Hej waar gaan we heen? He he he he baasje, vrouwtje...Hej we lopen volgens mij weer naar dat grote rode machine ding. Mensen noemen het een auto of zoiets. Ohhhh gaan we naar Spooky en Daantje dan??! Dat is leuk!
Hoppa weer op de achterbank. Ja ik weet ondertussen dat dat mijn plekje is. Al vind ik de plaats van een vrouwtje ook wel leuk. Zal ik het gewoon proberen? Gewoon blijven zitten? Nah, ze vraagt me zo netjes of ik naar achter wil. Dan doe ik dat ook maar.
Zo! Rijden maar baas! Ik ben er klaar voor!
Maar huh? Waar zijn we nu dan? Dit is niet bij Spooky en Daantje. Maar er zijn wel andere 4-voeters net als ik. Ze zien er wel gek uit hoor! Haha kijk die ene nou! Jij bent groot en harig! En wat komt daar aan? Jeutje! Komen ze ook in nog kleinere maten dan mij?
Oh jij bent een dwergteckeltje hoor ik net. Jij bent leuk!
Hoi, ik ben Quinn!
Waarom zit ik eigenlijk vast aan de riem? Ik wil spelen. Heel misschien als ik zielig ga piepen dat ze me dan losmaken. Gewoon even heel zielig doen.
Nee dat werkt niet, verdorie! En waarom blijft die ene mevrouw praten? Ik begrijp je niet hoor, geen flauw id...WTF! Er snuffelt iets aan mn kontje. O jij bent het! Wat doe je Boeddha? Ja ik heb je naam wel gehoord!
Baas trekt me mee. Waar gaan we heen dan? Ow ik moet volgen? Ja maar ja maar ja maar...ik wil naar die 4-voeter voor mij toeeeeeeeee! Als ik nou toch eens los kon komen. Misschien als ik heel hard aan de riem trek. Verdorie het werkt niet! Oeh tweestrijd. Ik ben zooooo nieuwsgierig naar mijn voorganger maar ik wil ook naar mn baasje luisteren. Oeh jee wat nu...nouja luisteren naar de baas kan altijd nog als we weer thuis zijn. JOEHOEEEEE jij daar voor mij, wacht nou even!!!
'HALT'
Hej wie zei dat? Baasje luistert wel goed naar diegene haha...nou moet ik ook gaan zitten he. Nouja dat doe ik wel hoor!
Blablablabla daar gaat ze weer. En maar lullen!
Niet lullen maar smullen! Hallo ik ben Quinn en alles wat in mn bekkie past gaat erin! Yummie, takjes! Tja hadden ze maar iets moeten geven voordat we gingen ;-P
We moeten in een halve kring gaan staan. Waarom weet ik nog niet. Ik weet alleen dat het baasje op een gegeven moment een snoepje voor mijn neus houdt en zegt: Quinn, let op!
He maar dat ken ik wel al. Ik kijk omhoog en kijk mn baasje met mn lieve oogjes aan. Ik weet nu dat ik mijn aandacht bij hem moet houden en dat doe ik graag voor hem.
Ik hoor die ene mevrouw ook zeggen dat ik het goed doe en dat baasje me het snoepje mag geven.
Na mij zijn nog een paar hondjes aan de beurt.
Oh ik moet weer volgen nu. Ja ja ik loop wel mee. Heeeeeej jij daar voor mij, stop nou eens even. Oh wacht eens, baasje heeft snoepjes nu. Hmz dat word al interessanter. Ze willen graag dat ik af en toe naar het baasje kijk. Dan doe ik dat wel even hoor. 'Jaaaaa baasje ik zie je wel ho.....he wat ben jij nou? Jij bent groot, wat zeg je nu? IA?'
Mensen noemen je een ezeltje...ik vind je vervelend. Ik kan niet bij je komen door dat stomme hek! Nouhouuuuuuu!
He ik mag stoppen! Wat gebeurd er? Aaaaaaaah pauze! Dat woordje ken ik! Dat zeggen ze ook tegen Daantje als ze moet stoppen met spelen.
Maar als ik het goed begrepen heb mag ik nu juist gaan spelen. Baasje doet mijn bandje af. Wat leuk!
YES ik ben los! Vrij! Blij! Vrolijk! Alle andere hondjes van mijn hoogte zijn ook los. De reuzen zitten nog vast. Heeee daar is dat leuke teckeltje weer! Hoe heet jij? Siva? Ik vind jou zoooooo leuk, ik blijf jou gewoon volgen. Zij mag mij ook wel volgens mij. Dat vind ik lief. Kom gaan we spelen! Ik heb je ik heb je ik heb je....ZOEF ZOEF ZOEF...alle kanten op.
Na een tijdje moeten we weer vast en mogen de reuzen ook spelen. Jammer dat ik niet met hun mag spelen maar ze zeggen dat dat gevaarlijk is. Nou vooruit dan!
Na een tijdje moeten zij ook weer vast! Gaan we nu verder waar we gebleven waren dan?
Ow we gaan niet meer lopen zie ik. We gaan een 'kom hier' oefening doen. Benieuwd wat ik dan moet doen.
Als ik aan de beurt ben neemt die ene mevrouw mij over van het baasje. Ze neemt me op de arm en baasje loopt helemaal naar de andere kant van het veld. Wat doet hij nu?!
Mevrouw zet mij neer en baas begint mij heel enthousiast te roepen. Of ik wil komen. JAAAA tuurlijk. Ik kom er aan hoor. Maar ik neem een kleine omweg. Moet even die ene hoek in naar die ezel toe. Ik hoor de mensen lachen, ik schijn eigenwijs te zijn. Maar HEJ ik kwam wel mooi naar de baas hoor. Tuurlijk ga ik naar de baas. Wederom krijg ik te horen dat ik dat goed deed. De oefening was dat ik naar mn baas zou gaan. Die kleine omweg vinden ze niet erg.
Na mij is het teckeltje aan de beurt. Hihi ze doet mij na. Duikt dezelfde hoek eerst in. Maar ze gaat daarna niet naar haar baasje. Vraag me af waarom niet. Zullen hun snoepjes soms niet zo lekker zijn?
Baasje en vrouwtje geven me een aai. En zeggen dat ik braaf ben. Dat ik zo mooi zit. Dat vind ik fijn als ze zo tegen me praten.
Dan komt ineens iedereen in beweging. Volgens mij mogen we naar huis. Jups we lopen naar het hekje. En vervolgens naar de auto. Als ik eenmaal de achterbank voel ga ik liggen. Ik ben best wel een beetje moe. Wat een apart avondje zeg! Maar wel leuk!!! Wat veel hondjes en wat een interessante plek. Gaan we nog een keertje terug? Ik hoop het wel!
Dan zie ik Siva weer. Want *zucht* ik vind Siva stiekem best wel heel leuk! Pssst niemand zeggen hoor...dan ga ik nu lekker slapen. Weltrusten!
woensdag 21 augustus 2013
dinsdag 13 augustus 2013
Beautiful memories!
Oma,
Een vrouw die mijn diepste respect verdiend. Een vrouw waar ik, naar horen zeggen, best veel op lijk. Met mijn lichte huid, de plukken rood die in mijn blonde haar doorschijnen, met mijn neus (ja het is echt waar) en met mijn super eigenwijze karakter. Ja ik ben een echte Loo!
Oma die in oktober 88 zou worden maar vanmorgen niet meer wakker werd. De 88 heeft ze dus helaas niet mogen halen.
Nouja helaas, het is beter zo! Met haar steeds erger wordende dementie was er niet veel kwaliteit in het leven meer over.
Genoot ze jaren terug nog van haar tijd in het verzorgingshuis en de activiteiten die ze daar kon doen, was daar nu geen sprake meer van.
De bingo was haar wekelijkse uitje. En het eten dat ze voorgeschoteld kreeg was ze super tevreden over. 'Er word lekker voor me gekookt!' Zei ze dan met een glimlach.
Niet veel dementerende ouderen die het zo positief inzien.
Toen oma 80 werd, werd langzaamaan duidelijk dat ze veel vergat. En deed ze dingen in haar eigen huisje waar wij vraagtekens bij konden zetten. Het ging na haar 80e verjaardag dan ook ineens snel en binnen korte tijd ging ze vanuit een ziekenhuisopname meteen het verzorgingshuis in. Zo geleidelijk dat ze het wel kon accepteren uiteindelijk.
In die bijna 8 jaar dat ze daar woonde is ze veranderd. Maar de eerste jaren ging het nog langzaam! Ietwat vergeetachtig maar nog steeds oma! Het blijft altijd je oma. Vergeetachtig of niet. Zij verdiend het om omringt te blijven door haar familie. En hoewel wij niet dichtbij wonen schroomden wij geen seconden en bleven wij haar indien mogelijk bezoekjes brengen.
Naarmate de jaren verstreken herkenden ze ons, Inge en mij, niet meer. In eerste instantie kon ze het riedeltje wel afmaken als je een voorzetje gaf. Zei je de naam Inge, dan volgde de naam Tanja vanzelf. Maar uiteindelijk lukte dat ook niet meer. Maar ze is dan nog steeds je oma! Ook al beseft ze dat zelf niet meer.
In haar ogen waren we al te groot om haar kleinkinderen te zijn. Ze kon het nauwelijks geloven.
Kleinkinderen zijn toch jong? Ze herinnerde Inge en mij dus nog als kinderen van een jaar of 7 en 9.
Dat was wel even een vreemde gewaarwording.
Maar we hadden al lang geaccepteerd dat ze zo dacht. Je kon het haar niet kwalijk nemen.
En bovendien was ze al lang blij als er mensen langs kwamen. Ongeacht wie. Iemand kwam voor haar, mooi toch?! En zo was het maar net!!!
Je familie blijft je familie. Ongeacht hun gezondheidstoestand.
Uiteindelijk werden de bezoekjes wel steeds minder. We kwamen niet meer zo veel bij oma de laatste tijd. Moet daar heel eerlijk in zijn. Daar ga ik niet omheen draaien. De mogelijkheid was er niet altijd naar met mn gezondheid en het feit dat ik niet meer thuis woonde. Maar mam en pap bleven wel gaan en via hun bleef ik op de hoogte over mijn lieve omaatje.
En ik ben ontzettend blij dat ik in 2011 nog haar verjaardag mee heb mogen vieren bij haar! Dat is een mooie 'eind' herinnering die ik heb! En voor de rest herdenk ik haar graag vooral in de jaren voordat ze 80 werd. Dat ze nog in de schoener woonde. De flat aan het leuke vijvertje vol eendjes. Waar Inge en ik zo'n mooie tijd doorgebracht hebben! De bezoekjes aan het kapelletje die we elke keer bezochten samen met oma. De rijst met varkensvlees en curry dat toch wel één van onze favoriete maaltijden was bij oma en die ze dan steevast maakte als wij kwamen logeren en de potjes mens erger je niet (met de drukknop in het midden die we zo leuk vonden) die we tot in den treuren speelden als we daar waren.
Een geweldige tijd, een geweldige oma!
Lieve oma, u bent nu weer bij opa! Die u bijna 20 jaar moest missen! Rust zacht!
Ik zal u nooit vergeten!
Een vrouw die mijn diepste respect verdiend. Een vrouw waar ik, naar horen zeggen, best veel op lijk. Met mijn lichte huid, de plukken rood die in mijn blonde haar doorschijnen, met mijn neus (ja het is echt waar) en met mijn super eigenwijze karakter. Ja ik ben een echte Loo!
Oma die in oktober 88 zou worden maar vanmorgen niet meer wakker werd. De 88 heeft ze dus helaas niet mogen halen.
Nouja helaas, het is beter zo! Met haar steeds erger wordende dementie was er niet veel kwaliteit in het leven meer over.
Genoot ze jaren terug nog van haar tijd in het verzorgingshuis en de activiteiten die ze daar kon doen, was daar nu geen sprake meer van.
De bingo was haar wekelijkse uitje. En het eten dat ze voorgeschoteld kreeg was ze super tevreden over. 'Er word lekker voor me gekookt!' Zei ze dan met een glimlach.
Niet veel dementerende ouderen die het zo positief inzien.
Toen oma 80 werd, werd langzaamaan duidelijk dat ze veel vergat. En deed ze dingen in haar eigen huisje waar wij vraagtekens bij konden zetten. Het ging na haar 80e verjaardag dan ook ineens snel en binnen korte tijd ging ze vanuit een ziekenhuisopname meteen het verzorgingshuis in. Zo geleidelijk dat ze het wel kon accepteren uiteindelijk.
In die bijna 8 jaar dat ze daar woonde is ze veranderd. Maar de eerste jaren ging het nog langzaam! Ietwat vergeetachtig maar nog steeds oma! Het blijft altijd je oma. Vergeetachtig of niet. Zij verdiend het om omringt te blijven door haar familie. En hoewel wij niet dichtbij wonen schroomden wij geen seconden en bleven wij haar indien mogelijk bezoekjes brengen.
Naarmate de jaren verstreken herkenden ze ons, Inge en mij, niet meer. In eerste instantie kon ze het riedeltje wel afmaken als je een voorzetje gaf. Zei je de naam Inge, dan volgde de naam Tanja vanzelf. Maar uiteindelijk lukte dat ook niet meer. Maar ze is dan nog steeds je oma! Ook al beseft ze dat zelf niet meer.
In haar ogen waren we al te groot om haar kleinkinderen te zijn. Ze kon het nauwelijks geloven.
Kleinkinderen zijn toch jong? Ze herinnerde Inge en mij dus nog als kinderen van een jaar of 7 en 9.
Dat was wel even een vreemde gewaarwording.
Maar we hadden al lang geaccepteerd dat ze zo dacht. Je kon het haar niet kwalijk nemen.
En bovendien was ze al lang blij als er mensen langs kwamen. Ongeacht wie. Iemand kwam voor haar, mooi toch?! En zo was het maar net!!!
Je familie blijft je familie. Ongeacht hun gezondheidstoestand.
Uiteindelijk werden de bezoekjes wel steeds minder. We kwamen niet meer zo veel bij oma de laatste tijd. Moet daar heel eerlijk in zijn. Daar ga ik niet omheen draaien. De mogelijkheid was er niet altijd naar met mn gezondheid en het feit dat ik niet meer thuis woonde. Maar mam en pap bleven wel gaan en via hun bleef ik op de hoogte over mijn lieve omaatje.
En ik ben ontzettend blij dat ik in 2011 nog haar verjaardag mee heb mogen vieren bij haar! Dat is een mooie 'eind' herinnering die ik heb! En voor de rest herdenk ik haar graag vooral in de jaren voordat ze 80 werd. Dat ze nog in de schoener woonde. De flat aan het leuke vijvertje vol eendjes. Waar Inge en ik zo'n mooie tijd doorgebracht hebben! De bezoekjes aan het kapelletje die we elke keer bezochten samen met oma. De rijst met varkensvlees en curry dat toch wel één van onze favoriete maaltijden was bij oma en die ze dan steevast maakte als wij kwamen logeren en de potjes mens erger je niet (met de drukknop in het midden die we zo leuk vonden) die we tot in den treuren speelden als we daar waren.
Een geweldige tijd, een geweldige oma!
Lieve oma, u bent nu weer bij opa! Die u bijna 20 jaar moest missen! Rust zacht!
Ik zal u nooit vergeten!
zaterdag 3 augustus 2013
Updeetje!
Rechts van mij klinkt een vrolijk geblaf. Ik zie nog net een kontje achter de poef vandaan komen. Eentje die de lucht in schiet. Quinn in de speelhouding. Staartje zwiept als een bezetene heen en weer. Hij pakt zn rode balletje en 'gooit' er mee met zn bekkie. Stuiter de stuiter de stuiter...
Vervolgens rent Quinn een rondje door de kamer. Hoppakee in de slip! Ja hoor daar zijn ze weer, de gekke 5 minuten. Hij duikt onder de stoel er klinkt nog een uitdagend blafje en dan eindigt hij in zn mandje. Uitgeteld! *Grin* Kleine druktemaker! Zo dat was even lekker volgens mij! Nu weer tijd voor een schoonheidsslaapje! ;-)
Als ik zo naar dat menke kijk dan kan ik niet anders dan breed grijnzen. We hebben heel wat te verduren gehad met hem. Moet eerlijk bekennen dat ik het een paar keer enorm donker heb ingezien. De combinatie puppystreken met het slaaptekort door zijn diarree (elke 2 uur tekeer gaan 's nachts en er uit willen) hakte er flink in. Mijn hemel wat hebben we het moeilijk gehad op een gegeven moment. We waren nog net geen zombies maar het scheelde niet veel.
Het is mijn geluk geweest dat ik al hulp kreeg van Bever in deze periode.
En dat klinkt heel tegenstrijdig met mijn verwachting eerst. Een hondje zou mij ten positieve veranderen. Een hondje zou mij meer in het sociale krijgen. Een hondje zou de afleiding zijn die ik nodig heb. Een hondje zou mij over verschillende drempels heen helpen.
En begrijp me niet verkeerd! Ik vind nog steeds dat dat zo is! Ik heb ontzettend veel aan Quinn te danken! Maar eerlijk is eerlijk, ik kan er nu pas echt van 'genieten'.
Quinn heeft al zoveel voor me betekend! En we hebben al zoveel met hem bereikt! Maar zijn gezondheidsproblemen zijn een echte strijd geweest. Mijn hemel wat kan je je dan machteloos voelen!
Maar nu lijkt het de goede kant op te gaan. Na anderhalve maand aanpoten en veel bij de dierenarts gezeten te hebben, hebben we eindelijk een kuurtje gekregen van haar. Hij slikt zn medicatie nu pas 2 dagen maar het is al drastisch veranderd.
Gister wist ik nog niet of ik er echt in moest geloven of dat het maar toeval was. Maar ik ben nu toch wel voor het grootste deel overtuigd dat we 'het kreng' eindelijk hebben aangepakt!
Het is zo'n leuk, lief en mooi ventje! De puppystreken horen erbij. En nu wij weer aan onze nachtrust komen kunnen wij het ook veel beter aan en dat is aan éénieder te merken. De laatste 2 a 3 weken verlopen al met minder irritatie. Een leven zonder Quinn is al absoluut niet meer in te denken. Wat een aanhankelijk mannetje! Knuffelen houd hij van! En hoe! ^_^
Lekker met ons spelen en zich opkrullen in onze schoot. Al gaat dat steeds minder goed haha!
En hij is ook zo leergierig. Ondanks zijn darmpjes (waar hij gegarandeerd last van heeft gehad) hebben we zoveel met hem bereikt! Quinn kan overal mee naartoe! Mensen vind hij leuk, hondjes vind hij leuk, katten eveneens! Autorijden is geen probleem en alleen thuis zijn kan hij ook. Uiteraard nog niet te lang maar als we dat over langere periode steeds wat meer gaan uitrekken gaat dat ook geen problemen opleveren.
Half augustus begint hij met zijn cursus. Eigenlijk hebben we er alle vertrouwen in dat hij dat leuk gaat vinden! En ook veel gaat leren. Als ik nu al zie wat hij kan...WOW!
14 Weekjes is hij nu! <3 Zo leuk om te zien hoe hij groeit! Zo leuk om de veranderingen mee te maken. Rens heeft gister foto's van Quinn gemaakt! Ben zo ontzettend benieuwd naar het resultaat! En Rens bedankt voor het maken van die foto's! Ik kan niet anders dan zeggen dat ik de foto's op jouw site super mooi vind! Heb er alle vertrouwen in dat je Quinn mooi vastgelegd hebt!
Ook zo leuk om Kay te zien stralen als het om Quinn gaat! Die 2 zijn één hand en één poot op één en dezelfde buik! ;-)
En wat een grote stap! Quinn heeft het pootje optillen bij het plassen ontdekt! Whahaha...iets waar Kay al even op zat te wachten...wanneer zal hij??! En zie! Gisteravond ging bij dezelfde wandeling zn pootje maar liefst 3x omhoog. Hij begint het leuk te vinden lijkt het bijna! :-P 'He?! Kan ik op 3 poten blijven staan? He ik kan zo ook plassen! COOOOOL!'
Die mooie, stoere Quinn!
En dan wil ik toch nog heel even een kleine stukje van deze blog wijden aan Sam, Erik en hun meiden!
Gister een dagje Venray gedaan. Weer Genoten met een hoofdletter! Hier schrijft een hele trotse peettante! <3
Een peettante die alleen maar kan stralen als ze dat kleine hummeltje in dr armen heeft. En gister had ik een overdosis aan Nyntha-knuffelen!
Ik kom daar aan en voordat ik goed en wel zit krijg ik Nyntha in mn armen geduwd. Ik vind dat alles behalve erg hihi...kom maar! Ze kijkt me aan, spuugt haar speentje uit en grijnst naar me!
Wat een enorm smeltmomentje!
En dan ook nog ontzettend veel knuffels gekregen van Xanne en Ymke! <3 Ik had de meiden echt wel gemist! Daar hoef ik geen geheim van te maken! Heerlijk om een middagje met ze door te brengen!
Ymke bleef echt aan me plakken. Die laat dat altijd wel heel duidelijk merken dat ze me graag ziet. Spreekt het ook uit dat ze me gemist heeft. Tja dan kan ik niet anders dan me heel warm voelen van binnen. En me ook ontzettend welkom te voelen daar.
Met Sam en Erik ook nog steeds de grootste lol. Als vanouds! Erik had al snel door dat ik nog steeds uit hetzelfde hout ben gesneden als eerst. Ben even gevat als die 2 en geef ze gerust een koekje van eigen deeg! ;-) Ik weet dat ik dat bij hun kan doen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn. Het blijft één maffe bende daar als we bij elkaar zijn.
Ja ik kan echt wel zeggen dat ik trots ben momenteel. Trots op alles om mij heen en op mezelf. Hoewel Bever mij leegvreet qua energie kan ik weer genieten.
Genieten van Kay, van Quinn, Spooky, Daantje, mijn (schoon)familie, mijn vrienden!
Nog zo'n 8 a 9 maanden met mezelf aan de slag en dan ken ik hopelijk mezelf niet eens meer terug! ;-) Op een positieve manier uiteraard!
Vervolgens rent Quinn een rondje door de kamer. Hoppakee in de slip! Ja hoor daar zijn ze weer, de gekke 5 minuten. Hij duikt onder de stoel er klinkt nog een uitdagend blafje en dan eindigt hij in zn mandje. Uitgeteld! *Grin* Kleine druktemaker! Zo dat was even lekker volgens mij! Nu weer tijd voor een schoonheidsslaapje! ;-)
Als ik zo naar dat menke kijk dan kan ik niet anders dan breed grijnzen. We hebben heel wat te verduren gehad met hem. Moet eerlijk bekennen dat ik het een paar keer enorm donker heb ingezien. De combinatie puppystreken met het slaaptekort door zijn diarree (elke 2 uur tekeer gaan 's nachts en er uit willen) hakte er flink in. Mijn hemel wat hebben we het moeilijk gehad op een gegeven moment. We waren nog net geen zombies maar het scheelde niet veel.
Het is mijn geluk geweest dat ik al hulp kreeg van Bever in deze periode.
En dat klinkt heel tegenstrijdig met mijn verwachting eerst. Een hondje zou mij ten positieve veranderen. Een hondje zou mij meer in het sociale krijgen. Een hondje zou de afleiding zijn die ik nodig heb. Een hondje zou mij over verschillende drempels heen helpen.
En begrijp me niet verkeerd! Ik vind nog steeds dat dat zo is! Ik heb ontzettend veel aan Quinn te danken! Maar eerlijk is eerlijk, ik kan er nu pas echt van 'genieten'.
Quinn heeft al zoveel voor me betekend! En we hebben al zoveel met hem bereikt! Maar zijn gezondheidsproblemen zijn een echte strijd geweest. Mijn hemel wat kan je je dan machteloos voelen!
Maar nu lijkt het de goede kant op te gaan. Na anderhalve maand aanpoten en veel bij de dierenarts gezeten te hebben, hebben we eindelijk een kuurtje gekregen van haar. Hij slikt zn medicatie nu pas 2 dagen maar het is al drastisch veranderd.
Gister wist ik nog niet of ik er echt in moest geloven of dat het maar toeval was. Maar ik ben nu toch wel voor het grootste deel overtuigd dat we 'het kreng' eindelijk hebben aangepakt!
Het is zo'n leuk, lief en mooi ventje! De puppystreken horen erbij. En nu wij weer aan onze nachtrust komen kunnen wij het ook veel beter aan en dat is aan éénieder te merken. De laatste 2 a 3 weken verlopen al met minder irritatie. Een leven zonder Quinn is al absoluut niet meer in te denken. Wat een aanhankelijk mannetje! Knuffelen houd hij van! En hoe! ^_^
Lekker met ons spelen en zich opkrullen in onze schoot. Al gaat dat steeds minder goed haha!
En hij is ook zo leergierig. Ondanks zijn darmpjes (waar hij gegarandeerd last van heeft gehad) hebben we zoveel met hem bereikt! Quinn kan overal mee naartoe! Mensen vind hij leuk, hondjes vind hij leuk, katten eveneens! Autorijden is geen probleem en alleen thuis zijn kan hij ook. Uiteraard nog niet te lang maar als we dat over langere periode steeds wat meer gaan uitrekken gaat dat ook geen problemen opleveren.
Half augustus begint hij met zijn cursus. Eigenlijk hebben we er alle vertrouwen in dat hij dat leuk gaat vinden! En ook veel gaat leren. Als ik nu al zie wat hij kan...WOW!
14 Weekjes is hij nu! <3 Zo leuk om te zien hoe hij groeit! Zo leuk om de veranderingen mee te maken. Rens heeft gister foto's van Quinn gemaakt! Ben zo ontzettend benieuwd naar het resultaat! En Rens bedankt voor het maken van die foto's! Ik kan niet anders dan zeggen dat ik de foto's op jouw site super mooi vind! Heb er alle vertrouwen in dat je Quinn mooi vastgelegd hebt!
Ook zo leuk om Kay te zien stralen als het om Quinn gaat! Die 2 zijn één hand en één poot op één en dezelfde buik! ;-)
En wat een grote stap! Quinn heeft het pootje optillen bij het plassen ontdekt! Whahaha...iets waar Kay al even op zat te wachten...wanneer zal hij??! En zie! Gisteravond ging bij dezelfde wandeling zn pootje maar liefst 3x omhoog. Hij begint het leuk te vinden lijkt het bijna! :-P 'He?! Kan ik op 3 poten blijven staan? He ik kan zo ook plassen! COOOOOL!'
Die mooie, stoere Quinn!
En dan wil ik toch nog heel even een kleine stukje van deze blog wijden aan Sam, Erik en hun meiden!
Gister een dagje Venray gedaan. Weer Genoten met een hoofdletter! Hier schrijft een hele trotse peettante! <3
Een peettante die alleen maar kan stralen als ze dat kleine hummeltje in dr armen heeft. En gister had ik een overdosis aan Nyntha-knuffelen!
Ik kom daar aan en voordat ik goed en wel zit krijg ik Nyntha in mn armen geduwd. Ik vind dat alles behalve erg hihi...kom maar! Ze kijkt me aan, spuugt haar speentje uit en grijnst naar me!
Wat een enorm smeltmomentje!
En dan ook nog ontzettend veel knuffels gekregen van Xanne en Ymke! <3 Ik had de meiden echt wel gemist! Daar hoef ik geen geheim van te maken! Heerlijk om een middagje met ze door te brengen!
Ymke bleef echt aan me plakken. Die laat dat altijd wel heel duidelijk merken dat ze me graag ziet. Spreekt het ook uit dat ze me gemist heeft. Tja dan kan ik niet anders dan me heel warm voelen van binnen. En me ook ontzettend welkom te voelen daar.
Met Sam en Erik ook nog steeds de grootste lol. Als vanouds! Erik had al snel door dat ik nog steeds uit hetzelfde hout ben gesneden als eerst. Ben even gevat als die 2 en geef ze gerust een koekje van eigen deeg! ;-) Ik weet dat ik dat bij hun kan doen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn. Het blijft één maffe bende daar als we bij elkaar zijn.
Ja ik kan echt wel zeggen dat ik trots ben momenteel. Trots op alles om mij heen en op mezelf. Hoewel Bever mij leegvreet qua energie kan ik weer genieten.
Genieten van Kay, van Quinn, Spooky, Daantje, mijn (schoon)familie, mijn vrienden!
Nog zo'n 8 a 9 maanden met mezelf aan de slag en dan ken ik hopelijk mezelf niet eens meer terug! ;-) Op een positieve manier uiteraard!
zaterdag 20 juli 2013
2013 so far...
Quinn aan het slapen, Kay weg...en ik vandaag niet helemaal lekker na een nachtje flink spoken. Oftewel extra lief voor mezelf at the moment. :-)
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!
Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!
En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3
Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)
En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!
Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!
En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3
Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)
En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.
zondag 7 juli 2013
Een grote eer!
Tijd voor een nieuw blogje. Eentje die ik gewoon even aan een bijzonder meisje moet wijden. En wel aan Nyntha!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
zaterdag 6 juli 2013
donderdag 27 juni 2013
Quinns adventures!
Morgen is Quinn al 2 weekjes bij ons. Jeetje wat vliegt de tijd. En jeetje wat hebben we in die 2 weekjes al veel bereikt. Ongelofelijk hoe snel zo'n jong hondje dingen oppikt.
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!
Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)
Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!
Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!
Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)
Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!
Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!
Abonneren op:
Posts (Atom)