SMART thinking!

Tijdje niet geschreven! 16 April ondertussen. De 4e maand van het nieuwe jaar. Time flies! Je merkt het aan alles. Zelfs aan het feit dat we nu, terecht, kunnen zeggen dat het lente is. Ze liet te lang op zich wachten. Hoewel de kalender al weken lang aangaf dat ze gearriveerd had moeten zijn was dat in de praktijk wel anders. Blauwbekkend en klappertandend trotseerden wij allemaal de kou. De ijzige kou. In maart! Maart roert zijn staart. Jups dat moge duidelijk zijn. Lekker eigenwijze maand!
Vast geen toeval dat ik dan geboren ben in die betreffende maand.
Maar goed! We hebben er even op moeten wachten maar het lijkt nu dan toch EIN-DE-LIJK zo ver. Zon en warmte. Nog niet in den extremen maar zo hoog zijn de verwachtingen ook nog niet!
Dat komt vanzelf wel zodra we de zomermaanden in gaan. Althans laten we dat hopen!
We hebben het tenslotte over Nederland.
En zoals zondag al gegrapt werd, terwijl we in het zonnetje genoten van de eerste BBQ van dit jaar, zou het nog niet eens zo raar zijn als het volgende week weer zou sneeuwen!
Neeee geen zorgen. De weersvooruitzichten zien er goed uit hoor! Geen sneeuw op weg naar ons koude kikkerlandje maar zon! Veel zon!
Ik zeg: komt u maar. Meer dan welkom!
Even denken...heb ik nog iets up te daten?
Ja geef me even de tijd hoor! Concentratie is weer ver te zoeken. Terwijl ik deze blog typ ben ik vooral veel bezig met de radio. Vooral meezingen en mee neurien! En mijn voet doet een ritmisch dansje!
Oja, update! Gister BvR! Een zeer welkome afleiding. Had het echt even nodig. Al moet ik bekennen dat een uur van te voren dat rottige onbehagelijke gevoel ook weer aanwezig was. Soort van runaway bride gevoel. Als ik kon vluchten zou ik het doen. Maar ik weet ook dat ik nu echt door moet zetten.
Dagen lang kijk ik uit naar die afspraak en als die dan eindelijk nadert slaat het nerveuze monster in mij weer toe. Ik zou er ondertussen toch gewend aan moeten zijn. Niet dus!
Maar het was een zeer geslaagd half uurtje! Ja het was een korte deze keer! Hij had tijd uitgetrokken om samen met mij mijn doelen helemaal goed uit te werken. Doelen die ik van te voren al had moeten uitwerken volgens de SMART methode.
Al snel kreeg ik het compliment dat de doelen helemaal in orde waren. Hij kon er niks aan veranderen. Hij was zelf volgens mij een beetje verbaasd. Tja je hebt een sociale opleiding gedaan of niet he! ;-) Psych versus pedagogisch medewerkster...beide maak je gebruik van de SMART!
Voor degene die nu denken: WAT methode? NEE smart methode!
Specfiek/Meetbaar/Acceptabel/Realistisch/Tijdsgebonden
Allemaal criteria waar een goed doel aan moet voldoen.
Afijn, om een lang verhaal net zo kort te maken als mijn afspraak gister...het was leuk om te horen dat hij met deze doelen meteen aan de slag kon. En zodoende stond ik binnen no time weer buiten. Volgende keer plan van aanpak. Ik wens de beste man succes dr mee! Ik ben benieuwd!
Momenteel voel ik me best oke! Het weer, het gezellige weekend en die afspraak hebben me goed gedaan.
Kijken dat we die stemming vast kunnen houden!
Dadelijk aan de slag met de tiramisu! Na de bienenstich van vorige week gaan Kay en ik vanochtend proberen om eigen gemaakte tiramisu op tafel te krijgen!
Daarna nog even de stad in en vanmiddag naar Kyra. :-)
Ik zeg: Fijne dag allemaal! Geniet van de zon, geniet van je dag! En als het even tegenzit realiseer dan dat je best even vloeken mag! ;-)

Tanja-tijd

Het is woensdag! De 27e! Het is dat de beste man op de radio dat net zegt! Ik ben echt een beetje de dagen kwijt de laatste tijd!
Maar goed, wat ben ik niet kwijt? Ik ben zo vaak zo veel kwijt! Ik ben altijd alles kwijt. Kinderen voor kinderen 1992! Het liedje zou voor mij geschreven kunnen zijn.
Maar het zijn niet alleen tastbare spullen die ik kwijt raak. Met enige regelmaat ben ik de 'draad' ook kwijt! :-P Met 10 dingen tegelijk bezig zijn, ken je dat?
Ik wel! En ik weet ZEKER met mij nog velen meer!
Om maar een klein voorbeeldje te noemen! Deze ochtend! Ik zit lekker met mn voetjes hoog op de bank. Laptopje op schoot, radio aan. Ik schrijf op twitter dat ik mezelf eerst nog een kop koffie gun alvorens de huisvrouw uit te gaan hangen. Het is nog even Tanja-tijd! Ik sta op, loop met mijn kopje naar de keuken. Ik zet mijn kopje neer, werp een blik naar buiten. ZON, veel zon! En in die zonnestralen zie je altijd heel vrolijk van die kleine stofjes op en neer dansen. Oja stofvegen. Waar is dat plumeau geval? Oja op de tafel!
Hopakee daar is afleiding nummero 1. Voordat ik het weet ben ik de kamer aan het stofvegen.
Pas minuten later realiseer ik het me. Ho wacht even Tanja! Jij ging koffie maken! Werken zou je daarna pas doen.
De zon heeft altijd net wat extra goede invloed op me. Schijnt de zon dan laad ik op. Vind ik net wat meer energie om mezelf voorbij te rennen.
Nouja, ik maak dit even af. Ik kom met de plumeau bij de salontafel. Lege glazen! Even op het aanrecht zetten.
He mijn koffiekopje! Oja ik ga even koffie maken! Ik grijp naar de pot met koffiepads. So far so good! Doe de pad in het senseogeval en dan afleiding nummero 2! Ik schuif een paar borden aan de kant en echt waar je verzint het niet. Voordat ik het in de gaten heb, heb ik de kraan aangeslingerd en ben ik af aan het spoelen!!! Ik betrap mezelf er op maar er zomaar ineens mee stoppen past niet bij mij. Nou maak ik het ook af ook! Nou kan die koffie ook nog wel even wachten. Die 5 minuten langer maakt ook niks uit.
Ja I wish! Eén blik opzij en ik zie dat ik nog niet klaar was met stoffen. Ik spreek mezelf letterlijk streng toe dat dat stoffen wel even kan wachten. Maar nee hoor! Ik weet dat als ik dat doe ik de rust niet heb om van dat kopje koffie te genieten.
Ik orden de afwas, dat alles netjes klaar staat voor de afwas zo meteen en ga even verder met stoffen. Veel hoef ik niet meer hoor! Het is zo gedaan. Maar goed ook want mijn rug geeft een aantal goede signalen dat het voor even genoeg is.
Ik vervolg mijn weg naar mijn lege kopje. Die nog steeds braaf op mij staat te wachten. Ik pak de pot suiker, gooi 2 kleine schepjes in mn kopje. For a split second schieten mijn ogen over de afwas. Aaaah als ik die afwas nou even snel wegwe....
NEE TANJA!
En ZO gaat dat de laatste tijd dus elke dag bij mij! Het is dat ik geen vleugels heb want ik vlieg echt door het huis. Dagelijks, terugkerend...geen rust in de kont. Van alles tegelijk willen doen.
Gas terugnemen! Ik besef het me. En langzaam aan leer ik dat ook wel!
Ik druk op het knopje van de senseo. Met een glimlach kijk ik hoe het ding mijn kopje met koffie vult! Aaaaah momentje van rust! De afwas negeer ik! Dat komt straks wel...
Nu is het Tanja-tijd!

En dan word je 26 :-)...door de ogen van...

Even een blogje from my point of view. Een
kleine blik in mijn brein...
Laat mij jullie meenemen door 2 dagen in
mijn leven...
Fasten your seatbelts! ;-)

Het is vrijdag! Een heerlijke dag. Mijn
verjaardag! De eerste verjaardag die ik
kon vieren samen met Kay!
Het bracht wel wat hectiek met zich mee. Zo was de drukte
in de jumbo, bij het halen van de laatste verjaardags-
boodschappen, een heuse uitdaging voor mij. Waar Kay
rustig bleef begon ik compleet te borrelen van binnen.
Ik wist niet meer hoe en wat en heb letterlijk met mn
handen staan wapperen in de winkel. Mijn ogen schieten
alle kanten op. Ik mag niks vergeten!
Het is zoiets 'simpels' eigenlijk. Boodschappen doen.
Je loopt de winkel in, legt je route af, pakt wat je moet
hebben, stopt het in je wagentje en je gaat naar de
kassa. Wat is daar nou moeilijk aan? Niks! En toch was
het voor mij echt een enorme uitdaging. Gelukkig dat ik
Kay bij me had want was ik alleen geweest was ik op dat
moment vertrokken. Dan had ik wat ik al bij elkaar had
afgerekend en had ik het voor gezien gehouden. Vluchten!
Zoals ik zo vaak vlucht.
Maar ik was niet alleen en ik werd door de winkel heen
geleid. Diep ademhalen, even rustig worden. Helder
nadenken wat we nog moeten hebben.
Uiteindelijk slagen we maar ik kan niet wachten om de
jumbo te ontvluchten.
Eenmaal thuis moet ik ook echt even een knopje omzetten.
Kay gaat eiersalade maken en ik duik achter
mijn laptop om wat te regelen EN ik ruim wat rommeltjes
op EN ik open mn verjaardagskaartjes EN ik ben met mijn
telefoon bezig die al de hele dag pingt en jengelt...
Oftewel ik ben met teveel in 1x bezig. De chaoot in mij
is ontwaakt. En ik kan er niks aan doen! Ik moet het
ondergaan. Dat is ook precies wat ik doe maar het vreet
energie en ik ben er met mijn koppie niet bij. Waardoor
ik het dus, zoals in mn laatste blog stond, zelfs voor
elkaar krijg om 50 euro weg te gooien (!!!)
Ik kon er hartelijk om lachen. Kay ook! We hadden de
grootste lol om die stommiteit. Maar de reden is
eigenlijk verre van lachwekkend.
Maarja, waarom alles te serieus nemen? Soms is een
portie zelfspot best gezond. Even wat luchtiger inzien.
Om 3 uur komt het eerste bezoek. 2 Personen! We beginnen
rustig. Kan ik er even inkomen. De toon word gezet.
Het is hartstikke gezellig! Als gastvrouw ben je op een
verjaardag flink in beweging. Iedereen zal het
herkennen. Je blijft op en neer lopen naar de keuken om
je bezoek te blijven voorzien van een hapje en drankje!
Het hoort er nu eenmaal bij en ik doe het met liefde!
Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik heus wel een beste
gastvrouw.
Maar het was meteen te merken hoor. Mijn lijf liet me goed
weten dat ze het er niet mee eens was.
Nu is mijn rug sowieso al slecht. Ben 6 maart gigantisch
door mijn rug gegaan dus het was al een hele uitdaging
om zo in de weer te zijn. Gelukkig was ook wat dit
betreft Kay de reddende engel! Hij heeft me echt goed
geholpen.
's Avonds kwam de rest van het bezoek. 9 Man (en vrouw)
sterk zaten we in mijn woonkamertje. Een ontzettend
leuke avond. Maar een herhaling van vanmiddag
natuurlijk. Alleen nu verdubbelt.
In mijn hoofd ben ik continue met alles en iedereen
bezig. Mijn ogen schieten regelmatig over de tafel.
Ik wil niet dat iemand zonder drankje zit en ook even
kijken of de hapjes nog niet op zijn.
Ik zie mijn keuken vandaag wel erg veel! Leuke keuken!
Wat een troep! Aiai...niet op letten Tanja! Komt allemaal
morgen wel! Nu niet belangrijk. Je bezoek Tanja!
Hup even de aandacht er weer bij houden. Je was drinken
in aan het schenken. Oja! *flitsflitsflits* drukdrukdruk
Drinken ingedaan en weer terug op mijn stoel. Links van
mij een gesprek en rechts van mij een gesprek.
Mijn ogen gaan om de beurt beide kanten op! Mag niks
missen, of toch wel? Jawel joh! Als ze iets van jou
willen weten hoor je het wel. Ik zoek contact met Kay...
leg mijn hand op zijn been en mijn actie word beantwoord
met zijn hand op de mijne.
Even gaat er een golf van rust door mij heen. Ik moet nu
echt even blijven zitten anders word ik gek. Dat ben ik
al ja :-P maar dit is anders.
Er word gepraat over vroeger. Herinneringen worden
opgehaald. Heerlijk om terug te horen! Het is gewoon
echt een ontzettend leuke avond! En de rust keert ook
wel weer terug in mij. Maar zodra het laatste bezoek weg
is, is het ook ineens alsof de man met de hamer langs
komt. Kay en ik hangen op mijn blauwe bankje. Kay zittend
onderuit gezakt en ik met mijn benen over de leuning
gegooid tegen hem aan hangende. En zo zitten we een
tijdje. Ik slaap al bijna. Zo ontzettend uitgeput ben ik.
We verplaatsen ons maar naar mijn bedje. Ligt net wat
fijner. Ik denk terug aan deze dag met grote
tevredenheid! Ik heb me echt heel erg jarig
gevoeld. Zoveel lieve mensen en reacties om mij heen!
Dat gevoel van tevredenheid in combinatie met de drukte
van deze dag zorgen ervoor dat we met het licht aan
beide in slaap vallen. Ergens een paar uur verder in de
nacht word die uiteindelijk ook wel uitgedaan.
En toen was het zaterdagochtend.
Kay slaapt nog! Ik niet! What else is new. Ik kan niet
uitslapen. Als ik wakker word, word alles daarboven
meteen volop aan het werk gezet en vind ik geen rust om
te blijven liggen.
Dus hop het bed uit en tijd voor een bak koffie.
Met een blij gevoel sta ik op. Gister is me ondanks de
hectiek meer dan goed bevallen. Ik ben verwend! :-P
En dan...dan kom ik mijn woonkamer binnen. JEZUS
HALLELUJAH wat een teringzooi! Ik moet echt moeite doen
om mijn ogen ervoor te sluiten. Ik vind het vreselijk!
Maar ik weet ook dat ik het niet moet wagen om zelf hier
aan te beginnen zonder Kay. Die wil niet dat ik alles
alleen opruim.
Ik zucht een keer diep en ga aan mijn keukentafel zitten
met mijn kopje koffie. Duik achter mijn laptop, zet uit-
eindelijk de radio ook maar aan en probeer mn eigen
wereldje te creeeren.
Ik slaag er wel in hoor! Ik doe helemaal niks wat niet de
bedoeling zou zijn! ;-) Tot Kay wakker is! Eerst tijd
voor een douche en ontbijtje en daarna even wat orde
hier in huis gaan scheppen. Vanmiddag weer bezoek dus
we kunnen de troep absoluut niet laten liggen!
Als alles weer gedaan is gaan Kay en ik nog even de deur
uit. Action en supermarkt! Moeten nog wat dingetjes
hebben! Als we daar van terugkomen moeten we ook echt
meteen wat eten want over minder dan een uur komt het
eerste bezoek al!
Ja echt hoor...beide dagen draaien echt op een soort van
strakke planning!
Wat voor mij toch wel nieuw is! Ik heb juist het
laaste half jaar maar wat gedaan. Een planning kende ik
niet meer. Ik deed echt wat maar in mij opkwam. Of juist
niet. Aanklommelen dus!
En zie mij nu, deze dagen...alles wat gedaan moet worden,
word gedaan. En ik sta nog overeind! ;-) Het kan dus wel!
Maar niet alleen!!! Dat moge duidelijk zijn. Ik heb dus
echt wel iemand naast mij nodig die mij 'opvangt' als ik
dreig om te vallen. En dat doet hij perfect! <3
Het is wederom ontzettend gezellig! Kay en ik zetten
beide onze beste beentjes voor zodat het goed verloopt.
Er word wat afgelachen en gezellig gekletst! En de middag
vliegt om! Iets later op de middag begin ik aan mezelf
te merken dat er op bepaalde gebieden een grens bereikt
word. Het sluipmonster loert om het hoekje. Ik heb het
door en Kay ook. Maar ik probeer er tegen te vechten en
het lukt me aardig! Ik weet de gezelligheid wel te
bewaren maar het kost me iets meer energie.
Het ligt trouwens geheel bij mezelf hoor, de mensen om
mij heen hebben er geen schuld aan. Het zijn bepaalde
triggers en dan moet ik het maar gewoon over me heen
laten komen. Waar ik het over heb? Een
stemmingswisseling! En wat voor eentje! Het moment dat
het laatste bezoek weg is stort ik letterlijk in.
En ik voel me schuldig! Schuldig tov Kay en schuldig tov
het bezoek...ook al hebben die op dat moment nergens last
van gehad. Het was echt super geslaagd en gezellig!
Maar dat is een gevoel. Verdorie, het heeft me weer
verslagen! Het wint het weer van mij. KUTGEVOEL!
Zo mag ik het eigenlijk niet zien want ik heb het niet in
de hand maar ik baal wel!
Kay vangt me wederom perfect op. Hij schrikt er wel even
van. Dit is de eerste keer dat hij het live meemaakt op
deze manier. Niet alleen mijn geest maar ook mijn lijf
reageert op deze omslag. Het is best heftig.
De moeheid, de chaos, de emoties...tis alles bij elkaar.
Het is even teveel. Mijn arm verkrampt helemaal. De
spieren trekken ongecontroleerd samen. Onrust...niks
nieuws voor mij. Dit herken ik wel. Heb ik vaker.
Meestal ook de reden dat ik met dingen ga gooien en mn
hand tegen alles aansla. HET moment waarop normaal
gesproken de agressie tot uiting komt. Om maar te
ontladen. Maar niet deze keer. Deze keer had ik Kay bij
me. Die me letterlijk zijn hand aan bood. Ik heb, voor
mijn gevoel, zijn hand fijngeknepen met een kracht die
ik zelf niet eens kende. Maar het hielp wel!
Het was ondertussen 22:00 geworden. Na een goed gesprek,
en een arm om me heen nam Kay me mee naar zijn auto.
We zijn een stuk gaan rijden. Waarom vraag je je af?
Omdat de auto mij kalmeert. De snelweg op, muziek aan,
af en toe een woordje wisselen en verder even zennn...
Kay weet dat en ik dank hem met heel mijn hart dat hij
zo heeft ingegrepen op dat moment. Je moet maar zo gek
zijn om later op de avond 'zomaar' even de auto in te
stappen en benzine te verspillen. Ik ga waarschijnlijk
een hele scheven blik krijgen zodra Kay dit leest :-P
maar ik zeg (uhm typ) het lekker toch!
We zijn uiteindelijk nog bij de macdrive uitgekomen.
We hadden beide namelijk hetzelfde idee haha...tja why
not he?! Bij Echt beland daarvoor en vandaar uit terug
gereden. Het was geen lang ritje dus maar het was lang
genoeg om mij rustiger te krijgen.
Ik ben zo enorm blij dat ik niet alleen was gisteravond!
Meestal ben ik niet zo'n kei in het opvangen van
mezelf als dit gebeurd.
Voor Kay was dit ook een beste ervaring. Ooit moest de
eerste keer zijn dat dit zou gebeuren met hem erbij.
Ik zal nog wel vaker overprikkelt raken in het dagelijks
leven en helaas uit zich dat bij mij 9 van de 10 keer
in een enorme stemmingswisseling waarbij ik totaal niks
in te brengen heb. Wat ik moet ondergaan en accepteren.
Kay heeft dit gegantisch goed opgepakt! Ik kan niet
anders beweren dan dat!
Momenteel is het zondagochtend en gaat het redelijk.
De rust is nog niet helemaal terug. Komt vanzelf wel!
Ik moet de afgelopen dagen gewoon even verwerken.
En het is dus absoluut niet dat deze dagen vervelend
waren. Ik heb Genoten! Met een hoofdletter ja!
En ik weet zeker dat ik volgend jaar weer geniet.
En tegen die tijd weet ik hopelijk nog weer iets beter
met dit soort problemen om te gaan! :-)
Ik grijp dit moment ook nog even aan om nogmaals
iedereen te bedanken! Jullie hebben allemaal,
op welke manier dan ook, bijgedragen aan een
onvergetelijke 62e uh 26e verjaardag! ;-)
Mijn dank is enorm!
Op naar de 27!

Dikke kus en knuff

Weggegooid geld?! It stinks!

Tja, dit is een blunder zal ik je zeggen...die is zo briljant dat ik hem gewoon even wil delen! Met mijn koppie vol blonden haren en de nodige dosis zelfspot en humor is dit één klein momentje op een bijzondere dag, just one split second waarin het gebeurde, die ik gewoon even op papier ga zetten. Of ja papier, op mn computerscherm dan!
Zoals de meeste gemerkt hebben (anders ik wel! Jeetje, kon mn foon niet eens fatsoenlijk wegleggen of hij jengelde al weer) was gister de dag dat ik 26 lentes jong werd! 26 Jaar geleden konden mijn ouders een heel klein meisje op de wereld verwelkomen!
Een blond meisje! Blond...Oftewel, dan heb je al een reputatie!
Nou mag ik mezelf toch best slim noemen. MAAR er zijn momenten dat ik mijn haarkleur echt enorme EER aan doe!
Mijn brievenbus had gister een aantal kaartjes voor mij in de aanbieding. Altijd leuk, post! Zeker als je jarig bent! Vol enthousiasme gaan de envelopjes open. Het ene leuke kaartje na het andere verschijnt! Kaartjes gaan op de roomdevider en de lege enveloppen liet ik op de tafel liggen. Voor even maar hoor. Die zou ik niet veel later wel opruimen! Moest eerst even het een en ander op mijn laptop regelen van mezelf. Daar is ze weer, de chaoot. Dat ik toch eens een keer wat afmaak eerst. ;-)
Afijn, lege enveloppen...daar was ik gebleven. Bij die lege enveloppen lag ook een enveloppe met een briefje van 50 euro. Van oma gekregen voor mijn verjaardag. 'Slim' als ik ben stop ik dat in één van die lege enveloppen en ik leg hem weg van de andere enveloppen. Er zal zo'n 30 cm tussen gezeten hebben. Ik denk nog bij mezelf dat ik daar slim aan doe. Want die andere enveloppen gooi ik straks weg. (WAAROM STRAKS?!)
Ja hoe doorzichtig en voorspelbaar...ik wed dat de meeste van jullie al door hebben dat dat helemaal mis gaat dus.
Ik ga wat anders doen, zoals ik gister alles door elkaar deed, en vervolg pas op een later tijdstip de handeling waarin ik de enveloppen van de tafel gris en ze netjes weggooi! Hup opruimen Tanja!
Minuten verstrijken tot het moment komt dat ik ineens 'wakker' schrik. Ik kijk Kay aan, vraag hem waar ik die 50 euro gelaten heb. Lampje boven mijn hoofd gaat ineens branden en met een brede grijns duik ik mijn prullenbak in. BAH! Smerig gedoe! Er zijn al een aantal dingen bovenop beland dus tis echt graaien naar de lege enveloppen!
Het zal toch niet he?! Ja dus! Dus wel! *BLOOS*
Ik herken de enveloppe meteen. Vis hem eruit, open hem en wapper als een heuse sherlock holmes met het briefje van 50 in de lucht!
Kay heeft de grootste lol, ik ook! En dat briefje? Dat stonk een uur in de wind. Ik weet niet wat er op gedrupt heeft, de enveloppe was helemaal soppig maar het heeft het overleefd!
Tanja en weggegooid geld, dat bestaat niet!!! Of toch wel...? ;-)

Updeetje!

Jaja, daar zitten we dan alweer in Maart! Jeetje! Je blijft zoiets elk jaar weer zeggen maar het is ook gewoon zo. Het lijkt alsof we vorige week nog oud en nieuw vierden. Bizar hoor!
1 Maart 2013! Zie dat jaartal! Alsof het niks is! Jaren 80, jaren 90, het millenium en daar alweer het 13e jaar bovenop. Time flies!
Over precies 1 weekje mag ik er bij mezelf ook weer een jaartje bovenop tellen. Precies 26 jaar geleden was mijn moeder uitgerekent. 1 Maart was de dag waarop ik geboren had moeten worden. Maar toen was ik al eigenwijs en koos is er voor nog een weekje aan te plakken. Ik was nog niet klaar voor de grote buitenwereld. ^_^
En dat ben ik met tijden nog steeds niet. Lol...MAAR er zit vooruitgang in. Beter laat dan nooit!
Gister was mijn 2e afspraak bij BvR! Nadat mijn afspraak bij Olga woensdag niet doorging moet ik zeggen dat ik er extra naar uit keek. Hoewel de zenuwen me echt misselijk maakten die uren van te voren was het tegelijkertijd ook wel weer iets om naar uit te kijken.
Dat klinkt wellicht heel raar. Tis geen vrolijk uitstapje. Maar het is wel een stap richting mijn toekomst. Een toch wel hele belangrijke stap!
Naarmate 3 uur in zicht kwam liep de spanning ook steeds meer op. Het moment dat ik daar in de wachtruimte op zo'n hard ongemakkelijk 'typical' wachtkamerstoeltje zit is het ook echt dat ik de grootste moeite moet doen om mn ademhaling onder controle te houden. Terwijl mijn hartslag omhoog schiet en ik weer stilzittend op die stoel mn hartslag kan tellen. Wat heel frustrerend is want ik weet dat het nergens voor nodig is. Ik heb er vertrouwen in dat dit met de tijd wel beter zal worden hoor! Maar it takes some time! :-)
Het gesprekje zelf verliep goed. Al heeft hij het me NIET makkelijk gemaakt. Hij heeft me echt aan het werk gezet geestelijk gezien. Heb uiteindelijk een half uurtje gepraat. In tegenstelling tot de 50 minuten vorige week. Deed hij vast met reden. Het was ook aan mij te merken dat ik het extreem lastig vond. En dan krijg je een opdracht mee naar huis. :-P Een verschrikkelijke rot opdracht lol. Ik moet 15 goede eigenschappen van mezelf op papier gaan zetten. 15!!! Wat gemeen!
Dat en 2 vragenlijsten rijker vertrok ik weer naar huis. Naja...ik ga braaf mn 'huiswerk' doen hoor!  Maar dat komt later. Ik ben momenteel geestelijk echt 'BLAAAH'. Dus nu even niet! Nu even rust! Even alles op een rijtje zetten!
Ik was gisteravond dan ook helemaal gaar! Kay en ik hadden een film opgezet maar die is halverwege afgezet. Ik was al half vertrokken naar dromenland.
Ik had in de trein al een mega inzinking! En een serieus gevalletje gaapziekte!
Maar ik heb geslapen vannacht! Was ook wel weer eens welkom! Echt ik verander nog eens in een zombie! ;-)
Dan een updeetje van Kay en mij. Morgen alweer een weekje verder! Waar blijven de dagen?! Sinds de 23e zijn we bijna niet bij elkaar vandaan geweest. Gister en eergister hadden we dan even een kleine onderbreking. Ik terug naar Limburg en hij gewoon hier in Almere. En dat was RAAR!
En zo zit ik vandaag (nouja gisteraaf al) weer hier in het stukje Nederland dat zich Flevoland noemt. Een provincie waar ik voorheen niks mee had. Waar ik nooit kwam. Tot nu! ^_^
And I like it a lot! Vanavond gaan we samen terug naar Limburg! Gaan we weer naar mijn paleisje!
Jaja de komende tijd is het echt even pendelen tussen de 2 provincies. En ook alleen op de momenten dat het ons toelaat. Dat is iets wat we voorlopig maar gewoon accepteren! Tis ook niet dat we een andere keus hebben :-P
Dusss...ik zeg maar zo: waar een wil is, is een weg! En het heeft de nodige tijd gekost om mij zo te laten denken. Ik heb daarvoor echt de nodige onzekerheden en angsten opzij moeten zetten. Maar I'm glad I did! <3
En zo denk ik dat ik aardige ge-up-deet hebt! Ik ga me nog een kopje koffie maken. Kay heeft vanmorgen voordat hij naar zijn werk ging zo'n proefpakketje senseo lungo voor me tevoorschijn getoverd! :-D En dat eerste kopje smaakte naar meer! :-P
En dan maak ik me maar gelijk een ontbijtje. Mijn maag laat me, as we speak...uhm type, weten dat het daar wel tijd voor is!
En daarna...daarna zien we wel verder. Zoals ik al eerder schreef, vandaag even zennn, even rust, even relaxen! Even 'niks moet en alles mag'! Me like!

Er was eens...en ze leefden nog lang en gelukkig!

Niet veel mensen die deze titel niet kennen. Menig sprookje kent zo'n begin en zo'n eind!
Ook mijn leven kent een 'er was eens...'
Laat me je meenemen in mijn sprookje!
Er was eens een jong blond meisje met de naam Tanja, jup de hoofdpersoon van het verhaal, die een geweldig fijne jeugd mocht beleven bij haar ouders. Ze was dan misschien geen prinsesje maar het ontbrak haar totaal niet aan liefde. Samen met haar vader en moeder en oudere zus Inge woonde ze in Montfort. Ze werd geboren op een berg. Sterker nog, in een leuk huisje in het bos! Het was dan misschien geen kasteel maar het was een plaatje om te mogen aanschouwen. Waar veel kinderen van dromen was voor ons werkelijkheid! Onze achtertuin was niks minder dan een bos! Puur natuur! Bomen, zandweggetjes en veel dieren! Tot aan mijn 7e levensjaar mocht ik daar mijn leven doorbrengen. Toen gingen we verhuizen. En wel naar Herkenbosch. Ons koninkrijk moesten we achterlaten. Met pijn in het hart, want het was een mooie plek!
Daar ging ik dan, 7 jaartjes jong, beginnen aan een nieuw leven. In een nieuw dorp, een nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Dat is nogal wat voor zo'n jong meisje!
Ik kwam in de klas bij juf Riek! Tja wat zal ik zeggen, ik zou willen dat ik positief er over kon zijn maar helaas was het elke dag een hele klus om mij op school te krijgen. Brullen, krijsen en hardsnikkend!
Ik mistte mijn vriendinnetjes, mijn oude school en, met alle respect voor de vrouw, ik had een gruwelijke hekel aan juf Riek.
MAARRR maanden gingen voorbij en ik vond mijn draai uiteindelijk wel. Met moeite, dat wel, maar ik kreeg vriendinnetjes en alles in het dorp begon te wennen. We hadden een leuk nieuw huisje en we hadden de rest van de familie nu in de buurt.
Jaren gingen voorbij en toen kwam daar dat ene jaar! Dat mijn moeder het maffe idee kreeg om oppasmoeder te worden. Ja sure why not he?! Ik vond het best en Inge volgens mij ook. In één of ander weekblad vond ze een advertentie van een moeder die tussen schooltijd en na school opvang zocht voor haar 2 kids. Kinderen die dezelfde leeftijd hadden als Inge en ik.
Didn't ring a bell in eerste instantie dat het dus hoogstwaarschijnlijk iemand uit mijn eigen klas zou zijn. Zal groep 5 geweest zijn denk ik. En ja hoor!!!
Kyra en Kay!
Met de grootst mogelijke tegensputtering liet ik weten dat ik het er NIET mee eens was! :-P
KAY?! Das een jongen!!! Uit mijn klas...ECHT NIET MAM!
Ik zag het al voor me, tjongetjonge...een jongen uit mijn klas die in mijn domein zou komen. Hell no!
Nouja het moge duidelijk zijn dat ik me op dat moment echt als een diva gedroeg. Voor heel even meende ik denk ik toch een prinses te zijn ofzo.
Nouja, ik had niks te willen hihi...het gebeurde toch wel! Mam nam contact op en uiteindelijk was alles geregeld. Kyra en Kay zouden gedurende de week geregeld bij ons over de vloer komen.
En tja wat zal ik zeggen?! Het klikte enorm goed tussen Kay en mij! Na school kropen we samen achter de super nintendo. Tot in den treuren aan de Donkey Kong onder andere. LOL
We hadden het heel gezellig, werden echt maatjes! Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat ik er vooraf zo'n ophef over had gemaakt.
We werden vriendje en vriendinnetje. Beide zo verlegen als de pest maar daar wisten we prima mee om te gaan. Het ging zn gangetje!
Wederom gingen jaren voorbij. Kyra en Kay kwamen niet meer bij ons over de vloer. Het oppasgedeelte was niet meer nodig. We werden allemaal ouder en het werd tijd om naar de middelbare te gaan. Mijn vriendje, mijn maatje ging naar dezelfde school. Schondeln!
Ik vond dat helemaal geweldig natuurlijk! Maar niet voor lang!
In de brugklas besloot Kay dat het genoeg was geweest. Hij maakte het uit. Over het hoe en waarom ga ik geen uitspraken doen. Zowel hij als ik weet waarom. En dat houden we zo. Doet er verder ook niet toe.
Maar ik baalde als een stekker. Ik was mijn vriendje en maatje kwijt! Maar Kay ook! Al wisten we toen niet van elkaar wat het eigenlijk met ons deed. We waren ook nog zo jong!
We verloren elkaar compleet uit het oog trouwens! Die ene middag, in die ene pauze, was ook meteen het laatste moment dat ik Kay aankeek. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. En dat terwijl we op dezelfde school zaten.
We groeiden op, ieder apart. Niet wetende hoe het met de ander ging. We werden allebei een kwart eeuw oud. 25! Het moet zo'n 11 a 12 jaar geleden zijn geweest dus dat we elkaar voor het laatst zagen.
Gedurende die 11/12 jaar heb ik nog vaak aan mijn maatje terug gedacht. Waar was hij? Waar woonde hij? Wat deed hij? Hoe zou hij opgegroeid zijn?! Nouja veel vragen dus maar ik deed er niks mee. Why should I?! Hij had mij gedumpt! Ik ging er van uit dat er van hem uit geen interesse zou zijn. Maar het bleef door mijn hoofd spoken.
Aan het eind van het jaar 2012 besloot ik toch eens wat beter te zoeken op social media. Kyra wist ik wel te vinden. Die stond al tussen mijn hyves vrienden en viavia kon ik bij facebook ook bij haar uitkomen. En wat me jaren eerder niet lukte, lukte nu wel. Ik vond Kay tussen haar vriendschappen.
Ik heb nog even getwijfelt wat ik zou doen. Vriendschapsverzoek sturen of op het kruisje klikken.
Met een 'baat het niet, schaad het niet'-houding koos ik voor het eerste. Ik ging er vanuit dat ik niks zou horen of dat er in ieder geval maanden over heen zou gaan. Maar niks was minder waar. Nog diezelfde dag, niet heel veel later, hing Kay in mijn prive berichten. What the *peeeep*?! No kiddin'?!
Ik krab mezelf letterlijk op mijn hoofd en ik heb echt met 1 wenkbrauw opgetrokken voor mn laptop gezeten. SHIT, wat nu?!
Dat ging sneller dan ik verwacht had. *Understatement*!
Wat volgt zijn een aantal gezellige gesprekken. Even wat bijgekletst. Elkaar een beetje ingelicht over onze levens en situaties momenteel. Het voelt zo gigantisch vertrouwd! Ik laat meer los dan ik verwacht had. Het voelt goed.
Een beetje flabbergasted ben ik wel. Heb ik nu serieus Kay terug gevonden?! Na 12 jaar? En zijn wij nou serieus dagelijks met elkaar in gesprek? Wow!
Beide zijn we wel nieuwsgierig en we spreken 12 januari af om in real life te meeten. Bij mij thuis. Spannend!
Nou 12 januari halen we niet eens! Zaterdag 5 januari haalt meneer mafkees het in zijn hoofd om 's avonds nog mijn kant op te komen. Beide stierlijk aan het vervelen en beide op msn. Ik grap nog dat hij net zo goed mijn kant op kan komen. Tja dat hoefde ik geen 2x te zeggen. Bijna 2 uur rijden, maar dat boeide hem niks! Uuuh ok, als je het zeker weet ben je welkom hoor.
Hij wist het zeker! En om kwart voor 9 ging mijn bel.
Ik doe de voordeur open en...zie de volwassen versie van Kay! BRILJANT...
Je blijft zo makkelijk in de tijd hangen he...dus het was echt even heel bizar om dan ineens als volwassenen tegenover elkaar te staan.
Wat volgt is een super gezellige avond! We kletsen met elkaar alsof we elkaar vorige week nog zagen! Zit hier serieus een gat van 11/12 jaar tussen?!
Op de radio klinkt het liedje Bruises van Train en Ashley Monroe. De tekst klinkt verrassend herkenbaar. Zou bijna over ons kunnen gaan. Liedje is sinds die tijd ook onlosmakelijk verbonden aan Kay!
We pikken het op alsof we elkaar nooit uit het zicht verloren zijn. Hoe bijzonder is dat?
En er volgen nog veel meer afspraken! Ik heb mijn maatje terug!
Maar van beide kanten is het duidelijk dat er meer is dan alleen het zijn van 'maatjes'! Kay ontkent het niet. Die spreekt het meteen uit. Ik daarentegen hou de boot af! Ben voor mijn gevoel te wispelturig en te onstabiel om zoiets in mijn leven toe te laten. Liefde? En dan zeker eindigen met een gebroken hart. Ik durf het niet aan. Ik durf niks aan te gaan op dat moment. Bang dat alles een laatste druppel kan zijn die mijn emmer laat overstromen. En ik kan nu echt niks hebben.
Daarnaast wist ik niet in hoeverre ik echt opzoek was of gewoon wanhopig een arm om me heen wilde hebben. Als je je eenzaam voelt en psychisch er doorheen zit dan ga je rare dingen denken. En ik vond het alles behalve eerlijk als ik daar misbruik van zou maken. Heb dus ook continue uitgesproken hoe de vork in de steel zat.
MAAR het ene weekend na het andere volgde. Als het even kon probeerden we wat af te spreken. En elk weekend voelde goed!
We ondernemen ook al uitstapjes ^_^ Zoals het dagje Ardennen van vorig weekend. Gevolgd door een bezoekje aan Inge en Ralph. Daar zaten we dan, bij hun op de koffie, alsof het altijd al zo geweest was. Dat was voor mij ook wel even een wake up call. Verdorie Tan, wat ben je aan het doen? Als het allemaal zo goed voelt waarom hou je het dan af?!
En toen volgde afgelopen weekend. Wederom een heel fijn weekend. Gevolgd door een goed gesprekje. Ben zo gigantisch op zoek naar bevestiging en dat krijg ik! En hoe!
Afgelopen weekend ging bij mij een knopje om!
Ik ben verliefd! Dat was ik al, alleen durfde ik het niet in te zien. Ik moest er eerst zeker van zijn!
De enige die mijn eigen geluk in de weg stond was ik zelf!
Kay heeft mijn hart gestolen! Heb hem daar gister mee geconfronteerd. Aangezien ik de zijne heb gestolen staan we quitte! ;-)
Ik 'ken' Kay nu 2 maanden. Het is natuurlijk al veel langer maar 11 a 12 jaar haal je niet even in. Dus het is voor ons beide toch wel redelijk nieuw! :-) Nieuw en toch vertrouwd! Perfecte combi!
Net als hij en ik samen! <3
En als het aan ons ligt blijft dit zo! En we hebben geen idee wat het leven ons verder nog gaat brengen. Momenteel gebeurd er bij ons allebei nog genoeg. Het zal rustiger worden met de tijd. Iets wat voor ons beide geen overbodige luxe zou zijn! En naar dat moment zullen we samen toeleven!
En dan zal ook ons sprookje eindigen met een mooi 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'

Tiktaktiktaktiktak

Jaja, we hebben een belangrijk punt bereikt vandaag! Je zou het bijna een eindstreep kunnen noemen
maar eigenlijk is het dat juist niet. Het is een begin! En wat voor eentje.
Eén waarvan ik vorig jaar juli/augustus nooit beweerd zou hebben dat dit voor mij in de toekomst zou liggen. Omdat ik er te trots voor was. Er niet aan toe wilde geven. Nee als het aan mij gelegen had dan had ik nu ergens onder een steen geleefd. En dat zou dan nog het meest gunstige geval geweest zijn.
Maar dat is helemaal niet ter sprake. In plaats van me TE trots voelen om hulp te aanvaarden ben ik nu trots dat ik het WEL gedaan heb.
Het heeft heel wat bloed, zweet en tranen gekost en als ik heel eerlijk ben moet ik er wel bij zeggen
dat ik meer wel dan niet de handdoek in de ring heb willen gooien. Het op wilde geven.
Maar dat ik nu deze blog typ, op de dag dat ik na een wachtlijst van dik 3 maanden bij BvR eindelijk
mijn eerste afspraak heb, zegt genoeg!
Ik sta in de sprinthouding. Handen gespreid op de grond. Eén been naar achter, één been opgetrokken. Wachtend op het startschot! Het is eigenlijk geen sprint, het is een lange afstandsrun maar één ding weet ik zeker! Mijn doorzettingsvermogen en uithoudingsvermorgen zijn goed genoeg om me naar de finish te leiden!
Mijn afspraak staat om 17:00! Niet het meest ideale. Dat geeft mij alle tijd om me van te voren helemaal op te vreten. Maar ergens voel ik me niet zo beroerd als normaal in situaties als deze. Ergens in mijn onderbewustzijn zit het besef denk ik dat het nu alleen nog maar de goede kant op zal gaan. Hoewel de zenuwen door mijn lijf gieren en ik vanalles voel zit ik toch maar mooi heel kalm en rustig op de bank. Nouja ik lig/lounge eigenlijk. Benen languit, rug tegen de armleuning. Zicht op buiten. Buiten, waar de lucht blauw is op een paar kleine wolkjes na en de zon volop schijnt!
Eén blik naar buiten en ook dat zorgt voor een vleugje rust in alle hektiek dat zich binnen in mij
afspeelt. Zo blijft het allemaal best wel goed in evenwicht!
Links van mij allemaal luchtbelletjes. Nee er zit niemand naast me met bellenblaas. Het is de
schermbeveiliging van mijn tv. Die op radio stand staat. Ook zo'n rustbrenger voor mij!
Op de tafel, binnen reikafstand, staat mn 3e kopje koffie. Ja ik zuip me de nodige cafeine vandaag
wel. Dat is dan misschien niet heel gezond maar ik vind dat ik dat mag!
Als ik een beetje schuin naar achter een blik over mijn schouder werp zie ik de klok. Die tikt
rustig de minuten door. De klok weet me te vertellen dat ik nog 6 uur moet zien vol te krijgen.
6 Uur, dat zijn 360 minuten en 360 minuten dat zijn 21600 secondes! Ik zit hier nog wel even!
Dat zijn heel wat tellen! Vandaag maar niet al te vaak op de klok kijken dus! :-P
In feite lukt me dat aardig. De eerst volgende keer dat ik op de klok kijk is het net half 4
geweest. Maar SHIT he! Dat betekend dat ik nog anderhalf uur moet wachten.
Maar ik mag niet klagen! Wat zijn 6 uurtjes tov 3 maanden?!
Ik weet wel iets om de tijd mee te doden! Neeeee geen zorgen! Ik ram de klok niet van de muur
hoor! Haal ook niet de batterijen eruit! Nee mijn klok laat ik netjes met rust!
Mijn telefoon echter niet! Want mijn telefoon bevat mijn nieuwe verslaving.
Snoepjesverliefdheid! Oftewel candy crush! Wie speelt het tegenwoordig niet?! :-P
Ja nou ja best nog veel mensen. Dat weet ik heus wel. Maarre tis zo leuk!!!
Nog niet eerder kon een spelletje op mijn foon me zo lang boeien! De bedenker van candy crush
is briljant gewoon! Hoe kom je in hemelsnaam op het idee om snoepjes op zo'n manier populair te
maken! Snoepjes eten is ZOOOO 2012! Nee in 2013 doen we het anders! In 2013 gaan we snoepjes
kruisen, wegschieten en punten ermee scoren! En het mooiste van al die snoepjes? Je komt er geen
grammetje van aan! Dat je er een rsi-duim van krijgt weegt niet op tegen de lol die
je aan dit spel beleeft! Vandaag lukt het me warempel om een aantal levels uit te spelen. Yeah luck is on my side! Goed teken! ;-)
En zo gaat de tijd toch een beetje vanzelf voorbij! Het is bijna 5 uur! Tiktaktiktak...nee ik moet
de muziek niet uit zetten. Dan hoor ik haar daar aan de muur tikken!
Mijn zintuigen staan op scherp. Zenuwen gieren nog steeds door mijn lijf! En hoppa weer een kop koffie. Die arme man die met mij de intake heeft dadelijk die weet niet wat hem gaat overkomen.
Die zet dadelijk een hele grote stempel met de tekst 'ADHD' op mijn voorhoofd waarschijnlijk!
Nee zonder gekkejen! De koffie gaat hier echt naar binnen dat wil je niet weten!
Stress-verlagend ofzo?
10 Over half 5. Jaja nu word het menens. Ook voor mijn hartslag die nog wat sneller gaat dan eerst.
Gelukkig heb ik in 2010 al oefeningen geleerd om rustig te blijven. Die waren niet voor
niets. Angstaanvallen, ik weet er alles van ondertussen. Dat misselijke gevoel zucht ik weg.
Ergens ben ik wel blij dat dit nu pas gebeurd en me niet al de hele dag plaagt!
Nu moet ik mezelf gaan motiveren. Om die enorme drempel van mijn voordeur
(die nauwelijks iets voorstelt omdat het rolstoelvriendelijk is, hoe ironisch lol)
over te stappen! Ik praat mezelf even moed in en dan is het tijd om te gaan!
Somebody save me! Oh wacht dat gaan zij doen. Ironie ten top hier!
Mn telefoon trilt. Een smsje van mam. Succes wensen voor mn eerste gesprek! LIEF!
Net als alle andere reacties die ik gekregen heb van die lieve mensen om mij heen.
Dat motiveert wel hoor!
Zo en nu ga ik me die motivatie mn jas aantrekken, mijn tas van de stoel grijpen en richting eind
van de straat. Ja ik moet een hele weg afleggen ahum. Het zijn zowat mijn buren! Gezellig!
Op naar BvR!
Eenmaal daar me melden bij het secretariaat en plaatsnemen in de wachtruimte. De dame van het
secretariaat is blijkbaar om 5 uur afgewerkt. Ik was vandaag de laatste die ze moest ontvangen.
Ik zie haar wat op en neer lopen. Ergens gaat een rolluik omlaag, in de ruimte waar zij werkt
gaan de lamellen dicht en boven op de kast in die ruimte staat een radio. En die radio zet ze uit.
NEEEEEEEEE wat doet ze nu?! Ik wil niet dat je de muziek afzet. Potjepietje!
En als ik dacht dat mijn klok hard tikt, had ik die van BvR nog niet gehoord. Hallelujah! Alsof er
ergens een tijdbom geplaatst zit. Moet minstens een microfoontje onder die klok hangen.
TIKTAKTIKTAKTIKTAKTIKTAK...
Mijn voet maakt een 'dansje' op de melodie van de klok. Links-rechts-links-rechts-links-rechts...
Mijn oren vinden dat getik een stuk minder leuk. Negeren Tanja, negeren!
Tegenover mij hangen allerlei blaadjes met informatie. Op de meest duidelijke staat dat als je
langer dan 10 minuten moet wachten je je even bij het secretariaat mag melden. Ohw? Datzelfde
secretariaat dat net naar huis vertrokken is? :-P
Ik vind het een beetje raar wel! Maar goed wie ben ik?!
Jeetje wat duurt het lang. Op dit moment lijkt elke minuut wel een uur. De drang om te vluchten is
nog steeds aanwezig. Zoals ik vanmiddag al aangaf in een whatsapp gesprek...ik ben net de runaway
bride maar dan zonder huwelijk!
PRECIES om 10 over 5 komt mijn psycholoog naar beneden. Stelt zichzelf voor en gaat mij voor naar het kamertje waar ik het komende kleine uur mijn verhaal mag doen.
Ik vertel hem maar meteen over mijn vluchtbehoefte. Weet hij dat ook weer. Scheelt dat ik wel genoeg fatsoen en respect heb om het niet te doen maar dan weet hij in ieder geval hoe de vork in de steel zit. Wat volgt is een fijn maar zeker ook lastig gesprek. Hij stelt precies de goede vragen maar op zo'n manier dat ik er niet met een simpel 'ja' of 'nee' van af kom. Logisch natuurlijk maar ook confronterend! Iets voor 6 uur sta ik weer buiten. Dik tevreden en wederom rete trots op mezelf!
Ik heb het toch maar mooi geflikt en nu is het echt begonnen! Dit was de afspraak, het moment, waar ik maandenlang naar uitgekeken heb. Volgende week woensdag nog een afspraak bij Olga en de dag daarna de 2e afspraak bij BvR!
Hier zit ik dan. Met een glimlach en een gevoel van opluchting! Ja, ik heb het geflikt! En ja ik ben er
klaar voor! Nu alleen nog leren om die mug gewoon een mug te laten. Ik hoef er niet persé een olifant van te maken! ;-)