Gister zei ik nog tegen Yvonne dat het prima met me gaat en dat elke dag speciaal is en daar is ook werkelijk waar geen woord van gelogen. Daarnaast hoor ik de laatste tijd steeds vaker dat ik er zo goed en ontspannen uitzie. Dat geloof ik ook wel. Ik merk zelf ook dat ik steeds beter in mijn velletje zit. Maar dat betekend niet dat alles koek en ei is. Vandaag is het namelijk weer huilen met de pet op.
Net is, als vanouds, de bom ontploft. Op een manier die ik al bijna niet meer (her)kende. Oh shit het zit dus nog steeds wel in me.
Een week belabberd slapen brengt me weer even terug in de tijd. Verdorie nog aan toe!
Kay is daar dan weer de dupe van en natuurlijk NET voordat hij de deur uit zou gaan. Nee zo maak ik het nog makkelijker (ahum) voor ons beide.
Zo wil ik deze dag niet laten verlopen! Niet van elkaar gescheiden met een kutgevoel! Daar zijn die momenten voor onszelf niet voor bedoeld.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Serieus! Maar wat doe ik er tegen? Niet veel!
Ik kan dit natuurlijk ook positief bekijken. Het is duidelijk dat er diep in mij nog een hoop opgekropt zit en dat ik, ook al gaat het 90% van de tijd goed, goed op mezelf moet blijven letten. Denken dat het wel goed zit allemaal en vervolgens van een koude kermis thuiskomen. Nee die fout gaan we niet nogmaals maken.
Dit soort momentjes herinneren mij daar weer even aan.
Ik verwonder me echt over Kays houding t.o.v mij. Ik heb er geen moeite mee om te erkennen dat veel van mijn problemen veroorzaakt worden door mijn manier van denken. Door het feit dat er geen grijs bestaat in mijn leven. Maar alles meteen zwart is. Ik blaas dingen op. Altijd al gedaan.
Ook de reden dat ik een jaar terug op veel vlakken de boot afhield. Want weten dat je zo bent en dan jezelf volledig overgeven aan iemand is niet makkelijk.
Ik heb het wel gedaan uiteindelijk. Omdat het anders is als je overduidelijk de ware gevonden hebt. Moet je hem dan laten lopen vanwege je eigen angsten? Nee tuurlijk niet!
Geen moment spijt van gehad maar op dagen als deze word ik wel weer even overvallen door angst. Wat als hij dit zat word? Die rare fratsen van mij. De echte uitbarstingen komen nog maar heeeeeeel sporadisch voor. Meer niet dan wel. Maar leuk is het niet!
Ik zal altijd een zwart/wit kijker blijven maar daar valt wel mee te leven. Ik leer steeds beter hoe ik daar mee om moet gaan. Pas wanneer ik extreem moe ben vergeet ik het even. Zoals nu.
Ach weet je...een beetje zelfreflectie is nooit verkeerd. Zo'n blogje schrijven werkt voor mij ook weer licht therapeutisch! Ik schrijf het van me af en wie het wil lezen leest het en wie meteen doorklikt of doorscrollt die heeft geen flauw benul hoe en wat.
Doet er verder ook niet toe. Het is voor mij weer een wijze les geweest. En dat is wat telt.
En het zal hoogstwaarschijnlijk niet de laatste keer zijn. Ook daar hou ik rekening mee.
Zo en nu ga ik doen wat Kay me net zei. Lekker achter me laten en verder met de dag.
En straks lekker tegen Kay aan kruipen op de bank. Als hij weer thuis is! <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten