Paleis T Loo - 1 jaar!

Jaja, vandaag is het zo ver! Het is maandag 11 februari! DE dag dat we hier in Roermond carnavalsoptocht hebben en ik de komende 2 dagen als fee door ga brengen. Zo word het een echte fairytale voor mij! ;-)                                     
MAAR daar gaat deze blog niet over! Vandaag is namelijk DE dag dat ik hier een jaar woon! In mijn paleisje!
De plek die ik mezelf zo eigen heb gemaakt. Waar ik zo trots op was en nog steeds ben. Waar ik leuke momenten heb meegemaakt. Maar waar ik echter ook genoeg tranen heb gelaten. Het hoort er allemaal bij. En hoewel er momenten zijn geweest dat ik in een enorme moodswing riep dat het van mij niet meer hoefde, dat ik het appartement zou opgeven en dat het allemaal toch niks voor mij was ben ik toch VERREKTES blij dat ik dat niet gedaan heb!
'Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk, DIT is MIJN haven!' ;-)
Goh ik weet de capslock goed te vinden in deze blog. Waarvoor alvast mijn excuses haha.
Laat ik jullie even in een vogelvlucht door het afgelopen jaar dat ik hier woon meenemen.
Het begint al voor 11 februari uiteraard. Op een gegeven moment krijg ik deze eindelijk in mijn handen:

De sleutel! Ik heb hem niet zo gekregen hoor! Ik heb zelf een kleine 'pimp my key' eraan toegevoegd! Hej bij een paleisje hoort een bijpassende sleutel he! Als we hier binnenkomen dan wel in stijl! ;-)
Waar we in eerste instantie mee beginnen is niet meer dan een kale ruimte, met kale muren en een kale vloer. Alles moet nog gedaan worden.

De bankrekening word 'even' goed geplunderd. Ben toch wel enorm blij dat mam en pap ooit in een ver ver verleden er voor kozen om voor ons te sparen. Tot het moment dat we 18 werden en daarna kregen we zelf de regie over die rekening.
En dat deed ik! De rekening bleef onaangeroerd tot eind 2011/begin 2012! Toen moest er natuurlijk ineens vanalles geregeld en aangeschaft worden! Met pijn in mijn hart zag ik de rekening slinken. *slik* Jups beeld je heel even zo'n cartoon in die dat doet! Grote oogjes, wijd open en for a split second de gedachten: 'OEI, doe ik hier wel goed aan? Ga ik het allemaal wel redden?'
Maar dat deed ik! En hoe! En het resultaat loog er niet om!

Ik zal eerlijk bekennen dat het ondertussen al wat veranderd is hoor! De inrichting is ietwat veranderd nadat ik het helemaal gehad had en het allemaal niet meer kon uitstaan zoals het was.
Maar dat is even niet belangrijk. Het jaar kon voor mij echt gaan beginnen op 11 februari 2012. Die dag was de verhuizing en die nacht sliep ik voor het eerst hier.
Al snel volgde carnaval dat jaar! Sam, Erik en de 4 meiden kwamen dat bij mij vieren. De optocht trekt hier namelijk aan mijn ramen voorbij. We zitten dus eerstrangs. Hoog en droog en koffie in de buurt! ;-)
Het was een geweldig leuke ervaring en de kids hadden ook the time of their lives! Je moet je voorstellen dat ik dus alle 4 de grote ramen open had staan. En geloof me als ik zeg dat alle prinsen en prinsessen op hun mooie prinsenwagens er een ware sport van maakten om het snoep, handenvol, precies naar binnen te mikken! Geloof me, 5 kilo werd verzameld door Larissa, Xanne, Eleni en Ymke, en ik kon maanden later nog her en der snoepjes terug vinden onder de kasten en in de hoekjes!

En toen kwam maart! 8 Maart om precies te zijn. Mijn verjaardag. De eerste verjaardag in mijn eigen stekkie. En ook nog een bijzondere verjaardag. Ik zou dat jaar een kwart eeuw oud worden! Ik mocht 25 kaarsjes op de taart uitblazen. Als ik zoveel kaarsjes had gehad. En als ik uberhaupt een taart had gehad...maar hej it's just a manner of speaking he!
Op 8 maart kwamen mam, pap, Inge, Ralph en oma langs en de zaterdag daarna vierde ik het voor vrienden.
Ik kan echt met recht zeggen dat het een geweldige verjaardag was. Dat ik er van genoot. Dat het precies was zoals ik gehoopt had. Dat klinkt heel erg overdreven misschien maar ik kan er gewoon niks anders van maken.

Een paar maanden gebeurd er eigenlijk niet zo heel veel. De lente en de zomer breken aan. Een periode waar ik echt naar uitkijk. Elk jaar weer. Ook in 2012.
De ramen gooide ik dan open en de stoel draaide ik een kwartslag. Kon dan uren met muziek of een boek in het zonnetje zitten. Voor mij was dat echt een oplaadmoment!
Want hoewel het heerlijk was om op mij zelf te wonen begon ik er ook de keerzijde van in te zien.
Ik ben geen makkelijke tante. Heb ook een rugzakje en ben helaas bekend met de psychische kant van het leven.
Ik kreeg het allemaal niet helemaal goed geregeld. Liep continue overal vast. En kon niet de rust vinden die ik zocht. Wat helaas volgde was een keerpunt in het gelukzalige gevoel die ik in het begin had betreffende mijn paleisje. Ik begon het te verafschuwen!
Op een gegeven moment was ik meer van huis dan thuis. Alles om maar te vluchten. Wegvluchten van de eenzaamheid. Weg van dat ellendige gevoel. Wat natuurlijk voor geen meter hielp. Zo makkelijk was de oplossing niet. Verwaarlozing was wat volgde. Zowel mijn huisje als ik zelf.
Zonde natuurlijk! En ik ben er ook niet trots op!!!
Maar wat gebeurd is, is gebeurd en dat valt niet meer terug te draaien. Zou me ook niet lukken trouwens!
Het komt er in ieder geval op neer dat het gevoel van afschuw resulteerden in agressie. Op mijn allerslechtste dagen gooide ik met alles als ik mijn boilingpoint bereikte. Stoelen schoven door de kamer, mijn voeten en handen belandden beiden met enige regelmaat in volle vaart tegen bank en muren en sleutels belande aan de andere kant van de woonkamer.
Waar ik overigens de tip bij wil geven dat je dan niet vervolgens je eigen huis uitstormt :-P en de deur achter je dichttrekt.
Mijn sleutels lagen binnen en ik stond buiten. Maar daar kwam ik trouwens pas later achter. Dat was wel even een moment dat ik de humor weer even terughad. Tja als je dan zoiets stoms doet moet je jezelf gewoon even belachelijk maken! Het zijn precies DIE momenten dat je af en toe weer even dat volle besef terug krijgt. 'Tan, waar zijn we eigenlijk mee bezig?!'
Afijn! Wat we krijgen is dat jojo effect. Een heuse haat/liefde verhouding.
De ene dag sta ik met een glimlach op en kijk ik hier rond en denk ik: 'hell yeah it's mine and I love it!' en de dag erna kan het totaal het tegenover gestelde zijn.
Laten we zeggen dat mijn mind niet helemaal wist wat ie wilde! :-P
Ik heb hier mijn ups and downs gekend. Het is geen model-jaar geweest. Ik win niet de schoonheidsprijs hiervoor. Ik kan me er ook boos over blijven maken dat ik misschien niet alles dr uit heb gehaald wat er in zit maar voorlopig woon ik hier nog wel even en ik heb nog alle tijd om het goed te maken en er van te genieten!
We zitten nu in 2013 en ik heb ondertussen met de nodige hulp wel iets van mijn rust teruggevonden. In ieder geval genoeg om absoluut GEEN hekel meer aan mijn paleisje te hebben. Dat gevoel heb ik volledig achter me kunnen laten. Al een aantal maanden besef ik me weer volledig hoeveel geluk ik heb gehad met het krijgen van deze woning. En kan ik weer elke ochtend op staan met een gevoel van trots. Trots dat dit van mij is. En dat ik nog genoeg slechte dagen ken is een feit. Maar ik projecteer de ellende in ieder geval niet meer op de plek wat juist mijn veilige haven hoort te zijn.
Onlangs heb ik ook een grote opruiming gehouden hier en dat voelde goed! Er staan op mijn slaapkamer trouwens nog steeds een paar gamma verhuisdozen. *bloos* Ja thats me!
Maar weet je, ze storen mij totaal niet. En als het betekend dat ze nog een half jaar hier staan dan zij het zo!
Ik ga een eind maken aan deze blog. Het is net kwart voor 8 geweest. Ik ga kijken of ik mijn senseo apparaat gefixt krijg. Ja je gelooft het niet hoor! Woon ik hier precies een jaar weigert ie dienst! Het was de bedoeling om deze blog te typen met naast mij een heerlijk kopje koffie. Maar dat kon ik dus wel vergeten. En dat 's morgens vroeg. Bummer!
Vanmiddag komen Sam, Erik en de kids weer. Optocht kijken! We beginnen de blog met carnaval en we eindigen ermee! HET bewijs dat er inderdaad een jaar om is haha.
Maar wil ik ze vanmiddag koffie kunnen voorschotelen zal ik nu toch echt even aan de slag moeten. Ik grijp mijn toverstafje (wat handig dat ik vandaag even een fee ben ;-) ) en met een beetje magie, waar ik vast wel over beschik, ga ik dat ding vast wel gemaakt krijgen!
Ik vlieg er vandoor! Tot schrijfs en wish me luck!

Weekendje met Ymke! :-)

Het is vrijdagmiddag! Samantha en Ymke komen dadelijk. Dit weekend komt de kleine meid bij mij logeren. Volgens Sam heeft ze er gigantisch veel zin in. Mooi dat horen we graag! Ik ook! Xanne is vorig jaar ook blijven logeren en dat was ook erg goed bevallen. Nu dr kleine zusje. Voor het eerst dus van de ene kant wel spannend. Toch een vreemd bed.
Maarre al vrij snel heeft Ymke uit de speelgoedkist een heel lief knuffelhondje gevist. Een hondje die zo schattig is dat het niet Ymke maar Samantha is die compleet smelt en waarvan de stem een paar tonen de hoogte in schiet als ze het knuffelhondje in het vizier krijgt.
Al snel word besloten dat hondje en groene baby (mijn eerste pop ooit) samen met Teuntje naast Ymke mogen liggen aankomende nacht.
Om 10 over 3 lopen we richting het station om de bus naar de donderberg te nemen. Dan kunnen we eerst nog even langs de ouders van Sam. Al lopende naar de bus hebben we het met Ymke dr over dat zij en ik morgen gaan shoppen.
Waarop Ymke heel enthousiast roept: 'Ik hou van shoppen!!!'
Logisch ze is een meisje! Sam en ik snappen dat wel! Maar dan...dan kijkt Ymke ons aan en zegt:
'Ik weet eigenlijk helemaal niet wat shoppen betekend!'
:-P :-P :-P
Het is gewoon genetisch vastgelegd bij meisjes! Zelfs als ze niet weten wat shoppen betekend houden ze er toch wel van. Onbewust weet iedereen dat dat iets positiefs is! LOL
Om 5 over half gaat de bus ennuh tja wat zal ik eens zeggen?! Sam en Tanja in 1 bus...
het klinkt zo simpel. Kan niks mis gaan. Guess what?! Dus wel!
Het schijnt dat lijn 11 een nieuwe route rijd. Langs het stadskantoor. Wisten wij veel!!! Om een lang verhaal kort te maken. Wij DACHTEN dat we in de verkeerde bus zaten. Dus eenmaal bij het outlet dr maar weer uit.
Om dan pas op te zoeken wat er dan eigenlijk mis is gegaan. :-P Oeps! We zaten wel in de goede bus. Die zou vanzelf naar de donderberg zijn gereden. En wij? Wij waren terug bij af. Met de grootste zelfspot en lol konden we de hele stad door lopen. Terug naar het station. Ja hadden ook daar kunnen blijven maar dan hadden we een half uur stil moeten staan.
Echt wat een humor. Dit kan alleen ons gebeuren!
Uiteindelijk toch nog op plaats van bestemming gekomen. Even kopje koffie bij de ouders van Sam gedaan, even wat gekletst en toen rond kwart over 5 richting Nazar gelopen. YEAH eindelijk weer een nazar date! It's been a while! Het voelt als vanouds om daar zo te zitten. Het voelde goed. Sam en ik allebei een kapsalon besteld.
En de kapsalons daar zijn goddelijk!!!
Op een gegeven moment denken Sam en ik hetzelfde. Sterker nog we spreken het beide uit!
Sam: 'Echt zonde dat Erik dit niet lust!!!' Tanja: 'Hoe is het toch mogelijk dat hij hier niet van houd'...
Onze blikken schieten omhoog. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. We zijn het nog niet verleerd! :-P
Om kwart over 6 hebben we de bus terug naar mijn paleisje. We drinken nog even een kopje koffie en dan is het tijd voor Sam om terug naar Venray te gaan.
Ymke kruipt daarna nog even tegen mij aan op de bank. Samen met het 3-tal eerder genoemd in deze blog. Ze kijkt nog heel even tv en om half 8 is het tijd om naar bed te gaan. Daar lezen we samen nog even een verhaaltje!
En dan is het tijd voor haar om naar dromenland te gaan.
Tot het moment dat ik ga slapen ga ik twee keer bij dr kijken. Even zeker er van zijn dat ze lekker slaapt. En dat doet ze! Wat een tevreden dametje! Samen met het 3-tal (Teuntje, hondje en groene baby) ligt ze hutje mutje op een vierkante meter. Lekker knus! En een uur laten heeft ze hondje bevrijd uit de innige big hug waarin hij eerder zat en zit hij met zn snoetje bovenop dr. Alsof hij echt de wacht houd. Ziet er zo ontzettend schattig uit.
Ik hoop dat ik dadelijk net zo lekker slaap als haar. Zou er bijna jaloers op worden! ;-)
Maar ben al lang blij dat het allemaal zo goed gaat!!!
Nou goedemorgen! Om kwart over 7 word ik wakker. Ik sliep rond 4 uur ofzo! Jaja...daar veranderd niks aan. Logétje of niet! Ymke heeft heerlijk geslapen. Die is ook net wakker op dat tijdstip.
Van die grote wakkere kijkers! Wow! Hoe doet ze dat haha.
Ymke heeft de geniale gave 'kwebbelen' gekregen. Vanaf het moment ze het onzichtbare startschot krijgt gaat ze los.
Maar ik vind dat niet erg hoor. Leven in de brouwerij!
We staan op en ontbijten. Daarna doe ik een poging haar haren in te vlechten. Het lukt eigenlijk best aardig maar ze heeft van gister zo'n gigantisch 'knik' in haar haren dat dat de boel best verpest. Dat doen we dus toch maar niet.
Dan maar een hoog staartje. Simpel, maar staat haar ook ontzettend leuk!
Deze ochtend belanden we in Maasniel. Even bij mijn ouders langs. Was ik nog van plan en waarom niet Ymke dan gewoon met mij mee? Het is geen onbekend terrein voor haar! Ze is hier al vaker geweest toen ik nog gastouder van Xanne en Ymke was.
Geen minuut verveelt ze zich. Ze is druk met kleuren en met insteekmozaieken. En ondertussen gaat de praatmachine gewoon door.
Mn ouders hebben er de grootste lol om. Ja! Zo herinneren ze zich Ymke nog. Heerlijk toch?!
Zo'n anderhalf uur zijn we daar en dan is het tijd om terug te gaan. Maar Ymke heeft nog geen zin. Ze wil best nog wat langer blijven haha. Als we daar de deur uitlopen is ook het eerste wat ze zegt: Ik vond het zooooooo leuk bij jouw papa en mama!' Ha! Mooi zo!
Nu zijn we weer hier. Lekker een tosti aan het eten! En Ymke mocht van mijn moeder de insteekmozaiek wel meenemen. Hoe blij kun je haar maken! Ze is nu druk bezig daarmee. En zo meteen ga ik haar nagels lakken. Heb ik beloofd. Paars en roze, om en om!
Vanmiddag komt Kay ook. Als ik dat deze ochtend tegen Ymke zeg dan vind ze dat prima! 'Oké!' zegt ze. En een mooie glimlach verschijnt op haar gezicht. Als de bel gaat doet zij de deur open. Netjes hoor! Kay reikt haar de hand en Ymke neemt hem aan en stelt zichzelf even voor. Wat lief!
In het begin is het natuurlijk nog een beetje voorzichtig. Terwijl Kay en ik bijkletsen (voor zover dat mogelijk is met Ymke die zelfs in een voorzichtige bui dr kwebbeltje goed bij zich heeft) is Ymke een paddenstoel aan het knutselen. Heeft ze op school geleerd en ze wil ons laten zien hoe ze dat doet. Ook maakt ze mooie creaties met de insteekmozaiek. Ze heeft het er maar druk mee.
Daarna gaan we shoppen! Jaja! Dat hadden we gezegd he. Nu ze weet wat shoppen is heeft ze er al helemaal zin in! We komen natuurlijk bij de bart smit uit. Ymke wil eigenlijk wel eens kijken of ze net zo'n zacht knuffelhondje kan vinden.
Uiteindelijk vinden we een zacht knuffeltje maar in de vorm van een poesje! Deze mag met haar mee! Al snel krijgt het beestje een naam: Yasmine!
Eenmaal terug van de stad moet Kay Ymke 'zoeken'...Ja tussen haakjes want ja een stoel is natuurlijk
een gigantisch goede verstopplaats ahum. Vooral die eettafelstoeltjes van mij. We houden ons alle drie van de domme. He? Waar is Ymke nou??!
Er klinkt een hoop gegiegel.
Wanneer het voor mij tijd is om wat eten op tafel te gaan toveren duurt het ook niet lang of Ymke en haar mobigo hebben de handige hulplijn in de vorm van Kay gevonden! ;-)
Mobigo is trouwens een educatief spelcomputertje! Zo'n ontzettend schattig lief roze ding!
Samen zitten ze op de bank en ik heb geen kind aan ze! :-P Ik kan rustig gaan koken!
Het eten gaat er uiteindelijk erg goed in. Ymke eet haar worteltjes met veel plezier en de aardappelpartjes smaken volgens mij ook erg goed. De vissticks, waarvan ze eerder riep dat ze er wel 6!!! van wilde, gingen uiteindelijk iets minder enthousiast!
Zelfs de eerste bleef enige tijd liggen. 'Ymke, je moet er nog 5 hierna he...'
Met een grijns kijkt ze me aan en zegt: 'ik hoef er toch maar eentje! Of misschien twee. Of drie.....'
Jaja haha...ik wist het wel. ;-) Daarom hadden we al een strategisch plan bedacht met een heus uitwisselingsproject van vissticks en uitgegaan van een maximum van 3 voor Ymke. En mocht ze nog echt nog een 4e willen zouden wij er wel eentje afstaan.
Ze eet er uiteindelijk toch nog 2! Ik klaag niet!
Er word dus goed gegeten en er is zelfs nog ruimte voor Paula de koe! Nouja, niet voor een hele koe natuurlijk maar 1 zo'n toetje moet lukken! De vla met aardbeienkoeienvlekken smaakte erg goed!
Na het eten werd het spelletje op de mobigo afgemaakt. Het 'team' de hersens hard aan het kraken en Tanja aan de afwas. Er lag nog wel iets meer van de afgelopen dagen. Jaja ik weet het, schandalig. Maar door Ymke heb ik dit weekend weer wat energie opgedaan. Je krijgt  met zo'n logétje toch weer een ritme terug! Ik ontbijt, lunch en diner! En ben gewoon echt de hele dag bezig met het onderhouden van een 5-jarige. Het doet me echt goed! Niet alleen voor Ymke dus een leuk weekend maar ook voor mij!
De dag komt langzaam op een eind voor de jongedame en ze is duidelijk moe. Nog even lekker op de bank hangen en dan naar bed.
Een half uurtje later slaapt ze al diep! Tot half 8 de volgende ochtend. Weer zo'n mooie nacht voor haar! Super!
De ochtend brengen we lekker rustig door. Samen ontbijten, Q-music aan, Ymke aan het kleuren en met Yasmine en hondje aan het spelen en ik aan mn 2e kopje koffie.
Even relaxen! Om kwart over 11 gaan we naar de bioscoop. Naar Nijntje de film.
Ymke vraagt nog aan mij of de bioscoop ver lopen is. Als ik haar zeg dat het wel een redelijk stukje lopen is antwoord ze met een vrolijk: 'Oooooh is niet erg! Wij zijn meisjes wij kunnen dat!'
Is dat nou girlpower of niet?! ;-) En zo is het maar net!!!
De film schijnt een groot succes! Ymke heeft er van genoten. Het verhaal in het kort. Nijntje en haar vriendjes gaan samen met mama en papa naar de dierentuin. Daar krijgen ze van mama 5 hints. Per hint moeten ze het juiste dier vinden.
De film is voor een klein deel als Dora en Diego. Nijntje richt zich enkele keren tot de kinderen in de zaal. Ik krijg er een beetje een spongebob gevoel van ook. 'Zijn jullie er klaar voor kinderen?' JAAAAAAA!
'Ik vroeg: Zijn jullie er KLAAR voor?!'
Nijntje is een beetje doof volgens mij. ;-)
Ymke zit er meteen helemaal in. Reageert enthousiast op alles wat Nijntje vraagt. En zo ook alle andere kinderen in de zaal.
Wat ontzettend schattig trouwens. Eerste keer dat ik bij zo'n kinderfilm aanwezig ben. Er is GEEN pauze en de lampen blijven aan. Is eens wat anders!
Voor ons zitten 2 volwassenen met 2 schattige meisjes. Eén van de meisjes, ik schat haar 3 jaar, verteld ontzettend enthousiast over vanalles wat ze ziet en gebruikt daar allerlei gebaren bij. Zo leuk om te zien!
Achter ons zit een meiske die net als Ymke een knuffel mee genomen heeft. Een mooie, stoffen pop. Die aan het begin van de film ineens bij Ymke in dr nek ligt haha. De pop kwam even wat in Ymkes oor fluisteren denk ik. Ymke wist nog wat omstanders te verbazen met haar slimme koppie. We zitten op een gegeven moment bij de vissen in de dierentuin. Zo'n groot aqaurium. En dan opeens verschijnt er een koppie van achter een steen. Het enige wat we zien zijn een paar grote ogen en
een langwerpig hoofdje. Nog voor dat er tentakels te zien zijn roept Ymke ontzettend enthousiast: 'Kijk Tanja! Een OCTOPUS!!!'
Wat is het toch een slimme meid! Dus ik kijk haar aan en zeg: 'Hoe weet jij dat?!'
Ymke kijkt me aan, trekt haar schouders op en zegt heel droog 'gewoon!'
Ymkes buurvrouw moet er om lachen. :-P
70 Minuten later is de film afgelopen! Voor zo'n kleine kids is dat ook echt wel lang genoeg en ik was er zelf stiekem ook niet rouwig om.
Ik vond het erg gezellig en de reactie van al die kids is gewoonweg geweldig! Maar, in tegenstelling tot films voor mijn eigen leeftijd, was ik toch wel blij dat ik mijn telefoon zo af en toe erbij kon pakken en even wat anders kon doen. En met mij dachten meerdere volwassenen er
zo over. Geregeld werden links en rechts van mij de mobieltjes erbij gepakt terwijl de kids gewoon genoten van Nijntje in het groot. Want tjee wat hadden ze daar een grote tv zeg. Aldus Ymke! 'Zo groot is jouw tv niet Tanja!' Nee haha...dat zou bij mij thuis niet eens passen joh! Ik ben blij met mn eigen teeveetje. Groot genoeg!
Eenmaal weer terug bij mij paleisje is het tijd voor de lunch!
Daarna nog lekker wat aanklommelen. Lekker rustig aan doen. Alles mag en niks moet.
Nouja dat is niet waar ;-) Maar dat we er een ontspannen middagje van maken is wel zo!
Nu is het wachten op Sam en Erik. Die Ymke straks weer komen halen.
Ik hoop dat zij zich een beetje hebben kunnen opladen en weer klaar zijn voor tante Kwebbel! ;-)
Dametje kletst nog steeds de oren van je hoofd! En na dit weekend weet ik zeker dat ze nog met hele
verhalen aan zal komen zetten haha.
Ymke en ik kijken beide terug op een geweldig weekend! Het dametje straalt! En ik ook!

De meeste dromen zijn bedrog...Is it?

Iedereen kent ze wel. De nachten waarin ze iets leuks/geks/engs of verdrietigs dromen. Je word meteen wakker *schrikreactie* of je slaapt door en word gewoon op een christelijk tijdstip wakker, rekt je een keer lekker uit en vraagt je dan af waarom je dat gedroomd hebt.
Veel dromen zouden een betekenis hebben. Zeggen ze. Geen idee hoor of ik daar in moet geloven. Misschien wel. Ergens zal je hetgeen wat in het dagelijks leven gebeurd wel projecteren naar soortgelijke beelden in je hoofd. Alleen kunnen je brains er dan net een andere draai aan geven.
Het is overigens niet mijn bedoeling om deze blog zweverig te maken hoor!
Ik vind het mooi om in aparte dingen te geloven maar ik sla nergens in door. Mensen die dat wel doen moeten dat vooral blijven doen. Ik zal de laatste zijn die iemand uitlacht of zegt iets niet te doen. Zolang het natuurlijk bij jezelf blijft en je er niemand pijn mee doet of het gaat opdringen aan anderen. Laat iedereen lekker zijn/haar ding doen.
Afijn terug naar het droomgedeelte. Mijn kennis over dromen reikt dus totaal niet ver. Hoeft ook niet. Ik vind het leuk om het zo 'speels' mogelijk te houden. En in mijn gedachten zie ik mezelf dus ook gewoon in mn bedje liggen met zo'n denkwolkje boven mn hoofd waarin afwisselend verschillende 'plaatjes' verschijnen. Flitsen van hetgene ik op dat moment aan het dromen ben.
Grote bullshit natuurlijk. Ik ben geen cartoon. Ik leef niet in een stripboek. Maar ik ben een beelddenker. Dus ik blijf het gewoon lekker op die manier zien. ;-)
Vannacht droomde ik ook. Althans ik vermoed dat het een droom was. Soms, heel soms weet je het gewoon niet zeker. Dan vraag je je echt serieus af of het eigenlijk wel een droom was of dat het iets is wat echt gebeurd is in je leven.
Dit aparte fenomeen overkwam mij net. Ik zat net achter mijn laptop. Had twitter openstaan en opeens schieten er een aantal beelden door mijn hoofd. En 'zie' ik dingen die me bekend voorkomen. Die ik al eens gezien heb. 'Oja! Dat droomde ik vannacht...toch?!'
Twijfel slaat toe...het is wel heel erg levensecht namelijk. Hoewel het allemaal 'vaag' is en ik bijgod geen idee heb wie er in die 'droom' voorkwam, het waren personen maar wie geen flauw idee, geeft iets mij het gevoel dat ik dit ooit echt meegemaakt heb. Of misschien nog mee moet gaan maken.
Hehe word het toch nog zweverig op die manier. ;-) Maar just saying...het was heel raar.
Sowieso omdat het me ineens ontzettend duidelijk te binnen schiet net. Op een moment dat ik gewoon al 2,5 uur mijn bedje uit ben.
Voor nu hou ik het maar gewoon op een droom! Gister was niet mijn beste dag (laat ik het maar even zo noemen) dus het kan goed zijn dat het de chaos/drukte in mijn hoofd is geweest. Ik was behoorlijk geprikkelt toen ik ging slapen.
Ik droom overigens niet vaak. Hou me er verder ook niet echt mee bezig normaal. Er hangt een dromenvanger boven mijn bed maar daar houd het ook mee op verder. Die heb ik daar opgehangen omdat ik ze er zo leuk uit vind zien. Niet meer en niet minder.
Nouja we zullen het wel merken. Of niet natuurlijk! :-P

Tweet tweet tweet

Neehee ik heb het niet over twitter dit keer! Hoewel ik een fervent twitteraarster/tweetster (hoe je het ook wilt noemen) ben draait niet alles om dat stukje social media wat miljoenen mensen dagelijks uren bezig houd. Nee we noemen het geen verslaving. Dat blijven we gewoon ontkennen. Het is juist het veelvoudig interesse tonen in de medemens. Op de hoogte blijven wat andere mensen zoal doen om hun dag om te krijgen...
Neeeee geen verslaving hoor! Gewoon up to date blijven! *angel*
Over welke tweets ik het dan heb? VOGELTJES!
Echte vogeltjes. Met hun zachte veertjes, mooie kleurtjes en vrolijk getjirp! De vogeltjes in de tuin!
Ik ben momenteel bij mijn ouders thuis beland. Waar ik, in tegenstelling tot mijn eigen paleisje, beschik over het prachtige uitzicht op een mooie met sneeuw bedekte achtertuin!
Een achtertuin waar ooit een grote, indrukwekkende, kersenboom stond. Vol trots, groots en in de zomer vol met heerlijke rode kersen. Totdat een grote duiveninvasie de boom overnam! Ze hadden nog net geen helmpjes op en pakjes met schutkleuren aan maar ze namen de boom compleet over! Nog voordat de kersen goed rijp waren hadden zij de hele boom al kaalgeplukt!
Wat voor ons overbleef was een immens grote boom, die de zon voor een groot deel uit onze tuin joeg. Wat we altijd op de koop toenamen omdat ze ons hele bakjes vol lekkere kersen bezorgden.
Toen dat niet meer het geval was kwam het besluit om haar te laten verwijderen. Met enige moeite maar uiteindelijk gebeurde het wel!
Ze is nooit met de grond gelijk gemaakt. De boomstam staat nog 1 meter boven de grond. En bovenop die boomstam heeft mijn vader een mooi plateau gemaakt! En aan dat plateau hangen allemaal spulletjes voor de vogeltjes! Een bakje vol zaadjes, een vogelhuisje en zo nu en dan een vetbol. En op het plateau word, in de winter, met enige regelmaat stukken brood neergelegd.
Kortom het is dagelijks een komen en gaan van meesjes, roodborstjes, merels, eksters en zelfs duiven en meeuwen. Ja je verzint het niet. Die laatste hebben zich vandaag ook voor het eerst laten zien. Of we daar zo blij mee zijn valt te betwijfelen...als ze de 'kleintjes' maar niet wegjagen!!!
Dan zijn ze gewoon welkom!
Zo'n uur geleden zaten er, zonder te overdrijven, 8 meeuwen op de schutting! Het is serieus! Op een rijtje. Alsf ze een heuse vergadering hielden. Of misschien één of andere strijdplan aan het bedenken waren. ;-)
De duiven zaten wat op de besneeuwde grond rond te hupsen. Stukjes brood aan het pikken. En ondertussen waarschijnlijk heel diep na aan het denken in welke tuin in godsnaam dan die kersenboom ook alweer stond. (Gnagna)
Mijn vader zit momenteel ziek thuis. Is onlangs geopereerd en brengt zijn dagen dus door op de bank. Herstellende, op kracht aan het komen. Tja wat doe je dan om je tijd om te krijgen? Juist! Je pakt je verrekijker en hebt vanaf de bank een perfecte eersterangs plaats om dat prachtige schouwspel van vogeltjes te bekijken!
Voor even wist ik net de verrekijker te bemachtigen. Wilde ook wel eens van wat dichterbij bekijken wat de vogeltjes allemaal deden. Wat een vrolijk gespring en gehup zeg! Ze zitten overal!
En nu ik deze blog typ moet ik gewoon af en toe even over mijn schouder kijken. Even een kleine kwartslag draaien. Ik wil niks missen!
En zo komen we toch bij een kleine gelijkenis tussen de vogeltjes hier in de tuin en het vogeltje in mijn twitteraccount. Ik wil niks missen! Ik wil op de hoogte blijven!
En als jullie het goed vinden ga ik nu deze blog eindigen! Ik moet even op twitter gaan schrijven over de vogeltjes in de tuin! ;-)

Let it snow, let it snow (again)

Wat is dat toch met het klimaat in Nederland?
Het is nooit precies goed. Het is nooit zoals 'men' wilt dat het is.
In de zomer, als het lekker weer hoort te zijn, is er OF regen OF extreme hitte waardoor je niet eens de puf hebt om 'poeh' of 'pfff' te zeggen.
Het echte lekkere weer, waarbij er een zonnetje is en waarbij je met zo'n graad of 25 heerlijk in luchtige kledij naar buiten kan kennen we haast niet.
Hoe vaak horen we mensen om ons heen niet zeggen: 'joh wel één hele week is het lekker geweest' en 'dat was het alweer voor de zomer van...(welk jaartal dan ook)'.
En dan is daar de winter. Die toch wel steeds strenger lijkt te worden. Hadden we jaren nauwelijks tot geen sneeuw is dat de laatste jaren toch wel anders.
En tja wat vinden we van sneeuw. De meningen zijn verdeeld. Er zal denk ik niemand zijn die er de grootst mogelijke hekel aan heeft. Je kan het 'niet leuk' vinden en er van balen. Maar er een afkeer van hebben is toch eigenlijk haast onmogelijk.
Het is een prachtig plaatje! Het aanzien is nooit vervelend. Neem je camera mee en je kan echt werkelijk waar de mooiste plaatjes schieten.
De één houd van sneeuw, de ander ziet al dat wit het liefst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Letterlijk dus!
Maar waar was die sneeuw met kerst?! Weer een typisch gevalletje water na de wijn. Het is hetzelfde verhaal als de zomer. Het mooie weer komt zodra de basisscholen net weer zijn begonnen.
Moeder natuur houd ons wel een beetje voor de gek. Ze heeft humor. Daar hou ik wel van! ;-)
Ik zit, met mijn liefde voor dit winters tafereeltje, er een beetje tussen in. Ik ben nog net in de winter geboren. Toen ik bijna 26 jaar geleden door mijn moeder op deze wereldbol werd gezet lag er buiten ook sneeuw.
De dag voordat ik geboren werd, 7 maart 1987, liep mijn moeder nog samen met mijn zus, toen nog dat lieve schattige dotje van nog geen 2 jaar, door onze achtertuin. Ok ok officieel was het een bos. Voor iedereen toegankelijk. Maar het heeft die bijna 7 jaar dat ik daar woonde toch een beetje als 'van ons' gevoelt.
Inge gaat me dit misschien niet in dank afnemen :-P Maar ik vind de foto zo cute! Ik zet hem er toch even bij. Aanschouw de sneeuwval (en mijn lieve zus) op 7 maart 1987:

Ik hou wel van sneeuw...Als er een goed pak ligt dan wandel ik er met alle liefde doorheen. Totdat het snottig word en rete glad!
Dan ontstaat er zo'n haat/liefde verhouding. Ik ben al lopende nog nooit op mijn gezicht gegaan. Ik ben een geoefend loopster en ik heb goede wandelschoenen.
De fiets is een ander verhaal. Sneeuw, Tanja en fiets zijn 3 begrippen die NIET samen gaan. Ik ga altijd op mijn gezicht als het glad is en ik moet de fiets op.
De fiets laten we dan dus mooi staan waar ie al maanden staat. Ook nu!
Als ik naar buiten moet ga ik lekker lopen!
Zoals ik afgelopen week ook deed. En me de volgende kiekjes opleverden:

 

 

Tja ik vind het magisch! Alsof je zo een sprookje inloopt!
Het is dus ook echt niet dat ik sneeuw vervloek! Ik ben in de sneeuw geboren. Figuurlijk dan. Hield als klein kind ook niet echt van hete zomerse dagen en zon. Mijn moeder mocht me echt niet in de zon zetten als baby zijnde. Dan zette ik het op een krijsen.
Mijn huid is niet voor niets as white as snow! ;-) Het enige wat nog ontbreekt is zwarte verf in mijn haren en ik zou waarschijnlijk zo de rol van sneeuwwitje op me kunnen nemen.
No worries!  Ik ben veel te trots op mijn blonde coup! Het hoort bij mij en mijn witte huid. Het is een mengelmoes van allerlei tinten! Zoals je het niet heel vaak ziet. Dat laten we dus mooi zo!
Ik hou van sneeuw. Ik wil er dan ook niet te veel over klagen als het in snot veranderd en als het extreem glad word. Dat hoort er nou eenmaal bij. Daarvoor hebben we dan ook wel een ontzettend mooi schouwspel gehad. We mochten allemaal getuigen zijn van prachtige winterse plaatjes.
En nu ik deze blog schrijf sneeuwt het ook weer. Mijn eerste reactie vanmorgen was wel even een vloek. Daar ben ik heel eerlijk in. Want hoewel ik het prachtig vind beperkt het me ook in mijn doen en laten. Ik ga nu toch niet zo snel aan de wandel als normaal terwijl dat toch echt wel mijn uitlaatklep is. Maar nu ik toch alweer een tijdje zo met mijn laptoppie richting mijn raam zit en die vlokjes zie dwarrelen word ik, hoe gek ook, overspoelt door een warm gevoel.
De wind waait ook om het gebouw heen wat er voor zorgt dat de sneeuwvlokjes 'dansen'...sommige vlokjes gaan in eerste instantie niet omlaag, nee ze worden terug naar boven geblazen. De zwaartekracht wint het, die paar secondes, NIET van de wind. Voor heel even moet zij haar meerdere erkennen. Voor heel even moet ze die windvlaag toelaten om met het sneeuwvlokje aan de haal te gaan. En dan...dan dwarrelt dat mooie winterse kristalletje alsnog naar beneden waar zij hoort!
Ik hou er van! Maar ik zal ook wel blij zijn als het uiteindelijk weer verdwijnt.
You just have to take it as it is! :-)

Intensieve weekjes

Tijd voor een nieuwe blog. Veel gebeurd in de afgelopen 13 dagen. Een tijd die in het teken heeft gestaan van de bijstandsuitkering en de daarbij behorende verplichtingen.
Amai, wat heeft het veel van me gevraagd zeg! Ik hoor het haar, werkconsulente, nog zeggen. Maak je niet te druk! Het is 1 workshop per week. BULLSHIT!
Ik had de afspraak met haar 3 januari. En op 8 januari was mijn 1e workshop. Het is momenteel 15 januari en ik heb vandaag de 4e!!! workshop gehad.
1 Per week??!
Leuke standaard tekst dus. En heel fijn als je angststoornissen hebt.
Maar goed he...het waren nou eenmaal verplichtingen. Ik had niet veel te willen. Ik moest wel. Mezelf keer op keer over die ENORME drempel moeten heenzetten. Niet zomaar een gevoel van 'he bah ik heb geen zin' Nee was het maar zo 'simpel'...was het maar luiheid wat me dwarszat.
Nee pure angstgevoelens.
In die 7 dagen tijd heb ik me wat afgestressed. En echt, ik ben heel eerlijk als ik toegeef dat de workshops op zich echt meevielen. Zodra ik er eenmaal ben en het ijs word op een bepaald moment gebroken dan gaat het wel. Het is de aanloop er naartoe die vreet. En HOE!!!
Ik ben OP! Ben nu echt toe aan wat leuke weken. Even weer opladen. Even energie opdoen.
Even in een vogelvlucht door het traject heen.
Workshop nummero 1...Wist dat 5 dagen lang dat die er aan zou komen. Dus ook 5 dagen lang bang voor het onbekende en 5 dagen lang GEEN rust. Eenmaal daar een heel leuk, spontaan vrouwke. Fijne rustige uitstraling. Mooi! Dat moet ik hebben. Ik doorstond de workshop goed. Geloof me de opluchting was GROOT!
Als 2e volgde 2 dagen later een workshop/gesprek met het RMC. Oftewel...zou ik terug naar school kunnen. Ik had een gesprek met een aardige dame. En warempel! De EERSTE die precies zei wat ik wilde horen. Die medeleven toonde, erkende dat mijn afgelopen jaren waardeloos waren en dat ik inderdaad met BvR maar op mijn gemak moet uitzoeken wat ik aankan qua werk. HELAAS...zij gaat over het onderwijs en is verplicht door te geven dat ik met mijn mbo niv 3 dus inderdaad terug naar school zou kunnen. Niveau 4 halen. Maar die erkenning deed mij even zoveel!
3e Workshop. Gister...3 Man sterk zaten ze voor de groep. De grootste groep mensen. Ik vond het helemaal niks!!! Teveel mensen voor mij. En bij deze workshop heb ik me ondertussen ook heel ongemakkelijk gevoelt. Vond het helemaal niks!
Degene die de workshop gaf was dan ook een tja uhm ik weet niet eens hoe ik hem moet beschrijven. Maar enthousiasme ontbrak compleet. En afgezien daarvan startte de workshop meer dan een kwartier te laat. Ja sorry hoor maar dat vind ik NIET professioneel. Uiteindelijk zaten we ook een dik half uur langer daar dan eigenlijk de bedoeling was.
Gistermiddag moest ik trouwens ook mijn werkconsulente opbellen voor een vervolgafspraak. Tussen half 2 en 3 moest dat gebeuren.
Ik met mijn belangst...heb je een goede aan dus...nouja oftewel om 5 over half 2 zat ik met mn telefoontje en notitieblok aan mijn eettafel. Hoe eerder ik het zou doen hoe sneller ik er vanaf was.
Ik bellen, een direct persoonlijk nummer. Dus verwachtte haar eraan te krijgen. NIET DUS!!! *Zucht*
Wie ben jij? En waarom krijg ik jou aan de lijn??!
Ik zei het niet hoor maar ik dacht het wel. De dame die ik aan de lijn moest hebben zat niet op haar stoel.
%$^&*##$%! GROM *rustig blijven Tanja*
Dan ben ik om te ploffen he! Ik zit verdomme vast aan allemaal verplichtingen, ik moet mezelf bewijzen. Dus ik hou me netjes aan de regeltjes, kost me best wel moeite...en dan verloopt het weer niet zoals het zou moeten. Daar ben ik geen goede voor.
Nummer achter moeten laten. Zij zou mij terugbellen zodra ze terug zat op haar plek. Uiteindelijk een kwartier later ging mijn telefoon. Met bibberhandjes opnemen en uiteindelijk horen dat er nog geen datum vastgesteld kan worden. Moet eerst achter de schermen overlegd worden wat mogelijk is. En dan krijg ik vandaag of morgen een brief in de brievenbus met een datum dat ze me daar willen zien.
Are you KIDDIN' me??!
Waarom word het dan zo belangrijk geacht dat ik in die 3e week bel??!
Nouja whatever...wat jullie willen. Ik pas me wel aan.
Ben ik toch al enorm goed in dus een keer meer of minder maakt ook niks uit.
En verder is ze gewoon wel een aardige dame. Heb er totaal geen problemen mee. En ik weet ook wel dat ze rekening met me houd. En dat doet me wel goed. :-)
Dan vandaag...workshop nummero 4. Wederom dat vieze smerige misselijke gevoel. Geen rust, emotioneel etc. Oftewel VALERIAAN to the rescue. Echt ik heb me wat van die dingen opgevreten de laatste weken.
Wederom pak ik mijn denkbeeldige trapladder erbij. Moet de deur hier toch uit zien te komen en die drempel word steeds hoger. Je zou verwachten dat die lager zou worden omdat het de 4e al is. Maar helaas werkt het zo niet.
Want mijn energie word steeds minder. En daardoor moet ik zo veel meer moeite doen om me ergens toe te kunnen zetten. MAAR ik heb het GEFLIKT! En ik ben trots op mezelf!
Dit was ook de leukste workshop. Jups jullie lezen het goed! De meneer die deze workshop gaf wist bij de eerste stap die ik het UWV gebouw binnenzette al het ijs te breken. Hij wist wat humor was en geloof het of niet maar daar komt dan een sterk punt van mij boven...ik weet ook wat humor is dus ik haakte daar tot mijn eigen verbazing meteen op in.
Wat volgde was al gezelligheid met een klein groepje daar in die hal voordat de workshop begon.
En dat is echt wat ik nodig heb. Hou het luchtig, laat het zakelijke weg en dan kan ik de angst ook meer loslaten. Dit was de eerste trainer die mij op mijn gemak wist te stellen in de eerste minuten.
Mijn dank was groot!!!
En waardering van hem uit was ook aanwezig. Dat we er waren ondanks de sneeuw. Ofja dat we in ieder geval ruim op tijd waren.
De beste man bood ons zelfs warme chocomel aan toen we eenmaal in de workshopruimte waren. WOW!
Jups! By far de beste workshop! Wil je mij enigzins aan het functioneren hebben benader mij dan op zo'n manier!
Aan het begin van de workshop werden nog een aantal open vacatures getoont. Waaronder 1 van sloper.
Toen ik op het einde van de workshop very lomp en 'Tanja-like' een paar keer de tafel een flinke ram gaf met de stoel...weliswaar helemaal per ongeluk kon ik het ook niet laten om op die vacature in te haken en de vraag 'jullie zochten nog een sloper he?' te stellen.
Een grijns verscheen op zijn gezicht gevolgd door een 'je bent aangenomen!'
Helaas helaas...zo makkelijk gaat het niet. Maar was wel een leuke manier om naar huis te gaan.
En dat zijn de momenten die me weer even moed geven. Die me weer even eraan herinneren.
Tanja je bent nog niet compleet verloren! Het zit daadwerkelijk in je!
Heeeeeeel soms komt het even tevoorschijn en dat geeft hoop!
Ik heb het nodige meegemaakt, ik heb zelf de nodige psychische problemen. Oftewel ik ben gewoon niet wie ik zou moeten zijn. En ik heb nog een lange weg te gaan om dat er uit te krijgen en uit te houden. Om te 'groeien' en mezelf te ontwikkelen tot de volwassen vrouw die ik zou kunnen zijn.
Maar dat kan ik niet alleen. Daarvoor ben ik te diep gezonken. Maar hulp is on the way en ik grijp echt daadwerkelijk ALLE hulp aan met beide handen.

Maar voor nu is het even 2 weken Tanja-time. De grootste verplichtingen heb ik achter de rug. De 29e moet ik nog terug om te speeddaten. :-P Klinkt leuk he?! *GRIN* Helaas...tis not at all like that!
Maar tot aan de 29e ga ik me de tijd gunnen om weer even mn batterij op te laden. Want ik heb eigenlijk teveel van mezelf gevraagd. En dat merk ik echt wel!
Ik moet echt zorgen dat ik niet aan de verkeerde kant van de balans-balk kom. Maar ik heb mensen om mij heen waarvan ik weet dat ze me daar zeker bij helpen. Deden ze al maar ik weet dat dat ook gewoon zo blijft. :-)
Love my friends and family! En er komt een tijd...geen idee wanneer...dat ik kan zeggen I LOVE MY LIFE!

Updeetje!

5 voor half 9. Ik stap de wachtkamer in. Ik probeer de deur zachtjes dicht te doen. *BAM*
Natuurlijk! I should have known. Mijn lippen vormen het woordje 'oeps' maar ik spreek het niet hardop uit. Ik kijk de wachtkamer rond. Het was een beste klap maar niemand die er iets om gaf. Die deur is vandaag al vaker hard dicht geklapt denk ik.
Ik gooi een 'goedemorgen' eruit en opeens schieten alle ogen mijn kant op. Logisch natuurlijk maar ergens geeft me dat ook de kriebels. Niet zo naar mij kijken allemaal!
Ik meld mij bij de assistente en ik mag gaan zitten.
Precies om half 9 komt mijn dokter de wachtkamer in. Maar niet om mij te roepen. Maar een meneer die tegenover mij zit. Die nogal strompelt. Duidelijk dat hij veel last heeft van zijn rechterbeen.
Terwijl hij met enige moeite naar de dokter toestrompelt en zijn hand uitsteekt om hem de hand te schudden grinnikt hij een keer en wisselt een bepaalde blik uit met de dokter. Een blik die mij doet vermoeden dat deze man rare fratsen heeft uitgehaald om zo'n pijnlijk been te krijgen. Zal een beste blooper geweest zijn gok ik zo.
Naast die meneer zat een mevrouw. Met ogen die op half 7 hingen. Ze kucht een keer en zucht vervolgens diep. Zo'n ergernis zuchtje. En grijpt vervolgens diep in haar zak om er een grote zakdoek uit te halen. Dat was denk ik al de zoveelste keer dat ze dr neus moest snuiten. Daar kun je ook helemaal kriegelig van worden. Nadat ze voor de zoveelste keer een beste hoestbui laten horen zegt mijn buurvrouw 'zo zo, klinkt niet best!'
De hoestende dame kan een glimlach tevoorschijn toveren en antwoord met 'ik begin het jaar weer op een goede manier!'
Jups HERKENBAAR! Dat heb ik ook een aantal keer gedacht gister en eergister.
Vervolgens word het stil. Erg stil. Iedereen is een beetje in gedachten verzonken. Ik kan het niet laten om me af te vragen hoeveel bacterien er rond zweven in deze ruimte. Alle koppies om mij heen zien er niet al te vrolijk en opgewekt uit. En er word wat afgekucht en geniest. Vervolgens kijk ik de wachtkamer rond, al voor de zoveelste keer. Je moet toch iets he.
Mijn blik blijft ook voor de zoveelste keer bij de kerstboom hangen. Een mooie boom. Neutrale kleuren erin. Niks fels of kitcherigs. Not at all. Maar het is wel een echte boom. En dat snap ik niet.
Je zou maar een allergie hebben. Ga je naar de dokter voor ik weet niet wat en vervolgens krijg je een niesaanval van heb ik me jou daar. Jeukende ogen erbij. Jippie! Kom je dan bij ome dok zegt ie ook: 'wat zijn uw klachten? Ah ik zie het al...flinke verkoudheid?' NOU NEE!
Nouja neeee dat zal ook wel meevallen. Over het algemeen zit je niet zo heel lang in de wachtkamer. Om 10 over half 9 was ik aan de beurt.
Het loopt altijd wel iets uit maar dit is prima te doen. Dit is niks om over te klagen. En in de wachtkamer heb je altijd wel wat te zien of te horen. Al is het de radio die zachtjes door de speakers klinkt.
Ik schud de beste man de hand en wens hem nog gelukkig nieuw jaar. Kon hij wel waarderen. Ergens krijg ik het idee dat niet veel mensen dat doen. Want voor een seconde keek hij enigzins verbaasd.
Jaaaaa ik ben best sociaal hoor haha! ;-)
Hij weet trouwens best wel wie ik ben en toch krijgt hij het elke keer weer voor elkaar om tegenover mij te gaan zitten met zo'n blik van 'zeg het maar...wat kan ik voor je betekenen'.
Ik hoef maar 1 begrip eruit te gooien en hij pikt het zo allemaal op. Briljant. Zie je wel! :-P
Ik kan gewoon echt niet vaak genoeg zeggen hoe blij ik ben dat ik naar deze huisartsenpraktijk overgestapt ben.
Moet daarvoor dan ook echt een grote DANKJEWEL aan Sam geven! Die voor mij en samen met mij is gaan researchen hier in de omgeving.
Deze huisarts weet hoe je met mensen om moet gaan! En ik op mijn beurt reageer daar dan ook een stuk beter op.
Hij stelde mij een vraag die ik bij mijn vorige huisarts nooit kreeg: 'Hoe gaat het nu met je?'
En opzich geen rare vraag maar op dat moment was het niet persé een vraag die hij mij had hoeven stellen. Toch wel lichtelijk flabbergasted moest ik daarboven in dat koppie van mij even heel snel schakelen om antwoord te kunnen geven.
Toen hij mij uiteindelijk vroeg of hij nog iets voor mij kon betekenen moest ik ook echt even goed nadenken. Er zeker van zijn dat ik niks vergat. Tja tis ook één grote chaos in dat koppie van mij en ik kon het ook niet laten om er over te grappen. Moest hij wel om lachen en ook daar speelde hij fijn op in. 'Alles op zn tijd!' Even rustig er over nadenken. Totaal geen druk of haast. En dat is precies wat ik nodig heb.
Bij het vertrekken schud ik de beste man weer de hand en sluit hij af met de woorden 'sterkte! en voel je altijd welkom om langs te komen!'
KIJK! En ZO hoort hulpverlening te zijn.
Ik loop weer richting wachtkamer. Waar dezelfde mevrouw met dat nare hoestje en abo op haar zakdoek nog steeds zit. Ik glimlach even naar haar. Ik loop de praktijk uit richting apotheek. Waar ik mijn 'portie' pammetjes weer op mocht gaan halen.
En zo kan ik er weer even tegenaan. Volgende week naar Olga.
En op deze manier is het ook vast best snel begin maart. Dan zijn die 4 maanden ook om. Het zou eens tijd worden! :-)