Rechts van mij klinkt een vrolijk geblaf. Ik zie nog net een kontje achter de poef vandaan komen. Eentje die de lucht in schiet. Quinn in de speelhouding. Staartje zwiept als een bezetene heen en weer. Hij pakt zn rode balletje en 'gooit' er mee met zn bekkie. Stuiter de stuiter de stuiter...
Vervolgens rent Quinn een rondje door de kamer. Hoppakee in de slip! Ja hoor daar zijn ze weer, de gekke 5 minuten. Hij duikt onder de stoel er klinkt nog een uitdagend blafje en dan eindigt hij in zn mandje. Uitgeteld! *Grin* Kleine druktemaker! Zo dat was even lekker volgens mij! Nu weer tijd voor een schoonheidsslaapje! ;-)
Als ik zo naar dat menke kijk dan kan ik niet anders dan breed grijnzen. We hebben heel wat te verduren gehad met hem. Moet eerlijk bekennen dat ik het een paar keer enorm donker heb ingezien. De combinatie puppystreken met het slaaptekort door zijn diarree (elke 2 uur tekeer gaan 's nachts en er uit willen) hakte er flink in. Mijn hemel wat hebben we het moeilijk gehad op een gegeven moment. We waren nog net geen zombies maar het scheelde niet veel.
Het is mijn geluk geweest dat ik al hulp kreeg van Bever in deze periode.
En dat klinkt heel tegenstrijdig met mijn verwachting eerst. Een hondje zou mij ten positieve veranderen. Een hondje zou mij meer in het sociale krijgen. Een hondje zou de afleiding zijn die ik nodig heb. Een hondje zou mij over verschillende drempels heen helpen.
En begrijp me niet verkeerd! Ik vind nog steeds dat dat zo is! Ik heb ontzettend veel aan Quinn te danken! Maar eerlijk is eerlijk, ik kan er nu pas echt van 'genieten'.
Quinn heeft al zoveel voor me betekend! En we hebben al zoveel met hem bereikt! Maar zijn gezondheidsproblemen zijn een echte strijd geweest. Mijn hemel wat kan je je dan machteloos voelen!
Maar nu lijkt het de goede kant op te gaan. Na anderhalve maand aanpoten en veel bij de dierenarts gezeten te hebben, hebben we eindelijk een kuurtje gekregen van haar. Hij slikt zn medicatie nu pas 2 dagen maar het is al drastisch veranderd.
Gister wist ik nog niet of ik er echt in moest geloven of dat het maar toeval was. Maar ik ben nu toch wel voor het grootste deel overtuigd dat we 'het kreng' eindelijk hebben aangepakt!
Het is zo'n leuk, lief en mooi ventje! De puppystreken horen erbij. En nu wij weer aan onze nachtrust komen kunnen wij het ook veel beter aan en dat is aan éénieder te merken. De laatste 2 a 3 weken verlopen al met minder irritatie. Een leven zonder Quinn is al absoluut niet meer in te denken. Wat een aanhankelijk mannetje! Knuffelen houd hij van! En hoe! ^_^
Lekker met ons spelen en zich opkrullen in onze schoot. Al gaat dat steeds minder goed haha!
En hij is ook zo leergierig. Ondanks zijn darmpjes (waar hij gegarandeerd last van heeft gehad) hebben we zoveel met hem bereikt! Quinn kan overal mee naartoe! Mensen vind hij leuk, hondjes vind hij leuk, katten eveneens! Autorijden is geen probleem en alleen thuis zijn kan hij ook. Uiteraard nog niet te lang maar als we dat over langere periode steeds wat meer gaan uitrekken gaat dat ook geen problemen opleveren.
Half augustus begint hij met zijn cursus. Eigenlijk hebben we er alle vertrouwen in dat hij dat leuk gaat vinden! En ook veel gaat leren. Als ik nu al zie wat hij kan...WOW!
14 Weekjes is hij nu! <3 Zo leuk om te zien hoe hij groeit! Zo leuk om de veranderingen mee te maken. Rens heeft gister foto's van Quinn gemaakt! Ben zo ontzettend benieuwd naar het resultaat! En Rens bedankt voor het maken van die foto's! Ik kan niet anders dan zeggen dat ik de foto's op jouw site super mooi vind! Heb er alle vertrouwen in dat je Quinn mooi vastgelegd hebt!
Ook zo leuk om Kay te zien stralen als het om Quinn gaat! Die 2 zijn één hand en één poot op één en dezelfde buik! ;-)
En wat een grote stap! Quinn heeft het pootje optillen bij het plassen ontdekt! Whahaha...iets waar Kay al even op zat te wachten...wanneer zal hij??! En zie! Gisteravond ging bij dezelfde wandeling zn pootje maar liefst 3x omhoog. Hij begint het leuk te vinden lijkt het bijna! :-P 'He?! Kan ik op 3 poten blijven staan? He ik kan zo ook plassen! COOOOOL!'
Die mooie, stoere Quinn!
En dan wil ik toch nog heel even een kleine stukje van deze blog wijden aan Sam, Erik en hun meiden!
Gister een dagje Venray gedaan. Weer Genoten met een hoofdletter! Hier schrijft een hele trotse peettante! <3
Een peettante die alleen maar kan stralen als ze dat kleine hummeltje in dr armen heeft. En gister had ik een overdosis aan Nyntha-knuffelen!
Ik kom daar aan en voordat ik goed en wel zit krijg ik Nyntha in mn armen geduwd. Ik vind dat alles behalve erg hihi...kom maar! Ze kijkt me aan, spuugt haar speentje uit en grijnst naar me!
Wat een enorm smeltmomentje!
En dan ook nog ontzettend veel knuffels gekregen van Xanne en Ymke! <3 Ik had de meiden echt wel gemist! Daar hoef ik geen geheim van te maken! Heerlijk om een middagje met ze door te brengen!
Ymke bleef echt aan me plakken. Die laat dat altijd wel heel duidelijk merken dat ze me graag ziet. Spreekt het ook uit dat ze me gemist heeft. Tja dan kan ik niet anders dan me heel warm voelen van binnen. En me ook ontzettend welkom te voelen daar.
Met Sam en Erik ook nog steeds de grootste lol. Als vanouds! Erik had al snel door dat ik nog steeds uit hetzelfde hout ben gesneden als eerst. Ben even gevat als die 2 en geef ze gerust een koekje van eigen deeg! ;-) Ik weet dat ik dat bij hun kan doen. Ik weet dat ik mezelf kan zijn. Het blijft één maffe bende daar als we bij elkaar zijn.
Ja ik kan echt wel zeggen dat ik trots ben momenteel. Trots op alles om mij heen en op mezelf. Hoewel Bever mij leegvreet qua energie kan ik weer genieten.
Genieten van Kay, van Quinn, Spooky, Daantje, mijn (schoon)familie, mijn vrienden!
Nog zo'n 8 a 9 maanden met mezelf aan de slag en dan ken ik hopelijk mezelf niet eens meer terug! ;-) Op een positieve manier uiteraard!
zaterdag 3 augustus 2013
zaterdag 20 juli 2013
2013 so far...
Quinn aan het slapen, Kay weg...en ik vandaag niet helemaal lekker na een nachtje flink spoken. Oftewel extra lief voor mezelf at the moment. :-)
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!
Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!
En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3
Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)
En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.
De tijd lijkt steeds sneller te gaan. 2013 Al ver voor de helft om! Belachelijk eigenlijk!
Veel gebeurd in de laatste maanden. Leuke dingen en minder leuke dingen. Het begint ondertussen te wennen dat jo-jo effect der emoties.
Bever loopt voorspoedig. Iets wat eerder buiten bereik leek is nu al een gewoonte geworden. Momenteel elke woensdag een afspraak en ik heb er baat bij! Veel baat! Wat een zelfreflectie en wat een confrontatie. Maar ik merk verschil!
Kay en ik zijn ondertussen bijna 5 maanden samen. Voelt nog steeds alsof het al veel langer is! Nog steeds dolgelukkig met elkaar.
En dan is daar ook nog Quinn. Dat kleine ventje die morgen precies 12 weken is. 12 Alweer! Het is een doerakje die ons flink uitprobeert maar die zo ontzettend leergierig is en 9 van de 10x exact doet wat we hem vragen. Heel af en toe 'vergeet' hij het even of is hij oost-indisch doof! ^_^ Maar hej hij is pas 12 weken. Dat komt vanzelf wel in orde!
Alleen thuis zijn, in de auto meegaan, socialisatie met andere hondjes...het is allemaal GEEN probleem! En de bezoekjes aan de dierenarts verlopen ook naar wens. Afgelopen keer kwamen er net 2 spoedgevallen tussen waardoor kleine Quinn pas na half 11 aan de beurt was ipv 10 uur. Een lange zit voor zo'n jonge pup. En zn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ook met de overige zenuwachtige 4-voeters in de wachtruimte. Uiteindelijk was hij dan aan de beurt en lichtelijk hyperactief wist hij zich naar omstandigheden heel netjes te gedragen. Nageltjes (zn wolfsklauwtjes) werden geknipt, zn rechteroortje schoon gemaakt, algehele checkup EN in-enting volgden achter elkaar. Waarom zat die mevrouw met die witte jas zo aan hem? Zijn gedachte zal ongeveer het volgende geweest zijn? 'Hej HALLO! Wat doe je? Waarom zit je aan me? Hej zijn dat brokjes? Yummie! Hap hap SQEEEEEUK wtf was da...? oh ja ik was aan het eten, hmmm deze brokjes zijn lekker!'
Oftewel...die prik voelde hij wel maar de brokjes waren tig keer belangrijker! Vreetzakkie dat hij is!
Oh trouwens! Die dag daarvoor waren Kay en ik samen met Quinn naar Bilthoven gereden. Om Tammie, Daniel en Dunya daar te meeten. Gezellig samen naar het heidenpark en een stukje wandelen en bijkletsen.
We wonen immers niet om de hoek. Heel Nederland zit er tussen (Limburg - Groningen) dus dan is er heel wat te kletsen!
Tammie en Daniel hadden Kay nog niet ontmoet. En het was ook de eerste keer dat ze kleine Quinn zagen!
Een ontzettend leuke dag was het! Daniel en Quinn waren bijna niet te scheiden van elkaar! Die hadden elkaar gevonden! En Tammie? Die kreeg me toch een dikke jack-a-bee knuffel van Quinn bij het afscheid!
En dan 22 juni, de dag dat ik peettante werd! Ook een heel bijzonder iets! Kleine Nyntha is een dotje! <3
Als ik mijn leventje nu even vlugjes onder de loep neem dan merk ik toch wel dat ik heel veel heb om trots op te zijn. Er is zo ontzettend veel veranderd. Heel veel dat mij uit die negatieve sleur heeft gehaald. Mij weer op mijn benen heeft gezet. Zag mijn omgeving (en ik zelf) het eind vorig jaar nog heel donker in nu word dat steeds minder. Ik ben echt bergopwaarts aan het gaan.
De momenten van paniek, angst en onrust zijn er minder frequent en als ze er zijn houden ze minder lang aan. Mijn omgeving die ik daarvoor moet bedanken maar ook zeker mijn psych. Bever geeft me oefeningen mee die me echt bewust laat worden van vanalles.
Het vreet wel veel energie, ben er continue mee bezig maar het werpt zn vruchten af!
Mijn positivity jar van 2013 is al voor de helft gevuld! Nog een half jaar voor 2013 voorbij is. Zal ik hem vol gaan krijgen? ;-)
En dan het laatste waar ik dit blogje mee wil eindigen. Nog een kleine eer bewijzen aan Queenie. Het mooie poezenmeisje die 15 jaar is geworden en 14 jaar lang bij ons (nouja mn ouders dan) woonde en die vanmorgen helaas overleden is. Het was een moeilijk besluit maar laten inslapen was echt de beste keus. Het was voor ons niet helemaal onverwacht maar het blijft rot!
Zal je lieve schattige miauwtje en je heerlijke kopjes geven zeker wel gaan missen.
zondag 7 juli 2013
Een grote eer!
Tijd voor een nieuw blogje. Eentje die ik gewoon even aan een bijzonder meisje moet wijden. En wel aan Nyntha!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
De meeste om mij heen weten al lang wie dat is. Maar voor degene die het allemaal niet zo nauw volgen in mijn leventje...Nyntha is het dochtertje van Samantha en Erik. Geboren op 22 juni van dit jaar.
Een meiske dat me doet smelten, elke keer dat ik een foto van haar onder ogen krijg of de eer krijg haar in het echt te knuffelen. Een meisje die gedurende een kleine 9 maanden geregeld het zonnestraaltje in mijn gedachte was. Jups! Zelfs toen ze nog niet geboren was.
Wat een gigantisch grote eer was het toen Sam en Erik mij de vraag stelden die je alleen maar met een groot gevoel van trots kan beantwoorden met een volmondig: JA!
Wil jij peettante worden van dit kleine wondertje?
Voor zo'n vraag heb je nog geen milliseconde nodig om te antwoorden.
Het is een vraag die je niet zomaar krijgt. Wanneer je de kans krijgt om die eer op je te nemen dan weet je dat het goed zit!
Ik heb het nog net niet van de daken geschreeuwd, al scheelde het weinig, maar ik geloof dat de mensen om mij heen meer dan eens mijn mededeling te horen kregen. 'Had ik al verteld dat ik peettante wo....Oh ja wel he?' Maar het is ook zooooooooo leuk!!!
En dan, dan moet je gaan wachten. Mijn hemel wat duren maanden dan lang. Maar ik werd goed op de hoogte gehouden door Sam en Erik. Veel echo foto's verschenen op whatsapp en ik wil niet weten hoeveel gouden hartjes ik whatsapp ingeslingerd heb in die periode.
En toen...toen kwam eindelijk 21 juni in zicht. DE dag dat Sam ingeleid zou worden. Die middag zou het meisje, die mama en papa zo in spanning had gehouden, geboren worden. JA NIET DUS *grin* nu al een eigenwijsje.
De 4 meiden van Sam en Erik verbleven die dag bij Kay, Nynke en mij.
De uren tikten door en elk half uur kwam wel één van #debendevan4 met de vraag: 'hoeveel ontsluiting heeft mama/Samantha nu??????!'
Ja uh uh uh weet ik veel :-P Leuk hoe kinderen denken. Mama en Tanja hebben zovaak contact, die zullen nu ook wel elke minuut met elkaar in gesprek zijn. Uhm niet dus ^_^
Uiteindelijk kwam dan 's nachts rond kwart voor 4 het telefoontje van Erik. Ze was eindelijk geboren!
Ik kijk Kay op dat moment met een grote glimlach aan en kan niet meer uitbrengen dan 'Ik ben peettante!' Het gevoel van trots kende ik al maar die nacht, en met name de daarop volgende ochtend, was het eens zo groot. Trots op dat kleine meisje! Mijn petekindje. Maar ook trots op Samantha. Kanjer dat ze is! En trots op Erik die Sam heeft bijgestaan. Ondanks zijn ME.
En zo zie je maar wat zo'n klein meisje, net een paar uur oud, al teweeg kan brengen.
Ik duik whatsapp in en stuur Nynke een appje. 'Gefeliciteerd peettante!' Ook al ligt ze in de woonkamer. Alleen een hal die ons scheid.
En nu? Nu is dat mooie meisje, met de naam afgeleid van Nynke, Samantha en mijzelf, al dik 2 weekjes oud. De tijd vliegt.
En ik zie alleen maar mooie foto's en verhalen op facebook en twitter voorbij komen van Sam en Erik. Alles bekijk en lees ik met een golf van blijdschap door mij heen.
De bende van 4 is nu de bende van 5 en ik kan alleen maar beamen wat een grote rijkdom Sam en Erik bezitten.
Ik ben blij dat ik deel uit maak van hun leven. En dat ik iets voor dat gezin kan betekenen op zn tijd.
Sam, Erik, Larissa, Xanne, Eleni, Ymke en Nyntha, ik wens jullie allemaal al het geluk van de wereld met elkaar. En ik hoop dat ik nog lang getuigen mag zijn van dat geluk!
zaterdag 6 juli 2013
donderdag 27 juni 2013
Quinns adventures!
Morgen is Quinn al 2 weekjes bij ons. Jeetje wat vliegt de tijd. En jeetje wat hebben we in die 2 weekjes al veel bereikt. Ongelofelijk hoe snel zo'n jong hondje dingen oppikt.
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!
Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)
Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!
Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!
Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)
Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!
Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!
donderdag 16 mei 2013
'Bever'
Een hele maand verder. Het bloggen schiet er een beetje bij in.
Hoewel ik normaliter totaal geen moeite heb met schrijven gaat het nu toch iets moeizamer.
Terwijl ik de juiste woorden voor deze blog probeer te vinden schiet er zoveel meer door mijn hoofd. Zaken die helemaal geen ene reet met deze blog te maken hebben.
Het is een hectische tijd. Dat merk ik aan alles. Mijn gedachten slaan op hol en mijn lichaam staat ook onder spanning.
Ik had er gister nog met Kay over. Van de 100% waaruit mijn leven bestaat is zo'n 70% een rotzooi! Een web van chaos, emoties, spanning, angst en falen. Waarmee ik niet wil zeggen dat die 70% alleen ellende is hoor. Sinds Kay en ik elkaar weer zien lach en straal ik weer meer! Maar ergens diep in mijn gedachten schuilt een donker wolkje die alles overschaduwt.
Iets wat ik niet eens meer hoef te proberen te verbergen. Ik ben een open boek voor de mensen die dicht bij me staan.
Zo was het mijn moeder die vorige week donderdag maar 1 snelle blik op mij hoefde te werpen om te zien dat er iets niet oké was. Hoewel ik al 2 uur in de auto had gezeten en compleet tot rust was gekomen bleek ik toch iets uit te stralen.
Moeders hebben zoiets meteen door. Terwijl ik met mn meest brede glimlach probeerde te verhullen hoe mijn werkelijke toestand was, bleek ik zo doorzichtig als de pest. Na een 'wat is er?' volgde meteen een dikke knuffel. Tja ontkennen dat er iets was ging toch niet meer. Maar ik merkte wel dat ik haar op 1 punt even moest geruststellen. Nee het had niet met Kay te maken. Tussen ons was (en is) alles nog helemaal in orde.
Mijn hereniging met hem is het beste wat me kon overkomen. Het maakt die 70% dragelijk! Hij weet dat, dat laat ik hem geregeld weten. Het feit dat ik alles met hem kan delen zegt ook genoeg. Vanaf het begin heb ik met geen woord gezwegen over mijn toestand. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken en hij heeft aardig wat met mij te stellen. Dat realiseer ik me en mijn respect en waardering naar hem toe is immens!
Nog 1 weekje en Kay en ik hebben onze eerste mijlpaal, ofja 3 maanden heeft tenminste een benaming. Een kwartaal!
3 Mooie maar hectische maanden! Mooi omdat het goed voelt tussen ons en het ook nog eens zoveel langer voelt! 3 Maanden? Is het serieus nog maar 3 maanden? We kennen elkaar al zo door en door. Het is nu al meer dan vertrouwd! En hectisch omdat, naast onze huidige toestand, er zoveel is gebeurd en nog staat te gebeuren. Naast alle moetjes en Kays grote verhuizing terug naar Limburg zijn het alle gebeurtenissen in het dagelijkse leven die ons ook goed bezig houden.
Het voelt dan ook geregeld alsof we teveel hooi op onze vork nemen maar we kunnen nou eenmaal momenteel geen gas terugnemen. Het moet nu echt even allemaal gebeuren terwijl het dagelijkse leven ook gewoon doorgaat.
Zoveel regelen, zoveel doen, zoveel afspreken en tegelijkertijd niet de schouders laten hangen en overeind blijven. Zorgen dat we het volhouden. Het zij met de nodige hulp! Zowel vriendschappelijk als professioneel.
Over professioneel gesproken. Mijn afspraken bij BvR (oftewel Bever zoals Kay en ik het vanaf nu noemen) beginnen eindelijk serieuze vormen aan te nemen. De intakeperiode is voorbij. Tijd voor actie! Iets wat meer dan welkom is in deze tijd.
Ik weet dat ik het zo niet mag zien maar momenteel voelt het echt alsof ik Kay tekort doe.
Heb het idee dat ik alleen maar klaag en zeur. Heb dat gister ook uitgesproken. Hij weet dat ik het zo ervaar. 'Bever' weet dat ook.
Ik maak daar geen geheim van. Weet ook dat ik dat ook moet gaan loslaten.
De ene keer lukt me dat en de keer daarop weer niet.
Het jojo effect is nog steeds enorm aanwezig. Op alle fronten eigenlijk wel!
De ene keer zit ik als een ware miss positivo bij Bever en de keer daarop kan ik de beste man geheel het tegenovergestelde vertellen.
Onvoorstelbaar hoe het bij elke afspraak weer afwachten is hoe ik daar zit. Moet voor hem ook een apart fenomeen zijn. Al zal hij dit wel vaker zien.
Ik ben er in ieder geval achter gekomen hoeveel er in slechts enkele weekjes kan veranderen en gebeuren.
Ik kijk in ieder geval uit naar het moment dat Kay en ik ons leven samen kunnen beginnen. Iets wat nu nog niet mogelijk is. Maar met zijn verhuizing naar Limburg is hij in ieder geval een stap dichterbij! Het reizen van en naar Almere is al iets wat we achter ons kunnen gaan laten! Al zullen we daar nog geregeld zijn om Yvonne en Eric te bezoeken! Hoewel de bezoeken minder frequent zullen zijn, zullen we zeker zoveel mogelijk contact gaan houden.
Het word even een paar maanden aanpoten, even water bij de wijn doen.
Alle inspanningen, moeite en goede gesprekken die we samen (uit)gevoerd hebben zullen niet voor niets zijn.
Schouders recht, borst vooruit, hoofd omhoog, kop op!
Met die instelling en de opdrachten die ik van Bever krijg komt alles wel goed. Het kost even wat tijd maar dan hebben we uiteindelijk ook wat!
En nu ga ik een eind breien aan deze blog. Mijn lief heeft me net een kop koffie gebracht! <3
I'll keep you updated!
Hoewel ik normaliter totaal geen moeite heb met schrijven gaat het nu toch iets moeizamer.
Terwijl ik de juiste woorden voor deze blog probeer te vinden schiet er zoveel meer door mijn hoofd. Zaken die helemaal geen ene reet met deze blog te maken hebben.
Het is een hectische tijd. Dat merk ik aan alles. Mijn gedachten slaan op hol en mijn lichaam staat ook onder spanning.
Ik had er gister nog met Kay over. Van de 100% waaruit mijn leven bestaat is zo'n 70% een rotzooi! Een web van chaos, emoties, spanning, angst en falen. Waarmee ik niet wil zeggen dat die 70% alleen ellende is hoor. Sinds Kay en ik elkaar weer zien lach en straal ik weer meer! Maar ergens diep in mijn gedachten schuilt een donker wolkje die alles overschaduwt.
Iets wat ik niet eens meer hoef te proberen te verbergen. Ik ben een open boek voor de mensen die dicht bij me staan.
Zo was het mijn moeder die vorige week donderdag maar 1 snelle blik op mij hoefde te werpen om te zien dat er iets niet oké was. Hoewel ik al 2 uur in de auto had gezeten en compleet tot rust was gekomen bleek ik toch iets uit te stralen.
Moeders hebben zoiets meteen door. Terwijl ik met mn meest brede glimlach probeerde te verhullen hoe mijn werkelijke toestand was, bleek ik zo doorzichtig als de pest. Na een 'wat is er?' volgde meteen een dikke knuffel. Tja ontkennen dat er iets was ging toch niet meer. Maar ik merkte wel dat ik haar op 1 punt even moest geruststellen. Nee het had niet met Kay te maken. Tussen ons was (en is) alles nog helemaal in orde.
Mijn hereniging met hem is het beste wat me kon overkomen. Het maakt die 70% dragelijk! Hij weet dat, dat laat ik hem geregeld weten. Het feit dat ik alles met hem kan delen zegt ook genoeg. Vanaf het begin heb ik met geen woord gezwegen over mijn toestand. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken en hij heeft aardig wat met mij te stellen. Dat realiseer ik me en mijn respect en waardering naar hem toe is immens!
Nog 1 weekje en Kay en ik hebben onze eerste mijlpaal, ofja 3 maanden heeft tenminste een benaming. Een kwartaal!
3 Mooie maar hectische maanden! Mooi omdat het goed voelt tussen ons en het ook nog eens zoveel langer voelt! 3 Maanden? Is het serieus nog maar 3 maanden? We kennen elkaar al zo door en door. Het is nu al meer dan vertrouwd! En hectisch omdat, naast onze huidige toestand, er zoveel is gebeurd en nog staat te gebeuren. Naast alle moetjes en Kays grote verhuizing terug naar Limburg zijn het alle gebeurtenissen in het dagelijkse leven die ons ook goed bezig houden.
Het voelt dan ook geregeld alsof we teveel hooi op onze vork nemen maar we kunnen nou eenmaal momenteel geen gas terugnemen. Het moet nu echt even allemaal gebeuren terwijl het dagelijkse leven ook gewoon doorgaat.
Zoveel regelen, zoveel doen, zoveel afspreken en tegelijkertijd niet de schouders laten hangen en overeind blijven. Zorgen dat we het volhouden. Het zij met de nodige hulp! Zowel vriendschappelijk als professioneel.
Over professioneel gesproken. Mijn afspraken bij BvR (oftewel Bever zoals Kay en ik het vanaf nu noemen) beginnen eindelijk serieuze vormen aan te nemen. De intakeperiode is voorbij. Tijd voor actie! Iets wat meer dan welkom is in deze tijd.
Ik weet dat ik het zo niet mag zien maar momenteel voelt het echt alsof ik Kay tekort doe.
Heb het idee dat ik alleen maar klaag en zeur. Heb dat gister ook uitgesproken. Hij weet dat ik het zo ervaar. 'Bever' weet dat ook.
Ik maak daar geen geheim van. Weet ook dat ik dat ook moet gaan loslaten.
De ene keer lukt me dat en de keer daarop weer niet.
Het jojo effect is nog steeds enorm aanwezig. Op alle fronten eigenlijk wel!
De ene keer zit ik als een ware miss positivo bij Bever en de keer daarop kan ik de beste man geheel het tegenovergestelde vertellen.
Onvoorstelbaar hoe het bij elke afspraak weer afwachten is hoe ik daar zit. Moet voor hem ook een apart fenomeen zijn. Al zal hij dit wel vaker zien.
Ik ben er in ieder geval achter gekomen hoeveel er in slechts enkele weekjes kan veranderen en gebeuren.
Ik kijk in ieder geval uit naar het moment dat Kay en ik ons leven samen kunnen beginnen. Iets wat nu nog niet mogelijk is. Maar met zijn verhuizing naar Limburg is hij in ieder geval een stap dichterbij! Het reizen van en naar Almere is al iets wat we achter ons kunnen gaan laten! Al zullen we daar nog geregeld zijn om Yvonne en Eric te bezoeken! Hoewel de bezoeken minder frequent zullen zijn, zullen we zeker zoveel mogelijk contact gaan houden.
Het word even een paar maanden aanpoten, even water bij de wijn doen.
Alle inspanningen, moeite en goede gesprekken die we samen (uit)gevoerd hebben zullen niet voor niets zijn.
Schouders recht, borst vooruit, hoofd omhoog, kop op!
Met die instelling en de opdrachten die ik van Bever krijg komt alles wel goed. Het kost even wat tijd maar dan hebben we uiteindelijk ook wat!
En nu ga ik een eind breien aan deze blog. Mijn lief heeft me net een kop koffie gebracht! <3
I'll keep you updated!
maandag 15 april 2013
SMART thinking!
Tijdje niet geschreven! 16 April ondertussen. De 4e maand van het nieuwe jaar. Time flies! Je merkt het aan alles. Zelfs aan het feit dat we nu, terecht, kunnen zeggen dat het lente is. Ze liet te lang op zich wachten. Hoewel de kalender al weken lang aangaf dat ze gearriveerd had moeten zijn was dat in de praktijk wel anders. Blauwbekkend en klappertandend trotseerden wij allemaal de kou. De ijzige kou. In maart! Maart roert zijn staart. Jups dat moge duidelijk zijn. Lekker eigenwijze maand!
Vast geen toeval dat ik dan geboren ben in die betreffende maand.
Maar goed! We hebben er even op moeten wachten maar het lijkt nu dan toch EIN-DE-LIJK zo ver. Zon en warmte. Nog niet in den extremen maar zo hoog zijn de verwachtingen ook nog niet!
Dat komt vanzelf wel zodra we de zomermaanden in gaan. Althans laten we dat hopen!
We hebben het tenslotte over Nederland.
En zoals zondag al gegrapt werd, terwijl we in het zonnetje genoten van de eerste BBQ van dit jaar, zou het nog niet eens zo raar zijn als het volgende week weer zou sneeuwen!
Neeee geen zorgen. De weersvooruitzichten zien er goed uit hoor! Geen sneeuw op weg naar ons koude kikkerlandje maar zon! Veel zon!
Ik zeg: komt u maar. Meer dan welkom!
Even denken...heb ik nog iets up te daten?
Ja geef me even de tijd hoor! Concentratie is weer ver te zoeken. Terwijl ik deze blog typ ben ik vooral veel bezig met de radio. Vooral meezingen en mee neurien! En mijn voet doet een ritmisch dansje!
Oja, update! Gister BvR! Een zeer welkome afleiding. Had het echt even nodig. Al moet ik bekennen dat een uur van te voren dat rottige onbehagelijke gevoel ook weer aanwezig was. Soort van runaway bride gevoel. Als ik kon vluchten zou ik het doen. Maar ik weet ook dat ik nu echt door moet zetten.
Dagen lang kijk ik uit naar die afspraak en als die dan eindelijk nadert slaat het nerveuze monster in mij weer toe. Ik zou er ondertussen toch gewend aan moeten zijn. Niet dus!
Maar het was een zeer geslaagd half uurtje! Ja het was een korte deze keer! Hij had tijd uitgetrokken om samen met mij mijn doelen helemaal goed uit te werken. Doelen die ik van te voren al had moeten uitwerken volgens de SMART methode.
Al snel kreeg ik het compliment dat de doelen helemaal in orde waren. Hij kon er niks aan veranderen. Hij was zelf volgens mij een beetje verbaasd. Tja je hebt een sociale opleiding gedaan of niet he! ;-) Psych versus pedagogisch medewerkster...beide maak je gebruik van de SMART!
Voor degene die nu denken: WAT methode? NEE smart methode!
Specfiek/Meetbaar/Acceptabel/Realistisch/Tijdsgebonden
Allemaal criteria waar een goed doel aan moet voldoen.
Afijn, om een lang verhaal net zo kort te maken als mijn afspraak gister...het was leuk om te horen dat hij met deze doelen meteen aan de slag kon. En zodoende stond ik binnen no time weer buiten. Volgende keer plan van aanpak. Ik wens de beste man succes dr mee! Ik ben benieuwd!
Momenteel voel ik me best oke! Het weer, het gezellige weekend en die afspraak hebben me goed gedaan.
Kijken dat we die stemming vast kunnen houden!
Dadelijk aan de slag met de tiramisu! Na de bienenstich van vorige week gaan Kay en ik vanochtend proberen om eigen gemaakte tiramisu op tafel te krijgen!
Daarna nog even de stad in en vanmiddag naar Kyra. :-)
Ik zeg: Fijne dag allemaal! Geniet van de zon, geniet van je dag! En als het even tegenzit realiseer dan dat je best even vloeken mag! ;-)
Vast geen toeval dat ik dan geboren ben in die betreffende maand.
Maar goed! We hebben er even op moeten wachten maar het lijkt nu dan toch EIN-DE-LIJK zo ver. Zon en warmte. Nog niet in den extremen maar zo hoog zijn de verwachtingen ook nog niet!
Dat komt vanzelf wel zodra we de zomermaanden in gaan. Althans laten we dat hopen!
We hebben het tenslotte over Nederland.
En zoals zondag al gegrapt werd, terwijl we in het zonnetje genoten van de eerste BBQ van dit jaar, zou het nog niet eens zo raar zijn als het volgende week weer zou sneeuwen!
Neeee geen zorgen. De weersvooruitzichten zien er goed uit hoor! Geen sneeuw op weg naar ons koude kikkerlandje maar zon! Veel zon!
Ik zeg: komt u maar. Meer dan welkom!
Even denken...heb ik nog iets up te daten?
Ja geef me even de tijd hoor! Concentratie is weer ver te zoeken. Terwijl ik deze blog typ ben ik vooral veel bezig met de radio. Vooral meezingen en mee neurien! En mijn voet doet een ritmisch dansje!
Oja, update! Gister BvR! Een zeer welkome afleiding. Had het echt even nodig. Al moet ik bekennen dat een uur van te voren dat rottige onbehagelijke gevoel ook weer aanwezig was. Soort van runaway bride gevoel. Als ik kon vluchten zou ik het doen. Maar ik weet ook dat ik nu echt door moet zetten.
Dagen lang kijk ik uit naar die afspraak en als die dan eindelijk nadert slaat het nerveuze monster in mij weer toe. Ik zou er ondertussen toch gewend aan moeten zijn. Niet dus!
Maar het was een zeer geslaagd half uurtje! Ja het was een korte deze keer! Hij had tijd uitgetrokken om samen met mij mijn doelen helemaal goed uit te werken. Doelen die ik van te voren al had moeten uitwerken volgens de SMART methode.
Al snel kreeg ik het compliment dat de doelen helemaal in orde waren. Hij kon er niks aan veranderen. Hij was zelf volgens mij een beetje verbaasd. Tja je hebt een sociale opleiding gedaan of niet he! ;-) Psych versus pedagogisch medewerkster...beide maak je gebruik van de SMART!
Voor degene die nu denken: WAT methode? NEE smart methode!
Specfiek/Meetbaar/Acceptabel/Realistisch/Tijdsgebonden
Allemaal criteria waar een goed doel aan moet voldoen.
Afijn, om een lang verhaal net zo kort te maken als mijn afspraak gister...het was leuk om te horen dat hij met deze doelen meteen aan de slag kon. En zodoende stond ik binnen no time weer buiten. Volgende keer plan van aanpak. Ik wens de beste man succes dr mee! Ik ben benieuwd!
Momenteel voel ik me best oke! Het weer, het gezellige weekend en die afspraak hebben me goed gedaan.
Kijken dat we die stemming vast kunnen houden!
Dadelijk aan de slag met de tiramisu! Na de bienenstich van vorige week gaan Kay en ik vanochtend proberen om eigen gemaakte tiramisu op tafel te krijgen!
Daarna nog even de stad in en vanmiddag naar Kyra. :-)
Ik zeg: Fijne dag allemaal! Geniet van de zon, geniet van je dag! En als het even tegenzit realiseer dan dat je best even vloeken mag! ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)