geweldige oma!

Lieve oma, u bent nu weer bij opa! Die u bijna 20 jaar moest missen! Rust zacht!
Ik zal u nooit vergeten!

Updeetje!

Rechts van mij klinkt een vrolijk geblaf. Ik zie nog net een kontje achter de poef vandaan komen. Eentje die de lucht in schiet. Quinn in de speelhouding. Staartje zwiept als een bezetene heen en weer. Hij pakt zn rode balletje en 'gooit' er mee met zn bekkie. Stuiter de stuiter de stuiter...
Vervolgens rent Quinn een rondje door de kamer. Hoppakee in de slip! Ja hoor daar zijn ze weer, de gekke 5 minuten. Hij duikt onder de stoel er klinkt nog een uitdagend blafje en dan eindigt hij in zn mandje. Uitgeteld! *Grin* Kleine druktemaker! Zo dat was even lekker volgens mij! Nu weer tijd voor een schoonheidsslaapje! ;-)

Als ik zo naar dat menke kijk dan kan ik niet anders dan breed grijnzen. We hebben heel wat te verduren gehad met hem. Moet eerlijk bekennen dat ik het een paar keer enorm donker heb ingezien. De combinatie puppystreken met het slaaptekort door zijn diarree (elke 2 uur tekeer gaan 's nachts en er uit willen) hakte er flink in. Mijn hemel wat hebben we het moeilijk gehad op een gegeven moment. We waren nog net geen zombies maar het scheelde niet veel.
Het is mijn geluk geweest dat ik al hulp kreeg van Bever in deze periode.

En dat klinkt heel tegenstrijdig met mijn verwachting eerst. Een hondje zou mij ten positieve veranderen. Een hondje zou mij meer in het sociale krijgen. Een hondje zou de afleiding zijn die ik nodig heb. Een hondje zou mij over verschillende drempels heen helpen.
En begrijp me niet verkeerd! Ik vind nog steeds dat dat zo is! Ik heb ontzettend veel aan Quinn te danken! Maar eerlijk is eerlijk, ik kan er nu pas echt van 'genieten'.
Quinn heeft al zoveel voor me betekend! En we hebben al zoveel met hem bereikt! Maar zijn gezondheidsproblemen zijn een echte strijd geweest. Mijn hemel wat kan je je dan machteloos voelen!
Maar nu lijkt het de goede kant op te gaan. Na anderhalve maand aanpoten en veel bij de dierenarts gezeten te hebben, hebben we eindelijk een kuurtje gekregen van haar. Hij slikt zn medicatie nu pas 2 dagen maar het is al drastisch veranderd.
Gister wist ik nog niet of ik er echt in moest geloven of dat het maar toeval was. Maar ik ben nu toch wel voor het grootste deel overtuigd dat we 'het kreng' eindelijk hebben aangepakt!

Het is zo'n leuk, lief en mooi ventje! De puppystreken horen erbij. En nu wij weer aan onze nachtrust komen kunnen wij het ook veel beter aan en dat is aan éénieder te merken. De laatste 2 a 3 weken verlopen al met minder irritatie. Een leven zonder Quinn is al absoluut niet meer in te denken. Wat een aanhankelijk mannetje! Knuffelen houd hij van! En hoe! ^_^
Lekker met ons spelen en zich opkrullen in onze schoot. Al gaat dat steeds minder goed haha!
En hij is ook zo leergierig. Ondanks zijn darmpjes (waar hij gegarandeerd last van heeft gehad) hebben we zoveel met hem bereikt! Quinn kan overal mee naartoe! Mensen vind hij leuk, hondjes vind hij leuk, katten eveneens! Autorijden is geen probleem en alleen thuis zijn kan hij ook. Uiteraard nog niet te lang maar als we dat over langere periode steeds wat meer gaan uitrekken gaat dat ook geen problemen opleveren.
Half augustus begint hij met zijn cursus. Eigenlijk hebben we er alle vertrouwen in dat hij dat leuk gaat vinden! En ook veel gaat leren. Als ik nu al zie wat hij kan...WOW!
14 Weekjes is hij nu! <3 Zo leuk om te zien hoe hij groeit! Zo leuk om de veranderingen mee te maken. Rens heeft gister foto's van Quinn gemaakt! Ben zo ontzettend benieuwd naar het resultaat! En Rens bedankt voor het maken van die foto's! Ik kan niet anders dan zeggen dat ik de foto's op jouw site super mooi vind! Heb er alle vertrouwen in dat je Quinn mooi vastgelegd hebt!

Ook zo leuk om Kay te zien stralen als het om Quinn gaat! Die 2 zijn één hand en één poot op één en dezelfde buik! ;-)
En wat een grote stap! Quinn heeft het pootje optillen bij het plassen ontdekt! Whahaha...iets waar Kay al even op zat te wachten...wanneer zal hij??! En zie! Gisteravond ging bij dezelfde wandeling zn pootje maar liefst 3x omhoog. Hij begint het leuk te vinden lijkt het bijna! :-P 'He?! Kan ik op 3 poten blijven staan? He ik kan zo ook plassen! COOOOOL!'

Die mooie, stoere Quinn!

En dan wil ik toch nog heel even een kleine stukje van deze blog wijden aan Sam, Erik en hun meiden!
Gister een dagje Venray gedaan. Weer Genoten met een hoofdletter! Hier schrijft een hele trotse peettante! <3
Een peettante die alleen maar kan stralen als ze dat kleine hummeltje in dr armen heeft. En gister had ik een overdosis aan Nyntha-knuffelen!
Ik kom daar aan en voordat ik goed en wel zit krijg ik Nyntha in mn armen geduwd. Ik vind dat alles behalve erg hihi...kom maar! Ze kijkt me aan, spuugt haar speentje uit en grijnst naar me!
Wat een enorm smeltmomentje!
En dan ook nog ontzettend veel knuffels gekregen van Xanne en Ymke! <3 Ik had de meiden echt wel gemist! Daar hoef ik geen geheim van te maken! Heerlijk om een middagje met ze door te brengen!
Ymke bleef echt aan me plakken. Die laat dat altijd wel heel duidelijk merken dat ze me graag ziet. Spreekt het ook uit dat ze me gemist heeft. Tja dan kan ik niet anders dan me heel warm voelen van binnen. En me ook ontzettend welkom te voelen daar.
Met Sam en Erik ook nog steeds de grootste lol. Als vanouds! Erik had al snel door dat ik nog steeds uit hetzelfde hout ben gesneden als eerst. Ben even gevat als die 2 en geef ze gerust een koekje van eigen deeg! ;-) Ik weet dat ik dat bij hun kan doen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn. Het blijft één maffe bende daar als we bij elkaar zijn.

Ja ik kan echt wel zeggen dat ik trots ben momenteel. Trots op alles om mij heen en op mezelf. Hoewel Bever mij leegvreet qua energie kan ik weer genieten.
Genieten van Kay, van Quinn, Spooky, Daantje, mijn (schoon)familie, mijn vrienden!
Nog zo'n 8 a 9 maanden met mezelf aan de slag en dan ken ik hopelijk mezelf niet eens meer terug! ;-) Op een positieve manier uiteraard!