Hatsjoe!!

2 Jaar lang deed ik niks in het wereldje der kleine kindjes. Mijn weerstand ging in standje 'VAKANTIEEEEEE'  en hoefde nog maar vrij weinig te doen.
Mijn weerstand vond dat vast wel fijn en ik? Ik bekommerde me er niet om.
Maar nu! Potjandorie, NU is het wel even anders.
In Juni ben ik weer begonnen op een peuterspeelzaal. En die eerste maanden was er eigenlijk niks aan de hand. Je zit nog in de zomermaanden en de kids zijn kerngezond.
Tot de herfst en winter in zicht komen. Mijn hemel ik heb nog nooit zoveel snot en speeksel rond zien vliegen. Nee met smetvrees hoef je dit beroep niet te kiezen.
Hoezeer ik mijn handen ook blijf wassen op zo'n ochtend het virus heeft me al een paar keer weten te vinden. Ik geloof helemaal in hygiene maar zodra snotterbellen gaan bungeejumpen weet je al hoe laat het is!
Veel kindjes hebben al door dat de hand voor de mond houden wel zo netjes is. Maar zitten, uiteraard, vervolgens met diezelfde hand aan een puzzeltje.
En hop daar komt weer een snotterbel om het hoekje kijken.
Ik spring op om een papieren zakdoekje te halen en roep nog 'zakdoekje komt er aan!' maar soms zijn ze je gewoon te snel af. Want hej een arm of mouw werkt toch ook!
Ik zucht, sluit mn ogen een keer en onderdruk een glimlach. Tja zo waren wij zelf vroeger toch ook?!
Oh en dan heb ik het nog niet eens gehad over alles wat in de mondjes verdwijnt!
Soms vraag je je af wat (en OF) de kids wel ontbeten hebben die ochtend! ;-)
Het is soms maar goed dat de kinderen zelf niet beseffen wat ze in hun mondjes stoppen. Heb je zo'n dokterskoffertje met een stethoscoop. De ene stopt ze in de oren en luistert, zoals het hoort, naar je hart en voor je het in de gaten hebt loopt vervolgens 5 minuten later een andere ukkepuk met dat ding in zn mond. *Relax Tanja, niet teveel bij stilstaan*
Het blijft een wonderlijk wereldje. Werken met kinderen. En uiteraard kun je gewoon alle hygiene voorschriften naleven. Doe ik dan ook wel maar compleet virus-veilig word je never nooit niet!!
Op zo'n ochtend grijpen gemiddeld 10 kinderhandjes een keer mijn hand. Ik denk dat ik niet wil weten wat er dan vervolgens aan mij vastkleeft. En als je op 14 tot 16 kinderen let kun je ook niet aan het wassen blijven. Dus tja...ik denk dat ik mijn lot maar gewoon moet aanvaarden.
En terwijl ik tijdens het typen van dit stukje al verschillende keren mn neus gesnoten heb besef ik me dat mijn weerstand zwaar op de proef gesteld word.
Zo ben ik TIJDEN niet verkouden geweest en nou heeft er warempel maar heel korte tijd tussen gezeten en hebben die rot virusjes me alweer gevonden! (Waarom zijn ze er ook in zoveel varianten?) 
Gelukkig voel ik me deze keer wel minder belabberd als de keer ervoor. Zal mijn weerstand daar dan enigzins de oorzaak van zijn?

Ik zei net al tegen Yvonne dat als mijn weerstand kon praten ie gegarandeerd heel verontwaardigd zou zijn! Me boos aan zou kijken en zou zeggen: 'WAAAAAAAAAAAAAT doe je me aan?!'
Ik proest nog even door en hoop maar dat het niet te lang duurt.
Binnenkort word een heel lief klein ventje geboren en die wil ik wel kunnen knuffelen! En dat gaan we niet doen als mijn snotterbellen ook geneigd zijn te gaan bungeejumpen. Al laat ik het niet zo ver komen hoor! ;-) Lang leven de papieren zakdoekjes!

Walk of life

Het lopen gaat me beter af dan verwacht. Dacht echt dat ik een mega kick onder de kont nodig had om het weer op te pakken maar het tegendeel bleek waar.
Precies 10 dagen terug was het lopen nog verleden tijd, iets wat ik zo'n anderhalf jaar tot 2 jaar geleden volop deed en toen ineens..............niks meer.
Ik woog in die tijd rond de 72 kilo max. Iets wat met mijn lengte (1.72) geen ramp is maar ook niet op en top gezond.
Ik ben echt nooit meer op een weegschaal gaan staan since. Die cijfertjes doen me in feite helemaal niks. Als ik in de spiegel kijk dan ben ik opzich best tevreden. Tuurlijk, er mag altijd nog meer af maar dat is ook precies de reden waarom ik het lopen weer opgepakt heb.
10 Dagen terug besloot ik dat het tijd was weer iets te gaan doen en sinds de 13e heb ik 4 keer gelopen. Daar ben ik best wel trots op!
Ik begon met 3.3 km en dat gevolgd door 4.25 en tweemaal 5+. En alle 4 de wandelingen met een gemiddelde van 6+ km/u.
Ik kan alleen maar trots op mezelf zijn als ik die statistieken dan zo op een rijtje zie in de runtastic app.
Vandaag heb ik toch maar eens de weegschaal erbij gepakt. Iets wat ik eeuwen niet meer gedaan had. En ik was echt 'bang' dat ik er op zn minst zo'n 8 a 10 kilo extra bovenop de 72 kilo zou zien. Hoewel de cijfertjes me vrij weinig doen keek ik in eerste instantie wel met één oog dichtgeknepen.
En alsof de duivel ermee speelde...scheen de lamp er recht in dus zag ik nog niks. Potjepietje...en ik had al zoveel zin om mezelf te wegen. ;-)
Dus hup van de weegschaal af en een kwartslag gedraaid en toen kon ik het wel zien.
Mijn opluchting was wel aanwezig toen ik zag dat het in totaal 'maar' +5 kilo is in een periode van 2 jaar vrijwel niks doen aan beweging.
Niet iets om trots op te zijn uiteraard maar de schade was dus minder erg dan verwacht.
En ik heb er alle vertrouwen in dat ik daar ook wel weer wat vanaf ga krijgen. Of ik die 5 kilo er helemaal af krijg betwijfel ik. 2 Jaar geleden ging het psychisch niet goed met mij en at ik echt SLECHT. Ik was alleen en gaf helemaal niks om eten. Ook daardoor raakte ik een aantal kilo's kwijt. Tegenwoordig gaat het op en top met mij en eet ik weer normaal. Redelijk gezond dus. Ik snack bijzonder weinig. Alleen in de weekenden gun ik mezelf wel eens wat extra's.
Slecht eten zit er niet meer in dus op die manier zal ik deze keer niks kwijt raken aan overtollige kilo's. Maar daar heb ik vrede mee. Dat was ook niet een goede manier om af te vallen.
Het water drinken gaat ook vrij goed. Er zijn wel eens dagen bij waarop ik iets meer verplichtingen heb en dan schiet het er wat meer bij in.
Maar over het algemeen gaan er aardig wat liters in. De cola is hierdoor ook weer een stuk minder geworden. Positief dus!!
Ja! Ik kijk met grote tevredenheid terug op de afgelopen 2 weken. I'm back!
Het is toch best wel lekker om weer wat meer bewust te zijn van je eigen gezondheid.
MAAR op zo'n manier dat je ook gewoon kan blijven genieten!
En dat is precies wat ik ook doe!

Good things take time!

Ik begon mijn blog ooit met een heel relaas over water.
Hoe gezond het is,
Hoe nodig het is,
Maar ook hoe saai het is!
En dat ik me voorgenomen had meer water te gaan drinken. En dat deed ik!
Ik dronk me echt de laplazerus en viel daardoor (mede dankzij veel bewegen) best veel af!
Op een gegeven moment kon ik in jurkjes van maat S. Zelfs met mijn huge heupen!
Maar toen kwamen de wintermaanden weer en negeer je die glazen water steeds wat meer.
En ook het lopen werd minder. En toen was daar Kay, waarmee ik dolgelukkig ben maar die er wel weer voor zorgde dat ik terug ging aan de pil. En tja vrouwen weten maar al te goed dat de pil vaak als bijwerking heeft dat je weer wat kilo's aankomt.
Nou mag ik alsnog niet klagen. Ik heb een taille waar menig dame jaloers op zou zijn en met een beetje vrouwelijk silhouet is helemaal niks mis. Ik ben een echte zandloper en stiekem vind ik mezelf niet eens heel verkeerd. Op die heupen na!!
Die heupen zijn bij mij toch echt wel de kilo-magneten.
Dus...ik heb mezelf weer even streng aangekeken in de spiegel en even streng toegesproken. Dat water misschien wel saai mag zijn maar dat veel water drinken veel positieve effecten heeft. En zo is het dat ik sinds deze week weer braaf mijn abonnement op het toilet heb kunnen verlengen. Ik zeik wat af! En nee niet op een negatieve manier.
Met een huwelijk in het vooruitzicht is het nooit verkeerd om weer iets bewuster te zijn van je lichaam en de kilo's.
Dus ook qua eten word er beter opgelet. Ik ben nooit echt een goede eter geweest maar ik ben en blijf een vrouw dus af en toe iets uit de kast graaien doe ik ook.
Maar het moet wel binnen de perken blijven uiteraard en er waren wel eens dagen bij dat ik mezelf erop betrapte dat het iets minder mocht.
Dus ben de laatste paar weken heel bewust in etappes aan het eten. Het lijkt bijna alsof ik de hele dag door wel iets eet. Maar het zijn wel hele kleine porties.
Ik moet zeggen dat daardoor mijn zin om te snaaien een heel stuk minder is.
En overdrijven doen we het ook niet. Als ik wel echt zin heb in iets ongezonds dan pak ik het gewoon hoor. Zo af en toe moet dat kunnen. Je leeft tenslotte maar 1x.
Nu alleen het lopen nog. Iets houd me tegen en ik ben er nog niet helemaal achter wat. Het trekt me gewoon totaal niet meer om in mn eentje erop uit te gaan. Wellicht is het alleen maar een drempel die ik slechts één keer over moet om het weer op te pakken maar voor alsnog zonder succes.
Gelukkig wandel ik dankzij Quinn wel gewoon nog. Maar de lange wandelingen zoals ik ze voorheen deed zijn met hem geen optie. Wat dat betreft is het een nadeel dat we in de stad wonen. Al die verkeerslichten, al die mensen, die drukte...tis echt niks voor Quinn. Die gaat dan als een idioot aan de riem trekken uiteindelijk. Dat is voor mij niet wat ik onder relaxed lopen versta.
Ach wie weet krijg ik binnenkort wel weer een ingeving.
Wie weet kan ik me binnenkort wel ertoe zetten. Dat ik er in mijn hoofd al meer mee bezig ben is al een positief iets.
Wie weet heb ik gewoon een schop onder mijn kont nodig.
Wie weet helpt het vele water drinken me over die drempel heen als de eerste kilo's er af gaan...
Motivatie
Motivatie
Motivatie

Babyshower!

Stel je voor...je bent 35 weken zwanger, je hebt eindelijk verlof, je geniet van het feit dat je het werk even mag laten voor wat het is en je hebt alle tijd die je je kan wensen!
Heerlijk! Maar soms, als je vriend repetitie heeft en de deur uit is op een zondag, dan baal je wel een beetje. De strijkwas is gedaan, de hond heeft ook al meer aandacht gehad dan normaal en lijkt alleen nog maar te slapen sinds je verlof hebt en van de bank ken je ondertussen ook alle hoeken al.
Dan ga je gewoon even whatsapp op en spreekt hier en daar wat contacten aan. Op de vraag 'en wat ga jij nog doen vandaag?' krijg je allemaal leuke antwoorden.
En je kan concluderen dat iedereen wel iets te doen heeft vandaag.
Eindelijk komt vriendlief thuis en kun je de deur eindelijk weer even uit. Woohooh boodschappen doen! Dat dat zo leuk kan zijn!
Het is kwart over 2 en wat jou betreft kunnen jullie gaan. Maar waarom doet hij nou zo vreemd en wil hij eerst een lang stuk met de hond gaan lopen??! Doe niet zo gek, we gaan gewoon nu.
In de supermarkt zit hij de hele tijd op zn telefoon *zucht* mannen!!

*Ondertussen in Neeritter*
De woonkamer is vol. En lekker hectisch. Stop een groepje vrouwen bij elkaar die denken dat ze bijna geen tijd meer hebben om de kamer te versieren met al wat blauw is en je krijgt een kippenhok.
Zodra de balonnen, slingers en tierlantijntjes hangen kan iedereen eindelijk gaan zitten en wachten!
...en wachten
en wachten
en nog meer wachten...
Tja Roel neemt zn taak om tijd te rekken en Kyra weg te houden wel erg serieus. ;-)
Lola loopt ondertussen als een bezetene rond en weet niet wat dr overkomt. Maar gezellig vind ze het wel!
Uiteindelijk horen we eindelijk een auto aankomen en roept Anouk sssshhhttt...iedereen zit stil en vol verwachting te wachten tot Kyra binnen komt.
Maar al snel zien we Kyra voor het raampje van de keuken verschijnen. Wel potverdriedubbeltjes mevrouw Princen! ;-)
Maar de verrassing was er niet minder om hoor. Haar reactie was ontzettend leuk! En niet veel later kwamen de eerste traantjes ook. Die hormonen toch ook!
Koffie, cassis en cola word uitgedeeld en allemaal krijgen we een stukje taart. De taart met de zwangere Kyra er op afgebeeld!
'Neeeeeee niet die foto!' roept Kyra nog. Maar geloof me meid, het is een prachtige foto! Trots op zijn hoor!
Nadat iedereen braaf het bordje leeg eet volgt het eerste spel. Baby foto's! Allemaal namen we een foto van onszelf als baby/peuter mee en aan Kyra de taak om te raden wie wie is.
Ze begon veelbelovend maar bij de laatste 4 foto's kwamen alle namen per foto voorbij. ^_^
'Ben jij dat?!
Niet???!
Dan ben jij dat!
Huh?'
Heerlijk kunnen lachen en uiteindelijk wisten we precies wie wie was.
Vervolgens was het tijd om Kyra's buikomtrek te gaan raden. Ojee! Iedereen mocht een stuk touw afknippen waarvan ze dachten dat de lengte zou overeenkomen met de omvang van de buik. Na al het passen en meten kwam Bonnie als winnaar uit deze 'strijd.'
Het derde en laatste spelletje betrof 8 rompertjes en 2 pakjes stiften. Oftewel er werd een beroep gedaan op onze creatieve kunsten. Er werd ijverig gekleurd! En het resultaat mag er wezen. Veel plezier met jullie 8 nieuwe en ongetwijfeld unieke rompertjes Kyra en Roel! ;-)
Uk zal goed kunnen stralen de eerstkomende tijd. Nouja nadat hij geboren is dan he. ;-)
Het was een geslaagd verrassingsmiddagje! Bedankt aan iedereen die erbij was (Anouk, Kirsten, Nadia, Inge, Bregje, Bonnie en Oma Diepstraten) en fijn hoe we samen, in een korte tijd, ervoor gezorgd hebben dat de dag onvergetelijk is geworden!
En Roel ook uiteraard! Eindelijk mocht je Kyra 'terugpakken' na jouw surprise-party voor je verjaardag.

Lieve Kyra, dat je genoten hebt was te merken. En je eigen woorden na afloop zeiden ook genoeg! Geniet nog van die laatste weekjes getrappel in je buik! Voor je het weet is hij er! Ik ben persoonlijk echt trots dat ik tante word van dat kleine mannetje.

Time flies!

Oktober alweer. 20 Oktober. Maandag.
Kay is vandaag aan het werk dus Quinn en ik hebben het rijk voor ons alleen.
Maar ik zit niet stil hoor. Het huishouden moet ook gewoon gedaan worden. Gisteravond gefaald in het doen van de afwas dus dat heb ik vanmorgen maar gelijk even weggewerkt. Zo'n opgeruimde keuken maakt je gelijk een stuk vrolijker!
Daarna een halve Quinn opgeveegd van de vloer en links en rechts maar even met een stofdoek gewappert. Ofja eigenlijk zet ik het net verkeerd om. Dat wapperen uiteraard VOOR het vegen gedaan. Maar hej you get the point!
Tussen de bedrijven door pak ik zo af en toe dat kleurboek voor volwassenen erbij. Heb onlangs metallic stiften gekocht dus die wil ik wel eens uitproberen.
Toch wel een leuke opvulling van je tijd. Het klinkt een stuk simpeler en kinderachtiger dan het daadwerkelijk is. I just love kleuren!!
En net...net realiseerde ik me ineens dat 20 oktober betekend dat Daantje jarig is!! Ons oude dametje die nu ook de dubbele cijfers ingaat. 10 Jaar is ze vandaag.
Dit jaar vliegt echt om. Nog maar 2 echte volle maanden en we wisselen weer van jaar. Oh en voor het eind van dit jaar zullen we dan ook eindelijk oom en tante zijn!!
Kyra's zwangerschap gaat nu aardig richting het einde dus over iets meer dan een dikke maand (oftewel zo'n 5 a 6 weken) kunnen we eindelijk gaan babyknuffelen! Ik kan niet wachten!
Moet eerlijk bekennen dat het bij mij steeds meer begint te kriebelen.Nog meer dan het al deed een hele tijd terug.
Maar hier eerst ons huwelijk en genieten van de tijd daarna en dan is een kleintje wat ons betreft ook hier meer dan welkom! ^_^
Maar zoals Kyra gister al zei...tot die tijd kunnen we oefenen met ons neefje! Ohhhh graag kom maar op hoor! Wij passen wel op als het nodig is hihi. Heerlijk!
Over 8 dagen is Quinn ook alweer 1 jaar en 6 maanden oud. Tijd waar ga je heen??!
Ook met hem gaat alles helemaal goed. Het is een echte knuffelbeer!
Wel eentje met adhd maar saai is het dan in ieder geval nooit hier in huis!
We zijn gewoon alweer 2 jaar verder sinds mijn leven een drastische wending maakte en ik heb voor zoveel keuzes gestaan, zoveel knopen door moeten hakken en zoveel veranderingen doorgemaakt.
Ze zeggen altijd dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt. Dat je dan echt gelukkig zal zijn.
En dat kan ik alleen maar beamen!
Ik heb geen idee wat de toekomst ons allemaal zal brengen. Maar ik laat me gewoon verrassen!
Time will tell! 
Nu verteld een miepende Quinn, aan de andere kant van de kamer, me in ieder geval dat hij wel hele erge hoge nood heeft! Hij zit nooit bij de deur tenzij het menens is.
Dus ik ga mezelf in mn jas heisen en lekker even een blokje om! Gewoon omdat het kan. (Oke en moet dan! But i'm lovin' it!)

Hoe ik van het dal naar de top kwam!

Soms vind je iets terug wat je zelf ooit schreef maar niks mee deed. Omdat ik net met het herlezen van dit stuk zelf de kippenvel dik op mn armen had staan kan ik het niet over mn hart verkrijgen er niks mee te doen.

Als je denkt dat ik dit nu wel post vanwege de aandacht stop dan gewoon met lezen en klik het weg. De enige reden dat ik dit nou wel post is omdat ik mensen wil laten zien dat er altijd nog betere tijden komen. Hoe kut (excuse my language) je je misschoen ook voelt.

Veel mensen weten niet eens hier van af. Voor sommige zal het misschien zelfs een shock zijn. Als je niet vanaf het begin mn blogs gevolgd hebt weet je een deel waarschijnlijk niet eens.
Ik hoop dat ik iemand, wie dan ook, hoop kan geven door dit stuk.

Ik heb hele dagboeken voor mezelf bijgehouden die ik schreef op de momenten dat het slecht ging. En die zijn nog veel indrukwekkender en die hou ik ook gewoon voor mezelf. Maar dit is een stukje wat ik wel kan delen. Omdat het een happy end heeft.
En geluk is toch wat iedereen verdiend? :-)

Ik schreef dit zo'n 6 maanden geleden.
Het laatste stukje heb ik uiteraard net zelf er aan toegevoegd. :-)

Moraal van het verhaal? Ben niet bang om hulp te zoeken. Ik deed het uiteindelijk maar VEEL te laat. Ik had mezelf zoveel ellende kunnen besparen!

Ik faal. Tenminste zo voelt het al een groot deel van mijn leven.
Als kind kon ik onbezorgd leven. Had alles wat mijn hartje op dat moment
verlangde. Lieve ouders, een leuke zus, gezellige familie en de nodige vriendinnetjes.
Als ukkie van 2 jaar was ik een enorme zwaan-kleef-aan wat mijn moeder betreft. Dus daar
was, denk ik, mijn onzekerheid al aanwezig en zich aan het ontwikkelen. Natuurlijk weet ik niet zeker of dat al op zo'n jonge leeftijd te merken is maar ik geloof er in ieder geval wel in.
De onzekerheid die je als kind nog kan hebben want er is niemand die er raar van opkijkt als zo'n
klein meisje een beetje bang de wereld in kijkt en het liefste onder de rok van mama
kruipt. De boze wereld niet van al te dichtbij meemaken maar veilig bij mama.
De rest van mijn jeugd bleef ik het rustige meisje. Met mijn vriendinnetjes om me heen
kwam ik wel buiten de deur maar ik blonk nergens in uit.
Ik beoefende geen sport en een muziekinstrument bespelen deed ik ook niet. Waar mijn zus al
dwarsfluitles had gehad en een dansschool bezocht had had ik wat dat betreft totaal geen interesse.
Het idee stond me niet aan. Denk dat ik toen al tekenen vertoonden dat mijn 'durf' niet groot was.
Maar wederom word dat niet als zorgwekkend gezien als je zo jong bent.
In 2005 ging het compleet mis. In dat jaar werd ik 18 en als je 18 word dan ontstaan de eerste
verwachtingen. Papa en mama gaan minder voor je regelen en je krijgt zelf de verantwoordelijkheid van je leven deels in handen. Ik wist dat dit moment ooit zou komen en mijn wil was er wel!
Ergens kon ik niet wachten om die magische leeftijd te bereiken maar anderzijds beangstigde het mij enorm. En terecht. Uiteindelijk is gebleken hoe slecht ik met alles om kon gaan. 2005 Was ook het jaar dat ik aan een vervolgopleiding begon. De veilige haven, de middelbare school waar ik 6 jaar had gezeten, verdween uit zicht. De plek waar ik eindelijk gewend was en die ik met tegenzin vaarwel moest zeggen.
Op naar een nieuw avontuur. Al kon ik het niet als avontuur zien eigenlijk. Voor mij was het een grote kwelling!
Paniek, grote paniek! Een nieuwe school, een nieuwe opleiding, nieuwe lesmethodes. En die lesmethode was hetgeen dat mij vanaf het begin al misselijk maakte. Het idee.
Het kwam neer op een methode waarin ik met momenten veel in het middelpunt van de belangstelling zou staan. Als voorzitter zijnde dus. En als ik iets niet prettig vind is het als ik weet niet hoeveel ogen op mij gericht zijn. Mensen moeten me niet te lang aankijken dan word ik gigantisch zenuwachtig!
Uit mijn eigen woorden komen lukt dan ook niet meer en mijn zelfvertrouwen daalt nog meer. Te bedenken dus dat die al niet bijster groot was.
Waarom ik dan toch voor die opleiding koos? Ja je vraagt het je wel af he. Maar ik had het al veel te lang uitgesteld. Ik koos mijn vervolgopleiding, spw, op het laatste moment. Ik kon nog net terecht voor een kennismakings gesprek. Om te kijken of ze me geschikt zouden achten voor de opleiding. En geloof me, één op één ben ik erg goed in het verbergen van mijn tekortkomingen. Ik zeg niet dat het me geen moeite kost maar ik kan heel overtuigend zijn. Daar helpt het dan weer heel goed dat ik rust uitstraal.
Iets wat toch wel gezien word als een mooie kwaliteit als je een sociale studie wil gaan volgen.
Om een lang verhaal kort te maken, ik werd toegelaten tot de opleiding.
De introductiedag was een ramp! Dat was de dag dat ik dus te horen kreeg hoe alles in zijn werk zou gaan.
Wat er van me verwacht werd en hoe het verloopt van de opleiding zou zijn.
Ik heb me door die dag heengeworsteld, mezelf rustig houdend en alle energie erin gestopt om niet in  huilen uit te barsten.
Toen ik 'vrij' was en de dag op zijn eind wist ik ook niet hoe snel ik weg moest komen daar. Ik was kapot moe. De hele dag had ik mijn masker op gehad. Glimlachen was ik goed in, zelfs als ik van binnen alleen maar aan het huilen was.
Ik zou eigenlijk met de bus naar huis gaan maar dat ging niet meer. Met een smoesje wist ik mijn moeder naar Roermond te lokken. Of ze me wilde komen ophalen. Gelukkig wilde ze dat wel. Ik gok dat ik gezegd heb dat ik mn strippenkaart vergeten was en ook nog eens ontzettend moe was. En aangezien de emoties op dat moment hoog zaten heb ik waarschijnlijk wel heel oprecht geklonken.
In de auto kreeg ik natuurlijk de vraag hoe het was. Huppa, masker weer uit mijn tas gehaald en opzetten maar.
Met diezelfde gemaakte glimlach verteld dat het leuk was. Ja wat moet je anders? Toegeven dat je eigenlijk totaal geen trek hebt in die hele opleiding ? Dat je helemaal nergens meer trek in hebt. Dat alles je op dat moment gestolen kan worden en je geen idee hebt wat je wel in je leven zou durven?
Eenmaal thuis naar mijn slaapkamer gegaan en daar mijn masker weer af gezet. En toen kwamen de tranen. Een hele waterval want die had ik immers al de hele dag kunnen opsparen.
Ik begreep mezelf niet. Echt niet! Was ik nou zo'n watje? Een mislukkeling? Een angsthaas?
Er was echter geen weg terug. Ik moest een begin maken aan deze opleiding. Me een weg er doorheen slaan.
Ik kon er een punt achter zetten maar dan zou het hele riedeltje van voor af aan beginnen bij een andere opleiding. Overal word er iets van je verwacht.
Met mijn HAVO diploma kon ik met gemak mbo 4 halen. Het was dan ook de spw 4 opleiding die ik ging doen.
De kennis had ik wel. Ik ben absoluut niet dom. Dat durf ik zelf wel te beweren. Maar de uitvoering daarentegen ontbrak. In theorie blonk ik uit. Werkstukken gingen me ontzettend goed af. Presentaties en andere praktische opdrachten doorstond ik maar net. Ik haalde het allemaal wel maar het kostte me dan wel al mijn energie en ik was weken vantevoren al ziek van de zenuwen.
In het 3e leerjaar ging het toch mis. Tijdens een stage. Ik was terecht gekomen op een stageplek die me echt voor geen meter lag. Waar mijn hart ligt bij kinderen moest ik dat jaar 10 maanden stage lopen in een verzorgingshuis.
Ik moest de activiteiten gaan begeleiden bij dementerenden. Een, voor mij. gigantisch zware opgave.
Waar ik de eerste 2 jaar van de opleiding het idee had dat ik me er voor mijn doen best aardig doorheen aan het gaan was verdween dat optimisme als sneeuw voor de zon in dat jaar.
Elke dag was een hel voor mijn gevoel. De doelgroep lag mij niet en als ik heel eerlijk ben was het qua sfeer ook totaal niet mijn ding. Ik mistte de warmte van collega's. Iets wat ik toch wel op zijn minst nodig heb om enigzins te kunnen functioneren.
Ik kon nergens, maar dan ook nergens de motivatie vandaan halen om deze stage te laten slagen. Het kon me allemaal gestolen worden. Ik was er klaar mee! Ik baalde van mezelf en had geen goed woord voor mezelf over.
Beste een zware last waar ik mezelf mee opzadelde. Om zo over jezelf te denken.
Dat jaar ging ik een niveau terug. SPW 3 werd het.
Het boeide me allemaal niet meer. Daar zat ik dan op mbo 3 met een HAVO diploma. Ik snapte echt niet waarom.
De wil was er en de kennis ook. Maar daar red je het dus niet mee.
Vanaf het moment dat ik spw 3 ging doen verliep alles wel een stuk beter. Ik kreeg weer een stageplek in het onderwijs. Werken met kinderen. Ondersteuning zijn voor de leerkracht. Perfect voor mij!
De doelgroep die mij ligt en toch niet de volle verantwoordelijkheid. Ik zal helemaal op mijn plek! En dat was te merken.
Ik moest nog steeds moeite doen, presentaties houden hoorde er ook nog steeds bij. Hoewel ik zwaar onder mijn niveau zat ging het nog steeds niet vanzelf. Maar het lukte me allemaal wel. Omdat ik op mijn plek zat. Ik was ondertussen 21 jaar. Weer een mijlpaal in het leven.
Gedurende die 3 jaar had ik ervaren hoe het is om jezelf te moeten bewijzen. Het zal voor niemand heel makkelijk zijn geweest maar ik had wel door dat ik één van de uitzonderingen was.
Ik had het gehaald. Ik kreeg mijn diploma overhandigd en ik was ontzettend blij. Toch wel een grote overwinning.
Maar nog steeds merkte ik dat er iets niet was zoals het moest zijn.
Nu kwam de volgende drempel. Werk zoeken en vinden.
Ik solliciteerde wel maar met de grootst mogelijke angstgevoelens. Niet echt een uitnodiging voor bedrijven om zo iemand aan te nemen. Dat besefte ik maar al te goed. Maar er word toch van je verwacht dat je iets gaat doen.
Dus ik probeerde het wel. Draaide op niks uit en ik belandde in de uitkering. Toendertijd nog de WIJ-uitkering.
Tegenwoordig bestaat die niet meer.
In 2010 leek het geluk me heel even toe te lachen toen ik via via werk kreeg. Mond op mond reclame voor mij.
Ik had dus een streepje voor en met dat besef wist ik me voor het eerste redelijk neer te zetten bij een sollicitatie en het werkte want ik werd aangenomen. Ik kon aan de slag in de kinderopvang.
Lang duurde het echter niet. 4 Maanden werkte ik daar en toen ging het weer mis met mij. Ik werd er moedeloos van. Ik was boos, gefrustreerd en bovenal verdrietig! Ik had er op een gegeven moment een sport van gemaakt om te huilen. Mijn ouders begrepen mij ook niet meer. Hoewel ze uiteraard het beste met me voor hadden en gigantisch veel van me hielden hadden ze het idee dat ik van een mug een olifant maakte. Dat ik me niet voor de volle 100% had ingezet.
Ik besefte dat hun visie op mij geheel mijn eigen schuld was, ze wisten niet beter doordat ik bijna altijd mijn masker wel bij de hand had.
Hetgene ik hun vertelde was totaal het tegenovergesteld van wat ik daarwerkelijk voelde en meemaakte. Maar dat ga je niet aan de grote klok hangen.
Pas toen ik uit mezelf bij een psycholoog aanklopte en in de eerstelijns psychologie terecht kwam begon bij hun het besef iets meer te komen dat het niet goed ging met mij.
Ik vond het enorm moeilijk om eerlijk tegen te zijn. Om me kwetsbaar op te stellen en op de hoogte te houden van die sessies.
Het gevoel van schaamte was te groot. Ik had altijd al het idee dat ik faalde en voor mijn gevoel had ik nu echt bewezen dat dat daadwerkelijk zo was. Dus erover praten wilde ik niet.
Ik ging gewoon door zoals ik altijd al deed. Ik sloot mijn ouders heel veel buiten. Tot groot verdriet van met name mijn moeder.
Nu besef ik wat ik hun aandeed. Toen nog niet.
De psycholoog omschreef mijn klachten als: spanning, rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal.
Vegetatieve watte? Nou vegetatief betekend dat iets buiten je bewustzijn om gebeurd. En arousal betekend je toestand. Mijn manier van omgaan met alles.
Ik kreeg een diagnose die neerkwam op een concentratiestoornis en aandachtsproblemen en sociale angst.
Er was ook sprake van een uitgestelde diagnose voor add. Daarnaast was ik ook op weg een depressie te ontwikkelen. Iets wat ik zelf ook al doorhad. Mijn motivatie ontbrak compleet. Had geen flauw idee waarom ik eigenlijk geboren was.
Laten we zeggen dat ik net op tijd hulp gezocht had en de psycholoog het voor elkaar kreeg om mij uit die negatieve spiraal te trekken. Ik kreeg weer wat meer motivatie en ondernam een aantal belangrijke stappen.
En zo begon mijn leven begin 2011 iets meer regelmaat te krijgen. Ik kreeg werk wat me ontzettend goed beviel. Ik werd gastouder van een jonge alleenstaande moeder. 2 Dochtertjes van bijna 6 en 3 jaar.
En zie mij nu. Een jonge vrouw van 26 jaar. Onder moeders rok kruipen is er niet meer bij.
Al lang niet meer! Maar de verwachtingen ten opzichte van mij zijn wel veranderd.
Ik hoor nu al enige jaren op eigen benen te staan en dat doe ik ook! Ik woon op mezelf, heb een lieve vriend en een geweldig hondje! Maar dat zijn helaas niet de ingredienten voor een zorgeloos
leven. Mijn onzekerheid en angsten zijn er nog steeds. Die zijn nooit weggegaan. Terwijl ze dat
eigenlijk wel hadden moeten doen.
Het is iets waar ik mee moet leren leven en wat me ook gaat lukken. Mede dankzij Bever. Oftewel de 2e lijns psychologie waar ik eind 2012 terecht kwam na een kleine terugval. En zie me nu. Ik ben van Bever af na 1,5 jaar en klaar voor een geheel nieuwe start.
Kay kent me, Kay steunt me, Kay helpt me...Kay is mn grote steun en toeverlaat. Mijn maatje, mijn grote liefde!
Ik ben klaar voor de toekomst!

Wakker worden!!

Wakker worden!

He jij! Ja jij die dit leest! Kijk jij wel eens
naar jezelf?! Of wijs je altijd maar met één van de tien vingers die je
hebt gekregen naar een ander? Iedereen doet het fout maar jijzelf?!
Jijzelf toch zeker niet?!
Wakker worden!! Geloof je het zelf?
Sta jezelf wel eens stil bij wat je een ander aandoet?
Wat doet er niet toe. Het feit dat je iemand al 'iets' aan doet zegt
genoeg. Wat dat 'iets' is doet er niet toe. Dat weet jezelf het beste.
Wellicht doe je het onbewust. Dat kan maar zo.
Vandaar mijn vraag: sta je er wel eens bij stil?!
Is je antwoord NEE dan wil ik maar één ding zeggen:
wakker worden!!
Is je antwoord JA dan is dat al een mooi begin!
Maar dan? Je bent je er bewust van. Wat ga je doen?
Ga je het ontkennen en is je trots groter dan je naastenliefde
of durf je ook de waarheid onder ogen te komen?
Ontkennen brengt je terug bij af. Haal je vinger maar weer tevoorschijn
en leg de schuld bij de ander neer. Voelt dat goed?! Nou prima.
Maar kijk dan niet raar op als mensen je niet meer zo aardig aankijken.
Kom je de waarheid onder ogen? Chapeau!
Niet alleen jij voelt je daar wellicht beter door maar ook de ander!
Iedereen voelt zich wel eens kut! En als je je kut voelt kun je een
ander met gemak pijn doen! Nee niet lichamelijk maar geestelijk!
Iemand kwellen, uitschelden, kleineren, negeren...noem het maar op.
In jouw ogen doe je er misschien goed aan. Want he, je voelt je rot
dus dat mag je uiten. Is dat zo?!
Wakker worden!!
Nee natuurlijk is dat niet zo. Het is zo makkelijk om te gaan snauwen.
Maar wat geeft je het recht dat te gaan doen? Dat je je rot voelt is
al lullig genoeg maar waarom zorg je er vervolgens voor dat een ander
ook in die situatie beland?!
Tis net een dominospelletje. We staan allemaal nog rechtop maar kunnen
elkaar ook met gemak neerhalen.
Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet omdat ik vind dat mensen
slecht zijn. En ook niet om één iemand te veroordelen (mocht je je aangesproken
voelen). Ik schrijf dit alleen om mensen wakker te schudden. Iedereen!
Iedereen maakt zich wel eens schuldig aan bovenstaande!
De één helaas wat vaker dan de ander, de één maakt er een sport van en de
ander heeft het maar heel af en toe.
En de één gaat er vervolgens beter mee om dan de ander.
Ik doe het zelf ook wel eens. Vanmorgen zelfs nog.
Ik voel me rot en vervolgens mag de hond het ontgelden en loop ik de hele
ochtend al op hem te mopperen!!
En waarom? Omdat ik geirriteerd ben? En dan moet de hond daar maar de dupe
van zijn?
Gelukkig was ik me daar al snel bewust van en heb ik het roer omgegooid.
Ik heb hem zwaar geknuffeld en ben met hem gaan spelen. In plaats van
de zielige puppyogen die me vanmorgen vol onschuld aankeken staat er nu
een hevig enthousiast hondje voor me te kwispelen!

En het is echt zo hoor! Ik voel me dan ineens ook een stuk

beter. Want ik zie de hond veranderen. Lachen

kan hij niet maar het kwispelen en de kus die ik krijg

zegt me genoeg! Door naar mezelf te kijken

en iets bij mezelf te veranderen maakte ik van

een onzeker hondje een vrolijk hondje.

Wat een heerlijk besef!!

Ik kan iemand anders vrolijk laten zijn in plaats van verdrietig

door mijn toedoen!. 

Hoe bijzonder!
Nou gaat dit voorbeeld toevallig over een dier. Maar dier of mens, er is
geen verschil. Iedereen heeft gevoel.
De wereld zou zoveel mooier zijn als we ons eens wat minder afreageren op
anderen en wat meer naar onszelf kijken!
Dat vingertje gebruiken is wellicht makkelijker dan toegeven hoe het werkelijk
zit. dus handen in de zakken en slik de verwijten eens in. Probeer het eens?!
Geloof me! Een glimlach op iemand gezicht toveren is zoveel leuker dan iemand
de grond inboren! Stop met duwen en wakker worden!!