De was, was gewassen ware het niet dat ik de was was vergeten

Jaja...heel soms betrap ik me er op dat het wel weer eens tijd is voor de was. Ik geef het eerlijk toe ik ben echt een flierefluiter wat de was betreft. Zo hou ik het weken prima bij en de keer daarop zit ik als een idioot mn kast overhoop te halen want ja eigenlijk ligt alles wat ik nog draag en wat geschikt is voor deze tijd van het jaar in/bovenop of langs de wasmand. Opstapeling van...oops!
Dus tja, shit! Nu moet ik wel. Hup een paar denkbeeldige schoppen onder mijn eigen kont (kan ook alleen maar denkbeeldig want zo lenig ben ik in het echt niet!) en hup die wasmachine aan.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan had ben ik die middag mn ding gaan doen. Het huishouden bestaat uit meer dan de was.
En de was staat me om de een of andere reden het meeste tegen. Waarom weet ik niet want ik hoef niet eens heel veel te doen. Misschien dat daar ook wel de valkuil in schuilt.
Hoe vaak ik niet denk: 'ooooooh doe ik straks wel, nog tijd zat voor!'
Ja uhu! Vooral als je dat blijft denken mevrouw Loo!
Maar goed, ik doe mijn ding en echt mijn middag vliegt om. Ik heb niet eens op facebook gekeken de hele middag en dat is al een wonder op zich! Als ik dan uiteindelijk voor mn laptop neerplof zie ik het getalletje 9 staan langs het wereldbolletje. Zo HALLO!
Dus die maar bekeken en hier en daar wat beantwoord en toen was het al snel ineens donker buiten. Ik werp een blik op de klok en denk nog SHIPS! Kay is zo al ergens thuis.
Wat ook ironisch is want gister kreeg Kay zijn kerstpakket en moest daarvoor tot 18:00 wachten sowieso. Dus hij zou pas rond kwart over 6 a half 7 wegrijden in Maastricht. Dus de dag (en de tijd die ik had) was ook nog langer dan normaal.
Dus gehaast spring ik overeind en ga koken. Iets wat ik wel weer eens mocht doen want ik faal al een paar dagen heel hard in mijn kookkunsten. Niet dat er iets mislukt maar woensdagavond had ik echt knallende hoofdpijn en was Kay zo lief om het even van me over te nemen. En dat zelfs na zijn werkdagje. (Hij is zo ontzettend lief!!)
En donderdagavond was ik vergeten vlees eruit te halen (Grmbll, tis niet helemaal mijn week zullen we maar zeggen!). Dus toen werden het heel ongezond ovenfrietjes. Je moet toch iets!
Dus gisteravond weer een keer braaf voor Kay gekookt! Een lekker maaltje op tafel gezet. Zoals het hoort!
En toen...toen gingen we naar Neeritter. Naar Kyra en Roel. Want daar waren Yvonne en Eric ook en zo vaak zien we elkaar niet dus als het even kan dan bezoeken we elkaar.
In eerste instantie zouden Yvonne en Eric hier heenkomen op de woensdag...tja...iets met asbest enzo. *Zucht*
Dus dat werd vrijdag...toen de spookstad weer tot leven kwam en we EINDELIJK onze schoenen niet meer door waterbakken hoefden te halen en alles weer helemaal schoon was.
Dus wij maken ons klaar, jassen en schoenen aan, autosleutels pakken en verschrikt kijk ik op!!
Ik roep wederom iets in de trant van SHIT! en Kay kijkt me geschrokken aan.
Ik kwaak iets over de was en dat die al uren in de wastrommel zit. Klaar! BAH!!
Tja zei Kay, laat nu maar zitten! ;-) Geen tijd meer voor!
Oké! *Zucht*
De dag dat ik de was, was vergeten. En het was echt niet de eerste keer hoor! Ik was de was al vaker vergeten. Was jij dat ook wel eens? ;-)

Een beetje vreemd maar wel...Tanja

Ik heb er eigenlijk nooit echt veel over gezegd. Omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Maar waarom zou ik mn hart niet gewoon eens luchten!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!

Voor wat hoort wat :-) Nee, gewoon een bijzondere vriendschap. Dankjewel Tam!

En dan zit je samen op social media en dan lees je dat dit over je gezegd word.


'En mijn vriendinnetje Tanja...
Ik bewonder haar kijk op het leven.
Zij leerde mij kennen in een tijd die voor haarzelf erg heftig was,
Een tijd waarin zij zoekende was naar wie ze eigenlijk was,

Maar ook ik, ook ik was al jaren opzoek naar de persoon die ik ben.
Tanja houdt mij rustig, bij Tanja kan ik terecht als het weer even voelt alsof de hele wereld tegen mij is.
Ze geeft mij haar mening en ondanks alle hersenspinsels die op dat moment mijn hoofd door gaan weet zij het te relativeren op de 1 of andere manier.

Iets in de zin van HO Tam, STOP Tam, Wacht nou even Tam, denk er eerst eens goed over na.. Het kan ook anders Tam...
Ik bewonder haar om de vriendin die zij al een aantal jaren voor mij is.
Ook bewonder ik haar doorzettingsvermogen, ik kende een aantal jaar geleden een hele andere Tanja.

Nu zie ik een zelfverzekerde meid, zo dolgelukkig met haar verloofde, zo positief in het leven staand.
Zij is enorm gegroeit qua karakter/persoonlijkheid, dat vind ik bewonderenswaardig.
Dit weet ze ook wel, dit kan ik haar niet vaak genoeg zeggen!! ;-)

Nooit zal ze mij naar de mond praten, altijd zal ze haar luisterend oor bieden als ik dit nodig heb.
Ze ziet altijd two sides of a story en zegt mij het ook gewoon als ze het niet met mij eens is.
Of als ik weer eens onredelijk ben, mag soms een hittepetit zijn hahaa..
Maar een positieve invloed, die bewonder ik!'

Jij weet hoe ik ben. Ik ben wie ik ben...ik ben al lang niet meer wat iemand anders wil dat ik zal zijn...ik doe en zeg mijn eigen ding. En ja soms ga ik ook tegen mijn vriendinnen in. Ik zeg het als ik het ergens niet mee eens ben. En het getuigt alleen maar van respect als men dat kan accepteren.. Omdat het MIJN mening is.   
De tijd dat ik alleen maar ja en amen zei heb ik ver achter me gelaten en mensen die er geen flikker meer toe doen die laat ik net zo makkelijk links liggen.

Respect, het is helaas  niet zo vanzelfsprekend. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die dat begrip wel kennen. En het is actie reactie lieve Tam.
Wij vullen elkaar prima aan.
Ik bewonder jou net zoals jij mij bewondert en het doet me echt wat om dan zo'n lieve tekst te lezen. Het is dat ik mijn schoenen al uit heb en ik er dus niet langs kan gaan lopen nu ;-)
Nee zonder gekkigheid...dankjewel voor je vriendschap en dat je me accepteert zoals ik ben. Dat ik mag en kan zeggen wat ik wil, ook als dat in eerste instantie wellicht niet is wat je graag wil horen.
Je tekst heeft me wel echt geraakt. Ik ben tegenwoordig niet heel snel stil meer te krijgen. Maar nu toch even een brok in de keel. 

Gelukkig mag ik meer van dit soort vriendschappen -- ook (schoon)familie overigens -- ervaren en dan besef ik weer even hoe bijzonder de mensen in mijn leven zijn. Dankjulliewel. *kus*

2014!!

Zoveel gebeurd in een jaartje tijd! En helaas hebben we niet van alles foto's. Maar de herinneringen hebben we wel.
Toch kon ik het niet laten om een kleine selectie te maken van foto's die we wel hebben. Die een heel klein beetje van het jaar 2014 weergeven. Het jaar waarin we vele wandelingen samen gemaakt hebben met Quinn maar ook met zn tweetjes, waarin Kay de eerste carnavalsoptocht met Sam, Erik en de kids meemaakte, waarin feestdagen in leuk gezelschap gevierd werden, waarin Kay mij ten huwelijk vroeg, waarin we een geweldig weekend in London meemaakten, waarin we officieel een jaar samen woonden en waarin we oom en tante werden van Lars.

We doen dit jaar ook nog wel aan kerstkaarten maar ook wil ik via deze weg iedereen alvast fijne dagen toewensen. Ook het toeleven naar de kerst in leuk! En over 2 weekjes volgt vast nog wel een ander blogje! Dan de officiele kerstwensen.

Ik zeg: op naar 2015! Dat jaar gaat net zo mooi en bijzonder worden!!

Hatsjoe!!

2 Jaar lang deed ik niks in het wereldje der kleine kindjes. Mijn weerstand ging in standje 'VAKANTIEEEEEE'  en hoefde nog maar vrij weinig te doen.
Mijn weerstand vond dat vast wel fijn en ik? Ik bekommerde me er niet om.
Maar nu! Potjandorie, NU is het wel even anders.
In Juni ben ik weer begonnen op een peuterspeelzaal. En die eerste maanden was er eigenlijk niks aan de hand. Je zit nog in de zomermaanden en de kids zijn kerngezond.
Tot de herfst en winter in zicht komen. Mijn hemel ik heb nog nooit zoveel snot en speeksel rond zien vliegen. Nee met smetvrees hoef je dit beroep niet te kiezen.
Hoezeer ik mijn handen ook blijf wassen op zo'n ochtend het virus heeft me al een paar keer weten te vinden. Ik geloof helemaal in hygiene maar zodra snotterbellen gaan bungeejumpen weet je al hoe laat het is!
Veel kindjes hebben al door dat de hand voor de mond houden wel zo netjes is. Maar zitten, uiteraard, vervolgens met diezelfde hand aan een puzzeltje.
En hop daar komt weer een snotterbel om het hoekje kijken.
Ik spring op om een papieren zakdoekje te halen en roep nog 'zakdoekje komt er aan!' maar soms zijn ze je gewoon te snel af. Want hej een arm of mouw werkt toch ook!
Ik zucht, sluit mn ogen een keer en onderdruk een glimlach. Tja zo waren wij zelf vroeger toch ook?!
Oh en dan heb ik het nog niet eens gehad over alles wat in de mondjes verdwijnt!
Soms vraag je je af wat (en OF) de kids wel ontbeten hebben die ochtend! ;-)
Het is soms maar goed dat de kinderen zelf niet beseffen wat ze in hun mondjes stoppen. Heb je zo'n dokterskoffertje met een stethoscoop. De ene stopt ze in de oren en luistert, zoals het hoort, naar je hart en voor je het in de gaten hebt loopt vervolgens 5 minuten later een andere ukkepuk met dat ding in zn mond. *Relax Tanja, niet teveel bij stilstaan*
Het blijft een wonderlijk wereldje. Werken met kinderen. En uiteraard kun je gewoon alle hygiene voorschriften naleven. Doe ik dan ook wel maar compleet virus-veilig word je never nooit niet!!
Op zo'n ochtend grijpen gemiddeld 10 kinderhandjes een keer mijn hand. Ik denk dat ik niet wil weten wat er dan vervolgens aan mij vastkleeft. En als je op 14 tot 16 kinderen let kun je ook niet aan het wassen blijven. Dus tja...ik denk dat ik mijn lot maar gewoon moet aanvaarden.
En terwijl ik tijdens het typen van dit stukje al verschillende keren mn neus gesnoten heb besef ik me dat mijn weerstand zwaar op de proef gesteld word.
Zo ben ik TIJDEN niet verkouden geweest en nou heeft er warempel maar heel korte tijd tussen gezeten en hebben die rot virusjes me alweer gevonden! (Waarom zijn ze er ook in zoveel varianten?) 
Gelukkig voel ik me deze keer wel minder belabberd als de keer ervoor. Zal mijn weerstand daar dan enigzins de oorzaak van zijn?

Ik zei net al tegen Yvonne dat als mijn weerstand kon praten ie gegarandeerd heel verontwaardigd zou zijn! Me boos aan zou kijken en zou zeggen: 'WAAAAAAAAAAAAAT doe je me aan?!'
Ik proest nog even door en hoop maar dat het niet te lang duurt.
Binnenkort word een heel lief klein ventje geboren en die wil ik wel kunnen knuffelen! En dat gaan we niet doen als mijn snotterbellen ook geneigd zijn te gaan bungeejumpen. Al laat ik het niet zo ver komen hoor! ;-) Lang leven de papieren zakdoekjes!

Walk of life

Het lopen gaat me beter af dan verwacht. Dacht echt dat ik een mega kick onder de kont nodig had om het weer op te pakken maar het tegendeel bleek waar.
Precies 10 dagen terug was het lopen nog verleden tijd, iets wat ik zo'n anderhalf jaar tot 2 jaar geleden volop deed en toen ineens..............niks meer.
Ik woog in die tijd rond de 72 kilo max. Iets wat met mijn lengte (1.72) geen ramp is maar ook niet op en top gezond.
Ik ben echt nooit meer op een weegschaal gaan staan since. Die cijfertjes doen me in feite helemaal niks. Als ik in de spiegel kijk dan ben ik opzich best tevreden. Tuurlijk, er mag altijd nog meer af maar dat is ook precies de reden waarom ik het lopen weer opgepakt heb.
10 Dagen terug besloot ik dat het tijd was weer iets te gaan doen en sinds de 13e heb ik 4 keer gelopen. Daar ben ik best wel trots op!
Ik begon met 3.3 km en dat gevolgd door 4.25 en tweemaal 5+. En alle 4 de wandelingen met een gemiddelde van 6+ km/u.
Ik kan alleen maar trots op mezelf zijn als ik die statistieken dan zo op een rijtje zie in de runtastic app.
Vandaag heb ik toch maar eens de weegschaal erbij gepakt. Iets wat ik eeuwen niet meer gedaan had. En ik was echt 'bang' dat ik er op zn minst zo'n 8 a 10 kilo extra bovenop de 72 kilo zou zien. Hoewel de cijfertjes me vrij weinig doen keek ik in eerste instantie wel met één oog dichtgeknepen.
En alsof de duivel ermee speelde...scheen de lamp er recht in dus zag ik nog niks. Potjepietje...en ik had al zoveel zin om mezelf te wegen. ;-)
Dus hup van de weegschaal af en een kwartslag gedraaid en toen kon ik het wel zien.
Mijn opluchting was wel aanwezig toen ik zag dat het in totaal 'maar' +5 kilo is in een periode van 2 jaar vrijwel niks doen aan beweging.
Niet iets om trots op te zijn uiteraard maar de schade was dus minder erg dan verwacht.
En ik heb er alle vertrouwen in dat ik daar ook wel weer wat vanaf ga krijgen. Of ik die 5 kilo er helemaal af krijg betwijfel ik. 2 Jaar geleden ging het psychisch niet goed met mij en at ik echt SLECHT. Ik was alleen en gaf helemaal niks om eten. Ook daardoor raakte ik een aantal kilo's kwijt. Tegenwoordig gaat het op en top met mij en eet ik weer normaal. Redelijk gezond dus. Ik snack bijzonder weinig. Alleen in de weekenden gun ik mezelf wel eens wat extra's.
Slecht eten zit er niet meer in dus op die manier zal ik deze keer niks kwijt raken aan overtollige kilo's. Maar daar heb ik vrede mee. Dat was ook niet een goede manier om af te vallen.
Het water drinken gaat ook vrij goed. Er zijn wel eens dagen bij waarop ik iets meer verplichtingen heb en dan schiet het er wat meer bij in.
Maar over het algemeen gaan er aardig wat liters in. De cola is hierdoor ook weer een stuk minder geworden. Positief dus!!
Ja! Ik kijk met grote tevredenheid terug op de afgelopen 2 weken. I'm back!
Het is toch best wel lekker om weer wat meer bewust te zijn van je eigen gezondheid.
MAAR op zo'n manier dat je ook gewoon kan blijven genieten!
En dat is precies wat ik ook doe!

Good things take time!

Ik begon mijn blog ooit met een heel relaas over water.
Hoe gezond het is,
Hoe nodig het is,
Maar ook hoe saai het is!
En dat ik me voorgenomen had meer water te gaan drinken. En dat deed ik!
Ik dronk me echt de laplazerus en viel daardoor (mede dankzij veel bewegen) best veel af!
Op een gegeven moment kon ik in jurkjes van maat S. Zelfs met mijn huge heupen!
Maar toen kwamen de wintermaanden weer en negeer je die glazen water steeds wat meer.
En ook het lopen werd minder. En toen was daar Kay, waarmee ik dolgelukkig ben maar die er wel weer voor zorgde dat ik terug ging aan de pil. En tja vrouwen weten maar al te goed dat de pil vaak als bijwerking heeft dat je weer wat kilo's aankomt.
Nou mag ik alsnog niet klagen. Ik heb een taille waar menig dame jaloers op zou zijn en met een beetje vrouwelijk silhouet is helemaal niks mis. Ik ben een echte zandloper en stiekem vind ik mezelf niet eens heel verkeerd. Op die heupen na!!
Die heupen zijn bij mij toch echt wel de kilo-magneten.
Dus...ik heb mezelf weer even streng aangekeken in de spiegel en even streng toegesproken. Dat water misschien wel saai mag zijn maar dat veel water drinken veel positieve effecten heeft. En zo is het dat ik sinds deze week weer braaf mijn abonnement op het toilet heb kunnen verlengen. Ik zeik wat af! En nee niet op een negatieve manier.
Met een huwelijk in het vooruitzicht is het nooit verkeerd om weer iets bewuster te zijn van je lichaam en de kilo's.
Dus ook qua eten word er beter opgelet. Ik ben nooit echt een goede eter geweest maar ik ben en blijf een vrouw dus af en toe iets uit de kast graaien doe ik ook.
Maar het moet wel binnen de perken blijven uiteraard en er waren wel eens dagen bij dat ik mezelf erop betrapte dat het iets minder mocht.
Dus ben de laatste paar weken heel bewust in etappes aan het eten. Het lijkt bijna alsof ik de hele dag door wel iets eet. Maar het zijn wel hele kleine porties.
Ik moet zeggen dat daardoor mijn zin om te snaaien een heel stuk minder is.
En overdrijven doen we het ook niet. Als ik wel echt zin heb in iets ongezonds dan pak ik het gewoon hoor. Zo af en toe moet dat kunnen. Je leeft tenslotte maar 1x.
Nu alleen het lopen nog. Iets houd me tegen en ik ben er nog niet helemaal achter wat. Het trekt me gewoon totaal niet meer om in mn eentje erop uit te gaan. Wellicht is het alleen maar een drempel die ik slechts één keer over moet om het weer op te pakken maar voor alsnog zonder succes.
Gelukkig wandel ik dankzij Quinn wel gewoon nog. Maar de lange wandelingen zoals ik ze voorheen deed zijn met hem geen optie. Wat dat betreft is het een nadeel dat we in de stad wonen. Al die verkeerslichten, al die mensen, die drukte...tis echt niks voor Quinn. Die gaat dan als een idioot aan de riem trekken uiteindelijk. Dat is voor mij niet wat ik onder relaxed lopen versta.
Ach wie weet krijg ik binnenkort wel weer een ingeving.
Wie weet kan ik me binnenkort wel ertoe zetten. Dat ik er in mijn hoofd al meer mee bezig ben is al een positief iets.
Wie weet heb ik gewoon een schop onder mijn kont nodig.
Wie weet helpt het vele water drinken me over die drempel heen als de eerste kilo's er af gaan...
Motivatie
Motivatie
Motivatie