En dan doel ik niet op dat blonde koppie van mij. Het is datgene wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is maar waarvan ik wel degelijk merk dat het aanwezig is. Het menselijk brein.
Hoewel ik hoogblond ben en daar de nodige grapjes over bestaan weet ik wel zeker dat ook ik het geluk heb over een grijze massa te beschikken.
Hij werkt prima. Doet wat hij moet doen. Of ist een zij? Nouja ik noem het voor het gemak maar gewoon even 'het'.
HET werkt prima. Wellicht iets te goed zelfs.
Mijn brein heeft een hobby. Mijn brein is van de 'overthinking'...Het draait overuren. Meer overuren dan mij lief is. Het neemt nooit eens een pauze en 's nachts als iedereen hoort te slapen gaat 'het' gewoon door. En als ik niet snel genoeg in slaap donder zal ik dat weten ook!
Het is iets wat mij extreem treitert. Ik kan het een hele tijd aan. Totdat daar weer een moment komt dat het even teveel word.
Een overload aan waarschuwingssignalen worden dan de wereld ingezonden. Het word meteen opgemerkt door de mensen om mij heen!
Ook bij mezelf blijft het niet onopgemerkt. Ik stond al op met een misselijk gevoel. Zo'n onderbuikgevoel die me al meer dan eens heeft gewaarschuwd. En de mascara die momenteel tot aan mn kin zit zegt ook al genoeg. Het feit dat ik de hele dag op 1 boterham heb geleefd is ook niet iets waar ik zelf nou zo trots op ben. Mijn lijf zend momenteel signalen uit. Een waarschuwing.
En ondertussen vervloek ik mezelf heus wel! Waarom laat ik het toe?
'Het' en ik staan lijnrecht tegenover elkaar. Voeren een oorlog met elkaar! Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen dat ik het gerust zo'n drastische benaming durf te geven.
Het is geen onschuldig conflictje meer! Dat is me een tijd terug wel duidelijk geworden toen mijn brein besloot om mij een deel te laten vergeten. Het kreng sloot mij gewoon buiten, heeft mij dik 4 uur van mijn leven ontnomen. Dat doe je niet zomaar. En liet zelfs bij mijn spv'er de alarmbellen af gaan.
Het is niet eerlijk verdeelt eigenlijk. Waarom heeft zo'n grijze blubber (laat ik voor de gein maar gewoon even de draak ermee steken) wel invloed op mij maar is daar vice versa geen sprake van. Waarom moet ik alles maar slikken en accepteren? Tsss!
En zelfs, as we speak, op dit moment kan ik het nog niet fatsoenlijk opbrengen om deze blog te typen. Ik weet perfect wat ik wil schrijven maar word constant afgeleid. Ik betrap mezelf erop maar heb er niks over te zeggen.
En zo zit ik over dit toch wel redelijk kort blogje al extreem lang te doen.
Het menselijk brein is STERK. Ik kan gerust zeggen dat het machtig is! Met je brein kun je veel. Je kan ook veel veroorzaken!
Lees een bijsluiter vol met enge symptomen en met een beetje pech krijg je ze zowat allemaal!
House had er ooit een mooie aflevering van. Een scene in een vliegtuig. Waar één van de passagiers wellicht een gevaarlijk zeer besmettelijk virus had. Voordat house het in de gaten had, leed ineens het halve vliegtuig aan diezelfde ziekte. Toen de beste man symptomen ging verzinnen omdat hij het al lang door had kregen alle patienten één voor één dat symptoom.
Hartstikke verzonnen! Maar het brein heeft dat geweldige vermogen. Het brein kan vrijwel meteen ergens op in spelen zonder dat wij daar zelf invloed op hebben.
Soms komt dat enorm goed uit. Vooral als je geacht word ergens instinctief te handelen. Als er geen tijd om na te denken is. Maar in andere situaties kan het een grote kwelling zijn!
Het is niet gezond om alles maar te overdenken! Sterker nog het kan zelfs gevaarlijk zijn! Maar wat doe je er tegen?!
Ik ben er nog steeds niet achter! Ik weet alleen dat het voor mij echt een probleem is.
Ik beland wederom op een punt van grote wanhoop! Wat wederom resulteerde in een instorting vandaag. En wat voor eentje! Momenteel is de rust ietwat terug. Maar ik ben gesloopt.
En de vraag van mensen om mij heen of ze wat voor mij kunnen doen? Geen idee! Ik weet werkelijk waar zelf niet meer wat voor en achter is en wat zou kunnen helpen. I wish I knew! Tis maar wat proberen en kijken of het helpt.
Tis een hoop aanmodderen en proberen er niet aan onderdoor te gaan.
Het is niet niks! In oorlog met je eigen brein! Alles draait om dat grijze kwabje boven in mijn hoofd. Dat ene grijze kwabje dat mij zoveel ellende heeft bezorgt en nog steeds bezorgt!
En dan krijgt de uitspraak: 'het zit allemaal toch maar tussen je oren' toch wel een andere betekenis.
vrijdag 28 december 2012
maandag 24 december 2012
Dag 2012, welkom 2013!
Nu ik hier zo bij mijn ouders thuis zit, achter mijn laptopje en mn ogen laat gaan over een
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!
Liefs Tanja
bepaald forum waar ik kom borrelt het toch wel een beetje om een soort van einde jaars blog te
maken. Een kleine terugblik.
Ik lees namelijk topics die heel algemeen zijn maar die mij op een bepaalde manier enorm raken.
Er worden bepaalde vragen gesteld over het afgelopen jaar die ik daar niet beantwoord maar die
ik in mijn hoofd meteen feilloos weet te beantwoorden.
Omdat het me bezig houd en omdat ik ergens de behoefte voel om te praten. Te praten over alles
wat gebeurd is. Maar dat doe ik niet zomaar. Ten eerste niet omdat niet elke plek ervoor geschikt
is en ten tweede omdat ik ergens wil genieten de komende tijd. Zodra ik in maart het traject van
hulpverlening verder inga dan word het al zwaar genoeg.
Maar het kan nooit geen kwaad om globaal even terug te blikken op 2012. Een jaar die over het algemeen rustiger is verlopen dan 2011. Was 2011 een terror jaar, 2012 een stuk minder. Hoewel 2011 wel zijn sporen achter heeft gelaten in 2012. Wat in 2011 gebeurd is heeft me het jaar daarop nog net zo in de ban gehad.
'Verwerken' is een begrip wat hierin eigenlijk centraal staat. Alles draait om dat ene woordje.
Mijn gevoel, mijn aanpak (of gebrek aan), mijn emoties, mijn hele doen en laten.
Mijn voornemen eind 2011 was namelijk om van 2012 mijn jaar te maken. Na 2011 had ik dat wel verdiend.
Maar hoe doe je zoiets als je niet degene bent die je zou moeten zijn? Dat is best lastig.
Maar ik was vastbesloten mijn stinkende best te doen.
Begin 2012 begon ik met het gastouderwerk bij een nieuw gezin. Een leuk gezin! Met 3 kids!
Een nieuwe uitdaging voor mij dus. Helaas kreeg ik al snel door dat het mij enorm veel energie
kostte om een dag om te krijgen. Laat staan een week waarin ik 4 dagen daar verwacht werd.
Ik was er wel, stopte ook al mijn energie erin maar het kwam er niet uit zoals ik voor ogen had.
Terwijl het balkje, ik vergelijk het maar even met zo'n balkje bij vechtspelletjes die bij elke mep
of kick leeg loopt, met de minuut leger werd.
Uiteindelijk heb ik daar bijna een jaar gewerkt. Maar ik was werkelijk gesloopt. Iets wat niet 'hoort'
bij werk wat je graag doet. En laten we eerlijk zijn, het is niet het meest moeilijke werk. Waarmee ik
overigens niet het werk wil bagatelliseren! Maar waarmee ik eigenlijk wil aangeven hoe mijn toestand dus was. ;-)
Er is eigenlijk in de eerste maanden van 2012 niet veel gebeurd. In maart werd ik 25. Een mijlpaal toch wel. Een kwart eeuw en bijna naar de verkeerde kant van de 20! ;-)
Ik vind het niet erg om 26 te worden hoor! Laat maar komen! Mijn 25e verjaardag was heel bijzonder. Nadat ik in februari mijn eigen woonplekje kreeg was het heel gaaf om mijn eerste verjaardag daar te vieren. De mensen die ik allemaal lief heb waren er! Ik kan nu nog aan die dagen terugdenken met een grote glimlach.
In juni werd mijn neefje Morris geboren. Ook iets wat een enorm lichtpuntje was! Zo'n klein hummeltje! In de maanden daarvoor en daarna ging alles met enorm veel ups en downs. Het jojo effect maar qua psychische gezondheid ipv mn gewicht.
Zo tussen emoties geslingerd worden is een waardeloos iets! En het feit dat ik dankzij veel lieve mensen toch weer het traject van hulp ingegaan ben heeft me heel veel goed gedaan.
Er is toch een moment geweest dat ik mijn dieptepunt bereikte en als ik daar nu aan terugdenk krijg ik daar echt de kriebels van. En niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
En daar heb ik nog het meeste spijt van. Niet eens wat ik mezelf aangedaan heb maar vooral de mensen om mij heen. En zo komt het dat ik nu vooral de laatste maanden van 2012 te maken heb met mijn huisarts, Buro van Roosmalen, een spv'er en medicatie. Het is even slikken om het zo zwart op wit te zien. Het klinkt ineens toch best wel heavy. Maar het doet me zo enorm goed!
Ik ben in de laatste maand echt zo enorm vooruit gegaan met al die hulp. Ik durf weer te lachen en te leven. Ik durf de toekomst in te kijken. Omdat ik weet dat ik hulp heb en ga krijgen.
Soms moet je je trots opzij zetten om juist trots op jezelf te worden.
Ik sta in de startblokken. De startblokken om aan 2013 te beginnen.
Het is nu kerst. Een tijd waarin ik sowieso opbloei. Het zal niemand ontgaan zijn na mijn laatste 2 blogjes. Ik ben een echte sfeermaker en zoeker en in december weet ik die altijd wel te vinden.
Voor mij dus ook echt een opkikker en motivatie. Ik heb al een aantal geweldig leuke dagen achter de rug en er komen nu met de kerstdagen nog een aantal hele leuke dagen bij.
Een leuke aanloop naar het nieuwe jaar dus. Een jaar waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben.
Om verschillende redenen eigenlijk. Sowieso wat mijzelf betreft. Op verschillende fronten. Ik laat het lekker over me heen komen. Ik ben in ieder geval van plan om het jaar positief te starten. Ik kijk zelfs uit naar het nieuwe jaar.
Dan ga ik deze blog ook nog eens op een hele leuke manier eindigen. Velen van jullie weten al dat ik ooit bij Samantha als gastouder ben begonnen en dat Sam en Erik samen 1plus1is6 werden.
En dat zij nu samen een kindje verwachten. Nieuws dat mij persoonlijk enorm raakte. Op een toch wel emotionele manier. Ik ben zo enorm blij voor hun!!!
Maar zij hebben mij op hun beurt ook blij gemaakt. Een aantal weken terug werd mij de vraag gesteld of ik van dit kleine wondertje peettante wil worden.
Over het antwoord hoefde ik geen seconde te twijfelen. Wat een eer! :-D Ik straal nog steeds als ik er aan denk. Zelfs mijn moeder merkte het onlangs op als ik het weer eens over dit kleine hummeltje heb.
Dit was een jaar waar ik ook nog geregeld aan terug zal denken. Zowel de moeilijke dingen als de leuke! Het is een jaar die ook een plekje in mijn geheugen krijgt. De leuke dingen draag ik mee in mijn hart. En geloof me die zijn er echt wel!!!
De vervelende dingen neem ik mee naar Maart. Aangezien ik zelf het vermogen mis om het te verwerken op de manier zoals het hoort leg ik al mijn vertrouwen bij BvR neer! En probeer ik nu vooral van de komende weken te genieten. Zoals dat ook hoort bij het afsluiten van een jaar!
Op naar 2013!
Liefs Tanja
zondag 23 december 2012
Where are you christmas? There you are! :-D
En ja hoooooor, kerst is nu echt in zicht! En ja ondertussen beginnen sommige liedjes op de radio me al te irriteren. En ja I still like that! ;-)
Het is de 23e. De dag voor kerstavond. Ik zit hier op mijn bankje, onder een fleecedeken, te genieten van Serious Request. Iets wat me ieder jaar weer een week bezig houd.
Ik zou eigenlijk al een tijd terug mn nest in gedoken zijn totdat mijn oor iets hoorde. En wel de mogelijkheid om ook dit jaar weer Gerard Ekdoms living doll te mogen bekijken.
Uuuuh ja dat wil ik wel.
Gerards sublieme playback weggeefshow is alweer enige tijd geleden maar nog steeds zit ik hier in mn woonkamertje. Stom natuurlijk want ik kan mn slaap goed gebruiken.
Gister weer pijnlijk duidelijk ervaren wat slaaptekort met mij doet.
Een dag waarop mijn brains, ja ik schijn ze echt te hebben, in de kramp schoten. Nou nee dat is het niet maar zo voelt het wel. MIGRAINE! GODVERDOMME...
Wat een zeikzooi! De hele dag, tot aan 4 uur 's middags, heeft het me getreiterd. Die hoofdpijn niet te harden en maar te zwijgen van je maag die dan meent een wasmachine te moeten zijn en alle kanten opdraait.
Al ben ik wel blij dat het me gister overkwam. En niet de dag daarvoor. De dag dat Nic en ik onze (hopelijk jaarlijks terugkerende) kerstpakketten uitwisselden. Het idee dat maanden geleden ontstond. Na een wederzijdse blik in de ogen!
Beide werkeloos, beide dus geen kerstpakket vanuit werk. Dan doen wij dat als vriendinnen zijnde wel. En het was een SUCCES! Wat een onwijs leuke middag en avond hebben we er van gemaakt!
Nicole, ook via deze weg heel erg bedankt voor de leuke spullen die ik van je gekregen heb! En een dikke proost op het nieuwe jaar! Het zij met kinderchampagne! :-P
Morgen naar vaders en moeders toe. Waar we, ahum heel orgineel, gaan gourmetten. Inge en Ralph er uiteraard ook bij. Het gezin weer een keer compleet, weer een keer met zn allen bij elkaar. Dat is toch best wel uniek sinds zowel Ing als ik het huis uit zijn. Dus wel echt iets waar ik naar uit kan kijken!
En dan 1e kerstdag naar Sam en Erik...gaan we 'lekker laten die troep' doen! Lekker laten watte? Nou Fonduen! Afgezien van de chocoversie heb ik dat nog nooit gedaan dus ik ben benieuwd. Zolang ik maar niet de Bert Visscher manier hanteer moet het goed gaan! Ik heb dr zin in! :-D Word rete gezellig! Heb ik geen glazen bol voor nodig haha...
2e Kerstdag naar oma toe! Mijn lieve omaatje een fijne kerst wensen! Gezellig samen eten.
Goh jeetje tis echt zo he? Kerst is niet meer dan vreten tegenwoordig. Eten brengt mensen bij elkaar?! De true christmas spirit?!
It's the season to be jol....volly? :-P
En dan is kerst weer voorbij. Zolang naar uitgekeken. Ik begin op mn moeder te lijken. Ik was al maanden voor december bezig dat ik zin had op mn kerstboom op te zetten.
Een standaard zin die mijn moeder er elk jaar in de zomer al uit wist te gooien. En een lol dat wij dan hadden. En nou begin ik zelf ook al. HOE is het mogelijk?
En nou is het alweer bijna het einde van 2012. Onvoorstelbaar.
Ik was onlangs bij sociale zaken hier in de stad en daar werd mijn afspraak mondeling bevestigd. drie januari tweeduizenDERTIEN...
Ik keek de alleraardigste meneer aan en kon het niet laten om te zeggen: 'jeetje dat klinkt raar zeg!'
En ik meende dat ook echt. Dit jaar is onwijs snel gegaan. Maar volgens mij zeg ik dat elk jaar. Blijft me toch wel verbazen.
En ondertussen is het half 1! Nu ga ik echt mn nest opzoeken. Het worden leuke maar ook lange dagen! Ik ga even wat slaap incasseren! ;-)
Een hele goede nacht en alvast geweldig warme, sfeervolle en liefdevolle kerstdagen!
Het is de 23e. De dag voor kerstavond. Ik zit hier op mijn bankje, onder een fleecedeken, te genieten van Serious Request. Iets wat me ieder jaar weer een week bezig houd.
Ik zou eigenlijk al een tijd terug mn nest in gedoken zijn totdat mijn oor iets hoorde. En wel de mogelijkheid om ook dit jaar weer Gerard Ekdoms living doll te mogen bekijken.
Uuuuh ja dat wil ik wel.
Gerards sublieme playback weggeefshow is alweer enige tijd geleden maar nog steeds zit ik hier in mn woonkamertje. Stom natuurlijk want ik kan mn slaap goed gebruiken.
Gister weer pijnlijk duidelijk ervaren wat slaaptekort met mij doet.
Een dag waarop mijn brains, ja ik schijn ze echt te hebben, in de kramp schoten. Nou nee dat is het niet maar zo voelt het wel. MIGRAINE! GODVERDOMME...
Wat een zeikzooi! De hele dag, tot aan 4 uur 's middags, heeft het me getreiterd. Die hoofdpijn niet te harden en maar te zwijgen van je maag die dan meent een wasmachine te moeten zijn en alle kanten opdraait.
Al ben ik wel blij dat het me gister overkwam. En niet de dag daarvoor. De dag dat Nic en ik onze (hopelijk jaarlijks terugkerende) kerstpakketten uitwisselden. Het idee dat maanden geleden ontstond. Na een wederzijdse blik in de ogen!
Beide werkeloos, beide dus geen kerstpakket vanuit werk. Dan doen wij dat als vriendinnen zijnde wel. En het was een SUCCES! Wat een onwijs leuke middag en avond hebben we er van gemaakt!
Nicole, ook via deze weg heel erg bedankt voor de leuke spullen die ik van je gekregen heb! En een dikke proost op het nieuwe jaar! Het zij met kinderchampagne! :-P
Morgen naar vaders en moeders toe. Waar we, ahum heel orgineel, gaan gourmetten. Inge en Ralph er uiteraard ook bij. Het gezin weer een keer compleet, weer een keer met zn allen bij elkaar. Dat is toch best wel uniek sinds zowel Ing als ik het huis uit zijn. Dus wel echt iets waar ik naar uit kan kijken!
En dan 1e kerstdag naar Sam en Erik...gaan we 'lekker laten die troep' doen! Lekker laten watte? Nou Fonduen! Afgezien van de chocoversie heb ik dat nog nooit gedaan dus ik ben benieuwd. Zolang ik maar niet de Bert Visscher manier hanteer moet het goed gaan! Ik heb dr zin in! :-D Word rete gezellig! Heb ik geen glazen bol voor nodig haha...
2e Kerstdag naar oma toe! Mijn lieve omaatje een fijne kerst wensen! Gezellig samen eten.
Goh jeetje tis echt zo he? Kerst is niet meer dan vreten tegenwoordig. Eten brengt mensen bij elkaar?! De true christmas spirit?!
It's the season to be jol....volly? :-P
En dan is kerst weer voorbij. Zolang naar uitgekeken. Ik begin op mn moeder te lijken. Ik was al maanden voor december bezig dat ik zin had op mn kerstboom op te zetten.
Een standaard zin die mijn moeder er elk jaar in de zomer al uit wist te gooien. En een lol dat wij dan hadden. En nou begin ik zelf ook al. HOE is het mogelijk?
En nou is het alweer bijna het einde van 2012. Onvoorstelbaar.
Ik was onlangs bij sociale zaken hier in de stad en daar werd mijn afspraak mondeling bevestigd. drie januari tweeduizenDERTIEN...
Ik keek de alleraardigste meneer aan en kon het niet laten om te zeggen: 'jeetje dat klinkt raar zeg!'
En ik meende dat ook echt. Dit jaar is onwijs snel gegaan. Maar volgens mij zeg ik dat elk jaar. Blijft me toch wel verbazen.
En ondertussen is het half 1! Nu ga ik echt mn nest opzoeken. Het worden leuke maar ook lange dagen! Ik ga even wat slaap incasseren! ;-)
Een hele goede nacht en alvast geweldig warme, sfeervolle en liefdevolle kerstdagen!
woensdag 12 december 2012
Can you hear the sleighbells, santa claus is coming to town!
Feel the magic in the air, the most wonderful time of the year!
Daar kun je het mee eens zijn of totaal mee oneens! Er is een groep mensen die leven op bij de eerste kerstboom die ze spotten en er zijn mensen die het liefste onder een steen kruipen tijdens kerst.
Ik val onder de eerste categorie!
Met kersttijd verander ik in een onbeschoft bengeltje :-P Zodra ik kerstbomen begin te spotten gluur ik overal net iets te lang naar binnen. Ik kan er niks aan doen! Het is een aantrekkingskracht.
De donkere wintermaanden, zijn niet aan mij besteed. Ik leef van de zon. Ironisch want vroeger moest ik niks van de zon hebben. Ik ben geboren terwijl er sneeuw lag en ik doe niet onder voor sneeuwwitje! Waarschijnlijk zou ik haar nog verslaan ook met mn lichte huid!
Als mijn moeder me als kleine ukkepuk in de zon zette dan zette ik het altijd op een brullen. Box buiten? Prima maar oweeeeee als je er geen deken overheen legt.
Ja ik had kapsones hoor. Als kleintje al.
Now a days heb ik dat grote gele warme dingen aan de hoge hemel nodig! Winter of niet! Dat boeit niet.
Stel je eens voor een prachtig wit landschap. Kale bomen met op elke tak een laagje sneeuw. Door die zelfde bomen de zonnestalen die het pak sneeuw ook verlichten en laten glinsteren. Kleine ijskristalletjes. Maagdelijk wit. Je wilt er bijna niet overheen lopen. En dan gaat de zon onder...
Het word in deze maanden nou eenmaal vroeg donker. Daar doe je helemaal niks aan. Je moet het accepteren. Je moet het zwart van de avond en nacht over je heen laten komen.
En daar komt het begrip 'kerst' dan om het hoekje kijken. Bij kerstmis denk ik al snel aan warmte en gezelligheid. En lichtjes! Alles word versiert met lichtjes! Zowel binnen als buiten.
Ik persoonlijk kan daar helemaal vrolijk van worden.
Dit jaar vier ik mijn eerste kerst in mijn eigen paleisje. Heb dus ook voor het eerst mn eigen kerstboompje opgezet. Zelf mn kerstinboedeltje bij elkaar mogen verzamelen.
En nu ik dit typ zit ik op nog geen meter van mijn kerstboom. Ik kijk naar links en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
Ik kreeg het zelfs voor elkaar om vanmiddag de liefde te verklaren aan mijn kerstboom op twitter. ;-)
Nou ben ik ook wel iemand die niet helemaal tikt. Ik ben simpelweg gezegd een mafketel.
Ik lijk een engeltje van de buitenkant. Maar ik ben hartstikke gestoord. Wel op een leuke manier hoor!
Rechts van mij staat mijn koetje met grote oren! Koelifantje! Die heeft zo'n leuk rood knopje op zn pootje. Druk dr op en hij gaat nog een kerstliedje zingen ook. Om over die oren maar te zwijgen.
Ik noem het een talent! Dat is pas met je oren klapperen!
Kijk ik iets verder naar rechts zie ik mijn roomdevider. Waar de eerste kerstkaartjes al aan hangen. Zeg nou zelf...wie vind het niet leuk om persoonlijke post te krijgen? Met de nadruk op PERSOONLIJKE! Ik heb het dus niet over rekeningen of die rottige blauwe enveloppen.
In de kerstperiode ren ik als een klein kind naar mn brievenbus. Dat ik er voor naar beneden moet vind ik niet erg! Ik loop graag trap op en af, iedere dag weer!
En kaarten schrijven? Ook leuk!
Kijk ik recht vooruit dan zie ik mijn tv. Die staat merendeel van de tijd op de radio stand! En wel op skyradio. Ik ben dat typje dat al die kerstnummers geweldig vind! De meeste zijn zo fout dat ze geweldig zijn! En al worden ze allemaal 10x herhaald op een dag dat maakt me niks uit. Daarvoor zijn het ook kerstnummers. Het is de bedoeling dat je daar helemaal gestoord van word (kan dat als je dat al bent?)...afijn ik vind dat dat kan.
Dat is de kracht ervan! Dat je er straks ook weer in 1x van af bent voor een heel jaar! ;-)
Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben omgeringd door KERST en I love it!
Kerstmis is voor mij een lichtpuntje in donkere tijden. Letterlijk en figuurlijk!
Ik geniet er van!
En ik hoop jullie ook!
Ik wil iedereen dan ook een geweldige kersttijd toewensen!
Magic is in the air!
Daar kun je het mee eens zijn of totaal mee oneens! Er is een groep mensen die leven op bij de eerste kerstboom die ze spotten en er zijn mensen die het liefste onder een steen kruipen tijdens kerst.
Ik val onder de eerste categorie!
Met kersttijd verander ik in een onbeschoft bengeltje :-P Zodra ik kerstbomen begin te spotten gluur ik overal net iets te lang naar binnen. Ik kan er niks aan doen! Het is een aantrekkingskracht.
De donkere wintermaanden, zijn niet aan mij besteed. Ik leef van de zon. Ironisch want vroeger moest ik niks van de zon hebben. Ik ben geboren terwijl er sneeuw lag en ik doe niet onder voor sneeuwwitje! Waarschijnlijk zou ik haar nog verslaan ook met mn lichte huid!
Als mijn moeder me als kleine ukkepuk in de zon zette dan zette ik het altijd op een brullen. Box buiten? Prima maar oweeeeee als je er geen deken overheen legt.
Ja ik had kapsones hoor. Als kleintje al.
Now a days heb ik dat grote gele warme dingen aan de hoge hemel nodig! Winter of niet! Dat boeit niet.
Stel je eens voor een prachtig wit landschap. Kale bomen met op elke tak een laagje sneeuw. Door die zelfde bomen de zonnestalen die het pak sneeuw ook verlichten en laten glinsteren. Kleine ijskristalletjes. Maagdelijk wit. Je wilt er bijna niet overheen lopen. En dan gaat de zon onder...
Het word in deze maanden nou eenmaal vroeg donker. Daar doe je helemaal niks aan. Je moet het accepteren. Je moet het zwart van de avond en nacht over je heen laten komen.
En daar komt het begrip 'kerst' dan om het hoekje kijken. Bij kerstmis denk ik al snel aan warmte en gezelligheid. En lichtjes! Alles word versiert met lichtjes! Zowel binnen als buiten.
Ik persoonlijk kan daar helemaal vrolijk van worden.
Dit jaar vier ik mijn eerste kerst in mijn eigen paleisje. Heb dus ook voor het eerst mn eigen kerstboompje opgezet. Zelf mn kerstinboedeltje bij elkaar mogen verzamelen.
En nu ik dit typ zit ik op nog geen meter van mijn kerstboom. Ik kijk naar links en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
Ik kreeg het zelfs voor elkaar om vanmiddag de liefde te verklaren aan mijn kerstboom op twitter. ;-)
Nou ben ik ook wel iemand die niet helemaal tikt. Ik ben simpelweg gezegd een mafketel.
Ik lijk een engeltje van de buitenkant. Maar ik ben hartstikke gestoord. Wel op een leuke manier hoor!
Rechts van mij staat mijn koetje met grote oren! Koelifantje! Die heeft zo'n leuk rood knopje op zn pootje. Druk dr op en hij gaat nog een kerstliedje zingen ook. Om over die oren maar te zwijgen.
Ik noem het een talent! Dat is pas met je oren klapperen!
Kijk ik iets verder naar rechts zie ik mijn roomdevider. Waar de eerste kerstkaartjes al aan hangen. Zeg nou zelf...wie vind het niet leuk om persoonlijke post te krijgen? Met de nadruk op PERSOONLIJKE! Ik heb het dus niet over rekeningen of die rottige blauwe enveloppen.
In de kerstperiode ren ik als een klein kind naar mn brievenbus. Dat ik er voor naar beneden moet vind ik niet erg! Ik loop graag trap op en af, iedere dag weer!
En kaarten schrijven? Ook leuk!
Kijk ik recht vooruit dan zie ik mijn tv. Die staat merendeel van de tijd op de radio stand! En wel op skyradio. Ik ben dat typje dat al die kerstnummers geweldig vind! De meeste zijn zo fout dat ze geweldig zijn! En al worden ze allemaal 10x herhaald op een dag dat maakt me niks uit. Daarvoor zijn het ook kerstnummers. Het is de bedoeling dat je daar helemaal gestoord van word (kan dat als je dat al bent?)...afijn ik vind dat dat kan.
Dat is de kracht ervan! Dat je er straks ook weer in 1x van af bent voor een heel jaar! ;-)
Om een lang verhaal kort te maken. Ik ben omgeringd door KERST en I love it!
Kerstmis is voor mij een lichtpuntje in donkere tijden. Letterlijk en figuurlijk!
Ik geniet er van!
En ik hoop jullie ook!
Ik wil iedereen dan ook een geweldige kersttijd toewensen!
Magic is in the air!
dinsdag 11 december 2012
Baby...it's COLD outsi...uhm in me tralalalala
11 December 2012...een doodgewone dinsdagochtend. Een ochtend die voor mijn gevoel al een halve dag duurt. Dat krijg je als je voor 6 uur wakker bent ^_^
Ik ben vannacht in mijn onderbewustzijn naar de noordpool afgereist. Waarschijnlijk om de kerstman een handje te helpen ofzo. Helaas faalde de beste man er in om me tijdens mijn verblijf daar een paar warme sokken of sloffen te lenen. Wat resulteerde in het hebben van ijsklompen. Nee voeten kon je ze niet meer noemen. Ze waren zelfs zo koud dat ik er haast geen gevoel meer in had. Als ik mensen had verteld dat ik door de sneeuw had gelopen op blote voeten hadden ze me waarschijnlijk geloofd.
Maar ja tegen wie kan je zoiets vertellen om 6 uur in de ochtend? :-P
Zou niemand me in dank afnemen als ik daarvoor rond ga bellen. LOL
Hej joh moet je horen! Ik heb ijskoude voeten. Niet zomaar koud NEEEEEEE ijskoud!
En dat verdorie met 2 dekbedden en een sprei!
Uren heb ik in gevecht gezeten of ik het bed zou verlaten om sokken aan te trekken. Ik wist dat als ik opstond ik dat beetje slaap wat ik had kwijt zou raken en dat een bezoekje aan de wc ook onvermijdelijk zou zijn. Uiteindelijk bijna 3!!! uur met ijskoude poten in bed gelegen. En ja reken er dan ook maar niet op dat je nog in slaap valt. Ik heb liggen rillen als een idioot. Trok door mn hele lijf. Hoe zeer ik me ook inpakte.
Gister en eergister heb ik al door de dag heen kou lopen lijden. Mijn lichaamstemperatuur werkt niet meer mee. En in plaats van te hoog is ie veel te laag. En dat merk ik! Ik heb momenteel 2 paar sokken over elkaar heen en over mn truitje met lange mouwen een fleecevest en nog heb ik het koud!
Oja terug naar mn bedje. Uiteindelijk heb ik de gok gewaagd. Ben uit bed gesprongen en heb me sokken aan gedaan. Mezelf naar de wc geslenterd en terug onder de wol. Waar het uiteindelijk nog een uur duurde voordat ik het enigzins behagelijk vond. En ook alleen maar omdat ik nog in de noordpool sfeer zat en min of meer een iglo wist te creeeren van al die lappen stof over mij heen. Zo heb ik bijna een half uur gezeten. Het werd dus wel behagelijk maar mn zuurstof ging er ook vandoor.
-_-
Dussssssssss...dat was ook geen succes! Uiteindelijk maar opgestaan en mezelf verwent met een bak koffie. Een aantal al zelfs. Tis voor mijn maag niet echt een succes maar ik vind het wel even goed!
Ik zit verdorie nog steeds op een lichaamstemp van 36.2!
Veel te laag aangezien 36.6 tot 37.3 als normaal word gezien.
Mn dieptepunt gister was 35.9.
Je kan me veel vertellen maar dit is niet gezond!
Morgen heb ik mn 2e afspraak bij mijn SPV'er! Eigenlijk pas de 17e maar vorige week had ik weer een enorm dieptepunt bereikt. Een punt die ik de laatste tijd helaas te vaak bereik. En die steeds heviger worden. Gebeld naar de praktijk of ik hem kon vervroegen. Nouja dat kon maar wel pas de 12e.
Het zijn maar 5 dagen maar voor mij maakt dat een hele wereld van verschil!
Gelijk even aankaarten dat mijn temp zo idioot laag daalt! Kan maar zo van de stress zijn en tis ook een genoemde bijwerking van oa benzodiazepines. Oftewel de Temazepam.
Ach laten we het zo zeggen...het houd me allemaal goed bezig!
Ist niet dit dan ist wel dat. Ik kan eigenlijk aan het klagen blijven. Heeft eigenlijk totaal geen zin. Weet ik wel maar het gaat vanzelf. Als je lichaam je zo in de steek laat dan gaat dat irriteren.
Maar ik weet waar het vandaan komt en ik weet ook dat hulp onderweg is. Ik moet alleen nog heeeeeeeeeeeeel even wachten totdat die stomme wachtlijst krimpt en krimpt.
Gelukkig zit december er nog tussen. Ik hou van de kersttijd! Letterlijk en figuurlijk een lichtpuntje in mijn leven op dit moment!
En dan daarna...? Laat Maart maar komen! Januari en Februari heb ik altijd al klote maanden gevonden. Nu gaan ze helemaal een beproeving worden. Maar dan...dan komt Maart! DE maand! De maand van hulp en de maand dat ik een kaarsje aan mn taart toe mag voegen! :-P
Dat word de maand dat ik aan de verkeerde kant van de 20 kom. Ook best bijzonder, toch? ;-)
Ik ben vannacht in mijn onderbewustzijn naar de noordpool afgereist. Waarschijnlijk om de kerstman een handje te helpen ofzo. Helaas faalde de beste man er in om me tijdens mijn verblijf daar een paar warme sokken of sloffen te lenen. Wat resulteerde in het hebben van ijsklompen. Nee voeten kon je ze niet meer noemen. Ze waren zelfs zo koud dat ik er haast geen gevoel meer in had. Als ik mensen had verteld dat ik door de sneeuw had gelopen op blote voeten hadden ze me waarschijnlijk geloofd.
Maar ja tegen wie kan je zoiets vertellen om 6 uur in de ochtend? :-P
Zou niemand me in dank afnemen als ik daarvoor rond ga bellen. LOL
Hej joh moet je horen! Ik heb ijskoude voeten. Niet zomaar koud NEEEEEEE ijskoud!
En dat verdorie met 2 dekbedden en een sprei!
Uren heb ik in gevecht gezeten of ik het bed zou verlaten om sokken aan te trekken. Ik wist dat als ik opstond ik dat beetje slaap wat ik had kwijt zou raken en dat een bezoekje aan de wc ook onvermijdelijk zou zijn. Uiteindelijk bijna 3!!! uur met ijskoude poten in bed gelegen. En ja reken er dan ook maar niet op dat je nog in slaap valt. Ik heb liggen rillen als een idioot. Trok door mn hele lijf. Hoe zeer ik me ook inpakte.
Gister en eergister heb ik al door de dag heen kou lopen lijden. Mijn lichaamstemperatuur werkt niet meer mee. En in plaats van te hoog is ie veel te laag. En dat merk ik! Ik heb momenteel 2 paar sokken over elkaar heen en over mn truitje met lange mouwen een fleecevest en nog heb ik het koud!
Oja terug naar mn bedje. Uiteindelijk heb ik de gok gewaagd. Ben uit bed gesprongen en heb me sokken aan gedaan. Mezelf naar de wc geslenterd en terug onder de wol. Waar het uiteindelijk nog een uur duurde voordat ik het enigzins behagelijk vond. En ook alleen maar omdat ik nog in de noordpool sfeer zat en min of meer een iglo wist te creeeren van al die lappen stof over mij heen. Zo heb ik bijna een half uur gezeten. Het werd dus wel behagelijk maar mn zuurstof ging er ook vandoor.
-_-
Dussssssssss...dat was ook geen succes! Uiteindelijk maar opgestaan en mezelf verwent met een bak koffie. Een aantal al zelfs. Tis voor mijn maag niet echt een succes maar ik vind het wel even goed!
Ik zit verdorie nog steeds op een lichaamstemp van 36.2!
Veel te laag aangezien 36.6 tot 37.3 als normaal word gezien.
Mn dieptepunt gister was 35.9.
Je kan me veel vertellen maar dit is niet gezond!
Morgen heb ik mn 2e afspraak bij mijn SPV'er! Eigenlijk pas de 17e maar vorige week had ik weer een enorm dieptepunt bereikt. Een punt die ik de laatste tijd helaas te vaak bereik. En die steeds heviger worden. Gebeld naar de praktijk of ik hem kon vervroegen. Nouja dat kon maar wel pas de 12e.
Het zijn maar 5 dagen maar voor mij maakt dat een hele wereld van verschil!
Gelijk even aankaarten dat mijn temp zo idioot laag daalt! Kan maar zo van de stress zijn en tis ook een genoemde bijwerking van oa benzodiazepines. Oftewel de Temazepam.
Ach laten we het zo zeggen...het houd me allemaal goed bezig!
Ist niet dit dan ist wel dat. Ik kan eigenlijk aan het klagen blijven. Heeft eigenlijk totaal geen zin. Weet ik wel maar het gaat vanzelf. Als je lichaam je zo in de steek laat dan gaat dat irriteren.
Maar ik weet waar het vandaan komt en ik weet ook dat hulp onderweg is. Ik moet alleen nog heeeeeeeeeeeeel even wachten totdat die stomme wachtlijst krimpt en krimpt.
Gelukkig zit december er nog tussen. Ik hou van de kersttijd! Letterlijk en figuurlijk een lichtpuntje in mijn leven op dit moment!
En dan daarna...? Laat Maart maar komen! Januari en Februari heb ik altijd al klote maanden gevonden. Nu gaan ze helemaal een beproeving worden. Maar dan...dan komt Maart! DE maand! De maand van hulp en de maand dat ik een kaarsje aan mn taart toe mag voegen! :-P
Dat word de maand dat ik aan de verkeerde kant van de 20 kom. Ook best bijzonder, toch? ;-)
vrijdag 23 november 2012
Life goes on :-)
Tijd voor een nieuw blogje!
Zo met enige regelmaat mag dat best. Ik ga dit jaar ook absoluut geen jaaroverzicht maken. Ik heb geen idee waar ik dan moet beginnen en eigenlijk is het allemaal al ingewikkeld genoeg.
De komende tijd word al genoeg opgerakelt en eigenlijk vind ik dat voor die momenten ook wel even genoeg. De laatste weken keer op keer hetzelfde vertellen. Aan de huisarts, aan sociale instanties, aan Buro van Roosmalen en uiteindelijk ook nog een keer aan de spv'er waar ik nu tot aan februari/maart contact mee heb.
Op 19 november had ik mn eerste afspraak bij haar en wederom schetst mijn verbazing hoeveel geweldige mensen er op de aardkloot bestaan. Een jonge vrouw die qua uitstraling al zoveel rust en respect uitstraalt. Ik stapte binnen, met mn sociale angst, en die vervloog meteen! Geloof mij, als je dat lukt bij mij dan zit het echt wel goed!
Wat volgde waren zo'n 40 minuten van zowel vertellen als vragen beantwoorden. Ook dit pakte ze perfect op! Ik ben niet zo'n verteller van mezelf. Kan in mijn hoofd gesprekken perfect uitvoeren, zoals ik wil dat het zou gaan. Maar geef je me at the moment supreme het woord dan ben ik alles kwijt! Zij had dat zo door en ging op een sublieme manier er mee om. Gerichte vragen stellen en mij gewoon de tijd geven als ik niet meteen kon antwoorden. Totaal geen druk of what so ever!
Ze was onder de indruk van mijn verhaal en twijfelde er ook niet over om mij inderdaad terug te laten komen. Die overbrugging voor die 4 maanden is echt wel nodig!
De erkenning blijft zo'n enorme opluchting!
Op zo'n korte tijd heb ik zo'n enorm grote sprongen vooruit gemaakt. En echt niet alleen dankzij mijzelf. Tuurlijk weet ik wel dat ik echt trots op mezelf mag zijn maar het zijn ook zeker de mensen om mij heen die me geholpen hebben. En daarboven op die geweldige hulpverlening!
NOOIT had ik durven dromen bij een huisarts te komen die alles zo oppakt zoals hij dat heeft gedaan in deze laatste weken. Keer op keer het verzoek om een nieuwe afspraak bij hem te maken zodat hij op de hoogte blijft... De medicatie doet goed zn werk! Ik slaap eindelijk weer en dat doet me echt goed! Het is opzich wel troep want je word er echt wazig van en hoewel het maar 6 uur echt werkt zijn er dagen bij dat het me door de dag heen ook nog beinvloed. Maar daar klaag ik niet over! Dan ben ik maar zo duf als een konijn! Dat boeit me niet! Ik SLAAP!
En met mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit het wel goed. Ik zorg voor genoeg 'pauzes'...niet langer dan 3 nachten achter elkaar. En daar hou ik me echt wel aan! Dan neem ik het gewoon voor lief als er dan 1 slechte nacht tussen zit. Voorheen waren het alleen maar onrustige, slapeloze nachten.
Na het weekend terug naar de huisarts, even evalueren en hopen dat hij me dit nog een keer gunt. Maar ik denk dat dat wel goed zit!
En ik naar een spv'er? Vast niet want ik stel me waarschijnlijk te veel aan.
Niet wat deze praktijk betreft! Mijn hemel wat een wereld van verschil!
Nooit hoop ik ooit nog wat met mn vorige huisarts te maken te krijgen! Daar kwam ik, als ik hem moet geloven, vaker dan nodig was (en dat terwijl ik er dus haast nooit kwam)...
'Jij psychische hulp nodig? Stel je niet zo aan meiske...je bent nog zo jong. Niks aan de hand!'
FLIKKER TOCH OP!
Maar goed, daar ben ik van af! Van af nu kan het echte werk gaan beginnen. Langzaam klim ik de ladder weer op! En daar gaat het om!
De kerstdagen komen er weer aan. Een tijd waar ik altijd wel naar uit kijk. Het heeft toch iets magisch!
En met alle lieve mensen om me heen en de leuke dingen die ik met hun kan doen, is het zo februari/maart.
Nicole en ik gaan elkaar dit jaar een kerspakket geven. We maken zelf zo'n pakket! Kennen elkaar al sinds 2007 en ik mag toch wel stellen dat wij elkaar pretty well kennen! Dat word appeltje eitje om zo'n vriendschapskerstpakket voor elkaar samen te stellen! :-D
Het idee ontstond met een wederzijdse blik...almmost like reading each others mind! Iets wat wij best wel goed kunnen bij elkaar haha.
----------------------
De 21e samen met Sam een workshopje mozaieken gevolgd! Omdat wij elkaar die dag 2 jaar kende. De tijd is omgevlogen wat dit betreft. 2 Roerige jaren maar wel 2 waarin een vriendschap gegroeid is die ontzettend veel waard is.
----------------------
Morgen een mini tweet up met Sam, Erik en Dirk...oftewel Digicorn.
Gaan we gourmettttttttttttten! Very very very gezellig!
---------------------
En dan binnenkort toch maar eens die datum vast gaan stellen om naar Grunn te gaan. Want het mag dan min of meer de andere kant van de wereld lijken maar daar woont een meid met een gouden hart die luistert naar de naam: Tammie! Onlangs weer een mooi kaartje van haar ontvangen!
Een vriendschap die ondanks de afstand groeit en groeit en onbreekbaar is!
Tam en ik houden elkaar op de hoogte door middel van (echte) kaarten en brieven! Hoe bijzonder is dat? En hoe leuk om, om de zoveel tijd iets in mijn brievenbus van haar te ontvangen! :-D
-------------------
Zoooo en nu ga ik een eind breien aan deze blog! Ik moet me nog omkleden en daarna ga ik richting Neel! Moeders is aant wachten! ;-)
Zo met enige regelmaat mag dat best. Ik ga dit jaar ook absoluut geen jaaroverzicht maken. Ik heb geen idee waar ik dan moet beginnen en eigenlijk is het allemaal al ingewikkeld genoeg.
De komende tijd word al genoeg opgerakelt en eigenlijk vind ik dat voor die momenten ook wel even genoeg. De laatste weken keer op keer hetzelfde vertellen. Aan de huisarts, aan sociale instanties, aan Buro van Roosmalen en uiteindelijk ook nog een keer aan de spv'er waar ik nu tot aan februari/maart contact mee heb.
Op 19 november had ik mn eerste afspraak bij haar en wederom schetst mijn verbazing hoeveel geweldige mensen er op de aardkloot bestaan. Een jonge vrouw die qua uitstraling al zoveel rust en respect uitstraalt. Ik stapte binnen, met mn sociale angst, en die vervloog meteen! Geloof mij, als je dat lukt bij mij dan zit het echt wel goed!
Wat volgde waren zo'n 40 minuten van zowel vertellen als vragen beantwoorden. Ook dit pakte ze perfect op! Ik ben niet zo'n verteller van mezelf. Kan in mijn hoofd gesprekken perfect uitvoeren, zoals ik wil dat het zou gaan. Maar geef je me at the moment supreme het woord dan ben ik alles kwijt! Zij had dat zo door en ging op een sublieme manier er mee om. Gerichte vragen stellen en mij gewoon de tijd geven als ik niet meteen kon antwoorden. Totaal geen druk of what so ever!
Ze was onder de indruk van mijn verhaal en twijfelde er ook niet over om mij inderdaad terug te laten komen. Die overbrugging voor die 4 maanden is echt wel nodig!
De erkenning blijft zo'n enorme opluchting!
Op zo'n korte tijd heb ik zo'n enorm grote sprongen vooruit gemaakt. En echt niet alleen dankzij mijzelf. Tuurlijk weet ik wel dat ik echt trots op mezelf mag zijn maar het zijn ook zeker de mensen om mij heen die me geholpen hebben. En daarboven op die geweldige hulpverlening!
NOOIT had ik durven dromen bij een huisarts te komen die alles zo oppakt zoals hij dat heeft gedaan in deze laatste weken. Keer op keer het verzoek om een nieuwe afspraak bij hem te maken zodat hij op de hoogte blijft... De medicatie doet goed zn werk! Ik slaap eindelijk weer en dat doet me echt goed! Het is opzich wel troep want je word er echt wazig van en hoewel het maar 6 uur echt werkt zijn er dagen bij dat het me door de dag heen ook nog beinvloed. Maar daar klaag ik niet over! Dan ben ik maar zo duf als een konijn! Dat boeit me niet! Ik SLAAP!
En met mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit het wel goed. Ik zorg voor genoeg 'pauzes'...niet langer dan 3 nachten achter elkaar. En daar hou ik me echt wel aan! Dan neem ik het gewoon voor lief als er dan 1 slechte nacht tussen zit. Voorheen waren het alleen maar onrustige, slapeloze nachten.
Na het weekend terug naar de huisarts, even evalueren en hopen dat hij me dit nog een keer gunt. Maar ik denk dat dat wel goed zit!
En ik naar een spv'er? Vast niet want ik stel me waarschijnlijk te veel aan.
Niet wat deze praktijk betreft! Mijn hemel wat een wereld van verschil!
Nooit hoop ik ooit nog wat met mn vorige huisarts te maken te krijgen! Daar kwam ik, als ik hem moet geloven, vaker dan nodig was (en dat terwijl ik er dus haast nooit kwam)...
'Jij psychische hulp nodig? Stel je niet zo aan meiske...je bent nog zo jong. Niks aan de hand!'
FLIKKER TOCH OP!
Maar goed, daar ben ik van af! Van af nu kan het echte werk gaan beginnen. Langzaam klim ik de ladder weer op! En daar gaat het om!
De kerstdagen komen er weer aan. Een tijd waar ik altijd wel naar uit kijk. Het heeft toch iets magisch!
En met alle lieve mensen om me heen en de leuke dingen die ik met hun kan doen, is het zo februari/maart.
Nicole en ik gaan elkaar dit jaar een kerspakket geven. We maken zelf zo'n pakket! Kennen elkaar al sinds 2007 en ik mag toch wel stellen dat wij elkaar pretty well kennen! Dat word appeltje eitje om zo'n vriendschapskerstpakket voor elkaar samen te stellen! :-D
Het idee ontstond met een wederzijdse blik...almmost like reading each others mind! Iets wat wij best wel goed kunnen bij elkaar haha.
----------------------
De 21e samen met Sam een workshopje mozaieken gevolgd! Omdat wij elkaar die dag 2 jaar kende. De tijd is omgevlogen wat dit betreft. 2 Roerige jaren maar wel 2 waarin een vriendschap gegroeid is die ontzettend veel waard is.
----------------------
Morgen een mini tweet up met Sam, Erik en Dirk...oftewel Digicorn.
Gaan we gourmettttttttttttten! Very very very gezellig!
---------------------
En dan binnenkort toch maar eens die datum vast gaan stellen om naar Grunn te gaan. Want het mag dan min of meer de andere kant van de wereld lijken maar daar woont een meid met een gouden hart die luistert naar de naam: Tammie! Onlangs weer een mooi kaartje van haar ontvangen!
Een vriendschap die ondanks de afstand groeit en groeit en onbreekbaar is!
Tam en ik houden elkaar op de hoogte door middel van (echte) kaarten en brieven! Hoe bijzonder is dat? En hoe leuk om, om de zoveel tijd iets in mijn brievenbus van haar te ontvangen! :-D
-------------------
Zoooo en nu ga ik een eind breien aan deze blog! Ik moet me nog omkleden en daarna ga ik richting Neel! Moeders is aant wachten! ;-)
maandag 12 november 2012
2005 tot nu (aangepaste versie!)
De eerste tekenen van enige problemen ontstonden in 2005. De 'veilige' haven van de middelbare
school kwam tot een einde. Het werd tijd om een vervolgopleiding te kiezen en een nieuwe
levensfase te betreden. Zoals met alles gebeurde dat natuurlijk op het laatste moment. Ik
stelde het uit, wilde er niet mee bezig zijn. Het idee alleen al maakte me vreselijk bang.
Maar waarom wist ik het niet. Maar ik moest wel. Op het nippertje meldde ik me maar aan bij
een spw opleiding. Ik wilde spw 3 gaan doen, werken met kinderen. Daar lag toen al mijn hart.
Op het laatste moment nog een intake gesprek kunnen regelen waar ik al snel omgepraat werd
om met mijn HAVO diploma toch echt wel te kiezen voor spw 4. Nou goed, ompraten is iets wat
je bij mij prima voor elkaar krijgt. SPW 4 zou het worden. Ik werd toegelaten.
De introductie dag was wat volgde. VERSCHRIKKELIJK! We hadden uitleg gekregen wat de manier vanlesgeven was. Een manier waar mijn maag zich van angst al bij voorbaat omdraaide.
school kwam tot een einde. Het werd tijd om een vervolgopleiding te kiezen en een nieuwe
levensfase te betreden. Zoals met alles gebeurde dat natuurlijk op het laatste moment. Ik
stelde het uit, wilde er niet mee bezig zijn. Het idee alleen al maakte me vreselijk bang.
Maar waarom wist ik het niet. Maar ik moest wel. Op het nippertje meldde ik me maar aan bij
een spw opleiding. Ik wilde spw 3 gaan doen, werken met kinderen. Daar lag toen al mijn hart.
Op het laatste moment nog een intake gesprek kunnen regelen waar ik al snel omgepraat werd
om met mijn HAVO diploma toch echt wel te kiezen voor spw 4. Nou goed, ompraten is iets wat
je bij mij prima voor elkaar krijgt. SPW 4 zou het worden. Ik werd toegelaten.
De introductie dag was wat volgde. VERSCHRIKKELIJK! We hadden uitleg gekregen wat de manier vanlesgeven was. Een manier waar mijn maag zich van angst al bij voorbaat omdraaide.
Van die klassikale sessies waarbij je een voorzitter, notulist en bordschrijver had. Oftewel taken
waarbij de aandacht op jou gevestigd zou worden. Vooral de rol van voorzitter kon ik me toen
al druk om maken. De hele opleiding bezorgde me de kriebels maar ik kon niet terug. Ik had
hier voor gekozen dus ik moest wel. Dikke tranen van verdriet na die introductie. Ik wilde niet!
Maar dat maakte ik niet kenbaar. Ook niet bij mijn ouders.
Ik wilde met kinderen werken. Ik had een opleiding nodig. Weglopen had geen zin. Maar waarom was ik zo bang? Ik snapte er niks van. Nooit gedurende die opleiding heb ik me op mijn gemakt gevoelt tijdens zo'n pgo-sessie. Het wende nooit. Elke keer als ik een taak had vrat ik me al dagen van
te voren op en op de dagen dat ik 'vrij' van zo'n taak was bleef ik een beetje op de achtergrond
tijdens zo'n sessie. Punten scoren deed ik wel bij andere vakken of bij werkstukken.
Denk dat dat ook de reden is geweest dat ik uiteindelijk wel mijn diploma haalde. Mijn kennis
en creativiteit reikte enorm ver.
In 2007 liep ik 10 maanden stage op het rcg. Op de dementerenden afdeling. De meest vreselijke
periode van mijn leven op dat moment.
Elke dag was een hel. Dit was absoluut NIET mijn ding. 5 Dagen van 9 tot 5 knokken om de dag door te komen.
Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt. Ik was een lieve meid maar ik functioneerde voor geen meter.
Was continue afgeleid. Concentratie ver te zoeken. Evenals de motivatie!
Ik ging tijdens die stage terug naar spw niveau 3. Een last viel van me af. Het kon me
allemaal niet meer schelen. Met spw 3 kun je een heel stuk minder maar ik was nergens meer toe in
staat. Was alle vertrouwen kwijt.
Totdat mijn eerste stage op niveau 3 in het basisonderwijs was. Als klassenassistent. Wat een
wereld van verschil. Daar zat ik op mijn plek. Daar hoorde ik thuis. Ik moest nog steeds moeite
doen. Ik merkte dat het bij mij niet allemaal van zelf ging maar ergens ging ik er vanuit dat het
mijn karakter gewoon was. Maar het was een doelgroep die mij lag, de collega's waren geweldig
en de energie van de kinderen kon ik overnemen. Kortom ik bleef overeind en haalde deze stage.
Zelfde voor mijn laatste stage, wederom een basisschool en net zo'n fijne tijd gehad.
Het ging nog steeds niet vanzelf en ergens begon ik me af te vragen hoe het mogelijk was dat ik
met mijn HAVO diploma geen 100% volle inzet kon tonen op een MBO3 opleiding.
Ergens schaamde ik me dood. MAAR ik haalde mijn diploma en ik was er van af! Ik mocht de opleiding gedag zeggen en 1 diploma aan mijn paperazzen toevoegen. In the pocket!
Maar toen...toen kwam obstakel 2. Werk zoeken!
De moed zakte me in de schoenen. Wat een waardeloos iets dat volwassen worden. Waarom deed ik hetniet gewoon allemaal?
Kon er lang over malen maar een antwoord kreeg ik toch niet. Van elke vacature kreeg ik de kriebels.
Maar net als bij de opleiding wist ik dat ik wel moest. Dus her en der gesolliciteerd maar op veel
plaatsen afgewezen. Een paar keer uitgenodigd voor een gesprek maar ook daar geen succes.
Extreme angst overviel me keer op keer! Niet zomaar een angst maar op het belachelijke af!
Uiteindelijk zat ik dan bij het uwv om een uitkering aan te vragen. De WIJ-uitkering. Wat er op
neerkwam dat ik wekelijks een paar keer naar het productiehuis moest om cursussen en workshops
te volgen. Hoe maak je een cv, hoe maakt je een brief, hoe voer je een sollicitatiegesprek etcetc.
Ook dit onderging ik met de meest psychische pijn die je je maar kan bedenken. Wederom die angst.
En niet zomaar angst. Maar echt paniekaanvallen. Huilen, zweten, hartkloppingen. Niks nieuws voor
mij. Maar die lichamelijke en geestelijke reactie elke keer, ik werd er moedeloos van. Moest ik zo
de rest van mijn leven doorbrengen??! Belachelijk!!!
Maar het was iets wat ik niet onder controle had. Zo was ik en zo onderging ik alles al jaren.
Vele sessies bij het productiehuis gehad. Stuk voor stuk een hel. Elke dag weer oprapen om mezelf
daar heen te slepen. God ik heb wat afgejankt.
Tot daar uiteindelijk als een wonder een werkaanbod van wee-play kinderopvang kwam. Die mij via
een collega van mijn vader aangereikt werd. Dat is mijn geluk geweest. Mond op mond reclame.
Ik greep het met beide handen aan! Ik had WERK!!! Ik was dolgelukkig. Er kwam een einde aan deze lijdensweg. Dacht ik...
...Maar dat was niet zo. Het verleden herhaalde zich. Ik kon me niet voor de volle 100% inzetten.
De doelgroep die mij wel lag en ik faalde verdorie weer. Ik kon wel janken, ik was woedend op mezelf.
Na 4 maanden moest ik de handdoek in de ring gooien. Ik ging er aan onderdoor. Ik was op!
Ik begon tekenen van depressie te vertonen. Het kon me allemaal niet meer schelen.
In overleg een eind gemaakt aan mijn dienstverband. Ik was er kapot van maar tegelijkertijd viel er
ook weer een last van mijn schouders. Belachelijk eigenlijk want met het afvallen van deze last had ik
mezelf weer teruggebracht naar een veel ergere positie.
Ik voelde me echt een mislukkeling. Vond mezelf niks waard. Besteedde ook nauwelijks aandacht aan mezelf.
Waarom zou ik? Zowel wat zelfvertrouwen, eigenwaarde als ook mijn uiterlijk betreffende.
Ik deed geen moeite voor mezelf. Vond het allemaal wel best.
Maar ik wist dat het niet goed met mij ging. Echt niet goed. Ik kon er niet mijn vinger opleggen.
Maar ik had hulp nodig. Dat was duidelijk. Met knikkende knieen ging ik naar de huisarts.
Mijn huisarts, waar ik echt een gruwelijke hekel aan had. Nog nooit een huisarts gezien die zo
gigantisch zuur is. BAM BAM BAM zakelijk voorop, geen greintje empathie. Als ik niet met de grootste nood naar de huisarts moest dan ging ik niet. Ben daar ooit geweest met hartkloppingen. In die staat dat ik echt dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. Hoe hij mij toen behandeld heeft is schandalig. Uiteindelijk bleek het niet meer dan paniek en stress te zijn maar toch!
Ik stond er dus niet om te springen om bij deze man mijn verhaal te doen maar ik moest wel.
Ik wilde een verwijzing voor een psycholoog. Ik moest erachter komen waarom ik was zoals ik was.
Dit had lang genoeg geduurd. Jarenlang had ik niet geleefd maar OVERLEEFD. Zo voelde dat en dat kon niet de bedoeling zijn. Tijd voor actie. Zoals ik al verwacht had was het krijgen van die verwijzing niet makkelijk. Ik voelde me zo ongemakkelijk en de huisarts kreeg het voor elkaar om me belachelijk te laten voelen. Ik kreeg uiteindelijk die verwijzing maar vraag niet hoe. Het leek er echt op alsof ik me niet te veel moest aanstellen.
Er zat enige tijd tussen het krijgen van de verwijzing en het terecht kunnen bij een psycholoog.
Een wachttijd van een maand. Ik ging weer solliciteren. Ookal voelde ik me behoorlijk
belabberd en niks waard. Ik ging een aantal stappen terug en kwam uiteindelijk terecht als
kamermeisje bij hotel Roermond. Simpel schoonmaakwerk. Dacht ik...
Maar ook dit liep idioot af. 2 Weken heb ik het volgehouden. Ik ging er aan onderdoor.
Zelfs dit kon ik niet aan. De tijdsdruk was enorm. Slaapgedeelte en badkamer in 20 minuten
helemaal schoon. Opjagen was de term die centraal stond bij dit werk. Maar wel alles helemaal
schoon. Mag geen vlekje of stofje achterblijven.
Ik heb me uit de naad gewerkt die 2 weken maar de impact die het op mij had was groot.
Ik stond op instorten. Ik moest wederom opgeven. De wil was er maar het lukte me gewoon niet.
Verdrietig dat ik was. Ik snapte het echt niet meer. Wat was er in hemelsnaam met mij aan de hand?
Uiteindelijk kwam ik terecht bij de gezondheidspraktijk van Frank Biermans. 1e Lijns psychologie.
Ik ben daar in september 2010 gestart met therapie. Mijn klachten werden omschreven als: spanning,
rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal. Geen idee wat dat laatste inhoud.
Gevoelens van inadequatie treden op de voorgrond en ik heb een emotiegerichte manier van omgaan met situaties.
De diagnose was als volgt (ik citeer): Aandachtsproblemen (en daarmee een uitgestelde diagnose van add),aandachtstekort, interpersoonlijke relaties, sociale angst en een lichte vorm van depressie. Waar we gelukkig dus op tijd bij waren. Ik heb een GAF score van 40.
waarbij de aandacht op jou gevestigd zou worden. Vooral de rol van voorzitter kon ik me toen
al druk om maken. De hele opleiding bezorgde me de kriebels maar ik kon niet terug. Ik had
hier voor gekozen dus ik moest wel. Dikke tranen van verdriet na die introductie. Ik wilde niet!
Maar dat maakte ik niet kenbaar. Ook niet bij mijn ouders.
Ik wilde met kinderen werken. Ik had een opleiding nodig. Weglopen had geen zin. Maar waarom was ik zo bang? Ik snapte er niks van. Nooit gedurende die opleiding heb ik me op mijn gemakt gevoelt tijdens zo'n pgo-sessie. Het wende nooit. Elke keer als ik een taak had vrat ik me al dagen van
te voren op en op de dagen dat ik 'vrij' van zo'n taak was bleef ik een beetje op de achtergrond
tijdens zo'n sessie. Punten scoren deed ik wel bij andere vakken of bij werkstukken.
Denk dat dat ook de reden is geweest dat ik uiteindelijk wel mijn diploma haalde. Mijn kennis
en creativiteit reikte enorm ver.
In 2007 liep ik 10 maanden stage op het rcg. Op de dementerenden afdeling. De meest vreselijke
periode van mijn leven op dat moment.
Elke dag was een hel. Dit was absoluut NIET mijn ding. 5 Dagen van 9 tot 5 knokken om de dag door te komen.
Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt. Ik was een lieve meid maar ik functioneerde voor geen meter.
Was continue afgeleid. Concentratie ver te zoeken. Evenals de motivatie!
Ik ging tijdens die stage terug naar spw niveau 3. Een last viel van me af. Het kon me
allemaal niet meer schelen. Met spw 3 kun je een heel stuk minder maar ik was nergens meer toe in
staat. Was alle vertrouwen kwijt.
Totdat mijn eerste stage op niveau 3 in het basisonderwijs was. Als klassenassistent. Wat een
wereld van verschil. Daar zat ik op mijn plek. Daar hoorde ik thuis. Ik moest nog steeds moeite
doen. Ik merkte dat het bij mij niet allemaal van zelf ging maar ergens ging ik er vanuit dat het
mijn karakter gewoon was. Maar het was een doelgroep die mij lag, de collega's waren geweldig
en de energie van de kinderen kon ik overnemen. Kortom ik bleef overeind en haalde deze stage.
Zelfde voor mijn laatste stage, wederom een basisschool en net zo'n fijne tijd gehad.
Het ging nog steeds niet vanzelf en ergens begon ik me af te vragen hoe het mogelijk was dat ik
met mijn HAVO diploma geen 100% volle inzet kon tonen op een MBO3 opleiding.
Ergens schaamde ik me dood. MAAR ik haalde mijn diploma en ik was er van af! Ik mocht de opleiding gedag zeggen en 1 diploma aan mijn paperazzen toevoegen. In the pocket!
Maar toen...toen kwam obstakel 2. Werk zoeken!
De moed zakte me in de schoenen. Wat een waardeloos iets dat volwassen worden. Waarom deed ik hetniet gewoon allemaal?
Kon er lang over malen maar een antwoord kreeg ik toch niet. Van elke vacature kreeg ik de kriebels.
Maar net als bij de opleiding wist ik dat ik wel moest. Dus her en der gesolliciteerd maar op veel
plaatsen afgewezen. Een paar keer uitgenodigd voor een gesprek maar ook daar geen succes.
Extreme angst overviel me keer op keer! Niet zomaar een angst maar op het belachelijke af!
Uiteindelijk zat ik dan bij het uwv om een uitkering aan te vragen. De WIJ-uitkering. Wat er op
neerkwam dat ik wekelijks een paar keer naar het productiehuis moest om cursussen en workshops
te volgen. Hoe maak je een cv, hoe maakt je een brief, hoe voer je een sollicitatiegesprek etcetc.
Ook dit onderging ik met de meest psychische pijn die je je maar kan bedenken. Wederom die angst.
En niet zomaar angst. Maar echt paniekaanvallen. Huilen, zweten, hartkloppingen. Niks nieuws voor
mij. Maar die lichamelijke en geestelijke reactie elke keer, ik werd er moedeloos van. Moest ik zo
de rest van mijn leven doorbrengen??! Belachelijk!!!
Maar het was iets wat ik niet onder controle had. Zo was ik en zo onderging ik alles al jaren.
Vele sessies bij het productiehuis gehad. Stuk voor stuk een hel. Elke dag weer oprapen om mezelf
daar heen te slepen. God ik heb wat afgejankt.
Tot daar uiteindelijk als een wonder een werkaanbod van wee-play kinderopvang kwam. Die mij via
een collega van mijn vader aangereikt werd. Dat is mijn geluk geweest. Mond op mond reclame.
Ik greep het met beide handen aan! Ik had WERK!!! Ik was dolgelukkig. Er kwam een einde aan deze lijdensweg. Dacht ik...
...Maar dat was niet zo. Het verleden herhaalde zich. Ik kon me niet voor de volle 100% inzetten.
De doelgroep die mij wel lag en ik faalde verdorie weer. Ik kon wel janken, ik was woedend op mezelf.
Na 4 maanden moest ik de handdoek in de ring gooien. Ik ging er aan onderdoor. Ik was op!
Ik begon tekenen van depressie te vertonen. Het kon me allemaal niet meer schelen.
In overleg een eind gemaakt aan mijn dienstverband. Ik was er kapot van maar tegelijkertijd viel er
ook weer een last van mijn schouders. Belachelijk eigenlijk want met het afvallen van deze last had ik
mezelf weer teruggebracht naar een veel ergere positie.
Ik voelde me echt een mislukkeling. Vond mezelf niks waard. Besteedde ook nauwelijks aandacht aan mezelf.
Waarom zou ik? Zowel wat zelfvertrouwen, eigenwaarde als ook mijn uiterlijk betreffende.
Ik deed geen moeite voor mezelf. Vond het allemaal wel best.
Maar ik wist dat het niet goed met mij ging. Echt niet goed. Ik kon er niet mijn vinger opleggen.
Maar ik had hulp nodig. Dat was duidelijk. Met knikkende knieen ging ik naar de huisarts.
Mijn huisarts, waar ik echt een gruwelijke hekel aan had. Nog nooit een huisarts gezien die zo
gigantisch zuur is. BAM BAM BAM zakelijk voorop, geen greintje empathie. Als ik niet met de grootste nood naar de huisarts moest dan ging ik niet. Ben daar ooit geweest met hartkloppingen. In die staat dat ik echt dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. Hoe hij mij toen behandeld heeft is schandalig. Uiteindelijk bleek het niet meer dan paniek en stress te zijn maar toch!
Ik stond er dus niet om te springen om bij deze man mijn verhaal te doen maar ik moest wel.
Ik wilde een verwijzing voor een psycholoog. Ik moest erachter komen waarom ik was zoals ik was.
Dit had lang genoeg geduurd. Jarenlang had ik niet geleefd maar OVERLEEFD. Zo voelde dat en dat kon niet de bedoeling zijn. Tijd voor actie. Zoals ik al verwacht had was het krijgen van die verwijzing niet makkelijk. Ik voelde me zo ongemakkelijk en de huisarts kreeg het voor elkaar om me belachelijk te laten voelen. Ik kreeg uiteindelijk die verwijzing maar vraag niet hoe. Het leek er echt op alsof ik me niet te veel moest aanstellen.
Er zat enige tijd tussen het krijgen van de verwijzing en het terecht kunnen bij een psycholoog.
Een wachttijd van een maand. Ik ging weer solliciteren. Ookal voelde ik me behoorlijk
belabberd en niks waard. Ik ging een aantal stappen terug en kwam uiteindelijk terecht als
kamermeisje bij hotel Roermond. Simpel schoonmaakwerk. Dacht ik...
Maar ook dit liep idioot af. 2 Weken heb ik het volgehouden. Ik ging er aan onderdoor.
Zelfs dit kon ik niet aan. De tijdsdruk was enorm. Slaapgedeelte en badkamer in 20 minuten
helemaal schoon. Opjagen was de term die centraal stond bij dit werk. Maar wel alles helemaal
schoon. Mag geen vlekje of stofje achterblijven.
Ik heb me uit de naad gewerkt die 2 weken maar de impact die het op mij had was groot.
Ik stond op instorten. Ik moest wederom opgeven. De wil was er maar het lukte me gewoon niet.
Verdrietig dat ik was. Ik snapte het echt niet meer. Wat was er in hemelsnaam met mij aan de hand?
Uiteindelijk kwam ik terecht bij de gezondheidspraktijk van Frank Biermans. 1e Lijns psychologie.
Ik ben daar in september 2010 gestart met therapie. Mijn klachten werden omschreven als: spanning,
rusteloosheid en neerslachtige stemming met vegetatieve arousal. Geen idee wat dat laatste inhoud.
Gevoelens van inadequatie treden op de voorgrond en ik heb een emotiegerichte manier van omgaan met situaties.
De diagnose was als volgt (ik citeer): Aandachtsproblemen (en daarmee een uitgestelde diagnose van add),aandachtstekort, interpersoonlijke relaties, sociale angst en een lichte vorm van depressie. Waar we gelukkig dus op tijd bij waren. Ik heb een GAF score van 40.
Wat neerkomt op het volgende:
'Enige beperking in de verwerking van dagelijkse gebeurtenissen of de communicatie
(bijvoorbeeld de spraak is bij tijden onlogisch, vaag of niet ter zake) OF belangrijke beperkingen op
verschillende terreinen zoals werk, school, gezins- of familierelaties, oordeelsvorming, denken of stemming (bijvoorbeeld depressieve man gaat vrienden uit de weg, verwaarloost gezin, en is niet in staat om te werken; kind slaat vaak kleinere kinderen in elkaar, is thuis opstandig en mislukt op school)'
(bijvoorbeeld de spraak is bij tijden onlogisch, vaag of niet ter zake) OF belangrijke beperkingen op
verschillende terreinen zoals werk, school, gezins- of familierelaties, oordeelsvorming, denken of stemming (bijvoorbeeld depressieve man gaat vrienden uit de weg, verwaarloost gezin, en is niet in staat om te werken; kind slaat vaak kleinere kinderen in elkaar, is thuis opstandig en mislukt op school)'
Eindelijk erkenning. Het lezen van deze uitleg doet mij zoveel goeds. Er vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats. Er begint een antwoord te komen op het 'waarom'.
Waarom ben ik zo angstig, waarom functioneer ik sociaal zo belabberd terwijl ik een hartstikke sociaal persoon ben? Waarom zijn angstreacties bij mij zo extreem? Waarom kan ik moeilijk werk vinden en dat werk dan na veel moeite niet behouden?
Ik ben zo blij dat ik deze stap genomen heb. Eindelijk komt er duidelijkheid.
Wat volgt is cognitieve gedrags therapie na een aantal maanden van vele gesprekken, testen en vragenlijsten.
Ondertussen zijn we dus ook in 2011 beland.
Een jaar wat ik nooit zal vergeten.
Eind 2010/begin 2011 kreeg mijn lieve opa te horen dat hij maagkanker had. Een enorme klap voor hem en voor de rest van de familie. In een kwestie van een paar weken werd duidelijk dat het kwaadaardig was en uiteindelijk ook niet te opereren. Om een lang verhaal kort te maken. Hij zou dit niet gaan overleven. Hoelang hij nog zou leven was niet duidelijk. Maanden van verdriet en angst volgden. Veel tijd bij opa en oma doorgebracht. Week na week kijken hoe de stand van zaken was. Opa was sterk. Respect voor die man.
Maar de pijn was ondragelijk. Vreselijk om dat te beseffen. Maar we bleven met zn allen sterk.
Sterk voor de buitenwereld maar kapot van binnen. Wat een vreselijke ziekte is het toch.
Afwachten, meer konden we niet. En dat is psychisch ondragelijk.
Ik was ondertussen als gastouder begonnen. Ik wilde niet thuiszitten. Gastouderschap word niet officieel als werk gezien en ik stuitte op aardig wat commentaar om me heen. Maar dat kon me even niks schelen.
Ik was de deur tenminste uit. Ik werd gastouder aan huis. Was doordeweeks dus aan het meedraaien in het gezin van iemand anders. Moeders uit huis en ik op de kinderen letten de hele dag.
Ik kwam terecht bij Samantha. Een jonge alleenstaande moeder met 2 meiden van toendertijd 3 en bijna 7.
Vanaf het begin was er een klik tussen ons. Wat mij dus ook echt op mijn gemak stelde. Samantha wist niet van mijn psychische toestand af. Ik durfde dat niet te vertellen.
Wel wist ze af van opa's situatie. Want dat hield mij natuurlijk ontzettend veel bezig. Van haar kant was er ontzettend veel begrip. Ze was zo lief en ik kon mijn verhaal kwijt als ik dat wilde.
Maanden gingen voorbij toen het volgende gebeurde in april. Het is vrijdag 8 april als N. mij belt.
N is één van mijn beste vriendinnen. Ze heeft al tijden wat relatieproblemen en die liepen steeds meer
uit de hand. Vrijdag avond belt ze mij in paniek op dat ze het huis uitgevlucht is. Haar vriend is compleet geflipt. Om haarzelf en haar zoontje in veiligheid te brengen vertrekt ze met de mededeling dat ze een stuk gaat lopen. Haar vriend antwoord daarmee dat als ze terugkomt ze van hem af is.
Er vanuitgaande dat hij zijn spullen pakt en vertrekt belt zij haar moeder op om haar op te halen.
Om ook dit verhaal niet te lang te maken...Ze gaat snachts met haar vader terug naar het huis om te kijken wat de stand van zaken is en vind haar vriend boven op de overloop. Zelfmoord.
Die zaterdag belt ze mij. De wereld zakt weg onder mijn voeten. Dit kan niet! Ik ben flabbergasted. Kan het niet geloven. Zo vaak kwam ik daar over de vloer, mijn band met hem was goed. Ik vond hem met tijden echt een oetlul, om wat hij deed, maar ik mocht hem graag. Dit had ik niet zien aankomen. Dit had hij ook niet verdient.
Ik hang de telefoon op, mijn moeder komt op me af. Heeft al lang door dat er iets is. Mijn eerste woorden: 'Hij is dood'. Tranen stromen over mijn wangen. Mijn moeder kijkt me vragend aan. 'Wie?'
'M heeft zelfmoord gepleegd, hij heeft zichzelf opgehangen'. Mijn moeder vliegt me om de nek en ik stort in.
Nu ik dit typ branden de tranen me alweer in de ogen. Ongelofelijk hoeveel het me nu nog doet.
De maandag erna kom ik bij Samantha. Ze was ondertussen al op de hoogte gebracht.
Het moment dat ze me ziet vraagt ze me hoe het met me gaat en ik stort opnieuw in. Het is echt niet te geloven.
Wat volgt voor N is een hoop geregel en gezeur met haar schoonfamilie. Alsof ze al niet genoeg doorgemaakt heeft. Ik probeer er voor haar te zijn. En voor haar zoontje. Thuis huil ik wat af. Bij haar probeer ik sterk te blijven.
Ondertussen ben ik nog in therapie bij Frank Biermans. En dat is echt mijn geluk geweest. Ik was al labiel voordat dit jaar begon maar opa's ziekte en de zelfmoord van M hebben het niet beter gemaakt.
Rare maanden volgen. Het is moeilijk te accepteren en het een plekje geven is niet makkelijk. Maar het moet.
Dan gebeurd in juni het volgende. Het lijkt wel een vloek. De zoon van een lieve kennis, vrouw waar ik vrijwilligerswerk bij deed, verongelukt met de motor. Op de maasbrug krijgt hij een dodelijk ongeluk en is opslag dood. J was een vrolijke, maffe jongen. Op de dagen dat ik bij zijn moeder was zag ik hem ook altijd.
Heb veel met kunnen lachen. Was altijd plek voor gein. Zijn vader vond mij wel een goede match voor hem.
Was mij altijd aan het jennen dat als J uitsliep en weer erg lang in zijn bed lag dat ik hem maar wakker moest gaan maken. We hebben wat afgelachen.
En toen kwam het nieuws dat deze vrolijke jongen die midden in het leven stond er niet meer was. Ik weet nog dat we die betreffende dag, 4 juni, in de verte allemaal sirenes hoorden om 12 uur smiddags. We vroegen ons nog af wat er gebeurd zou zijn. Internet opgedoken en gelezen dat een motorrijder van 20 jaar om het leven was gekomen. Ik hoor mezelf nog zeggen: 'tjee wat erg!!!'
Er knapte iets in mij toen ik er achter kwam om wie het ging. Dit kon niet waar zijn!!! Ik storm naar buiten waar mijn ouders zitten. 'Het is J!' roep ik. Ik staar voor me uit. 'J is de motorrijder die verongelukt is!'
Mijn moeder schrikt zich dood. Beide zijn we met stomheid geslagen. Ik tril als een rietje.
9 Juni is zijn uitvaart. Waar we uiteraard bij zijn. Het is zwaar. Maar een hele mooie dienst.
Wat een verdriet!
Wederom kan ik achteraf bij Samantha terecht die dag. Onbegrijpelijk hoe deze vrouw, die eigenlijk mijn werkgeefster is, voor mij klaar staat. Ik doe mijn verhaal, zij luistert.
Geeft me die knuffel die ik zo nodig heb op zn tijd.
Met opa gaat het ondertussen steeds slechter. Maar hij is er nog. Nog steeds geen idee hoelang zijn lijdensweg gaat duren maar opa is vastbesloten zoveel mogelijk tijd met ons door te brengen.
Ook dit allemaal bespreek ik tijdens mn therapie. Kan in ieder geval mijn ei kwijt.
Wat voor mij echt noodzakelijk was.
De juli maand breekt aan, het word zomer. En de zon heeft altijd wel een positief effect op mij. Op 9 juli heb ik nog een therapie sessie. De laatste blijkt uiteindelijk. Wat officieel niet de bedoeling was. Er was een nieuwe afspraak gepland maar die kon niet doorgaan. De nieuwe afspraak daarop kwam ook wat tussen en uiteindelijk kwam het er niet
meer van. Ik voelde me opzich ook redelijk en ik vond in vriendinnen gesprekspartners. Wat ik tegen Dhr Biermans vertelde kon ik ook bij hun kwijt. En naief als ik was mailde ik hem dat ik het zonder hulp wilde gaan proberen.
Achteraf gezien de meest stomme beslissing van mijn leven geweest. Maar dat besefte ik op dat moment niet.
Ik had tijdens de CGT zoveel tips geleerd om mijn sociale angst te controleren en positiever tegen het leven aan te kijken dat ik er vanuit ging dat ik met die informatie een heel eind zou komen.
En het ging ook redelijk. Ik was rete trots op mezelf. Ik LEEFDE! Op eigen benen!
Maar niet lang. Alles wat gebeurd was bleef door mijn hoofd spoken. Ik kreeg het niet volledig verwerkt.
Maar zoiets heeft toch tijd nodig? Ik dacht dat het normaal was. Opa begon enorm af te takelen. Hij was echt weg aan het kwijnen. Van mijn eens zo sterke opa bleef niks over dan een skelet met vel eroverheen.
De laatste maanden van zijn leven waren een hel! Het brak het hart van ons allemaal, de hele familie.
3 Augustus was hij jarig. Deze verjaardag mocht hij nog met ons vieren maar vraag niet hoe.
We gaven hem een boottocht cadeau. Met de hele familie. Die echter pas op 17 september kon plaatsvinden.
Maar dat heeft hij nog gered. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij daarvoor ook in leven bleef!
Het was een heerlijke boottocht. Met de nodige emoties! Besef van ons allemaal dat dit onze laatste
uitstapje met de hele familie was hakte er behoorlijk in. Na die 17e september ging het ook ineens heel snel.
Opa's lichaam begon het echt op te geven en op 10 oktober is hij overleden. Die laatste weken waren zo intens moeilijk. Begin Oktober heb ik nog samen met hem, mam en oma een stuk gewandeld. Hij in een rolstoel, haast geen teken van leven. Dat heeft zoveel indruk op mij gemaakt. Ook meteen de laatste keer dat ik hem levend zag.
Tot op de dag van vandaag zie ik opa voor me. Uitgemergeld en vol pijn. Ik wil hem op een mooie manier herinneren.
Heb daarom onlangs ook een gedicht geschreven met hele mooie herinneringen. Dat hielp wel wat. Maar die andere beelden krijg ik er niet uit.
Ik ben geestelijk gewoon echt gebroken door wat dit hele jaar, 2011, al die lieve mensen om mij heen heeft aangedaan.
Ik was zelf al een wrak door mijn eigen problemen maar ik heb er nooit echt volledig aan kunnen werken.
Ik heb alleen maar het gevoel dat ik steeds dieper in een put gezakt ben.
2011 Naderde zn einde en mijn gastouderschap bij Samantha ging ook stoppen. Iets wat ik maar moeilijk kon verkroppen.
Samantha had zoveel voor mij betekend dit jaar. Ze is echt zo'n grote steun geweest. Een definitief afscheid zou het niet worden en toch voelde het wel zo. Ik had de grootste moeite met die laatste weken. En mijn laatste dag bij haar was ik er zelfs ziek van. Van het idee dat het afgelopen was.
We zouden samen met haar meiden wat gaan eten. Ik kreeg geen hap door mijn keel.
Een verschrikkelijk jaar werd afgesloten maar ik had er wel een mooie vriendschap bij. Samantha is nu nog in mijn leven. Samen met haar vriend Erik. Die ook ontzettend veel voor me betekend!
Twee mensen die een hart van goud hebben en mij echt opgeveegd hebben als ik een zielig hoopje ellende was.
En dat is nogal vaak geweest. Wil ze echt voor geen goud kwijt!
Een nieuw gastouderavontuur begon. Ik kreeg een nieuw gezin met 3 kids. 5 jaar, 3 jaar en 5 maanden oud.
Een leuk gezin hoor. Daar niet van...maar ik was mezelf niet. Nu achteraf ben ik echt boos op mezelf dat ik het zover heb laten komen. Het is zo'n 'simpel' werk. Met kids werken kan ik wel. En creatief ben ik ook.
Maar het kwam er niet uit. 2 a 3 van de 4 dagen was het knokken voor mij. Ik was zeker wel betrouwbaar en ik heb ook prima voor de kids gezorgd. Maar op creatief gebied kwam er nauwelijks iets uit. Wat (zeker in het begin) bij Samantha en haar meiden nog wel ging.
Op dat moment gingen er al wat alarmbellen bij mij af. Ik wist dat het met mij echt niet goed ging.
Maar ik wilde geen hulp vragen. Zag het als falen. Had verdorie mn psychologische hulp afgesloten. En me een heel stuk beter gevoelt. Ergens besefte ik dat het mooie weer me voor de gek gehouden heeft. Ik ben hartje zomer gestopt met de therapie. Ik kon me opladen door de zon en zag het daardoor geheel onterecht allemaal niet meer zo donker in.
Zelfs het simpele gastouderwerk kon ik niet meer fatsoenlijk uitvoeren. Ik raakte deels in paniek maar voor de buitenwereld hield ik me groot. De glimlach op mijn gezicht kostte me al zoveel energie dat ik er onder leed. Maar slapen? Ho maar! Slapen kende ik nauwelijks. Ik heb nooit veel slaap nodig gehad maar slapen was voor mij iets wat bij uitzondering lukte. Ik sliep nachten achter elkaar niks om vervolgens de dag daarop doodziek en belabberd al om 5 uur op mn bank ik slaap te vallen tot de volgende ochtend. Een ritme kende ik niet meer. En eten deed ik ook nauwelijks nog als ik alleen thuis was.
Bij alle mensen om mij heen gingen de sirenes af...alarmbellen klonken overal. Behalve bij mezelf. Ik wilde er niet aan toegeven. Ik zou het wel redden. Who was i kiddin'??!
Ik zonk steeds dieper en dieper. En ik uitte mij door blogs te schrijven. Blijkbaar droop daar de depressiviteit van af. Ik had het zelf niet door op die manier. Ik vertelde gewoon precies hoe ik mij voelde.
Mijn moeder las die blogs ook. Raakte in paniek. Bang dat ik mezelf iets aan kon gaan doen.
Hing op een gegeven moment te huilen aan de telefoon.
Dat was voor mij het moment dat bij mij vanalles loskwam. Ik hou zo ontzettend veel van mijn ouders en het besef dat ik mijn moeder (al dan onbewust) zoveel verdriet deed kwam bij mij keihard aan. Nog nooit had ik zoveel paniek bij mijn moeder bespeurd. Moederinstinct noemen ze dat. En ze had gelijk!
Ik was compleet de verkeerde kant op aan het gaan. En het ergste was...ik praatte bijna nooit met mijn ouders.
Ze weten dus van meer dan de helft niet eens af. Totdat ze dus dingen van mij begonnen te lezen.
Ik besef wel degelijk hoe zwaar dit voor hun is geweest en ik heb er ook de grootste spijt van. Ik vind het vreselijk wat ik ze heb aangedaan.
Ook veel met N gesproken. Zij kent ook zo ontzettend veel ellende en ze staat nog steeds overeind.
Ik heb de grootste respect voor haar.
Toen ik daarna ook nog een goed gesprek met S en E had en ik besefte wat zij allemaal doormaken en
hoe trots S opzich zelf was toen had ik echt zoiets van...'waarom Zou ik niet trots opmezelf mogen zijn?!
Waarom doe ik niet wat ik MOET doen'. En op dat moment heb ik contact opgenomen met Frank Biermans.
Hem verteld hoe slecht met het me ging. Dat ik een enorme terugval had. Dat het nu nog slechter gaat
met mij dan toen. Hij heeft me doorverwezen naar 2e lijns psychologische hulp. Mijn klachten zijn
zo hardnekkig en de mogelijkheden bij 1e lijns hulp zijn te beperkt voor mij. Er moet echt actie
ondernomen worden.
Ik krijg 2011 niet verwerkt. En mijn algemeen functioneren word gigantisch beperkt door de angsten
en de rusteloosheid.
En waar ik nu op dit moment nog meer last van heb, geen idee. Het neigt naar een enorme depressie.
Ben enorm neerslachtig en mijn emoties wisselen zo enorm dat het al mijn energie opvreet. De onrust en
angstgevoelens zijn op die manier aanwezig dat ik overdag niks gedaan krijg en 's nachts niet slaap.
En zo is dat al bijna het hele jaar.
Het zou echter ook een enorme burn out kunnen zijn. Dat schijnt op depressie te lijken.
Het echt weten, weet ik pas zodra ik eindelijk de hulp krijg die ik echt nodig heb.
Onlangs, op 18 oktober, heb ik de meest indrukwekkende dag van mijn leven meegemaakt.
Dat is nog zo vers en zo onbekend verder dat ik daar absoluur niks over ga vertellen hier.
Waarom ben ik zo angstig, waarom functioneer ik sociaal zo belabberd terwijl ik een hartstikke sociaal persoon ben? Waarom zijn angstreacties bij mij zo extreem? Waarom kan ik moeilijk werk vinden en dat werk dan na veel moeite niet behouden?
Ik ben zo blij dat ik deze stap genomen heb. Eindelijk komt er duidelijkheid.
Wat volgt is cognitieve gedrags therapie na een aantal maanden van vele gesprekken, testen en vragenlijsten.
Ondertussen zijn we dus ook in 2011 beland.
Een jaar wat ik nooit zal vergeten.
Eind 2010/begin 2011 kreeg mijn lieve opa te horen dat hij maagkanker had. Een enorme klap voor hem en voor de rest van de familie. In een kwestie van een paar weken werd duidelijk dat het kwaadaardig was en uiteindelijk ook niet te opereren. Om een lang verhaal kort te maken. Hij zou dit niet gaan overleven. Hoelang hij nog zou leven was niet duidelijk. Maanden van verdriet en angst volgden. Veel tijd bij opa en oma doorgebracht. Week na week kijken hoe de stand van zaken was. Opa was sterk. Respect voor die man.
Maar de pijn was ondragelijk. Vreselijk om dat te beseffen. Maar we bleven met zn allen sterk.
Sterk voor de buitenwereld maar kapot van binnen. Wat een vreselijke ziekte is het toch.
Afwachten, meer konden we niet. En dat is psychisch ondragelijk.
Ik was ondertussen als gastouder begonnen. Ik wilde niet thuiszitten. Gastouderschap word niet officieel als werk gezien en ik stuitte op aardig wat commentaar om me heen. Maar dat kon me even niks schelen.
Ik was de deur tenminste uit. Ik werd gastouder aan huis. Was doordeweeks dus aan het meedraaien in het gezin van iemand anders. Moeders uit huis en ik op de kinderen letten de hele dag.
Ik kwam terecht bij Samantha. Een jonge alleenstaande moeder met 2 meiden van toendertijd 3 en bijna 7.
Vanaf het begin was er een klik tussen ons. Wat mij dus ook echt op mijn gemak stelde. Samantha wist niet van mijn psychische toestand af. Ik durfde dat niet te vertellen.
Wel wist ze af van opa's situatie. Want dat hield mij natuurlijk ontzettend veel bezig. Van haar kant was er ontzettend veel begrip. Ze was zo lief en ik kon mijn verhaal kwijt als ik dat wilde.
Maanden gingen voorbij toen het volgende gebeurde in april. Het is vrijdag 8 april als N. mij belt.
N is één van mijn beste vriendinnen. Ze heeft al tijden wat relatieproblemen en die liepen steeds meer
uit de hand. Vrijdag avond belt ze mij in paniek op dat ze het huis uitgevlucht is. Haar vriend is compleet geflipt. Om haarzelf en haar zoontje in veiligheid te brengen vertrekt ze met de mededeling dat ze een stuk gaat lopen. Haar vriend antwoord daarmee dat als ze terugkomt ze van hem af is.
Er vanuitgaande dat hij zijn spullen pakt en vertrekt belt zij haar moeder op om haar op te halen.
Om ook dit verhaal niet te lang te maken...Ze gaat snachts met haar vader terug naar het huis om te kijken wat de stand van zaken is en vind haar vriend boven op de overloop. Zelfmoord.
Die zaterdag belt ze mij. De wereld zakt weg onder mijn voeten. Dit kan niet! Ik ben flabbergasted. Kan het niet geloven. Zo vaak kwam ik daar over de vloer, mijn band met hem was goed. Ik vond hem met tijden echt een oetlul, om wat hij deed, maar ik mocht hem graag. Dit had ik niet zien aankomen. Dit had hij ook niet verdient.
Ik hang de telefoon op, mijn moeder komt op me af. Heeft al lang door dat er iets is. Mijn eerste woorden: 'Hij is dood'. Tranen stromen over mijn wangen. Mijn moeder kijkt me vragend aan. 'Wie?'
'M heeft zelfmoord gepleegd, hij heeft zichzelf opgehangen'. Mijn moeder vliegt me om de nek en ik stort in.
Nu ik dit typ branden de tranen me alweer in de ogen. Ongelofelijk hoeveel het me nu nog doet.
De maandag erna kom ik bij Samantha. Ze was ondertussen al op de hoogte gebracht.
Het moment dat ze me ziet vraagt ze me hoe het met me gaat en ik stort opnieuw in. Het is echt niet te geloven.
Wat volgt voor N is een hoop geregel en gezeur met haar schoonfamilie. Alsof ze al niet genoeg doorgemaakt heeft. Ik probeer er voor haar te zijn. En voor haar zoontje. Thuis huil ik wat af. Bij haar probeer ik sterk te blijven.
Ondertussen ben ik nog in therapie bij Frank Biermans. En dat is echt mijn geluk geweest. Ik was al labiel voordat dit jaar begon maar opa's ziekte en de zelfmoord van M hebben het niet beter gemaakt.
Rare maanden volgen. Het is moeilijk te accepteren en het een plekje geven is niet makkelijk. Maar het moet.
Dan gebeurd in juni het volgende. Het lijkt wel een vloek. De zoon van een lieve kennis, vrouw waar ik vrijwilligerswerk bij deed, verongelukt met de motor. Op de maasbrug krijgt hij een dodelijk ongeluk en is opslag dood. J was een vrolijke, maffe jongen. Op de dagen dat ik bij zijn moeder was zag ik hem ook altijd.
Heb veel met kunnen lachen. Was altijd plek voor gein. Zijn vader vond mij wel een goede match voor hem.
Was mij altijd aan het jennen dat als J uitsliep en weer erg lang in zijn bed lag dat ik hem maar wakker moest gaan maken. We hebben wat afgelachen.
En toen kwam het nieuws dat deze vrolijke jongen die midden in het leven stond er niet meer was. Ik weet nog dat we die betreffende dag, 4 juni, in de verte allemaal sirenes hoorden om 12 uur smiddags. We vroegen ons nog af wat er gebeurd zou zijn. Internet opgedoken en gelezen dat een motorrijder van 20 jaar om het leven was gekomen. Ik hoor mezelf nog zeggen: 'tjee wat erg!!!'
Er knapte iets in mij toen ik er achter kwam om wie het ging. Dit kon niet waar zijn!!! Ik storm naar buiten waar mijn ouders zitten. 'Het is J!' roep ik. Ik staar voor me uit. 'J is de motorrijder die verongelukt is!'
Mijn moeder schrikt zich dood. Beide zijn we met stomheid geslagen. Ik tril als een rietje.
9 Juni is zijn uitvaart. Waar we uiteraard bij zijn. Het is zwaar. Maar een hele mooie dienst.
Wat een verdriet!
Wederom kan ik achteraf bij Samantha terecht die dag. Onbegrijpelijk hoe deze vrouw, die eigenlijk mijn werkgeefster is, voor mij klaar staat. Ik doe mijn verhaal, zij luistert.
Geeft me die knuffel die ik zo nodig heb op zn tijd.
Met opa gaat het ondertussen steeds slechter. Maar hij is er nog. Nog steeds geen idee hoelang zijn lijdensweg gaat duren maar opa is vastbesloten zoveel mogelijk tijd met ons door te brengen.
Ook dit allemaal bespreek ik tijdens mn therapie. Kan in ieder geval mijn ei kwijt.
Wat voor mij echt noodzakelijk was.
De juli maand breekt aan, het word zomer. En de zon heeft altijd wel een positief effect op mij. Op 9 juli heb ik nog een therapie sessie. De laatste blijkt uiteindelijk. Wat officieel niet de bedoeling was. Er was een nieuwe afspraak gepland maar die kon niet doorgaan. De nieuwe afspraak daarop kwam ook wat tussen en uiteindelijk kwam het er niet
meer van. Ik voelde me opzich ook redelijk en ik vond in vriendinnen gesprekspartners. Wat ik tegen Dhr Biermans vertelde kon ik ook bij hun kwijt. En naief als ik was mailde ik hem dat ik het zonder hulp wilde gaan proberen.
Achteraf gezien de meest stomme beslissing van mijn leven geweest. Maar dat besefte ik op dat moment niet.
Ik had tijdens de CGT zoveel tips geleerd om mijn sociale angst te controleren en positiever tegen het leven aan te kijken dat ik er vanuit ging dat ik met die informatie een heel eind zou komen.
En het ging ook redelijk. Ik was rete trots op mezelf. Ik LEEFDE! Op eigen benen!
Maar niet lang. Alles wat gebeurd was bleef door mijn hoofd spoken. Ik kreeg het niet volledig verwerkt.
Maar zoiets heeft toch tijd nodig? Ik dacht dat het normaal was. Opa begon enorm af te takelen. Hij was echt weg aan het kwijnen. Van mijn eens zo sterke opa bleef niks over dan een skelet met vel eroverheen.
De laatste maanden van zijn leven waren een hel! Het brak het hart van ons allemaal, de hele familie.
3 Augustus was hij jarig. Deze verjaardag mocht hij nog met ons vieren maar vraag niet hoe.
We gaven hem een boottocht cadeau. Met de hele familie. Die echter pas op 17 september kon plaatsvinden.
Maar dat heeft hij nog gered. Ik ben er heilig van overtuigd dat hij daarvoor ook in leven bleef!
Het was een heerlijke boottocht. Met de nodige emoties! Besef van ons allemaal dat dit onze laatste
uitstapje met de hele familie was hakte er behoorlijk in. Na die 17e september ging het ook ineens heel snel.
Opa's lichaam begon het echt op te geven en op 10 oktober is hij overleden. Die laatste weken waren zo intens moeilijk. Begin Oktober heb ik nog samen met hem, mam en oma een stuk gewandeld. Hij in een rolstoel, haast geen teken van leven. Dat heeft zoveel indruk op mij gemaakt. Ook meteen de laatste keer dat ik hem levend zag.
Tot op de dag van vandaag zie ik opa voor me. Uitgemergeld en vol pijn. Ik wil hem op een mooie manier herinneren.
Heb daarom onlangs ook een gedicht geschreven met hele mooie herinneringen. Dat hielp wel wat. Maar die andere beelden krijg ik er niet uit.
Ik ben geestelijk gewoon echt gebroken door wat dit hele jaar, 2011, al die lieve mensen om mij heen heeft aangedaan.
Ik was zelf al een wrak door mijn eigen problemen maar ik heb er nooit echt volledig aan kunnen werken.
Ik heb alleen maar het gevoel dat ik steeds dieper in een put gezakt ben.
2011 Naderde zn einde en mijn gastouderschap bij Samantha ging ook stoppen. Iets wat ik maar moeilijk kon verkroppen.
Samantha had zoveel voor mij betekend dit jaar. Ze is echt zo'n grote steun geweest. Een definitief afscheid zou het niet worden en toch voelde het wel zo. Ik had de grootste moeite met die laatste weken. En mijn laatste dag bij haar was ik er zelfs ziek van. Van het idee dat het afgelopen was.
We zouden samen met haar meiden wat gaan eten. Ik kreeg geen hap door mijn keel.
Een verschrikkelijk jaar werd afgesloten maar ik had er wel een mooie vriendschap bij. Samantha is nu nog in mijn leven. Samen met haar vriend Erik. Die ook ontzettend veel voor me betekend!
Twee mensen die een hart van goud hebben en mij echt opgeveegd hebben als ik een zielig hoopje ellende was.
En dat is nogal vaak geweest. Wil ze echt voor geen goud kwijt!
Een nieuw gastouderavontuur begon. Ik kreeg een nieuw gezin met 3 kids. 5 jaar, 3 jaar en 5 maanden oud.
Een leuk gezin hoor. Daar niet van...maar ik was mezelf niet. Nu achteraf ben ik echt boos op mezelf dat ik het zover heb laten komen. Het is zo'n 'simpel' werk. Met kids werken kan ik wel. En creatief ben ik ook.
Maar het kwam er niet uit. 2 a 3 van de 4 dagen was het knokken voor mij. Ik was zeker wel betrouwbaar en ik heb ook prima voor de kids gezorgd. Maar op creatief gebied kwam er nauwelijks iets uit. Wat (zeker in het begin) bij Samantha en haar meiden nog wel ging.
Op dat moment gingen er al wat alarmbellen bij mij af. Ik wist dat het met mij echt niet goed ging.
Maar ik wilde geen hulp vragen. Zag het als falen. Had verdorie mn psychologische hulp afgesloten. En me een heel stuk beter gevoelt. Ergens besefte ik dat het mooie weer me voor de gek gehouden heeft. Ik ben hartje zomer gestopt met de therapie. Ik kon me opladen door de zon en zag het daardoor geheel onterecht allemaal niet meer zo donker in.
Zelfs het simpele gastouderwerk kon ik niet meer fatsoenlijk uitvoeren. Ik raakte deels in paniek maar voor de buitenwereld hield ik me groot. De glimlach op mijn gezicht kostte me al zoveel energie dat ik er onder leed. Maar slapen? Ho maar! Slapen kende ik nauwelijks. Ik heb nooit veel slaap nodig gehad maar slapen was voor mij iets wat bij uitzondering lukte. Ik sliep nachten achter elkaar niks om vervolgens de dag daarop doodziek en belabberd al om 5 uur op mn bank ik slaap te vallen tot de volgende ochtend. Een ritme kende ik niet meer. En eten deed ik ook nauwelijks nog als ik alleen thuis was.
Bij alle mensen om mij heen gingen de sirenes af...alarmbellen klonken overal. Behalve bij mezelf. Ik wilde er niet aan toegeven. Ik zou het wel redden. Who was i kiddin'??!
Ik zonk steeds dieper en dieper. En ik uitte mij door blogs te schrijven. Blijkbaar droop daar de depressiviteit van af. Ik had het zelf niet door op die manier. Ik vertelde gewoon precies hoe ik mij voelde.
Mijn moeder las die blogs ook. Raakte in paniek. Bang dat ik mezelf iets aan kon gaan doen.
Hing op een gegeven moment te huilen aan de telefoon.
Dat was voor mij het moment dat bij mij vanalles loskwam. Ik hou zo ontzettend veel van mijn ouders en het besef dat ik mijn moeder (al dan onbewust) zoveel verdriet deed kwam bij mij keihard aan. Nog nooit had ik zoveel paniek bij mijn moeder bespeurd. Moederinstinct noemen ze dat. En ze had gelijk!
Ik was compleet de verkeerde kant op aan het gaan. En het ergste was...ik praatte bijna nooit met mijn ouders.
Ze weten dus van meer dan de helft niet eens af. Totdat ze dus dingen van mij begonnen te lezen.
Ik besef wel degelijk hoe zwaar dit voor hun is geweest en ik heb er ook de grootste spijt van. Ik vind het vreselijk wat ik ze heb aangedaan.
Ook veel met N gesproken. Zij kent ook zo ontzettend veel ellende en ze staat nog steeds overeind.
Ik heb de grootste respect voor haar.
Toen ik daarna ook nog een goed gesprek met S en E had en ik besefte wat zij allemaal doormaken en
hoe trots S opzich zelf was toen had ik echt zoiets van...'waarom Zou ik niet trots opmezelf mogen zijn?!
Waarom doe ik niet wat ik MOET doen'. En op dat moment heb ik contact opgenomen met Frank Biermans.
Hem verteld hoe slecht met het me ging. Dat ik een enorme terugval had. Dat het nu nog slechter gaat
met mij dan toen. Hij heeft me doorverwezen naar 2e lijns psychologische hulp. Mijn klachten zijn
zo hardnekkig en de mogelijkheden bij 1e lijns hulp zijn te beperkt voor mij. Er moet echt actie
ondernomen worden.
Ik krijg 2011 niet verwerkt. En mijn algemeen functioneren word gigantisch beperkt door de angsten
en de rusteloosheid.
En waar ik nu op dit moment nog meer last van heb, geen idee. Het neigt naar een enorme depressie.
Ben enorm neerslachtig en mijn emoties wisselen zo enorm dat het al mijn energie opvreet. De onrust en
angstgevoelens zijn op die manier aanwezig dat ik overdag niks gedaan krijg en 's nachts niet slaap.
En zo is dat al bijna het hele jaar.
Het zou echter ook een enorme burn out kunnen zijn. Dat schijnt op depressie te lijken.
Het echt weten, weet ik pas zodra ik eindelijk de hulp krijg die ik echt nodig heb.
Onlangs, op 18 oktober, heb ik de meest indrukwekkende dag van mijn leven meegemaakt.
Dat is nog zo vers en zo onbekend verder dat ik daar absoluur niks over ga vertellen hier.
Eerst maar eens zien dat ik een eerste gesprek krijg bij een hulpverlener!
Het hele verhaal staat in mijn uitgebreide versie van deze blog. Voor mezelf wil ik alles wel
op een rijtje hebben. En voor de betrokkene die eventueel interesse hebben om het te lezen.
Ik heb onlangs een afspraak bij de huisarts gemaakt om een verwijzing voor Buro van Roosmalen te krijgen.
Ik had van Frank Biermans ook al een a4tje gekregen met ons doorlopen traject maar ik had ook nog een verwijzing
van de dokter nodig. Die week gelijk een afspraak gemaakt en de huisarts verteld wat er gebeurd was op 18 oktober. Uiteraard schrok hij er wel van. Verteld dat ik echt op het randje leef nu en die hulp echt nodig heb.
Ik krijg de verwijzing zonder problemen. Vol verbazing neem ik hem aan. Bij de vorige huisarts voelde ik me echt een last. Daar durfde ik nauwelijks iets. Daar was totaal geen medeleven. En deze man, die mij nog maar net kende gaf me bij de 2e afspraak al zo'n goed gevoel. Wat een wereld van verschil!
Hij zei me dat ik de week erna even een nieuwe afspraak moest maken met hem want mijn dossier was nog niet bij hem terecht gekomen. Die was nog bij de andere praktijk.
De week die volgde ben ik volledig ingestort. Slapen ging nog steeds waardeloos. Maar het word steeds erger.
En overdag ben ik een wrak. Niet alleen van vermoeidheid maar ook door alle onrust, angsten en herbelevingen.
Momenteel voert neerslachtigheid echt de boventoon bij mij. Op momenten ben ik echt bang voor mezelf.
Ik verander in een agressief persoon op sommige momenten. Ik richt me niet op anderen maar wel op voorwerpen en op mezelf. Ik gooi met spullen, ik vloek, ik scheld, ik tier en ik deel schoppen en klappen uit tegen hetgene het dichtste bij me is. Het zij een bank, het zij de muur. Ik huil wat af!
En dit zo neer te schrijven doet me wel even wat. Het is iets wat ik heel lang heb willen ontkennen maar wat gewoon niet meer gaat. Ik ben echt aan het einde van mijn latijn.
En ik heb ondertussen contact gehad met Buro van Roosmalen. Wachttijd van 4 maanden. De moed zakt me in de schoenen bij die gedachten. Hoe moet ik in hemelsnaam doorleven op deze manier? Ik ben niet suicidaal! Zeker niet na wat ik meegemaakt heb.
Bewust zal ik mezelf nooit iets aandoen. Maar ik heb gezien wat wanhoop en een waas met mensen kan doen.
En ik vertrouw mezelf niet genoeg om te beweren dat ik nooit iets extreems doms zal doen.
Mijn omgeving houd me goed in de gaten en ik ben afgelopen week bij de huisarts geweest. Ik ga hulp krijgen van een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en ik heb medicatie om de onrust en angst te onderdrukken. Die ervoor moeten zorgen dat ik weer kan slapen 's nachts.
De eerste afspraak bij de spv'er staat op 19 november. En ik ben daar echt dankbaar voor. Hoewel vrienden en familie ook op mij letten is het voor mij een extra gevoel van veiligheid dat ik een professional achter me heb staan tot het moment dat ik terecht kan bij Buro van Roosmalen om het traject van 2e lijns psychische hulp te gaan doorlopen.
Ik hoop ooit in staat te zijn om vrede te krijgen met mezelf. Om een way of living te vinden waarin ik niet meer faal in werksituaties en op sociaal gebied. Nu is mijn functioneren in die gebieden onmogelijk. Ik acht mezelf er echt niet toe in staat. En niet omdat ik niet wil maar omdat ik niet kan. Daarnaast hoop ik dat ik met name het jaar 2011 leer te
verwerken. Wat me tot op de dag van vandaag nog niet gelukt is doordat ik geen 'pauze' heb gekend. Er is zoveel op zo'n korte tijd gebeurd. Ik ben letterlijk op. Hetgeen gebeurd is op 18 oktober is daar nu bovenop gekomen en plaagt me ook nog dagelijks. Iets wat nu, bijna een maand later nog steeds voor tranen zorgt.
Mijn ouders zijn nou van alles op de hoogte. Staan gelukkig ook volledig achter me. Ik ben niet meer van plan ze buiten te sluiten. Waarom ik dat voorheen wel deed? Omdat ik met vrienden beter kon praten. Hoewel mam en pap voor me klaar stonden wilde ik ze er niet mee belasten. Achteraf gezien is dat juist wat ik gedaan wel gedaan heb.
Ik zal elke hulp nu aannemen. Voor de rust van mijn omgeving maar ook zeker voor mezelf! Als ik iets geleerd heb de laatste tijd dan is het wel dat ik wat liever voor mezelf moet zijn en mezelf wat vaker op de eerste plek mag (moet!) zetten.
Ik heb onlangs een afspraak bij de huisarts gemaakt om een verwijzing voor Buro van Roosmalen te krijgen.
Ik had van Frank Biermans ook al een a4tje gekregen met ons doorlopen traject maar ik had ook nog een verwijzing
van de dokter nodig. Die week gelijk een afspraak gemaakt en de huisarts verteld wat er gebeurd was op 18 oktober. Uiteraard schrok hij er wel van. Verteld dat ik echt op het randje leef nu en die hulp echt nodig heb.
Ik krijg de verwijzing zonder problemen. Vol verbazing neem ik hem aan. Bij de vorige huisarts voelde ik me echt een last. Daar durfde ik nauwelijks iets. Daar was totaal geen medeleven. En deze man, die mij nog maar net kende gaf me bij de 2e afspraak al zo'n goed gevoel. Wat een wereld van verschil!
Hij zei me dat ik de week erna even een nieuwe afspraak moest maken met hem want mijn dossier was nog niet bij hem terecht gekomen. Die was nog bij de andere praktijk.
De week die volgde ben ik volledig ingestort. Slapen ging nog steeds waardeloos. Maar het word steeds erger.
En overdag ben ik een wrak. Niet alleen van vermoeidheid maar ook door alle onrust, angsten en herbelevingen.
Momenteel voert neerslachtigheid echt de boventoon bij mij. Op momenten ben ik echt bang voor mezelf.
Ik verander in een agressief persoon op sommige momenten. Ik richt me niet op anderen maar wel op voorwerpen en op mezelf. Ik gooi met spullen, ik vloek, ik scheld, ik tier en ik deel schoppen en klappen uit tegen hetgene het dichtste bij me is. Het zij een bank, het zij de muur. Ik huil wat af!
En dit zo neer te schrijven doet me wel even wat. Het is iets wat ik heel lang heb willen ontkennen maar wat gewoon niet meer gaat. Ik ben echt aan het einde van mijn latijn.
En ik heb ondertussen contact gehad met Buro van Roosmalen. Wachttijd van 4 maanden. De moed zakt me in de schoenen bij die gedachten. Hoe moet ik in hemelsnaam doorleven op deze manier? Ik ben niet suicidaal! Zeker niet na wat ik meegemaakt heb.
Bewust zal ik mezelf nooit iets aandoen. Maar ik heb gezien wat wanhoop en een waas met mensen kan doen.
En ik vertrouw mezelf niet genoeg om te beweren dat ik nooit iets extreems doms zal doen.
Mijn omgeving houd me goed in de gaten en ik ben afgelopen week bij de huisarts geweest. Ik ga hulp krijgen van een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en ik heb medicatie om de onrust en angst te onderdrukken. Die ervoor moeten zorgen dat ik weer kan slapen 's nachts.
De eerste afspraak bij de spv'er staat op 19 november. En ik ben daar echt dankbaar voor. Hoewel vrienden en familie ook op mij letten is het voor mij een extra gevoel van veiligheid dat ik een professional achter me heb staan tot het moment dat ik terecht kan bij Buro van Roosmalen om het traject van 2e lijns psychische hulp te gaan doorlopen.
Ik hoop ooit in staat te zijn om vrede te krijgen met mezelf. Om een way of living te vinden waarin ik niet meer faal in werksituaties en op sociaal gebied. Nu is mijn functioneren in die gebieden onmogelijk. Ik acht mezelf er echt niet toe in staat. En niet omdat ik niet wil maar omdat ik niet kan. Daarnaast hoop ik dat ik met name het jaar 2011 leer te
verwerken. Wat me tot op de dag van vandaag nog niet gelukt is doordat ik geen 'pauze' heb gekend. Er is zoveel op zo'n korte tijd gebeurd. Ik ben letterlijk op. Hetgeen gebeurd is op 18 oktober is daar nu bovenop gekomen en plaagt me ook nog dagelijks. Iets wat nu, bijna een maand later nog steeds voor tranen zorgt.
Mijn ouders zijn nou van alles op de hoogte. Staan gelukkig ook volledig achter me. Ik ben niet meer van plan ze buiten te sluiten. Waarom ik dat voorheen wel deed? Omdat ik met vrienden beter kon praten. Hoewel mam en pap voor me klaar stonden wilde ik ze er niet mee belasten. Achteraf gezien is dat juist wat ik gedaan wel gedaan heb.
Ik zal elke hulp nu aannemen. Voor de rust van mijn omgeving maar ook zeker voor mezelf! Als ik iets geleerd heb de laatste tijd dan is het wel dat ik wat liever voor mezelf moet zijn en mezelf wat vaker op de eerste plek mag (moet!) zetten.
Abonneren op:
Posts (Atom)