Trots!

Een term die nog niet echt tot mij door wil dringen. Een woord die ik te weinig toelaat in mijn leven.
Wat is trots eigenlijk?
Laat ik de definitie ervan eens geven: gevoel waardoor je wil laten zien dat je iets goed hebt gedaan of iets moois hebt
Het moge duidelijk zijn dat 'trots' een positiefs iets is. Waarom laat ik het dan niet toe bij mezelf?
Vaak genoeg hoor of lees ik dat andere mensen trots op me zijn.
Ik heb veel lieve mensen om me heen. Die er voor mij staan. Omdat ik het zou verdienen. En ik ben heel eerlijk als ik zeg dat ik extreem bescheiden ben. Ik ben absoluut geen visser naar complimentjes. Verre van. Ik vind het echt heel moeilijk te geloven dat mensen trots op mij kunnen zijn.
Maar het voelt wel goed!
Zoals ik vandaag al een keer op twitter gooide, het zijn van die kleine gebaren die tonen dat er echt sprake is van trots. Het is die ene hand op je schouder, die ene arm om je nek, dat ene compliment of de meest gemeende glimlach. Het geeft je een warm gevoel en ergens ga je dan beseffen dat het misschien echt zo is.
Mensen die mij kennen en mensen die mijn blogs gevolgd hebben weten hoe mijn leven in elkaar steekt. Al 2 jaar lang vecht ik tegen een hoop gebeurtenissen, emoties en angsten.
Voor mijn gevoel heb ik totaal geen adempauze gehad en alles wat sinds 2010 gebeurd is tot aan het moment dat ik dit nu typ, spookt nog altijd door mijn hoofd. Het vreet echt dagelijks al mijn energie op. Slaap ik periodes slecht dan kun je er 100% zeker van zijn dat ik weer instort.
Ben daardoor enorm veranderd en niet ten positieve. Ik heb heel wat mensen pijn gedaan.
Hoewel ik het behulpzame en betrouwbare type ben en altijd voor iedereen klaar sta en mezelf daarmee geregeld enorm tekort gedaan heb besef ik nu al te goed dat dat ook een keerzijde heeft gehad.
Ik ben kwetsbaar. Maar ik ben ook sterk. En vandaag heb ik een aantal hele grote noodzakelijke stappen voor mijn toekomst gezet.
Ik kan het niet alleen maar uiteindelijk ben ik wel degene die het gedaan heeft. Vandaag heb ik 2 deuren geopend. Die al te lang gesloten waren. Puur uit angst. Mijn eigen angst.
Ik heb een stok achter de deur nodig, een steuntje in mijn rug. Mij tot iets dwingen heeft geen zin. Ga je eisen dat ik iets doe dan kan ik je bij voorbaat al zeggen dat je geen succes zal hebben.
Maar ben je degene die me achteraf opvangt en me die knuffel, dat schouderklopje of compliment geeft dan heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aan kan.
Vanaf volgende week zijn zowel mijn uitkering als mijn psychische hulp geregeld. 2 Taken waar ik al maanden tegenaan hik. Het lijkt zoiets simpels maar voor mij zijn het 2 enorme drempels geweest. Het begin is gemaakt!
En zolang ik weet wie er achter mij staan en mij stap voor stap met kleine duwtjes de goede kant op dirigeren dan weet ik zeker dat het met mij uiteindelijk wel goed komt.
Het word tijd dat ik dingen ga verwerken. Voordat ze mij breken. En met het overwinnen van vandaag weet ik zeker dat ik een aantal zeer belangrijke stappen heb genomen.
En sinds vandaag kan ik eindelijk zeggen dat ik

TROTS

op mezelf ben!

Memories...love, laughter and happiness

Lieve opa!!!

Gister schreef ik een gedichtje over het afscheid dat we moesten nemen.
Het schrijven ervan heeft me veel gedaan. Dikke tranen.
Vannacht kon ik niet slapen en spookte er vanalles door mijn hoofd.
Leuke woordkeuze he ;-) Maar het kwam door iets wat Sam me zei eerder die avond.
'Opa zou niet willen dat jij je mooie koppie zo zou laten hangen'
En weet je...dat is ook zo! De pijn en verdriet is er!
Die kan ik niet negeren. Met geen mogelijkheid. Dat ik al dagen de
zenuwen heb is ook niet voor niets. Dat ik nu, as we speak, de
bibberitus heb is ook een feit. Allemaal emoties.
10 Oktober komt steeds dichter bij en nu kan ik me rot voelen met de
pijn die ik toch al voel of ik probeer de pijn te verzachten door
mooie dingen te herinneren.
En geen idee hoe ik het deed maar vannacht, op het meest belachelijke
tijdstip, schudde ik weer een aantal mooie woorden uit mijn mouwen (die
ik niet had, maar dat terzijde)...
Ben uit bed gesprongen, heb mn schrijfblok en pen gegrepen en dit
is het resultaat! Net voor jou uitgetypt, tot deze mooie blog!
En wederom tranen, het zit me enorm hoog maar jij bent me die tranen
meer dan waard!
Opa, ook deze is voor jou! Dikke zoen!

Vandaag een gedicht zonder pijn!
Eentje terug in de tijd, vol met herinnering
Want naast het hedendaagse gemis blijven die hoe dan ook fijn
Kijk opa, ik straal, glimlach en doe mijn ding!

24 Mooie jaren mocht ik je kleindochter zijn
Ik maak even de eerste sprong terug in de tijd
De tijd van onbezorgdheid en ontzettend veel gein
Maar ook de tijd van veel gezelligheid

Laat ik beginnen bij de eerste 10 jaar
En ik herinner je 'losse-enge-klapperende kunstgebit' met vlagen
Lach maar :-P Jullie, Inge en jij, hadden het mooi voor elkaar
Wat een lol, kleine Tanja plagen!

Kleine Tanja, die met zuslief graag bij opa en oma ging logeren
Bij ieder bezoek doen alsof we in slaap waren gevallen net voor vertrek
Maar dat dus telkens weer mislukte, al die keren!
Mam en pap hadden ons wel door dus wie hielden we nou voor de gek?

En boos als we dan toch mee terug naar huis moesten gaan
Nog met één laatste wanhopige blik naar jou toegekeerd
Maar ook jij kon deze discussie met geen mogelijkheid aan
'Helaas lieverds, opa heeft het echt geprobeerd'

Opa, je was een man met humor, echt niet te missen
Die brede glimlach en twinkle-ogen die nooit deden zwijgen
Wie hield je nou weer voor de gek? Het was altijd gissen!
Je kon ALTIJD de hele familie aan het lachen krijgen!

Trots dat je was op alle kleinkinderen, en hoe!
Dat schoof je niet onder banken en stoelen hoor
Zoveel warmte en liefde naar één ieder toe
Daar deed je dan ook echt alles voor

Altijd stond opa voor ons klaar
Konden wanneer dan ook op hem rekenen
Was hij nodig? Dan was hij daar
Kon dan veel voor ons betekenen!

Soms lekker samenspannen tegen mam en pap, wat een lol
Oma vond dat niet grappig, dat kon je niet maken
Maar jij liet je dan niet kennen en bleef in die, voor ons, heldenrol
En kon dan soms wel wat heisa veroorzaken

Maar nooit zo dat het uitliep, het moest wel leuk blijven
En leuk was het! Je maakten ons vaak aan het stralen
Ook nu zit ik met een grijns dit allemaal te schrijven
En zijn mn gedachtes heel veel af aan het dwalen

Bij feestjes bijvoorbeeld! Daar was vroeg weggaan echt niet toegestaan
Als door een heel groot wonder...
...Vulden glazan drank zich altijd vanzelf aan
Opa, jij wist dan natuurlijk -met een grote grijns- van niks, hoe bijzonder ;-)

En zo zijn er nog veel meer herinneringen ook van de laatste jaren
Toen wisten we nog niet dat het zo snel voorbij kon zijn
Maar die op hun beurt ook zo ontzettend mooi waren
En die we koesteren met heel ons hart en dat voelt fijn!

Het 50-jarig huwelijksfeest is één daarvan
En ook het familieweekend in Spa, opa straalde als de zon
En de geboorte van Rosa, kleinkind nr 7, dan?
Die haar 1e verjaardag gelukkig nog met opa vieren kon!

En in die 24 jaar is echt nog wel meer gebeurd
Teveel om allemaal op te noemen moet je weten
Maar lieve opa niet getreurd
Ze zitten allemaal in mijn hoofd en hart en ik zal ze nooit vergeten

Je bent er nu niet meer en ik mis je enorm
Wij hadden, met alle kleinkinderen geen lievere opa kunnen wensen
Bij die gedachte gaat de zon wel schijnen en verjaagt ze de storm
En tovert een glimlach op het gezicht van vele mensen

 

 

 

 

Het voelt nog als de dag van gister...

10-10-2011 / 10-10-2012

Wat gaat een jaar toch snel
Emotioneel gezien doet het me nog net zoveel als toen
Als het kon dan wist ik het ook echt wel
Dan bracht ik je terug en gaf ik je een dikke zoen!

Door een ware hel ben jij gegaan
10 Maanden lang een strijd gestreden
Niet 1 dag sinds die tijd dat ik er niet bij stil heb gestaan
Hoeveel jij in al die maanden hebt geleden

Ongeacht al jouw verdriet en pijn
En het onvermijddelijk naderende afscheid
Wilde jij zo lang mogelijk bij ons zijn
Alles voor zoveel mogelijk kostbare tijd

Het was pijnlijk om te beleven
Langzaam zagen we je wegkwijnen
Maar jij wilde niet zomaar opgeven
Langzaam zagen we het leven uit je verdwijnen

Tot de laatste week, als een ware leeuw, gevochten
Het afscheid stond er nu echt aan te komen, het was een feit
Steun en kracht is wat wij, de hele familie, bij elkaar zochten
Jij vond je rust op 10-10-2011, eindelijk een eind aan die oneerlijke strijd

Als een ware held, zoveel respect heb ik voor jou
Je bent en blijft mijn voorbeeld
En weet dat ik nog steeds heel veel van je hou
En dat die gedachte mijn wond ooit wel heelt

In mijn hart is waar jij altijd bent
Ook al ben je voorgoed uit het zicht
Er komt een tijd dat dat wel went
Al schrijf ik nog 100x voor jou een gedicht

Dit is een hele zware week, ik had het al verwacht
Het gemis is normaal al groot maar nu extreem, het blijft onaanvaardbaar
Vanmorgen wees Tam mij ergens op en dat heeft mn verdriet al wat verzacht
Zij maakte deze bewerking onder dit gedicht, ik was flabbergasted, echt waar!

Tam ken ik nu een paar jaar, een echte steun voor elkaar tot in het heden
Dierbare vriendschap, een band zo groot, die zal blijven
En toen, haar vader en mijn opa, beide op 10 oktober overleden
Iets wat ons nog dichter naar elkaar zou drijven!

Het doet mij zo enorm goed
Ookal rollen de tranen nu alweer over mijn wangen
Deze week, het is toch iets waar ik doorheen moet
Op dit moment is steun, een gebaar, een knuffel, het enige waarnaar ik doe verlangen

Lieve opa, waar je ook bent
Ik mis je, meer dan deze woorden kunnen zeggen
Maar ik weet dat jij mij als geen ander kent
En ik jou niks hoef uit te leggen

Till the day we meet again
In my heart is where I'll keep you friend
<3

The winner takes it all???

It's one step for (wo)mankind, one giant leap for mankind...

En eigenlijk zou ik me gigantisch goed moeten voelen. Maar dat doe ik niet...
Komt wel, ooit. Of dat nou over een paar dagen is of een paar weken. Misschien
wel maanden...ik weet het niet. Niemand weet het...
Ik moet er aan toegeven, inzien dat ik te 'zwak' ben om het alleen te doen.
Dat doet toch echt wel even pijn...het is geen falen. Neiging om het wel zo te zien is
groot maar niet terecht.
Ik voel me echter even heeeeeeeeeeeel klein...komt wel weer goed. Ooit!
Als ik minder van me laat horen op twitter, fb, hyves of waar dan ook maak je dan geen zorgen...just be there for me...op welke manier dan ook!
Ik zal er niet om vragen maar weet dat ik elk berichtje, elke toenadering, elk gebaar zeer
zeker wel waardeer. Ik mijn gevecht tegen het 'alleen zijn' houd me dat wellicht overeind.
Ik ken mezelf, ik ga me afsluiten...geheel tegenstrijdig dus, maar afleiding kan dat enigzins voorkomen...
Ik moet leren vertrouwen te hebben. Laat ik daar dan op deze manier mee beginnen.
Ik vertrouw erop dat ik met behulp van de mensen om mij heen daar ga komen waar ik wil zijn.
Ik dacht ooit een hoofdstuk gesloten te hebben, niets lijkt minder waar.
Er werd mij net op gewezen, door een dierbaar iemand, dat het probleem nooit weg is geweest.
Waarschijnlijk was ik gewoon te naief. Nu moet ik erkennen dat het inderdaad zo is.
Lucht dat op? Nee!
Is het nodig? Ja!
Faal ik? Nee!
Kan ik trots zijn? Ja!
Allemaal feiten! Maar ik kan het niet alleen...

En uiteindelijk zal ik overwinnen...hoop ik. The winner takes it all en ik wil die winnaar zijn!

Hoe je 'ingewikkeld' ONTwikkeld en vereenvoudigd! ;-) Denk daar maar eens over na!

Ik ga een keer van me af bloggen. Een keer geen blog met een draai er aan. Gaat me nu ook totaal niet lukken! Lezen op eigen risico, tis een heel verhaal. Wellicht voor velen niet boeiend. Misschien ook wel! voor mij is het in ieder geval een soort van 'therapie'. Voel je niet verplicht het te lezen.
Al leest niemand het, dan ben ik het in ieder geval wel kwijt! :-) En dat is mijn doel op dit moment.
Geen blog met een onderwerp maar een blog om 'het' kwijt te raken. Als dat mogelijk is. Maar wat is 'het' in dit geval?
In mijn geval is dat best ingewikkeld. Zelfs zo erg dat ik het zelf niet meer weet. Echt niet meer weet.
Ik zit in een achtbaan. Een eindeloze achtbaan. Eentje die op en naar blijft gaan en ik begin er kotsmisselijk van (in???) te worden.
Het is onmogelijk om relaxed te zijn en blijven als je emoties zo heen en weer geslingerd worden omdat je niet helemaal goed in je vel zit. 'Niet helemaal goed...' Nu ik dat zo typ klinkt het bijna als een understatement.
Maar ergens in mij zit een klein 'iets'...een 'iets' die er naar snakt om de 'het' te verslaan. 'Iets' zit echter diep weggestopt en word 9 van de 10 keer compleet ingepalmd door de 'het'.
Is het nog te volgen? Ik zei toch dat 'het' ingewikkeld was.
Ik zit weer even terug in dat gevoel van jaren terug. Precies de reden dat ik aan de bel trok en hulp zoch en kreeg. Voor 2 hele jaren lang.
Ik zit in een doolhof, een groot doolhof en ik blijf vastlopen. WAAR is die verdomde uitgang? Tegen hoeveel muren ga ik nog aanknallen?
Probleem is dat ik zelf het probleem ben en ik weet ook wel dat ik mijn gedachtengang moet veranderen! Maar ik ben zo goed te beinvloeden. Klim ik weer een beetje uit de put staat de volgende tegenslag voor de deur!
Erger dan vorig jaar, 2011,  zal het niet worden! Daar is dit jaar al te ver voor gevorderd en ik kan wat dat betreft nog wel reeel zijn en kijken. Dit jaar is lang zo erg niet en toch lijkt het me weer te grijpen.
Tja als je niet lekker in je vel zit word je zo weer meegenomen in die gedachtengang...die je terugbrengt naar dat jaar. Het is ook nog niet lang geleden. Ergens mag ik nog steeds wel rouwen om alles. Ik vergeet het echt niet 1,2,3!
Gelukkig word dat ook niet van mij verwacht! Maar damn wat is het moeilijk!
Ik weet niet waar ik de kracht vandaan moet halen. Maar dat er een kracht in mij zit weet ik dan weer wel. Ik weet alleen niet hoe ik hem moet activeren.
Als er iemand 'het' kan verslaan dan ben ikzelf het. Met behulp van de mensen om mij heen!
Familie, vrienden...ik ben echt een rijk mens! Dat besef is er ook!
Mn ouders, die me vanwege mn sf en add met vanalles hebben geholpen. Die voor mij vanalles geregeld hebben. Gewoonweg omdat ik het niet kan. Niet durf. Niet doe. Probeer dan je trots opzij te zetten en jezelf niet als onnozel of waardeloos te zien. Ben verdorie 25 jaar. Het woordje 'falen' spookt ook dikwijls door mijn hoofd.
Ik mag het zo niet zien. Is me al zo vaak vertelt. Maar ik doe het toch.
Ben momenteel aan het proberen dat te veranderen.
Dat is die kracht wat er bij mij nog uit moet komen. Zodra dat gebeurd durf ik waarschijnlijk ook in te zien dat het geen falen was.
Dat word me nu zowat dagelijks toegefluisterd door Samantha en Erik!
De uitspraak dat vrienden engelen zijn zonder vleugels klopt voor de volle 100%!
Dankbaarheid is het woord wat door mijn hoofd gaat. Maar dat woord drukt het voor mijn gevoel nog veel te zwak uit. Het is 1000 maal meer!
Naast mijn ouders hebben Sam en Erik ook al vanalles voor me gedaan. Vanalles waarvan je verwacht dat een 25-jarige dat wel kan.
Venray...ik heb het mijn toevluchtsoord genoemd. Mijn eigen paleisje werd iets negatiefs. Ik ben geen persoon om alleen te zijn. Als je alleen woont dan ben je ontzettend veel van je tijd alleen. Vrije dagen, vrije avonden...het zijn de muren waar je tegen mag praten. Maar dat is het dan ook. Iets doen lukt niet omdat je al in een negatieve spiraal zit. Daar naast heb ik me in een slechte bui zodanig misdragen dat ik met alles heb lopen gooien. Dat was vorige week ergens. Precies de reden dat ik alles omgegooid heb, dat mijn woonkamertje een make-over onderging. Ik MOEST de meubels verplaatsen. Ik moest een 'nieuwe start' hebben daar.
Ik ben ontzettend blij met het resultaat. Dus in zekere zin heeft het zeker geholpen. Maar nu moet ik nog mijn rust hervinden.
Want met dat ingewikkelde gedoe wat zich binnen in mij afspeelt is het een hele opgave om het negatieve om te zetten in het positieve!
Hulp accepteren is iets wat ik moeilijk vind. Maarja dat zullen wel meer mensen hebben. Maar soms moet je wel. Het heeft LANG geduurd. Ik heb de boot enorm lang afgehouden. Waarmee ik mijn liefste vrienden echt gefrustreerd heb.
De eerste stap heb ik nu gezet. Ik heb toegegeven. Geen idee waar het me gaat brengen. Het is ook nog heel dubbel.
Opluchting overheerstte. En ik waardeer het zo enorm. Heb het ook gevraagd aan ze...waar ik het in hemelsnaam aan verdien. Want ik ben alles behalve makkelijk geweest.
Sterker nog ik denk dat de definitie 'ingewikkeld' hier echt goed op zn plaats is!
En toch staan ze daar. Allemaal! Sam, Erik, Nicole en Tamara! Allemaal op hun eigen manier maar allemaal zo welkom. Ook al slaan de twijfels nog steeds toe. Vannacht nog!
Het doet pijn...ik wil geen last zijn.
En om dan te horen dat je dat niet bent...na al het bovenstaande is bizar!
De reden dat ik dit deel is om te laten zien dat ik mn trots echt opzij ga zetten.
Naast dat leuke gezellige blonde meisje op twitter is dit ook Tanja. Iets wat al jaren schuil gaat achter
dat glimlachende blonde koppie. Een hoop pijn. Pijn die ik mezelf aandoe.
Maar waar ik mn stinkende best voor ga doen om dat te veranderen.

INGEWIKKELD

Tijd om deze 'mummy' ;-) uit te pakken. En te ONTWIKKELEN!

Als ik dan zo'n blog schrijf ga ik op zn minst positief eindigen! Therapie was niet nutteloos hoor! Heb er nog genoeg van onthouden!
Mijn leven is mooi! Ingewikkeld en roepend/hunkerend naar een omslag. En die gaat er komen.
Maar als ik terug in de tijd ga. Zij het jaren terug, zij het maanden terug dan verschijnt er heus wel een grote grijns op mijn gezicht.
Het is inderdaad makkelijk om al het negatieve te onthouden maar het is zoveel mooier om het positieve te herinneren en te herbeleven.
As we speak (of ja typen dan) breng ik dat in de praktijk...
Ik noem een:
- Vakantie Spanje met Nicole :-D
- 50-Jarig huwelijksfeest van opa en oma :-D
- Mijn lieve familie, de mooie jaren, de uitstapjes, > herinneringen :-D
- Uitstapjes naar oa dierentuin maar zeker ook naar Grunn...naar Tam! :-D
- Geboorte van Naudje :-D
- Geboorte van mn lieve nichtje Rosa :-D
- Midweekje weg met Nicole en Naudje :-D
En zelfs 2011, het horrorjaar, bracht mooie momenten. En dat ik dit nu typ en besef is best bijzonder.
- 4 Sluizentocht, laatste uitstapje met opa voordat hij stierf, maar wat een mooie dag!!!
- Start gastouderschap bij Sam
- Dagje zandvoort met Sam, Erik en de bende van 4
- TourdeNuenen!
- Mn eigen huisje
- Mn 25e verjaardag, die ONTZETTEND gezellig was!
- Geboorte van mn neefje Morris!!!
- Weekendje met Tam, Nicole, Sam en Erik...alle kanjers in 1 huis bij elkaar!

Kortom: Lifes not that bad! En ik ben het zelf ook zat om mezelf te verschuilen achter de krengen die zich sf en add noemen. JA ze palmen me flink in. JA ze zijn vaak sterker dan mij. MAAR ik heb de jackpot! Ik ben rijk! Ik heb mensen om mij heen die me er doorheen slepen. Ik moet het zelf doen! En ik moet mijn trots even los laten! Maar als ik dat doe dan kan ik die over een hele tijd weer terugnemen. En dan ben ik STERKER NU DAN OOIT! (Toeval dat die nu op de radio is. Toeval bestaat echt niet he Erik! ;-) )

Zo ik ben met de billen bloot gegaan. Nouja niet letterlijk dan! Maar dit is dus ook Tanja! En dit is meteen voor mij het moment om afstand te nemen van mijn trots!
Doe met deze blog wat je wil, delete het uit je geheugen (als je hem helemaal gelezen hebt dan), steek er wat van op, laat het je tot nadenken aanzetten, laat het je een (ander?) beeld van mij vormen. Ik vind het allemaal best.
Ik ben het in ieder geval even kwijt. Nouja even. Volgens mij zit ik hier nu al bijna een uur te typen. Maar dat is niet erg. :-) Nu is het tijd voor een kop koffie!

Ik wens jullie allemaal een mooie zonnige dag toe!

Liefs Tanja

<3

Van gastouder naar vriendin, het verhaal!

Het begon allemaal eind 2010. Het was een koude dag in November. Een nieuw avontuur zou aanbreken.
Het was 21 November, de dag dat Samantha en ik elkaar voor het eerst zagen. We waren onbekenden voor elkaar.
Hadden elkaar zelfs niet eens gesproken. Het moment dat ik aanbelde op de donderbergweg en zij de deur voor mij opendeed was onze eerste ontmoeting.
We gaven elkaar de hand en ik weet nog dat ik met een redelijk rustig gevoel naar binnen stap. Wat voor mijn doen best bijzonder is want ergens had ik verwacht dat ik ontzettend zenuwachtig zou zijn. Met mijn sociale fobie is al het onbekende voor mij al snel een enorme berg ter hoogte van de kilimanjaro. Maar tot mijn verbazing voelde het meteen al best goed. Samantha ging mij voor naar de woonkamer alwaar ik een leuk jong ontzettend blond meisje op de bank zie zitten.
Terwijl ik nog in de deuropenening van de gang sta komt er een nog kleiner meisje op me afgelopen. Met haar grote mooie bruine ogen kijkt ze me aan en komt ze voor me staan. In haar handje heeft ze een enorm grote knikker vast. Maar niet voor lang want voor ik het in de gaten heb krijg ik de knikker in mijn handen geduwd. Of ik die voor haar vast wil houden even.
Een beetje overdonderd antwoord ik dat ik dat graag voor haar doe. Ik trek vervolgens mijn jas uit en kijk de woonkamer even rond.
Het blonde meisje is druk aan het kleuren op de bank. Ik krijg te horen dat zij Xanne is en dat de andere jonge dame Ymke is.
Ik ga naast Xanne zitten en al snel volgt Ymke. Daar zit ik dan voor het eerst met de 2 dametjes op de zwarte leren 2zits bank.
Samantha zit op de andere bank en we kletsen wat totdat Jacqueline van het gastouderbureau komt.
Wat volgt is een gesprek over wat belangrijke zaakjes, ondertussen krijg ik van Xanne en Ymke vanalles in mijn handen geduwd en kleuren we met zn drietjes nog een kleurplaat in. Uiteindelijk volgt de belangrijkste vraag aan Samantha en mij. Zien wij het beide zitten om het 'avontuur' aan te gaan. Is het gevoel goed genoeg, is er een klik?
Eigenlijk zijn we het er beide al wel over eens. Voor Samantha zijn vooral de jongedametjes een graadmeter. Hoe reageren zij op mij? Maar dat zit wel snor! Heb me nog nooit ergens zo snel op mijn gemak gevoelt.
Met een gevoel van tevredenheid ga ik evenlater naar huis. Wat een bijzondere ochtend. Mijn moeder vraagt thuis aan me hoe het gegaan is en hoe het gezin is. Met een grote glimlach en een gevoel van opluchting kan ik daar een heel positief antwoord op geven.
Nog voor het einde van het jaar spreek ik een tweede keer af. Even de laatste dingetjes doornemen. Wat voor mij belangrijk is om te weten, (school)tijden bijvoorbeeld. Het is wederom een ijskoude dag. Er is een dik pak sneeuw gevallen en het is SPIEGELglad.
Oei dan heb je aan mij geen goede. Last minute besluit ik dat ik dan maar met de benenwagen naar de donderberg loop. Fietsen doe ik voor geen goud nu. Even doorgeven dat ik misschien iets later daar ben. Krijg reactie van Samantha dat we de afspraak ook kunnen verzetten naar een dag dat de weg wat meer begaanbaar is. Maar ben eigenlijk al vrij snel er overuit dat dat niet nodig is.
Ergens was ik ontzettend nieuwsgierig naar deze tweede ontmoeting. De eerste was zo bizar voor mijn doen dat ik graag wilde weten
of het weer zo goed zou voelen.
Zelfs het feit dat er nog iemand bij Samantha zou zijn, Han,een vriend die haar hielp met een hoop kabelwerk en de tv (zou begod niet meer
weten wat het nou precies was haha), hield me niet tegen. Terwijl dat toch ook wel een beetje eng was.
Als ik daar aankom en Samantha met dezelfde grote glimlach de deur opent weet ik eigenlijk al dat het wederom goed zit.
En dat blijkt ook wel. Het is eigenlijk erg gezellig en ik zit daar zo weer een paar uur.
Word zelfs naar huisgebracht door Han. Dat ik die hele weg niet terug hoef te lopen.
Ontmoeting twee was ook meer dan geslaagd.
In januari was het dan zo ver. Mijn eerste werkdag brak aan. Het was een zonnige dag. Een beetje zenuwachtig was ik wel.
Hoewel er een enorme klik was tussen mij en de kids weet je natuurlijk niet wat er gebeurd zodra mama het huis daadwerkelijk
verlaat en je de hele dag met een meid 'opgescheept' zit die je aardig vind maar verder nog niet echt kent. Ik zag al een heel scenario vol tranen voor me. Ik hield mn hart vast. Maar het tegendeel bleek waar. Samantha wees me nog even op de laatste puntjes, gaf aan dat ze ging werken, deelde een knuffel en kus uit en vertrok. Geheel zonder problemen. Sterker nog het leek bijna
alsof ik daar al weken kwam. Er werd naar mama gezwaaid en voor ik het wist zat Ymke bij mij op schoot.
Zo is het begonnen, als ik er aan terug denk vind ik het echt heel erg bijzonder. Er volgden allemaal van zo'n dagen. Heb NOOIT maar dan ook nooit met een gevoel van tegenzin een stap over de drempel gezet daar.
Tussen Samantha en mij klikte het ook erg goed.Konden goed met elkaar praten en ik kon ook met mijn verhaal bij haar terecht. Mijn opa had nog maar net te horen gekregen dat hij kanker had en dat was er behoorlijk ingehakt. Het had een enorme uitwerking op mij op emotioneel vlak en dat was ook aan me te merken. Al vanaf het begin was er van Samantha's kant het grootste begrip en een luisterend oor.
Maar daarnaast was er ook genoeg plaats voor humor, gezelligheid en lachen!
Geregeld werd ik uitgenodig om te blijven eten 's avonds. Weet nog dat ik niet goed wist wat ik daar mee aan moest. Van de ene kant leek me dat ontzettend gezellig maar van de andere kant wist ik niet of het wel de bedoeling was. Ergens begon ik namelijk al te merken dat er een band aan het ontstaan was. En eigenlijk is daar niks mis mee natuurlijk maar het is toch je werk. Moet je dan niet professioneel blijven?
Ook al is het 'maar' gastouderwerk?
Ik hield de boot enigzins af. Beetje onwetend hoe ik er het beste mee om kon gaan.
De eerste maanden vlogen voorbij! April brak aan. Een maand die ik NOOIT zal vergeten. Het één en ander, waar ik niet op in wil gaan, gebeurde.
Een onrustige week. Met een vreselijk weekend waarin iemand die ik kende overleed en mijn lieve vriendin Nicole door een vreselijke hel ging.
Samantha wist het een en ander en de dag dat het gebeurde heb ik haar ook op de hoogte gesteld.
Maandag was weer een gewone werkdag. Ook dat was een zonnige dag. Al was het dat voor mij helemaal niet. Ik fiets weer naar de donderberg...
Stap af, kijk nog naar de parkeerplaats voor haar garagepoort, ik zie een blauwe auto. Ik denk nog bij mezelf 'hej hier staat nooit een auto' maar schenk er verder geen aandacht aan. Zodra ik de poort doorga komt Samantha naar buiten met de mededeling dat ik niet moet schrikken want haar vriend
is binnen. Ik frons even want naar mijn weten had ze geen vriend maar schenk er verder geen aandacht aan. Ben met mijn gedachten ook heel ergens anders.
Het gaat allemaal een beetje langs me af. Ik 'parkeer' mijn fiets en staar voor me uit. Samantha staat een paar meter van mij af. Ze kijkt me aan, ze weet wat er gebeurd is en ergens hoop ik dat ze er niet naar vraagt. Puur en alleen omdat het me zo hoog zit.
Maar de gevreesde vraag kwam wel. De vraag hoe het nu met me ging.
Ik brak, tranen met tuiten. Ik kreeg een enorm dikke knuffel en werd het huis ingeleid. Alwaar ik inderdaad iemand zag zitten die ik nog niet kende.
Met mijn betraande ogen werden we aan elkaar voorgesteld. Erik...
De meest charmante ontmoeting was het verre van. Maar het kon me eigenlijk niks schelen. Niet om Erik hoor, maar het kon me die ochtend allemaal gestolen worden. Ik wilde alleen maar janken.
Samantha en Erik gingen weg, Samantha moest werken en Erik ging weer naar huis en mijn dag begon ook. Tranen dus maar weg en verder met de orde van de dag.
Deze gebeurtenis heeft echter wel het één en ander teweeg gebracht. Het moment dat ik de knuffel van Samantha kreeg was een moment dat ik iets ging beseffen. Dat dit echt een heel bijzonder mens is.
Het idee dat alles maar professioneel moest blijven is op dat moment vervlogen en ik kon het meer los laten. De band tussen Samantha en mij
was nog sterker geworden.
Vanaf dat moment had ik ook minder moeite ermee om daar te blijven eten en dus ook buiten het werk om daar te zijn.
Erik zag ik uiteindelijk ook nog een aantal keer. Zij het dit keer zonder tranen ;-)
Aardige kerel! Hij laat Samantha stralen. Dat kan nooit verkeerd zijn! Want hoewel er genoeg drama in mijn leven was, was het voor mij ook duidelijk dat Samantha ook een hoop ellende meegemaakt had. Ook dat konden we samen bespreken. Wat ik dan ook heel bijzonder vond dat er ook genoeg
van haar uit met mij gedeeld werd. Je kon dus na een paar maanden al spreken van een enorme vertrouwensband.
Weer een aantal maanden verstreken. Tot in Juni het volgende drama voltrok. Weer een slag van heb ik me jou daar! Weer een overlijden die er zo enorm inhakte en wederom was daar Samantha die me opving.
Ik was 'maar' haar gastouder maar zo voelde het totaal niet. Voor haar moet het ook niet makkelijk zijn geweest. Een gastouder die steeds in tranen is.
Maar het begrip is nooit ook maar 1 keer in onbegrip omgeslagen.
Mijn respect voor haar groeide met de dag!
Toen Samantha langdurig ziek werd en thuis kwam te zitten was het dan ook geen moeilijke keuze voor mij om te besluiten dat ik evengoed zou komen om op de meiden te letten. In feite hoefde ik niet te komen maar dat is nog niet eens in me opgekomen.
De vrouw die al zoveel voor mij betekend had hoefde niet doodziek hele dagen op die meiden te letten. Ik was haar gastouder ten alle tijden dus ook nu mocht ze op me rekenen. Rusten was iets wat ze moest doen en rusten was iets dat ze wat mij betreft dan ook ging doen. Einde discussie.
Dit was echter nog niet zo makkelijk bij haar dr in te krijgen (lol)...maar ja probeer maar eens een volwassene naar bed te sturen.
Dit keer moest moeders ook naar haar gastouder luisteren.
En zo werd 'de koekenpan' geboren. Degene die ons goed kennen, kennen het verhaal. Maar ik ben onlosmakelijk verbonden met de term koekenpan sinds vorig jaar.
Heb toen namelijk een keer de koekenpan van de muur afgegrepen (die hingen aan spijkers in de keuken) en bij wijze van grap de koekenpan boven Samantha's hoofd gehouden en gezegd dat ik zou meppen als ze niet ging rusten.
Alleen aan de hand hiervan is al af te leiden dat Samantha en ik het goed met elkaar konden vinden. Welke idioot zou dat anders doen bij haar werkgever? ;-)
Ondertussen was er dus al een half jaar voorbij. En de gastouder/vraagouder rol vervaagde. We werden gewoon vriendinnen. Het was wel iets waar ik aan moest wennen hoor. Het voelde ergens ook verkeerd. Ik kon het tegen anderen om mij heen ook niet meer over 'werk' hebben. Zo voelde het bijna niet meer.
En dat kon toch niet kloppen?
Maar dingen gebeuren nou eenmaal en ik mocht Samantha te graag om het te negeren. En waarom zouden we ook geen vriendinnen mogen worden?
De vakantie brak aan. Dat hield in dat Samantha 3 weken vrij had en ik dus ook.
Het begin van die vakantie gingen we met zeven naar Zandvoort. Samantha en haar meiden en Erik met zijn meiden. En ik mocht mee. Een super geslaagde dag!
Hierna zouden we elkaar 3 weken niet meer zien en dat was toch wel even slikken hoor. Niet alleen voor de dametjes, dikke tranen bij Ymke toen ik de trein instapte, maar ook voor mezelf.
Die 3 weken zouden wel omvliegen hoor maar het was toch even slikken.
Echter werden er na 2 weken al nieuwe plannen gemaakt en werd ik uitgenodigd om naar Nuenen te komen. Waar Erik woonde. Om daar cultuur te komen snuiven.
Toudenuenen noemen we het gewoon he. Oftewel eens kijken wat we allemaal over Van Gogh te weten kunnen komen.
Wederom een dag die enorm geslaagd was. Ook de eerste keer dat ik bij Erik thuis was.
Tussen Erik en zijn meiden (die er toen overigens niet bij waren) klikte het ook erg goed. Ik sta er ergens nog steeds van te kijken.
Mijn leven was in 8 maanden tijd enorm veranderd. Vooral als ik me bedenk hoe ik er aan toe was voordat 2011 begon. En hoewel 2011 me meer ellende bracht dan positiviteit waren er deze mensen die ineens in mijn leven erbij waren gekomen en er ten alle tijden voor me waren.
De vakantie ging voorbij en hoewel het pas eind augustus was begon al langzaam het besef te komen dat het jaar bijna voorbij was. Er zouden nog 4 maanden volgen maar aangezien de eerste 8 voorbij waren gevlogen hield het me al bezig.
Oktober brak aan en helaas verloor mijn opa die maand zijn gevecht tegen kanker. Iets wat me al die 10 maanden daarvoor bezig had gehouden...
Ik heb in die periode zoveel tijd doorgebracht bij Samantha thuis. Als mijn ouders bij opa en oma waren om te gaan helpen mocht ik van Samantha daar blijven. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor geweest!
De laatste 2 maanden gingen snel.
Tussen Samantha en Erik ging het erg goed en op een gegeven moment volgde de mededeling dat ze plannen hadden om samen te gaan wonen. De zoektocht naar een woning ging van start en ze vonden er eentje! In Venray!
Drukke tijden braken aan. En hoewel ik nog steeds gastouder was was ik tegelijkertijd ook klusjesvrouw haha...waar kon ging ik helpen. Thats what friends are for toch? :-) Bij Samantha thuis was genoeg inpakwerk om te verrichten en in Venray stond een heel huis die om verbetering vroeg (dat behang!!! YAIKS)
Wat volgde waren weken vol geklus. Maar gezellig was het wel!
Het enige nadeel was dat de tijd zo snel ging. En toen de laatste weken aanbraken begon ik steeds meer een knoop in mijn maag te krijgen.
Nog even en het zou afgelopen zijn!
Een definitief afscheid zou het niet zijn. Onze vriendschap was zo gegroeid dat ik deel van het meubilair was. Ik zou deze mensen nooit kunnen vergeten!
En toch was het misselijkmakend het idee. Heel bizar. Er zou toch het een ander gaan veranderen en feit was dat ik Xanne en Ymke niet meer dagelijks zou zien. Toch iets wat afgesloten werd en als ik ergens niet goed in ben dan is het afscheid nemen van mensen of situaties.
16 December was dan echt mijn allerlaatste dag als gastouder. Daar zat ik dan in een bijna leeg huis, de laatste week was wel heel apart.
Op een stretcher zittende en mezelf reddende met alleen een magnetron en geen fornuis was het een hele speciale manier om het jaar af te sluiten.

's Avonds kreeg ik van Samantha en de meiden een dienblad vol cadeautjes. Probeer dan maar niet vol te schieten.
Ook zouden we met zn 4tjes gaan eten bij Nazar. We zouden dit bijzondere jaar op een leuke manier afsluiten maar ik kreeg geen hap door mijn keel.
Bij elke hap had ik het gevoel dat het regelrecht terug zou komen.

Vriendschappen kunnen op heel bijzondere manier ontstaan en groeien en ik weet wel zeker dat ons verhaal one of a kind is.
Ik begon als gastouder van Samantha, Xanne en Ymke en ik sluit af met het toevoegen van 6 heel bijzondere mensen in mijn leven!
6 Mensen die ik nog steeds met regelmaat zie (understatement?) en die ik nog heeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang hoop te mogen zien!
In het jaar 2011 ben ik veranderd. Nee eigenlijk moet ik dat anders zeggen. In 2011 ben ik mezelf eindelijk geworden.
Ik kon eindelijk een masker afzetten. Een masker van terughoudendeheid, van ellende en van pijn.
Ik heb het één en ander afgesloten dit jaar en voor andere dingen heb ik mezelf juist opengesteld.

Ik kan wel zeggen dat ik met Sam en haar meiden een lot uit de loterij heb ontvangen begin 2011. Ik begon als gastouder, Sam als vraagouder en we
eindigen als vriendinnen. Een vriendschap met veel waarde!!!
En Xanne en Ymke, ze toveren nog steeds een glimlach op mijn gezicht! Wat een heerlijke meiden!
Erik en zijn meiden Larissa en Eleni, al net zo'n bijzondere mensen! Wat een voorrecht om ze te hebben leren kennen!
Allemaal toppers!
Zoveel hebben zij allemaal voor mij gedaan. Niet alleen in 2011 maar ook dit jaar.
Ik ben geen gemakkelijk iemand. Zit best wel snel in de knoop. Wil het iedereen altijd naar de zin maken, laat daardoor gigantisch over me heen lopen.
Daarnaast zijn er zowel de add als de sf die me bezig houden en me flink de das om doen op bepaalde momenten.
Tot op de dag van vandaag neemt mijn onzekerheid het vaak over. En dat hebben Samantha en Erik ook al dikwijls gemerkt. En toch staan ze er telkens weer!
Waar ik zo'n mensen aan verdiend heb weet ik niet maar ik weet wel dat ik ONTZETTEND dankbaar ben dat Samantha eind 2010 op de site van Jacqueline keek,
mijn voorstelstukje las, naar mij vroeg en bovenstaande uiteindelijk allemaal het resultaat is geweest daarvan!
Tot op de dag van vandaag word ik nog wel eens overvallen door het gevoel van gemis. Hoewel het geen echt afscheid was kan ik daar toch wel van spreken.
Maar zoals het nu is, heb ik er zeker wel vrede mee. Ik zie een Samantha die dolgelukkig is! Iets wat mij enorm goed doet!
Erik en zij, samen met hun bende van 4. Een plaatje dat gewoon klopt!
En ik had mijn gastouderschap bij haar dus ook niet op een betere manier kunnen eindigen dan op deze manier!