Er was eens...en ze leefden nog lang en gelukkig!

Niet veel mensen die deze titel niet kennen. Menig sprookje kent zo'n begin en zo'n eind!
Ook mijn leven kent een 'er was eens...'
Laat me je meenemen in mijn sprookje!
Er was eens een jong blond meisje met de naam Tanja, jup de hoofdpersoon van het verhaal, die een geweldig fijne jeugd mocht beleven bij haar ouders. Ze was dan misschien geen prinsesje maar het ontbrak haar totaal niet aan liefde. Samen met haar vader en moeder en oudere zus Inge woonde ze in Montfort. Ze werd geboren op een berg. Sterker nog, in een leuk huisje in het bos! Het was dan misschien geen kasteel maar het was een plaatje om te mogen aanschouwen. Waar veel kinderen van dromen was voor ons werkelijkheid! Onze achtertuin was niks minder dan een bos! Puur natuur! Bomen, zandweggetjes en veel dieren! Tot aan mijn 7e levensjaar mocht ik daar mijn leven doorbrengen. Toen gingen we verhuizen. En wel naar Herkenbosch. Ons koninkrijk moesten we achterlaten. Met pijn in het hart, want het was een mooie plek!
Daar ging ik dan, 7 jaartjes jong, beginnen aan een nieuw leven. In een nieuw dorp, een nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Dat is nogal wat voor zo'n jong meisje!
Ik kwam in de klas bij juf Riek! Tja wat zal ik zeggen, ik zou willen dat ik positief er over kon zijn maar helaas was het elke dag een hele klus om mij op school te krijgen. Brullen, krijsen en hardsnikkend!
Ik mistte mijn vriendinnetjes, mijn oude school en, met alle respect voor de vrouw, ik had een gruwelijke hekel aan juf Riek.
MAARRR maanden gingen voorbij en ik vond mijn draai uiteindelijk wel. Met moeite, dat wel, maar ik kreeg vriendinnetjes en alles in het dorp begon te wennen. We hadden een leuk nieuw huisje en we hadden de rest van de familie nu in de buurt.
Jaren gingen voorbij en toen kwam daar dat ene jaar! Dat mijn moeder het maffe idee kreeg om oppasmoeder te worden. Ja sure why not he?! Ik vond het best en Inge volgens mij ook. In één of ander weekblad vond ze een advertentie van een moeder die tussen schooltijd en na school opvang zocht voor haar 2 kids. Kinderen die dezelfde leeftijd hadden als Inge en ik.
Didn't ring a bell in eerste instantie dat het dus hoogstwaarschijnlijk iemand uit mijn eigen klas zou zijn. Zal groep 5 geweest zijn denk ik. En ja hoor!!!
Kyra en Kay!
Met de grootst mogelijke tegensputtering liet ik weten dat ik het er NIET mee eens was! :-P
KAY?! Das een jongen!!! Uit mijn klas...ECHT NIET MAM!
Ik zag het al voor me, tjongetjonge...een jongen uit mijn klas die in mijn domein zou komen. Hell no!
Nouja het moge duidelijk zijn dat ik me op dat moment echt als een diva gedroeg. Voor heel even meende ik denk ik toch een prinses te zijn ofzo.
Nouja, ik had niks te willen hihi...het gebeurde toch wel! Mam nam contact op en uiteindelijk was alles geregeld. Kyra en Kay zouden gedurende de week geregeld bij ons over de vloer komen.
En tja wat zal ik zeggen?! Het klikte enorm goed tussen Kay en mij! Na school kropen we samen achter de super nintendo. Tot in den treuren aan de Donkey Kong onder andere. LOL
We hadden het heel gezellig, werden echt maatjes! Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat ik er vooraf zo'n ophef over had gemaakt.
We werden vriendje en vriendinnetje. Beide zo verlegen als de pest maar daar wisten we prima mee om te gaan. Het ging zn gangetje!
Wederom gingen jaren voorbij. Kyra en Kay kwamen niet meer bij ons over de vloer. Het oppasgedeelte was niet meer nodig. We werden allemaal ouder en het werd tijd om naar de middelbare te gaan. Mijn vriendje, mijn maatje ging naar dezelfde school. Schondeln!
Ik vond dat helemaal geweldig natuurlijk! Maar niet voor lang!
In de brugklas besloot Kay dat het genoeg was geweest. Hij maakte het uit. Over het hoe en waarom ga ik geen uitspraken doen. Zowel hij als ik weet waarom. En dat houden we zo. Doet er verder ook niet toe.
Maar ik baalde als een stekker. Ik was mijn vriendje en maatje kwijt! Maar Kay ook! Al wisten we toen niet van elkaar wat het eigenlijk met ons deed. We waren ook nog zo jong!
We verloren elkaar compleet uit het oog trouwens! Die ene middag, in die ene pauze, was ook meteen het laatste moment dat ik Kay aankeek. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. En dat terwijl we op dezelfde school zaten.
We groeiden op, ieder apart. Niet wetende hoe het met de ander ging. We werden allebei een kwart eeuw oud. 25! Het moet zo'n 11 a 12 jaar geleden zijn geweest dus dat we elkaar voor het laatst zagen.
Gedurende die 11/12 jaar heb ik nog vaak aan mijn maatje terug gedacht. Waar was hij? Waar woonde hij? Wat deed hij? Hoe zou hij opgegroeid zijn?! Nouja veel vragen dus maar ik deed er niks mee. Why should I?! Hij had mij gedumpt! Ik ging er van uit dat er van hem uit geen interesse zou zijn. Maar het bleef door mijn hoofd spoken.
Aan het eind van het jaar 2012 besloot ik toch eens wat beter te zoeken op social media. Kyra wist ik wel te vinden. Die stond al tussen mijn hyves vrienden en viavia kon ik bij facebook ook bij haar uitkomen. En wat me jaren eerder niet lukte, lukte nu wel. Ik vond Kay tussen haar vriendschappen.
Ik heb nog even getwijfelt wat ik zou doen. Vriendschapsverzoek sturen of op het kruisje klikken.
Met een 'baat het niet, schaad het niet'-houding koos ik voor het eerste. Ik ging er vanuit dat ik niks zou horen of dat er in ieder geval maanden over heen zou gaan. Maar niks was minder waar. Nog diezelfde dag, niet heel veel later, hing Kay in mijn prive berichten. What the *peeeep*?! No kiddin'?!
Ik krab mezelf letterlijk op mijn hoofd en ik heb echt met 1 wenkbrauw opgetrokken voor mn laptop gezeten. SHIT, wat nu?!
Dat ging sneller dan ik verwacht had. *Understatement*!
Wat volgt zijn een aantal gezellige gesprekken. Even wat bijgekletst. Elkaar een beetje ingelicht over onze levens en situaties momenteel. Het voelt zo gigantisch vertrouwd! Ik laat meer los dan ik verwacht had. Het voelt goed.
Een beetje flabbergasted ben ik wel. Heb ik nu serieus Kay terug gevonden?! Na 12 jaar? En zijn wij nou serieus dagelijks met elkaar in gesprek? Wow!
Beide zijn we wel nieuwsgierig en we spreken 12 januari af om in real life te meeten. Bij mij thuis. Spannend!
Nou 12 januari halen we niet eens! Zaterdag 5 januari haalt meneer mafkees het in zijn hoofd om 's avonds nog mijn kant op te komen. Beide stierlijk aan het vervelen en beide op msn. Ik grap nog dat hij net zo goed mijn kant op kan komen. Tja dat hoefde ik geen 2x te zeggen. Bijna 2 uur rijden, maar dat boeide hem niks! Uuuh ok, als je het zeker weet ben je welkom hoor.
Hij wist het zeker! En om kwart voor 9 ging mijn bel.
Ik doe de voordeur open en...zie de volwassen versie van Kay! BRILJANT...
Je blijft zo makkelijk in de tijd hangen he...dus het was echt even heel bizar om dan ineens als volwassenen tegenover elkaar te staan.
Wat volgt is een super gezellige avond! We kletsen met elkaar alsof we elkaar vorige week nog zagen! Zit hier serieus een gat van 11/12 jaar tussen?!
Op de radio klinkt het liedje Bruises van Train en Ashley Monroe. De tekst klinkt verrassend herkenbaar. Zou bijna over ons kunnen gaan. Liedje is sinds die tijd ook onlosmakelijk verbonden aan Kay!
We pikken het op alsof we elkaar nooit uit het zicht verloren zijn. Hoe bijzonder is dat?
En er volgen nog veel meer afspraken! Ik heb mijn maatje terug!
Maar van beide kanten is het duidelijk dat er meer is dan alleen het zijn van 'maatjes'! Kay ontkent het niet. Die spreekt het meteen uit. Ik daarentegen hou de boot af! Ben voor mijn gevoel te wispelturig en te onstabiel om zoiets in mijn leven toe te laten. Liefde? En dan zeker eindigen met een gebroken hart. Ik durf het niet aan. Ik durf niks aan te gaan op dat moment. Bang dat alles een laatste druppel kan zijn die mijn emmer laat overstromen. En ik kan nu echt niks hebben.
Daarnaast wist ik niet in hoeverre ik echt opzoek was of gewoon wanhopig een arm om me heen wilde hebben. Als je je eenzaam voelt en psychisch er doorheen zit dan ga je rare dingen denken. En ik vond het alles behalve eerlijk als ik daar misbruik van zou maken. Heb dus ook continue uitgesproken hoe de vork in de steel zat.
MAAR het ene weekend na het andere volgde. Als het even kon probeerden we wat af te spreken. En elk weekend voelde goed!
We ondernemen ook al uitstapjes ^_^ Zoals het dagje Ardennen van vorig weekend. Gevolgd door een bezoekje aan Inge en Ralph. Daar zaten we dan, bij hun op de koffie, alsof het altijd al zo geweest was. Dat was voor mij ook wel even een wake up call. Verdorie Tan, wat ben je aan het doen? Als het allemaal zo goed voelt waarom hou je het dan af?!
En toen volgde afgelopen weekend. Wederom een heel fijn weekend. Gevolgd door een goed gesprekje. Ben zo gigantisch op zoek naar bevestiging en dat krijg ik! En hoe!
Afgelopen weekend ging bij mij een knopje om!
Ik ben verliefd! Dat was ik al, alleen durfde ik het niet in te zien. Ik moest er eerst zeker van zijn!
De enige die mijn eigen geluk in de weg stond was ik zelf!
Kay heeft mijn hart gestolen! Heb hem daar gister mee geconfronteerd. Aangezien ik de zijne heb gestolen staan we quitte! ;-)
Ik 'ken' Kay nu 2 maanden. Het is natuurlijk al veel langer maar 11 a 12 jaar haal je niet even in. Dus het is voor ons beide toch wel redelijk nieuw! :-) Nieuw en toch vertrouwd! Perfecte combi!
Net als hij en ik samen! <3
En als het aan ons ligt blijft dit zo! En we hebben geen idee wat het leven ons verder nog gaat brengen. Momenteel gebeurd er bij ons allebei nog genoeg. Het zal rustiger worden met de tijd. Iets wat voor ons beide geen overbodige luxe zou zijn! En naar dat moment zullen we samen toeleven!
En dan zal ook ons sprookje eindigen met een mooi 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'

Tiktaktiktaktiktak

Jaja, we hebben een belangrijk punt bereikt vandaag! Je zou het bijna een eindstreep kunnen noemen
maar eigenlijk is het dat juist niet. Het is een begin! En wat voor eentje.
Eén waarvan ik vorig jaar juli/augustus nooit beweerd zou hebben dat dit voor mij in de toekomst zou liggen. Omdat ik er te trots voor was. Er niet aan toe wilde geven. Nee als het aan mij gelegen had dan had ik nu ergens onder een steen geleefd. En dat zou dan nog het meest gunstige geval geweest zijn.
Maar dat is helemaal niet ter sprake. In plaats van me TE trots voelen om hulp te aanvaarden ben ik nu trots dat ik het WEL gedaan heb.
Het heeft heel wat bloed, zweet en tranen gekost en als ik heel eerlijk ben moet ik er wel bij zeggen
dat ik meer wel dan niet de handdoek in de ring heb willen gooien. Het op wilde geven.
Maar dat ik nu deze blog typ, op de dag dat ik na een wachtlijst van dik 3 maanden bij BvR eindelijk
mijn eerste afspraak heb, zegt genoeg!
Ik sta in de sprinthouding. Handen gespreid op de grond. Eén been naar achter, één been opgetrokken. Wachtend op het startschot! Het is eigenlijk geen sprint, het is een lange afstandsrun maar één ding weet ik zeker! Mijn doorzettingsvermogen en uithoudingsvermorgen zijn goed genoeg om me naar de finish te leiden!
Mijn afspraak staat om 17:00! Niet het meest ideale. Dat geeft mij alle tijd om me van te voren helemaal op te vreten. Maar ergens voel ik me niet zo beroerd als normaal in situaties als deze. Ergens in mijn onderbewustzijn zit het besef denk ik dat het nu alleen nog maar de goede kant op zal gaan. Hoewel de zenuwen door mijn lijf gieren en ik vanalles voel zit ik toch maar mooi heel kalm en rustig op de bank. Nouja ik lig/lounge eigenlijk. Benen languit, rug tegen de armleuning. Zicht op buiten. Buiten, waar de lucht blauw is op een paar kleine wolkjes na en de zon volop schijnt!
Eén blik naar buiten en ook dat zorgt voor een vleugje rust in alle hektiek dat zich binnen in mij
afspeelt. Zo blijft het allemaal best wel goed in evenwicht!
Links van mij allemaal luchtbelletjes. Nee er zit niemand naast me met bellenblaas. Het is de
schermbeveiliging van mijn tv. Die op radio stand staat. Ook zo'n rustbrenger voor mij!
Op de tafel, binnen reikafstand, staat mn 3e kopje koffie. Ja ik zuip me de nodige cafeine vandaag
wel. Dat is dan misschien niet heel gezond maar ik vind dat ik dat mag!
Als ik een beetje schuin naar achter een blik over mijn schouder werp zie ik de klok. Die tikt
rustig de minuten door. De klok weet me te vertellen dat ik nog 6 uur moet zien vol te krijgen.
6 Uur, dat zijn 360 minuten en 360 minuten dat zijn 21600 secondes! Ik zit hier nog wel even!
Dat zijn heel wat tellen! Vandaag maar niet al te vaak op de klok kijken dus! :-P
In feite lukt me dat aardig. De eerst volgende keer dat ik op de klok kijk is het net half 4
geweest. Maar SHIT he! Dat betekend dat ik nog anderhalf uur moet wachten.
Maar ik mag niet klagen! Wat zijn 6 uurtjes tov 3 maanden?!
Ik weet wel iets om de tijd mee te doden! Neeeee geen zorgen! Ik ram de klok niet van de muur
hoor! Haal ook niet de batterijen eruit! Nee mijn klok laat ik netjes met rust!
Mijn telefoon echter niet! Want mijn telefoon bevat mijn nieuwe verslaving.
Snoepjesverliefdheid! Oftewel candy crush! Wie speelt het tegenwoordig niet?! :-P
Ja nou ja best nog veel mensen. Dat weet ik heus wel. Maarre tis zo leuk!!!
Nog niet eerder kon een spelletje op mijn foon me zo lang boeien! De bedenker van candy crush
is briljant gewoon! Hoe kom je in hemelsnaam op het idee om snoepjes op zo'n manier populair te
maken! Snoepjes eten is ZOOOO 2012! Nee in 2013 doen we het anders! In 2013 gaan we snoepjes
kruisen, wegschieten en punten ermee scoren! En het mooiste van al die snoepjes? Je komt er geen
grammetje van aan! Dat je er een rsi-duim van krijgt weegt niet op tegen de lol die
je aan dit spel beleeft! Vandaag lukt het me warempel om een aantal levels uit te spelen. Yeah luck is on my side! Goed teken! ;-)
En zo gaat de tijd toch een beetje vanzelf voorbij! Het is bijna 5 uur! Tiktaktiktak...nee ik moet
de muziek niet uit zetten. Dan hoor ik haar daar aan de muur tikken!
Mijn zintuigen staan op scherp. Zenuwen gieren nog steeds door mijn lijf! En hoppa weer een kop koffie. Die arme man die met mij de intake heeft dadelijk die weet niet wat hem gaat overkomen.
Die zet dadelijk een hele grote stempel met de tekst 'ADHD' op mijn voorhoofd waarschijnlijk!
Nee zonder gekkejen! De koffie gaat hier echt naar binnen dat wil je niet weten!
Stress-verlagend ofzo?
10 Over half 5. Jaja nu word het menens. Ook voor mijn hartslag die nog wat sneller gaat dan eerst.
Gelukkig heb ik in 2010 al oefeningen geleerd om rustig te blijven. Die waren niet voor
niets. Angstaanvallen, ik weet er alles van ondertussen. Dat misselijke gevoel zucht ik weg.
Ergens ben ik wel blij dat dit nu pas gebeurd en me niet al de hele dag plaagt!
Nu moet ik mezelf gaan motiveren. Om die enorme drempel van mijn voordeur
(die nauwelijks iets voorstelt omdat het rolstoelvriendelijk is, hoe ironisch lol)
over te stappen! Ik praat mezelf even moed in en dan is het tijd om te gaan!
Somebody save me! Oh wacht dat gaan zij doen. Ironie ten top hier!
Mn telefoon trilt. Een smsje van mam. Succes wensen voor mn eerste gesprek! LIEF!
Net als alle andere reacties die ik gekregen heb van die lieve mensen om mij heen.
Dat motiveert wel hoor!
Zo en nu ga ik me die motivatie mn jas aantrekken, mijn tas van de stoel grijpen en richting eind
van de straat. Ja ik moet een hele weg afleggen ahum. Het zijn zowat mijn buren! Gezellig!
Op naar BvR!
Eenmaal daar me melden bij het secretariaat en plaatsnemen in de wachtruimte. De dame van het
secretariaat is blijkbaar om 5 uur afgewerkt. Ik was vandaag de laatste die ze moest ontvangen.
Ik zie haar wat op en neer lopen. Ergens gaat een rolluik omlaag, in de ruimte waar zij werkt
gaan de lamellen dicht en boven op de kast in die ruimte staat een radio. En die radio zet ze uit.
NEEEEEEEEE wat doet ze nu?! Ik wil niet dat je de muziek afzet. Potjepietje!
En als ik dacht dat mijn klok hard tikt, had ik die van BvR nog niet gehoord. Hallelujah! Alsof er
ergens een tijdbom geplaatst zit. Moet minstens een microfoontje onder die klok hangen.
TIKTAKTIKTAKTIKTAKTIKTAK...
Mijn voet maakt een 'dansje' op de melodie van de klok. Links-rechts-links-rechts-links-rechts...
Mijn oren vinden dat getik een stuk minder leuk. Negeren Tanja, negeren!
Tegenover mij hangen allerlei blaadjes met informatie. Op de meest duidelijke staat dat als je
langer dan 10 minuten moet wachten je je even bij het secretariaat mag melden. Ohw? Datzelfde
secretariaat dat net naar huis vertrokken is? :-P
Ik vind het een beetje raar wel! Maar goed wie ben ik?!
Jeetje wat duurt het lang. Op dit moment lijkt elke minuut wel een uur. De drang om te vluchten is
nog steeds aanwezig. Zoals ik vanmiddag al aangaf in een whatsapp gesprek...ik ben net de runaway
bride maar dan zonder huwelijk!
PRECIES om 10 over 5 komt mijn psycholoog naar beneden. Stelt zichzelf voor en gaat mij voor naar het kamertje waar ik het komende kleine uur mijn verhaal mag doen.
Ik vertel hem maar meteen over mijn vluchtbehoefte. Weet hij dat ook weer. Scheelt dat ik wel genoeg fatsoen en respect heb om het niet te doen maar dan weet hij in ieder geval hoe de vork in de steel zit. Wat volgt is een fijn maar zeker ook lastig gesprek. Hij stelt precies de goede vragen maar op zo'n manier dat ik er niet met een simpel 'ja' of 'nee' van af kom. Logisch natuurlijk maar ook confronterend! Iets voor 6 uur sta ik weer buiten. Dik tevreden en wederom rete trots op mezelf!
Ik heb het toch maar mooi geflikt en nu is het echt begonnen! Dit was de afspraak, het moment, waar ik maandenlang naar uitgekeken heb. Volgende week woensdag nog een afspraak bij Olga en de dag daarna de 2e afspraak bij BvR!
Hier zit ik dan. Met een glimlach en een gevoel van opluchting! Ja, ik heb het geflikt! En ja ik ben er
klaar voor! Nu alleen nog leren om die mug gewoon een mug te laten. Ik hoef er niet persé een olifant van te maken! ;-)

Vasteloavend make v'r same 2013!

 

(Geschreven door Samantha!)

Februari 2013. De tijd van het jaar waarin Limburg en Brabant half stil komt te liggen en elk 'normaal' mens eindelijk eens zichzelf mag zijn. Boven de rivieren snappen ze het niet en troost je, hier onder de rivieren snappenwij er na 31 en 25 jaar nog steeds niks van. Maar wij noemen het Vastelaovend! Of voor de import-Limbo's Carnaval! Even een dag of 3-5 je meest rare kleding uit de kast, schmink in je snufferd, haar in de puin en de deur uit. Zoepfestijn of niet, wij hebben dit jaar een volledig nuchtere Carnaval gevierd en geloof me: HET WAS GEZELLIG!

Net als in 2012 besloten we om naar Roermond te gaan voor de optocht. Tanja heeft daar een appartementje exact aan de route van de optocht. Heeft ze natuurlijk precies daar uit gekozen, zodat wij elk jaar daar naar de Optocht komen kijken. Ze mag dan ook niet verhuizen volgens de kinderen. Dus Tanja! *streng kijkt* Heb ut lef!!!



Tanja en Sam!





Sam en Erik <3

Vanuit haar Franse balkonnetje zagen we, op de eerste rang met koffie, thee of een warme deken, de Dwerg met de 7 Sneeuwwitjes, Cleopatra met haar mummy's die eindelijk uit de kast kwamen, de levenranciers van het snoep voor het komende jaar in Casa 1Plus1is6, Feesboek en nog veel meer mafketels voorbijkomen, die hun voeten er afvroren terwijl wij lekker binnen zaten.



Erik met zijn harem!

Na de optocht trotseerden Tanja en ik de drukte op het Zwartbroekplein op zoek naar de chinees. Naja.. op zoek.. Hij zat gewoon nog op dezelfde plek hoor. Eten besteld, kroepoek zitten smikkelen, het gevonden frietje tussen de kroepoek nog ff getest op hardheid en daarna weer naar Tanja's paleisje om lekker te eten. Daarna de afwas gedaan. Waar zijn de kaboutertjes als je ze nodig hebt? Die Dwerg durfde de rest zeker niet mee te nemen uit angst dat ie moest komen afwassen!
Na de afwas tijd om naar Venray op te reizen. Auto volgeladen met een bijtje, Spaanse danseres, Sneeuwwitje, zelfverzonnen Teletubbie, een feetje, een zwangere muts en Erik als uhm.. soort van hippieachtigietsish. Ow en een kleine 4 kilo aan sjlok.




Tanja kleurt Mega Mindy en ik C3

Carnaval dag 2 (voor ons dan) zouden Tanja en ik de Brabantse grens overgaan om DAAR Carnaval te gaan vieren. Carnaval in Brabant.. Het klinkt toch als iets heel vreemds. En geloof ons, dat was het ook! Met de auto weer volgeladen met ipv een bijtje dit keer een prinsesje, reisden we af naar Nuenen. Naar de tienertent waar een kindermiddag was georganiseerd. Erg goed georganieerd mag ik wel zeggen. Voor de kinderen was er, naast de muziek, gratis ranja, spotgoedkope bonnen, waardoor snoep en broodjes knak ook spotgoedkoop waren en over de balie gingen als warme uhm.. knakworstjes? Tanja en ik hebben ons geinstalleerd aan de tekentafel en hebben Erik af en toe voorbij zien waaien om een kusje te pikken of ons weer voor te stellen aan oude bekenden van hem. Ik heb mijn best gedaan om het allemaal te onthouden, maar zwangerschapsdementie he! *fluit* Ymke heeft bij ons aan de tafel prachtige tekeningen gemaakt en goed voorbeeld doet volgen! Ook Tanja en ik hebben gekleurd en ons beste creatieve potloodje voorgezet.

Tanja en Erik dansen ook de uhm.. Eranja...

De andere 3 dames hebben we de rest van de middag amper gezien, tot Opa Gerard en Oma Netty even aan kwamen hossen. Toen kwamen de dames even een knuffel stelen en zoef.. weg waren ze weer!
Al met al was het een leuke middag, de meiden hebben zich kostelijk vermaakt, Erik was helemaal in zijn element. Tanja en ik hebben ons ook vermaakt. De muziek viel ons wel wat tegen eigenlijk. We misten de echte Carnavalskrakers, de Macarena enz... En dan Gangnamstyle die tig keer voorbij kwam.. Blegh! Maarrrrr.. de Macarena kan ook op Gangnamstyle hoor! We kregen zelfs Opa Gerard mee aan de Macarena! (And as we type verschijnt op de radio de Macarena!!! Hoe toevallig!)

Erik en Samantha (Hippieachtigietsish en Zwangere muts)

Tanja met Xanne (Feetje met Prinses Xanne)

Spaanse danseres Eleni en bijtje Xanne

Larissa de Teletubbie

Ymke onze Sneeuwwitje

Xanne de bij

Erik en Tanja

Eleni!

Sam en Xanne!

Carnaval 2013 was voor ons als nep-echte-carnavalvierders weer geslaagd. Carnavalskleren liggen te wachten voor de wasmachine, alle attributen zitten weer netjes in de knoop in een plastic zak, de groene verf is weer van ons gezicht geschuurd. Het 'gewone' leven mag weer beginnen. Nu moeten we ons weer gaan gedragen, anders vallen we te veel op. Voor een jaar trekken wij de carnavalskleren weer aan en over een jaar mogen we weer 3 dagen onszelf zijn.

 

Paleis T Loo - 1 jaar!

Jaja, vandaag is het zo ver! Het is maandag 11 februari! DE dag dat we hier in Roermond carnavalsoptocht hebben en ik de komende 2 dagen als fee door ga brengen. Zo word het een echte fairytale voor mij! ;-)                                     
MAAR daar gaat deze blog niet over! Vandaag is namelijk DE dag dat ik hier een jaar woon! In mijn paleisje!
De plek die ik mezelf zo eigen heb gemaakt. Waar ik zo trots op was en nog steeds ben. Waar ik leuke momenten heb meegemaakt. Maar waar ik echter ook genoeg tranen heb gelaten. Het hoort er allemaal bij. En hoewel er momenten zijn geweest dat ik in een enorme moodswing riep dat het van mij niet meer hoefde, dat ik het appartement zou opgeven en dat het allemaal toch niks voor mij was ben ik toch VERREKTES blij dat ik dat niet gedaan heb!
'Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk, DIT is MIJN haven!' ;-)
Goh ik weet de capslock goed te vinden in deze blog. Waarvoor alvast mijn excuses haha.
Laat ik jullie even in een vogelvlucht door het afgelopen jaar dat ik hier woon meenemen.
Het begint al voor 11 februari uiteraard. Op een gegeven moment krijg ik deze eindelijk in mijn handen:

De sleutel! Ik heb hem niet zo gekregen hoor! Ik heb zelf een kleine 'pimp my key' eraan toegevoegd! Hej bij een paleisje hoort een bijpassende sleutel he! Als we hier binnenkomen dan wel in stijl! ;-)
Waar we in eerste instantie mee beginnen is niet meer dan een kale ruimte, met kale muren en een kale vloer. Alles moet nog gedaan worden.

De bankrekening word 'even' goed geplunderd. Ben toch wel enorm blij dat mam en pap ooit in een ver ver verleden er voor kozen om voor ons te sparen. Tot het moment dat we 18 werden en daarna kregen we zelf de regie over die rekening.
En dat deed ik! De rekening bleef onaangeroerd tot eind 2011/begin 2012! Toen moest er natuurlijk ineens vanalles geregeld en aangeschaft worden! Met pijn in mijn hart zag ik de rekening slinken. *slik* Jups beeld je heel even zo'n cartoon in die dat doet! Grote oogjes, wijd open en for a split second de gedachten: 'OEI, doe ik hier wel goed aan? Ga ik het allemaal wel redden?'
Maar dat deed ik! En hoe! En het resultaat loog er niet om!

Ik zal eerlijk bekennen dat het ondertussen al wat veranderd is hoor! De inrichting is ietwat veranderd nadat ik het helemaal gehad had en het allemaal niet meer kon uitstaan zoals het was.
Maar dat is even niet belangrijk. Het jaar kon voor mij echt gaan beginnen op 11 februari 2012. Die dag was de verhuizing en die nacht sliep ik voor het eerst hier.
Al snel volgde carnaval dat jaar! Sam, Erik en de 4 meiden kwamen dat bij mij vieren. De optocht trekt hier namelijk aan mijn ramen voorbij. We zitten dus eerstrangs. Hoog en droog en koffie in de buurt! ;-)
Het was een geweldig leuke ervaring en de kids hadden ook the time of their lives! Je moet je voorstellen dat ik dus alle 4 de grote ramen open had staan. En geloof me als ik zeg dat alle prinsen en prinsessen op hun mooie prinsenwagens er een ware sport van maakten om het snoep, handenvol, precies naar binnen te mikken! Geloof me, 5 kilo werd verzameld door Larissa, Xanne, Eleni en Ymke, en ik kon maanden later nog her en der snoepjes terug vinden onder de kasten en in de hoekjes!

En toen kwam maart! 8 Maart om precies te zijn. Mijn verjaardag. De eerste verjaardag in mijn eigen stekkie. En ook nog een bijzondere verjaardag. Ik zou dat jaar een kwart eeuw oud worden! Ik mocht 25 kaarsjes op de taart uitblazen. Als ik zoveel kaarsjes had gehad. En als ik uberhaupt een taart had gehad...maar hej it's just a manner of speaking he!
Op 8 maart kwamen mam, pap, Inge, Ralph en oma langs en de zaterdag daarna vierde ik het voor vrienden.
Ik kan echt met recht zeggen dat het een geweldige verjaardag was. Dat ik er van genoot. Dat het precies was zoals ik gehoopt had. Dat klinkt heel erg overdreven misschien maar ik kan er gewoon niks anders van maken.

Een paar maanden gebeurd er eigenlijk niet zo heel veel. De lente en de zomer breken aan. Een periode waar ik echt naar uitkijk. Elk jaar weer. Ook in 2012.
De ramen gooide ik dan open en de stoel draaide ik een kwartslag. Kon dan uren met muziek of een boek in het zonnetje zitten. Voor mij was dat echt een oplaadmoment!
Want hoewel het heerlijk was om op mij zelf te wonen begon ik er ook de keerzijde van in te zien.
Ik ben geen makkelijke tante. Heb ook een rugzakje en ben helaas bekend met de psychische kant van het leven.
Ik kreeg het allemaal niet helemaal goed geregeld. Liep continue overal vast. En kon niet de rust vinden die ik zocht. Wat helaas volgde was een keerpunt in het gelukzalige gevoel die ik in het begin had betreffende mijn paleisje. Ik begon het te verafschuwen!
Op een gegeven moment was ik meer van huis dan thuis. Alles om maar te vluchten. Wegvluchten van de eenzaamheid. Weg van dat ellendige gevoel. Wat natuurlijk voor geen meter hielp. Zo makkelijk was de oplossing niet. Verwaarlozing was wat volgde. Zowel mijn huisje als ik zelf.
Zonde natuurlijk! En ik ben er ook niet trots op!!!
Maar wat gebeurd is, is gebeurd en dat valt niet meer terug te draaien. Zou me ook niet lukken trouwens!
Het komt er in ieder geval op neer dat het gevoel van afschuw resulteerden in agressie. Op mijn allerslechtste dagen gooide ik met alles als ik mijn boilingpoint bereikte. Stoelen schoven door de kamer, mijn voeten en handen belandden beiden met enige regelmaat in volle vaart tegen bank en muren en sleutels belande aan de andere kant van de woonkamer.
Waar ik overigens de tip bij wil geven dat je dan niet vervolgens je eigen huis uitstormt :-P en de deur achter je dichttrekt.
Mijn sleutels lagen binnen en ik stond buiten. Maar daar kwam ik trouwens pas later achter. Dat was wel even een moment dat ik de humor weer even terughad. Tja als je dan zoiets stoms doet moet je jezelf gewoon even belachelijk maken! Het zijn precies DIE momenten dat je af en toe weer even dat volle besef terug krijgt. 'Tan, waar zijn we eigenlijk mee bezig?!'
Afijn! Wat we krijgen is dat jojo effect. Een heuse haat/liefde verhouding.
De ene dag sta ik met een glimlach op en kijk ik hier rond en denk ik: 'hell yeah it's mine and I love it!' en de dag erna kan het totaal het tegenover gestelde zijn.
Laten we zeggen dat mijn mind niet helemaal wist wat ie wilde! :-P
Ik heb hier mijn ups and downs gekend. Het is geen model-jaar geweest. Ik win niet de schoonheidsprijs hiervoor. Ik kan me er ook boos over blijven maken dat ik misschien niet alles dr uit heb gehaald wat er in zit maar voorlopig woon ik hier nog wel even en ik heb nog alle tijd om het goed te maken en er van te genieten!
We zitten nu in 2013 en ik heb ondertussen met de nodige hulp wel iets van mijn rust teruggevonden. In ieder geval genoeg om absoluut GEEN hekel meer aan mijn paleisje te hebben. Dat gevoel heb ik volledig achter me kunnen laten. Al een aantal maanden besef ik me weer volledig hoeveel geluk ik heb gehad met het krijgen van deze woning. En kan ik weer elke ochtend op staan met een gevoel van trots. Trots dat dit van mij is. En dat ik nog genoeg slechte dagen ken is een feit. Maar ik projecteer de ellende in ieder geval niet meer op de plek wat juist mijn veilige haven hoort te zijn.
Onlangs heb ik ook een grote opruiming gehouden hier en dat voelde goed! Er staan op mijn slaapkamer trouwens nog steeds een paar gamma verhuisdozen. *bloos* Ja thats me!
Maar weet je, ze storen mij totaal niet. En als het betekend dat ze nog een half jaar hier staan dan zij het zo!
Ik ga een eind maken aan deze blog. Het is net kwart voor 8 geweest. Ik ga kijken of ik mijn senseo apparaat gefixt krijg. Ja je gelooft het niet hoor! Woon ik hier precies een jaar weigert ie dienst! Het was de bedoeling om deze blog te typen met naast mij een heerlijk kopje koffie. Maar dat kon ik dus wel vergeten. En dat 's morgens vroeg. Bummer!
Vanmiddag komen Sam, Erik en de kids weer. Optocht kijken! We beginnen de blog met carnaval en we eindigen ermee! HET bewijs dat er inderdaad een jaar om is haha.
Maar wil ik ze vanmiddag koffie kunnen voorschotelen zal ik nu toch echt even aan de slag moeten. Ik grijp mijn toverstafje (wat handig dat ik vandaag even een fee ben ;-) ) en met een beetje magie, waar ik vast wel over beschik, ga ik dat ding vast wel gemaakt krijgen!
Ik vlieg er vandoor! Tot schrijfs en wish me luck!

Weekendje met Ymke! :-)

Het is vrijdagmiddag! Samantha en Ymke komen dadelijk. Dit weekend komt de kleine meid bij mij logeren. Volgens Sam heeft ze er gigantisch veel zin in. Mooi dat horen we graag! Ik ook! Xanne is vorig jaar ook blijven logeren en dat was ook erg goed bevallen. Nu dr kleine zusje. Voor het eerst dus van de ene kant wel spannend. Toch een vreemd bed.
Maarre al vrij snel heeft Ymke uit de speelgoedkist een heel lief knuffelhondje gevist. Een hondje die zo schattig is dat het niet Ymke maar Samantha is die compleet smelt en waarvan de stem een paar tonen de hoogte in schiet als ze het knuffelhondje in het vizier krijgt.
Al snel word besloten dat hondje en groene baby (mijn eerste pop ooit) samen met Teuntje naast Ymke mogen liggen aankomende nacht.
Om 10 over 3 lopen we richting het station om de bus naar de donderberg te nemen. Dan kunnen we eerst nog even langs de ouders van Sam. Al lopende naar de bus hebben we het met Ymke dr over dat zij en ik morgen gaan shoppen.
Waarop Ymke heel enthousiast roept: 'Ik hou van shoppen!!!'
Logisch ze is een meisje! Sam en ik snappen dat wel! Maar dan...dan kijkt Ymke ons aan en zegt:
'Ik weet eigenlijk helemaal niet wat shoppen betekend!'
:-P :-P :-P
Het is gewoon genetisch vastgelegd bij meisjes! Zelfs als ze niet weten wat shoppen betekend houden ze er toch wel van. Onbewust weet iedereen dat dat iets positiefs is! LOL
Om 5 over half gaat de bus ennuh tja wat zal ik eens zeggen?! Sam en Tanja in 1 bus...
het klinkt zo simpel. Kan niks mis gaan. Guess what?! Dus wel!
Het schijnt dat lijn 11 een nieuwe route rijd. Langs het stadskantoor. Wisten wij veel!!! Om een lang verhaal kort te maken. Wij DACHTEN dat we in de verkeerde bus zaten. Dus eenmaal bij het outlet dr maar weer uit.
Om dan pas op te zoeken wat er dan eigenlijk mis is gegaan. :-P Oeps! We zaten wel in de goede bus. Die zou vanzelf naar de donderberg zijn gereden. En wij? Wij waren terug bij af. Met de grootste zelfspot en lol konden we de hele stad door lopen. Terug naar het station. Ja hadden ook daar kunnen blijven maar dan hadden we een half uur stil moeten staan.
Echt wat een humor. Dit kan alleen ons gebeuren!
Uiteindelijk toch nog op plaats van bestemming gekomen. Even kopje koffie bij de ouders van Sam gedaan, even wat gekletst en toen rond kwart over 5 richting Nazar gelopen. YEAH eindelijk weer een nazar date! It's been a while! Het voelt als vanouds om daar zo te zitten. Het voelde goed. Sam en ik allebei een kapsalon besteld.
En de kapsalons daar zijn goddelijk!!!
Op een gegeven moment denken Sam en ik hetzelfde. Sterker nog we spreken het beide uit!
Sam: 'Echt zonde dat Erik dit niet lust!!!' Tanja: 'Hoe is het toch mogelijk dat hij hier niet van houd'...
Onze blikken schieten omhoog. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. We zijn het nog niet verleerd! :-P
Om kwart over 6 hebben we de bus terug naar mijn paleisje. We drinken nog even een kopje koffie en dan is het tijd voor Sam om terug naar Venray te gaan.
Ymke kruipt daarna nog even tegen mij aan op de bank. Samen met het 3-tal eerder genoemd in deze blog. Ze kijkt nog heel even tv en om half 8 is het tijd om naar bed te gaan. Daar lezen we samen nog even een verhaaltje!
En dan is het tijd voor haar om naar dromenland te gaan.
Tot het moment dat ik ga slapen ga ik twee keer bij dr kijken. Even zeker er van zijn dat ze lekker slaapt. En dat doet ze! Wat een tevreden dametje! Samen met het 3-tal (Teuntje, hondje en groene baby) ligt ze hutje mutje op een vierkante meter. Lekker knus! En een uur laten heeft ze hondje bevrijd uit de innige big hug waarin hij eerder zat en zit hij met zn snoetje bovenop dr. Alsof hij echt de wacht houd. Ziet er zo ontzettend schattig uit.
Ik hoop dat ik dadelijk net zo lekker slaap als haar. Zou er bijna jaloers op worden! ;-)
Maar ben al lang blij dat het allemaal zo goed gaat!!!
Nou goedemorgen! Om kwart over 7 word ik wakker. Ik sliep rond 4 uur ofzo! Jaja...daar veranderd niks aan. Logétje of niet! Ymke heeft heerlijk geslapen. Die is ook net wakker op dat tijdstip.
Van die grote wakkere kijkers! Wow! Hoe doet ze dat haha.
Ymke heeft de geniale gave 'kwebbelen' gekregen. Vanaf het moment ze het onzichtbare startschot krijgt gaat ze los.
Maar ik vind dat niet erg hoor. Leven in de brouwerij!
We staan op en ontbijten. Daarna doe ik een poging haar haren in te vlechten. Het lukt eigenlijk best aardig maar ze heeft van gister zo'n gigantisch 'knik' in haar haren dat dat de boel best verpest. Dat doen we dus toch maar niet.
Dan maar een hoog staartje. Simpel, maar staat haar ook ontzettend leuk!
Deze ochtend belanden we in Maasniel. Even bij mijn ouders langs. Was ik nog van plan en waarom niet Ymke dan gewoon met mij mee? Het is geen onbekend terrein voor haar! Ze is hier al vaker geweest toen ik nog gastouder van Xanne en Ymke was.
Geen minuut verveelt ze zich. Ze is druk met kleuren en met insteekmozaieken. En ondertussen gaat de praatmachine gewoon door.
Mn ouders hebben er de grootste lol om. Ja! Zo herinneren ze zich Ymke nog. Heerlijk toch?!
Zo'n anderhalf uur zijn we daar en dan is het tijd om terug te gaan. Maar Ymke heeft nog geen zin. Ze wil best nog wat langer blijven haha. Als we daar de deur uitlopen is ook het eerste wat ze zegt: Ik vond het zooooooo leuk bij jouw papa en mama!' Ha! Mooi zo!
Nu zijn we weer hier. Lekker een tosti aan het eten! En Ymke mocht van mijn moeder de insteekmozaiek wel meenemen. Hoe blij kun je haar maken! Ze is nu druk bezig daarmee. En zo meteen ga ik haar nagels lakken. Heb ik beloofd. Paars en roze, om en om!
Vanmiddag komt Kay ook. Als ik dat deze ochtend tegen Ymke zeg dan vind ze dat prima! 'Oké!' zegt ze. En een mooie glimlach verschijnt op haar gezicht. Als de bel gaat doet zij de deur open. Netjes hoor! Kay reikt haar de hand en Ymke neemt hem aan en stelt zichzelf even voor. Wat lief!
In het begin is het natuurlijk nog een beetje voorzichtig. Terwijl Kay en ik bijkletsen (voor zover dat mogelijk is met Ymke die zelfs in een voorzichtige bui dr kwebbeltje goed bij zich heeft) is Ymke een paddenstoel aan het knutselen. Heeft ze op school geleerd en ze wil ons laten zien hoe ze dat doet. Ook maakt ze mooie creaties met de insteekmozaiek. Ze heeft het er maar druk mee.
Daarna gaan we shoppen! Jaja! Dat hadden we gezegd he. Nu ze weet wat shoppen is heeft ze er al helemaal zin in! We komen natuurlijk bij de bart smit uit. Ymke wil eigenlijk wel eens kijken of ze net zo'n zacht knuffelhondje kan vinden.
Uiteindelijk vinden we een zacht knuffeltje maar in de vorm van een poesje! Deze mag met haar mee! Al snel krijgt het beestje een naam: Yasmine!
Eenmaal terug van de stad moet Kay Ymke 'zoeken'...Ja tussen haakjes want ja een stoel is natuurlijk
een gigantisch goede verstopplaats ahum. Vooral die eettafelstoeltjes van mij. We houden ons alle drie van de domme. He? Waar is Ymke nou??!
Er klinkt een hoop gegiegel.
Wanneer het voor mij tijd is om wat eten op tafel te gaan toveren duurt het ook niet lang of Ymke en haar mobigo hebben de handige hulplijn in de vorm van Kay gevonden! ;-)
Mobigo is trouwens een educatief spelcomputertje! Zo'n ontzettend schattig lief roze ding!
Samen zitten ze op de bank en ik heb geen kind aan ze! :-P Ik kan rustig gaan koken!
Het eten gaat er uiteindelijk erg goed in. Ymke eet haar worteltjes met veel plezier en de aardappelpartjes smaken volgens mij ook erg goed. De vissticks, waarvan ze eerder riep dat ze er wel 6!!! van wilde, gingen uiteindelijk iets minder enthousiast!
Zelfs de eerste bleef enige tijd liggen. 'Ymke, je moet er nog 5 hierna he...'
Met een grijns kijkt ze me aan en zegt: 'ik hoef er toch maar eentje! Of misschien twee. Of drie.....'
Jaja haha...ik wist het wel. ;-) Daarom hadden we al een strategisch plan bedacht met een heus uitwisselingsproject van vissticks en uitgegaan van een maximum van 3 voor Ymke. En mocht ze nog echt nog een 4e willen zouden wij er wel eentje afstaan.
Ze eet er uiteindelijk toch nog 2! Ik klaag niet!
Er word dus goed gegeten en er is zelfs nog ruimte voor Paula de koe! Nouja, niet voor een hele koe natuurlijk maar 1 zo'n toetje moet lukken! De vla met aardbeienkoeienvlekken smaakte erg goed!
Na het eten werd het spelletje op de mobigo afgemaakt. Het 'team' de hersens hard aan het kraken en Tanja aan de afwas. Er lag nog wel iets meer van de afgelopen dagen. Jaja ik weet het, schandalig. Maar door Ymke heb ik dit weekend weer wat energie opgedaan. Je krijgt  met zo'n logétje toch weer een ritme terug! Ik ontbijt, lunch en diner! En ben gewoon echt de hele dag bezig met het onderhouden van een 5-jarige. Het doet me echt goed! Niet alleen voor Ymke dus een leuk weekend maar ook voor mij!
De dag komt langzaam op een eind voor de jongedame en ze is duidelijk moe. Nog even lekker op de bank hangen en dan naar bed.
Een half uurtje later slaapt ze al diep! Tot half 8 de volgende ochtend. Weer zo'n mooie nacht voor haar! Super!
De ochtend brengen we lekker rustig door. Samen ontbijten, Q-music aan, Ymke aan het kleuren en met Yasmine en hondje aan het spelen en ik aan mn 2e kopje koffie.
Even relaxen! Om kwart over 11 gaan we naar de bioscoop. Naar Nijntje de film.
Ymke vraagt nog aan mij of de bioscoop ver lopen is. Als ik haar zeg dat het wel een redelijk stukje lopen is antwoord ze met een vrolijk: 'Oooooh is niet erg! Wij zijn meisjes wij kunnen dat!'
Is dat nou girlpower of niet?! ;-) En zo is het maar net!!!
De film schijnt een groot succes! Ymke heeft er van genoten. Het verhaal in het kort. Nijntje en haar vriendjes gaan samen met mama en papa naar de dierentuin. Daar krijgen ze van mama 5 hints. Per hint moeten ze het juiste dier vinden.
De film is voor een klein deel als Dora en Diego. Nijntje richt zich enkele keren tot de kinderen in de zaal. Ik krijg er een beetje een spongebob gevoel van ook. 'Zijn jullie er klaar voor kinderen?' JAAAAAAA!
'Ik vroeg: Zijn jullie er KLAAR voor?!'
Nijntje is een beetje doof volgens mij. ;-)
Ymke zit er meteen helemaal in. Reageert enthousiast op alles wat Nijntje vraagt. En zo ook alle andere kinderen in de zaal.
Wat ontzettend schattig trouwens. Eerste keer dat ik bij zo'n kinderfilm aanwezig ben. Er is GEEN pauze en de lampen blijven aan. Is eens wat anders!
Voor ons zitten 2 volwassenen met 2 schattige meisjes. Eén van de meisjes, ik schat haar 3 jaar, verteld ontzettend enthousiast over vanalles wat ze ziet en gebruikt daar allerlei gebaren bij. Zo leuk om te zien!
Achter ons zit een meiske die net als Ymke een knuffel mee genomen heeft. Een mooie, stoffen pop. Die aan het begin van de film ineens bij Ymke in dr nek ligt haha. De pop kwam even wat in Ymkes oor fluisteren denk ik. Ymke wist nog wat omstanders te verbazen met haar slimme koppie. We zitten op een gegeven moment bij de vissen in de dierentuin. Zo'n groot aqaurium. En dan opeens verschijnt er een koppie van achter een steen. Het enige wat we zien zijn een paar grote ogen en
een langwerpig hoofdje. Nog voor dat er tentakels te zien zijn roept Ymke ontzettend enthousiast: 'Kijk Tanja! Een OCTOPUS!!!'
Wat is het toch een slimme meid! Dus ik kijk haar aan en zeg: 'Hoe weet jij dat?!'
Ymke kijkt me aan, trekt haar schouders op en zegt heel droog 'gewoon!'
Ymkes buurvrouw moet er om lachen. :-P
70 Minuten later is de film afgelopen! Voor zo'n kleine kids is dat ook echt wel lang genoeg en ik was er zelf stiekem ook niet rouwig om.
Ik vond het erg gezellig en de reactie van al die kids is gewoonweg geweldig! Maar, in tegenstelling tot films voor mijn eigen leeftijd, was ik toch wel blij dat ik mijn telefoon zo af en toe erbij kon pakken en even wat anders kon doen. En met mij dachten meerdere volwassenen er
zo over. Geregeld werden links en rechts van mij de mobieltjes erbij gepakt terwijl de kids gewoon genoten van Nijntje in het groot. Want tjee wat hadden ze daar een grote tv zeg. Aldus Ymke! 'Zo groot is jouw tv niet Tanja!' Nee haha...dat zou bij mij thuis niet eens passen joh! Ik ben blij met mn eigen teeveetje. Groot genoeg!
Eenmaal weer terug bij mij paleisje is het tijd voor de lunch!
Daarna nog lekker wat aanklommelen. Lekker rustig aan doen. Alles mag en niks moet.
Nouja dat is niet waar ;-) Maar dat we er een ontspannen middagje van maken is wel zo!
Nu is het wachten op Sam en Erik. Die Ymke straks weer komen halen.
Ik hoop dat zij zich een beetje hebben kunnen opladen en weer klaar zijn voor tante Kwebbel! ;-)
Dametje kletst nog steeds de oren van je hoofd! En na dit weekend weet ik zeker dat ze nog met hele
verhalen aan zal komen zetten haha.
Ymke en ik kijken beide terug op een geweldig weekend! Het dametje straalt! En ik ook!

De meeste dromen zijn bedrog...Is it?

Iedereen kent ze wel. De nachten waarin ze iets leuks/geks/engs of verdrietigs dromen. Je word meteen wakker *schrikreactie* of je slaapt door en word gewoon op een christelijk tijdstip wakker, rekt je een keer lekker uit en vraagt je dan af waarom je dat gedroomd hebt.
Veel dromen zouden een betekenis hebben. Zeggen ze. Geen idee hoor of ik daar in moet geloven. Misschien wel. Ergens zal je hetgeen wat in het dagelijks leven gebeurd wel projecteren naar soortgelijke beelden in je hoofd. Alleen kunnen je brains er dan net een andere draai aan geven.
Het is overigens niet mijn bedoeling om deze blog zweverig te maken hoor!
Ik vind het mooi om in aparte dingen te geloven maar ik sla nergens in door. Mensen die dat wel doen moeten dat vooral blijven doen. Ik zal de laatste zijn die iemand uitlacht of zegt iets niet te doen. Zolang het natuurlijk bij jezelf blijft en je er niemand pijn mee doet of het gaat opdringen aan anderen. Laat iedereen lekker zijn/haar ding doen.
Afijn terug naar het droomgedeelte. Mijn kennis over dromen reikt dus totaal niet ver. Hoeft ook niet. Ik vind het leuk om het zo 'speels' mogelijk te houden. En in mijn gedachten zie ik mezelf dus ook gewoon in mn bedje liggen met zo'n denkwolkje boven mn hoofd waarin afwisselend verschillende 'plaatjes' verschijnen. Flitsen van hetgene ik op dat moment aan het dromen ben.
Grote bullshit natuurlijk. Ik ben geen cartoon. Ik leef niet in een stripboek. Maar ik ben een beelddenker. Dus ik blijf het gewoon lekker op die manier zien. ;-)
Vannacht droomde ik ook. Althans ik vermoed dat het een droom was. Soms, heel soms weet je het gewoon niet zeker. Dan vraag je je echt serieus af of het eigenlijk wel een droom was of dat het iets is wat echt gebeurd is in je leven.
Dit aparte fenomeen overkwam mij net. Ik zat net achter mijn laptop. Had twitter openstaan en opeens schieten er een aantal beelden door mijn hoofd. En 'zie' ik dingen die me bekend voorkomen. Die ik al eens gezien heb. 'Oja! Dat droomde ik vannacht...toch?!'
Twijfel slaat toe...het is wel heel erg levensecht namelijk. Hoewel het allemaal 'vaag' is en ik bijgod geen idee heb wie er in die 'droom' voorkwam, het waren personen maar wie geen flauw idee, geeft iets mij het gevoel dat ik dit ooit echt meegemaakt heb. Of misschien nog mee moet gaan maken.
Hehe word het toch nog zweverig op die manier. ;-) Maar just saying...het was heel raar.
Sowieso omdat het me ineens ontzettend duidelijk te binnen schiet net. Op een moment dat ik gewoon al 2,5 uur mijn bedje uit ben.
Voor nu hou ik het maar gewoon op een droom! Gister was niet mijn beste dag (laat ik het maar even zo noemen) dus het kan goed zijn dat het de chaos/drukte in mijn hoofd is geweest. Ik was behoorlijk geprikkelt toen ik ging slapen.
Ik droom overigens niet vaak. Hou me er verder ook niet echt mee bezig normaal. Er hangt een dromenvanger boven mijn bed maar daar houd het ook mee op verder. Die heb ik daar opgehangen omdat ik ze er zo leuk uit vind zien. Niet meer en niet minder.
Nouja we zullen het wel merken. Of niet natuurlijk! :-P

Tweet tweet tweet

Neehee ik heb het niet over twitter dit keer! Hoewel ik een fervent twitteraarster/tweetster (hoe je het ook wilt noemen) ben draait niet alles om dat stukje social media wat miljoenen mensen dagelijks uren bezig houd. Nee we noemen het geen verslaving. Dat blijven we gewoon ontkennen. Het is juist het veelvoudig interesse tonen in de medemens. Op de hoogte blijven wat andere mensen zoal doen om hun dag om te krijgen...
Neeeee geen verslaving hoor! Gewoon up to date blijven! *angel*
Over welke tweets ik het dan heb? VOGELTJES!
Echte vogeltjes. Met hun zachte veertjes, mooie kleurtjes en vrolijk getjirp! De vogeltjes in de tuin!
Ik ben momenteel bij mijn ouders thuis beland. Waar ik, in tegenstelling tot mijn eigen paleisje, beschik over het prachtige uitzicht op een mooie met sneeuw bedekte achtertuin!
Een achtertuin waar ooit een grote, indrukwekkende, kersenboom stond. Vol trots, groots en in de zomer vol met heerlijke rode kersen. Totdat een grote duiveninvasie de boom overnam! Ze hadden nog net geen helmpjes op en pakjes met schutkleuren aan maar ze namen de boom compleet over! Nog voordat de kersen goed rijp waren hadden zij de hele boom al kaalgeplukt!
Wat voor ons overbleef was een immens grote boom, die de zon voor een groot deel uit onze tuin joeg. Wat we altijd op de koop toenamen omdat ze ons hele bakjes vol lekkere kersen bezorgden.
Toen dat niet meer het geval was kwam het besluit om haar te laten verwijderen. Met enige moeite maar uiteindelijk gebeurde het wel!
Ze is nooit met de grond gelijk gemaakt. De boomstam staat nog 1 meter boven de grond. En bovenop die boomstam heeft mijn vader een mooi plateau gemaakt! En aan dat plateau hangen allemaal spulletjes voor de vogeltjes! Een bakje vol zaadjes, een vogelhuisje en zo nu en dan een vetbol. En op het plateau word, in de winter, met enige regelmaat stukken brood neergelegd.
Kortom het is dagelijks een komen en gaan van meesjes, roodborstjes, merels, eksters en zelfs duiven en meeuwen. Ja je verzint het niet. Die laatste hebben zich vandaag ook voor het eerst laten zien. Of we daar zo blij mee zijn valt te betwijfelen...als ze de 'kleintjes' maar niet wegjagen!!!
Dan zijn ze gewoon welkom!
Zo'n uur geleden zaten er, zonder te overdrijven, 8 meeuwen op de schutting! Het is serieus! Op een rijtje. Alsf ze een heuse vergadering hielden. Of misschien één of andere strijdplan aan het bedenken waren. ;-)
De duiven zaten wat op de besneeuwde grond rond te hupsen. Stukjes brood aan het pikken. En ondertussen waarschijnlijk heel diep na aan het denken in welke tuin in godsnaam dan die kersenboom ook alweer stond. (Gnagna)
Mijn vader zit momenteel ziek thuis. Is onlangs geopereerd en brengt zijn dagen dus door op de bank. Herstellende, op kracht aan het komen. Tja wat doe je dan om je tijd om te krijgen? Juist! Je pakt je verrekijker en hebt vanaf de bank een perfecte eersterangs plaats om dat prachtige schouwspel van vogeltjes te bekijken!
Voor even wist ik net de verrekijker te bemachtigen. Wilde ook wel eens van wat dichterbij bekijken wat de vogeltjes allemaal deden. Wat een vrolijk gespring en gehup zeg! Ze zitten overal!
En nu ik deze blog typ moet ik gewoon af en toe even over mijn schouder kijken. Even een kleine kwartslag draaien. Ik wil niks missen!
En zo komen we toch bij een kleine gelijkenis tussen de vogeltjes hier in de tuin en het vogeltje in mijn twitteraccount. Ik wil niks missen! Ik wil op de hoogte blijven!
En als jullie het goed vinden ga ik nu deze blog eindigen! Ik moet even op twitter gaan schrijven over de vogeltjes in de tuin! ;-)