Ik hou wel leuk die bruiloftsite bij maar die zal een half jaar na ons huwelijk gedeactiveerd worden. Dus wil op zn minst even een kleine (ahum alsof dat lukt) opsomming op mijn eigen blog hebben! Op dit moment nog 108 dagen. Das best nog wel een tijdje, althans zo klinkt dat. Ooooowh nog 108 dagen. Maak je er echter maanden en weken van dan klinkt het al een stuk minder. Nog maar 3,5e maand. Nog 15 weekjes!
Dan stappen Kay en ik in het huwelijksbootje.
En dat betekend dat we nu ondertussen toch echt de laatste dingetjes moeten gaan regelen. Ja er is nog steeds tijd genoeg voor maar dat gevoel wat je hebt als je nog 12 maanden de tijd hebt is toch echt even anders dan het gevoel als er nog maar dik 3 maandjes op de teller staan.
Dat 'oh komt nog wel een keer!' moeten we nu langzaamaan los gaan laten.
Maar stress is er absoluut niet. Juist omdat we al zo ontzettend veel gedaan en geregeld hebben. Overal in huis is wel iets te vinden die met DE dag te maken heeft.
En de to do lijst is echt extreem gekrompen. Als ik mijn bijgehouden blogjes op onze bruiloftsite teruglees dan ben ik ook best wel trots op alles.
Even een terugblik. Ik begon die site in juli 2014. Op dat moment hadden we zelfs al het één en ander vaststaan. Toen nog maar net 1,5e maand verloofd.
Maar de datum, de feestzaal, de fotograaf EN de trouwkaartjes waren al over nagedacht.
Vrij vroeg maar als ik er nu op terug kijk wel fijn. Je moet toch ergens een begin maken. Een goed begin is het halve werk! Van daaruit zou de rest vanzelf volgen.
Het trouwkaartje was al erg snel ontworpen en geheel naar onze zin. In feite hadden we daar wel meer tijd voor kunnen inplannen en later mee kunnen beginnen maar het contact met Cindy was al gelegd en zo ontzettend leuk dat we er gewoon voor zijn gegaan. En zo was ons kaartje half september al zo goed als klaar. En begin 2015 gingen ze naar de drukker en ontvingen wij ze niet veel later. Eindelijk hadden we de trouwkaarten in handen.
Maar september was niet alleen de maand van het ontwerpen van de trouwkaarten, het was ook de maand waarin ik mijn trouwjurk vond! I said yes to the dress! In november kwam mijn jurk binnen en mocht ik de eerste keer komen passen. Een heel bijzonder moment! Want de jurk die ik nu aanhad was ook daadwerkelijk van mij. Dit was de jurk die ik 3 juli ook aan zal hebben.
Uiteindelijk zat ik helemaal vol met speldjes en mocht ik 9 december terugkomen om de jurk aangepast en al (en zonder speldjes ;) ) weer te komen passen. Dat was meteen de laatste keer want hij zat werkelijk waar als gegoten!! Prachtig! In mei gaan we hem gestreken en al ophalen!
Twee maanden voor de laatste pasbeurt kochten we trouwens onze trouwringen. In oktober waren wij, na het bezoek aan de juwelier hier in de stad, in één oogopslag verliefd op een setje ringen die we in een boekje zagen. De ringen hadden we op dat moment nog niet in handen gehad maar we waren er wel over uit dat dit setje het zou gaan worden. En toen we de ringen in december gegraveerd en al in handen kregen hadden we niet blijer kunnen zijn met onze keuze dan dat we al waren!
Tussen al de 'grote' aankopen door werd uiteraard ook de nodige aandacht besteed aan de kleinere details. Sieraden en gastenboek onder andere.
De volgende grote stap volgde niet zo heel lang geleden. Ondertrouw!
23 Februari zaten we bij de gemeente en na zo'n 20 minuutjes was het officieel. We hadden onze toestemming om te trouwen binnen. We hadden ook niks anders verwacht hoor! ;-)
De afgelopen weken zijn Kay en ik nog druk geweest met het vernieuwen van de gastenlijst. Die hadden we alleen digitaal en laat nou net onze laptop het loodje leggen. Daarmee waren we die hele lijst dus ook kwijt. Was ook niet heel snugger nee. Maar hej, geen nood. Dan maken we hem gewoon opnieuw. En dat deden we dus ook. Alleen voegden we er nu alle adressen aan toe. Ik ging op jacht (ik ben altijd een grote ramp geweest met adressen noteren en elk jaar met het schrijven van kerstkaarten moet ik met het schaamrood op mn wangen wederom adressen gaan navragen)...en Kay ging op zijn beurt ook adressen verzamelen. Zijn vrienden kan hij beter bereiken dan ik dus teamwork mensen, teamwork! ;-)
Met de lijst bijna compleet kon ik vandaag eindelijk de enveloppen gaan schrijven! Ofja nou ja...mijn moeder heeft geschreven!
De bedoeling was dat we allebei zouden schrijven zodat we een lamme hand konden voorkomen maar mam vergat haar leesbril en zodoende werden de rollen maar gewoon verdeeld. Zij schreef en ik zou alle adressen oplezen. Een uurtje zijn we bezig geweest en slechts twee enveloppen konden nav een schrijffout doorgescheurd worden. Gelukkig hebben we nog reserve enveloppen. Dus geen man overboord! Ook geen vrouw overigens!
We hebben ons kunnen verbazen over sommige adressen, HOE schrijf je dat??! Wow hoe hebben ze het ooit verzonnen!
Spellen van bepaalde woordjes was dus wel echt nodig want als ik iets belangrijk vind is dat het wel klopt wat er op staat. Anders ziet het er zo slordig uit.
Het was erg leuk om dat samen te doen!! Dankjewel voor je hulp mam!! Dikke kus!
Verder gister nog contact gehad met de dame die mijn haar en make up gaat doen en voor alsnog staat de proefsessie gepland op 13 mei. Nog iets om naar uit te kijken. Ik weet al hoe ik mijn haar wil, zij weet op haar beurt ook wat ik in gedachten heb en meent dat dat absoluut geen probleem moet zijn. Heel nieuwsgierig dus of het ook echt mijn verwachtingen waar gaat maken!!
De volgende stap ligt in de handen van Kay. Zijn pak. Daar kan ik niks voor regelen. Wil ik ook niet. Dat is iets voor hem. En ik hoop dat het voor hem net zo'n bijzondere ervaring word als het passen van de jurk voor mij was!
Het begint nu allemaal enorm realistisch te worden. Uiteraard was het dat stiekem een jaar geleden ook al maar dan is het nog zo'n ver van je bed 'show'. Toen konden we nog spreken over 'volgend jaar!' En dat klinkt toch anders dan 'over 3 maanden!'
Er word me zo af en toe wel eens gevraagd of ik al zenuwen heb. Al wat kriebels. En ik kan naar alle eerlijkheid zeggen dat dat NIET het geval was. Maar nu ik zo over die dag schrijf betrap ik mezelf wel op een paar vlindertjes in mijn buik. Die in de loop van de uren ook wel weer weg zullen gaan hoor. Het is nog geen juli! Maar schrijven kon ik eerder ook gewoon zonder die vlinders dus er veranderd blijkbaar wel iets in mij. ^_^
We kijken allebei enorm uit naar die dag! En gaan onze duimen blauw draaien dat we mooi weer hebben die dag. Zonnig en aangenaam warm. Niet te regenachtig maar ook niet te benauwd! Duimen jullie voor ons mee?! :-) Hoeft nu nog niet hoor haha. Ik wil niet al die blauwe en pijnlijke duimen op mn geweten hebben. Maar naarmate de weken nog gaan verstrijken wellicht? ;-)
dinsdag 17 maart 2015
maandag 2 maart 2015
Luikse wafels, chicago fire, de was en die ene vraag...!
Wat die met elkaar te maken hebben? Vrij weinig eigenlijk! Maar ze omschrijven wel een beetje mijn dag vandaag.
In willekeurige volgorde overigens, het is niet zo dat ik vanmorgen mijn ontbijt met een luikse wafel begon. Nee zo erg ben ik nou ook weer niet.
Maar dat ik twee van die dingen, op een paar uur tijd, op heb is een feit (Kays schuld, die was er gister over aan het grappen dat ik een snoepkont zou zijn en in mijn eentje zowat alle wafels op at). Wat dus niet het geval was maar nu hij weer aan het werk is voor een volle week heb ik natuurlijk wel vrij spel. ;-)
Dan Chicago fire. Wat een VER-SLA-VING! Mijn hemel. Somebody please stop me! Of nee doe maar niet eigenlijk. Of nou ja misschien ook wel. Ik zit al halverwege seizoen 3. Als ik zo doorga dan ben ik over een week uitgekeken. Beangstigend idee!
Dus ben net maar, met veel tegenzin, gestopt met kijken. Ookal had ik gewoon nog tijd voor 1 aflevering. Heel sterk van mezelf. Al zeg ik het zelf!
En ben maar weer bovenop de wasstapel gedoken! Want ja ook de wasstapel was er nog. Gister een goed begin gemaakt aan de grote voorjaarswas. De één houd een voorjaarsschoonmaak, wij houden een voorjaarswas! Zoveel kleren die steeds maar onder het mom van 'nog geen prioriteit' terug de wasmand ingegooid werden om plaats te maken voor de kledingstukken die wel geregeld (zeg maar gerust: heel vaak) gedragen worden. En niet te vergeten dat we een overschot (zonder overdrijven!) aan dekbedovertrekken hebben die al eeuwen in de twee wasmanden die we hebben lagen en daarmee een groot deel van de ruimte innamen. Wat er dus voor zorgde dat er stapeltjes vuile was gevormd werden op plekken waar ze niet hoorden.
Gister is werkelijk waar alles gesorteerd. Zelfs zomerkleding die eigenlijk wel gewoon schoon was maar al zolang ligt dat het wel zo lekker is om ze straks als het kwik iets stijgt lekker fris aan te kunnen trekken.
En zo is het dat ik in navolging van gister de grote wasmarathon vandaag kon voortzetten. Weliswaar in mijn eentje, daar Kay gewoon weer aan het werk is.
Ik was en ik droog en ik vouw en ik loop!
Ik zou een goede zijn voor die reclame van liga 'continue'!
Nu kijkt nog 1 wasmand met gedroogde kledingstukken me aan. Die heb ik net van het wasrekje afgehaald en mijn vouwzin is nog maar minimaal. Maar die ene mand kan ik nog wel aan. En dan vind ik het voor vandaag ook wel goed geweest!
En dan die ene vraag. Ja je ontkomt er echt NIET aan en elk jaar vrees ik hem weer! En laat het nou net zo zijn dat voor alleen vandaag al de teller op 4(!!!) staat.
'Wat wil je voor je verjaardag hebben?!'
Herkenbaar? ;-)
Ik blijf er gewoon heel eerlijk in. Ik heb momenteel echt geen wensen.
Mijn enige verjaardagswens is dat de mensen die ik er graag bij heb er ook daadwerkelijk zijn. En dat kost niks! :-)
En degene die er niet bij kunnen zijn, zoals mijn lieve vriendin Tamara, daarvan weet ik dat ze op alle andere momenten er wel zullen zijn. Wanneer de kans zich wel voordoet!
En nu ik op de klok kijk en vanuit mijn ooghoek die wasmand zie staan besef ik dat ik dit blogje nu af ga sluiten. Voordat ik een beginnetje maak aan het eten en voordat Kay thuis is wil ik die toch nog wel even weggewerkt hebben.
Fijne avond nog allemaal!
In willekeurige volgorde overigens, het is niet zo dat ik vanmorgen mijn ontbijt met een luikse wafel begon. Nee zo erg ben ik nou ook weer niet.
Maar dat ik twee van die dingen, op een paar uur tijd, op heb is een feit (Kays schuld, die was er gister over aan het grappen dat ik een snoepkont zou zijn en in mijn eentje zowat alle wafels op at). Wat dus niet het geval was maar nu hij weer aan het werk is voor een volle week heb ik natuurlijk wel vrij spel. ;-)
Dan Chicago fire. Wat een VER-SLA-VING! Mijn hemel. Somebody please stop me! Of nee doe maar niet eigenlijk. Of nou ja misschien ook wel. Ik zit al halverwege seizoen 3. Als ik zo doorga dan ben ik over een week uitgekeken. Beangstigend idee!
Dus ben net maar, met veel tegenzin, gestopt met kijken. Ookal had ik gewoon nog tijd voor 1 aflevering. Heel sterk van mezelf. Al zeg ik het zelf!
En ben maar weer bovenop de wasstapel gedoken! Want ja ook de wasstapel was er nog. Gister een goed begin gemaakt aan de grote voorjaarswas. De één houd een voorjaarsschoonmaak, wij houden een voorjaarswas! Zoveel kleren die steeds maar onder het mom van 'nog geen prioriteit' terug de wasmand ingegooid werden om plaats te maken voor de kledingstukken die wel geregeld (zeg maar gerust: heel vaak) gedragen worden. En niet te vergeten dat we een overschot (zonder overdrijven!) aan dekbedovertrekken hebben die al eeuwen in de twee wasmanden die we hebben lagen en daarmee een groot deel van de ruimte innamen. Wat er dus voor zorgde dat er stapeltjes vuile was gevormd werden op plekken waar ze niet hoorden.
Gister is werkelijk waar alles gesorteerd. Zelfs zomerkleding die eigenlijk wel gewoon schoon was maar al zolang ligt dat het wel zo lekker is om ze straks als het kwik iets stijgt lekker fris aan te kunnen trekken.
En zo is het dat ik in navolging van gister de grote wasmarathon vandaag kon voortzetten. Weliswaar in mijn eentje, daar Kay gewoon weer aan het werk is.
Ik was en ik droog en ik vouw en ik loop!
Ik zou een goede zijn voor die reclame van liga 'continue'!
Nu kijkt nog 1 wasmand met gedroogde kledingstukken me aan. Die heb ik net van het wasrekje afgehaald en mijn vouwzin is nog maar minimaal. Maar die ene mand kan ik nog wel aan. En dan vind ik het voor vandaag ook wel goed geweest!
En dan die ene vraag. Ja je ontkomt er echt NIET aan en elk jaar vrees ik hem weer! En laat het nou net zo zijn dat voor alleen vandaag al de teller op 4(!!!) staat.
'Wat wil je voor je verjaardag hebben?!'
Herkenbaar? ;-)
Ik blijf er gewoon heel eerlijk in. Ik heb momenteel echt geen wensen.
Mijn enige verjaardagswens is dat de mensen die ik er graag bij heb er ook daadwerkelijk zijn. En dat kost niks! :-)
En degene die er niet bij kunnen zijn, zoals mijn lieve vriendin Tamara, daarvan weet ik dat ze op alle andere momenten er wel zullen zijn. Wanneer de kans zich wel voordoet!
En nu ik op de klok kijk en vanuit mijn ooghoek die wasmand zie staan besef ik dat ik dit blogje nu af ga sluiten. Voordat ik een beginnetje maak aan het eten en voordat Kay thuis is wil ik die toch nog wel even weggewerkt hebben.
Fijne avond nog allemaal!
donderdag 26 februari 2015
In the meantime...
...Zijn we een dikke maand verder sinds mijn laatste blog!
26 Februari alweer. Donderdag.
Kay appte klein half uurtje terug dat hij op weg is naar huis. Doet hij elke avond. Dan weet ik ongeveer wanneer hij thuis is. In verband met mijn ahum kook'plicht'.
Echter heb ik het grote geluk een vriendje te hebben (excuus, VERLOOFDE) ;-) die op de dagen dat hij vrij heeft (of zijn weekend in gaat) VOOR mij wil koken.
Zitten we aan het begin, of midden, van zijn werkweek dan zorg ik dat hij aan kan schuiven na een lange en vermoeiende dag. Op de andere dagen draait hij de rollen om. Alhoewel ik dan geen lange en vermoeiende dag heb gehad maar dat maakt hem dan ook echt een man met een hart van goud!
En zo komt het dus dat ik met mijn voeten omhoog deze blog nog kan typen met op de achtergrond nog net dr phil.
Ik besef me elke dag weer hoeveel geluk ik heb met hem in mijn leven!!
En ja, ik ben zelf ook de slechtste niet hoor. ;-) Alles wat ik kan doen voor hem zal ik ook doen!
Afgelopen maandag gingen we in ondertrouw. Die dag waren we ook nog eens 2 jaar samen. Het was een heel bijzonder moment. Een mooie officiele stap naar die ene dag in juli!
En what else is new? Even denken hoor...oh ja!!
Nieuw is het niet maar ik wil toch nog even terug naar het carnavalsweekend. 16 En 17 februari.
Het 'weekendje' op maandag en dinsdag dat Tammie hier was en voor het eerst in haar leven meemaakte wat carnaval in het zuiden inhoud. Ik heb haar de hele dag zien glimlachen. She had the time of her life! En het was dan ook rete gezellig!!
Ze heeft ook meteen kennis kunnen maken met Kyra en Lars. En ja wie krijgt nou geen grote glimlach op zijn/haar gezicht wanneer dat vrolijke mannetje in je buurt is.
Ook Tammie werd betoverd door dat kleine kereltje. En Lars op zijn beurt door Tammies voelsprieten. ;-)
Over Lars gesproken. Gister kreeg ik, terwijl we net het avondeten achter de kiezen hadden, een appje van Kyra binnen. Met een ontzettend leuke vraag.
Of ik, zodra Kyra aan het werk gaat, elke 3e dinsdag van de maand een paar uurtjes op Lars wil passen. Maarre als ik het niet wilde dan........
Stop right there!! Wat denk je zelf??! Wat een eer! Uiteraard!
Vandaag zou ik samen met Iris koffie gaan leuten. Moeten nog steeds 2 plekken gaan ontdekken. :)
Helaas gooide een platte band roet in het kopje koffie en hebben we moeten cancelen. Maar zaterdag maken we dat helemaal goed!
Morgen eerst nog even een ochtendje peuterspeelzaal voor mij. En dan heeft Kay weer eens sinds langere tijd quality time met Quinn.
Maar eerst genieten van een heerlijk avondje samen. Heel stom maar ik kan gewoon al heel erg uitkijken naar een avondje bankhangen samen. Zoiets simpels maar zo waardevol!
Ik wens eenieder die die leest (en eenieder die dit niet leest overigens ook maar die weten dat dan niet ;-) ) Een hele fijne avond en tot blogs!!
26 Februari alweer. Donderdag.
Kay appte klein half uurtje terug dat hij op weg is naar huis. Doet hij elke avond. Dan weet ik ongeveer wanneer hij thuis is. In verband met mijn ahum kook'plicht'.
Echter heb ik het grote geluk een vriendje te hebben (excuus, VERLOOFDE) ;-) die op de dagen dat hij vrij heeft (of zijn weekend in gaat) VOOR mij wil koken.
Zitten we aan het begin, of midden, van zijn werkweek dan zorg ik dat hij aan kan schuiven na een lange en vermoeiende dag. Op de andere dagen draait hij de rollen om. Alhoewel ik dan geen lange en vermoeiende dag heb gehad maar dat maakt hem dan ook echt een man met een hart van goud!
En zo komt het dus dat ik met mijn voeten omhoog deze blog nog kan typen met op de achtergrond nog net dr phil.
Ik besef me elke dag weer hoeveel geluk ik heb met hem in mijn leven!!
En ja, ik ben zelf ook de slechtste niet hoor. ;-) Alles wat ik kan doen voor hem zal ik ook doen!
Afgelopen maandag gingen we in ondertrouw. Die dag waren we ook nog eens 2 jaar samen. Het was een heel bijzonder moment. Een mooie officiele stap naar die ene dag in juli!
En what else is new? Even denken hoor...oh ja!!
Nieuw is het niet maar ik wil toch nog even terug naar het carnavalsweekend. 16 En 17 februari.
Het 'weekendje' op maandag en dinsdag dat Tammie hier was en voor het eerst in haar leven meemaakte wat carnaval in het zuiden inhoud. Ik heb haar de hele dag zien glimlachen. She had the time of her life! En het was dan ook rete gezellig!!
Ze heeft ook meteen kennis kunnen maken met Kyra en Lars. En ja wie krijgt nou geen grote glimlach op zijn/haar gezicht wanneer dat vrolijke mannetje in je buurt is.
Ook Tammie werd betoverd door dat kleine kereltje. En Lars op zijn beurt door Tammies voelsprieten. ;-)
Over Lars gesproken. Gister kreeg ik, terwijl we net het avondeten achter de kiezen hadden, een appje van Kyra binnen. Met een ontzettend leuke vraag.
Of ik, zodra Kyra aan het werk gaat, elke 3e dinsdag van de maand een paar uurtjes op Lars wil passen. Maarre als ik het niet wilde dan........
Stop right there!! Wat denk je zelf??! Wat een eer! Uiteraard!
Vandaag zou ik samen met Iris koffie gaan leuten. Moeten nog steeds 2 plekken gaan ontdekken. :)
Helaas gooide een platte band roet in het kopje koffie en hebben we moeten cancelen. Maar zaterdag maken we dat helemaal goed!
Morgen eerst nog even een ochtendje peuterspeelzaal voor mij. En dan heeft Kay weer eens sinds langere tijd quality time met Quinn.
Maar eerst genieten van een heerlijk avondje samen. Heel stom maar ik kan gewoon al heel erg uitkijken naar een avondje bankhangen samen. Zoiets simpels maar zo waardevol!
Ik wens eenieder die die leest (en eenieder die dit niet leest overigens ook maar die weten dat dan niet ;-) ) Een hele fijne avond en tot blogs!!
zondag 25 januari 2015
Zeeland
Tja wat voor positiefs kunnen we ondertussen nog zeggen over Zeeland?! Ik hou van die provincie. Ik kan niet voor Kay spreken maar volgens mij vind hij het ook absoluut niet vervelend daar.
Onze bezoekjes aan Zeeland zijn steeds maar van korte duur. We zijn er nu 3 keer samen geweest. 1 Keer op en neer op dezelfde dag en 2 keer met een hotelovernachting.
Dat laatste heeft wel mijn persoonlijke voorkeur.
De vorige keer waren we bij een fletcher hotel. En wel Zuiderduin in Westkapelle. Direct gelegen aan de duinen en de zee als onze achtertuin.
Onze reis begon gister nogal glibberig. Vanuit Limburg in de sneeuw reden we steeds meer richting het zonnige westen zonder sneeuw.
Deze keer gingen we voor een van der valk hotel in Middelburg.
De tekst beloofde ons een comfortkamer en de foto's op de site waren ook niet mis. Maarja, eerlijk is eerlijk. 9 Van de 10 keer hoef je niet de kamer te verwachten die je op een foto ziet.
Maar heeeeeeeeeeeel soms heb je dat geluk wel.
En dat geluk hadden wij ook. Toen wij gister aankwamen, ontzettend hartelijk ontvangen werden bij de receptie, vervolgens te horen kregen waar we onze hotelkamer konden vinden EN toen eenmaal de kamer instapten konden we niet anders dan onze monden op de grond te laten vallen.
In één woord: WOW!!
Zouden wij dit hotel aanraden? JA!!
Nieuwsgierig, check it out!
En zoals Tammie in de app al zei: 'zie de koning daar ff liggen dan!' :P
Moet ook wel eerlijk zeggen dat het je een enorm goed gevoel geeft. Ook al is het dan maar voor 1 nachtje. Ook voor 1 nacht is het hebben van enige luxe (prins)heerlijk!
Tja en dan heb je zo'n luxe badkamer. Vertwijfeld kijk je van het 2 persoonsbad naar de inloop douche met regendouche. Aaaaaargh, we zijn hier maar 1 nacht. Weet je wat? We doen gewoon allebei. We laten ons eerst verschrompelen in bad en profiteren dan nog even van een heerlijke douche. Waarom ook niet! Het kan toch?! Dus dan doen we dat ook!
MAARRR laat ik even terug gaan naar de middag! Een beetje van de hak op de tak zo maar we waren niet alleen in Zeeland om een hotelovernachtinkje te pakken. We zijn gelijk even op bezoek gegaan bij Celesta en Jayton.
En zo zaten we gistermiddag NA het inchecken gezellig in Goes. Kennis gemaakt met Jayton, weer goed bijgeklets met Celes en weer lekker wat aandacht gegeven aan Cooper en Bailey.
De middag vloog zo snel om dat we uiteindelijk nog een etentje met zn viertjes er aan vast plakten. Het werd uiteindelijk Chinees en het smaakte echt heerlijk. Buikjes rond en gevuld splitsten onze wegen zich weer. Celes en Jay naar huis en wij naar ons hotelkamertje. Nouja laat dat TJE maar achterwege. Het vooruitzicht van lekker relaxen en de 'niks moet en alles mag' mentaliteit sprak ons wel aan. Het hotel zelf was overigens ook prachtig. De lobby en de bar straalden niks minder uit dan gigantische sfeer! Het restaurant hadden we op dat moment nog geen weet van.
Dat zouden we in de ochtend wel gaan meemaken!
Na ons badderuurtje lekker op bed gaan liggen en wat een VERADEMING! Een hotelkamer met een tv waar je geen vergrootglas voor nodig hebt.
Kay kijkt tv en ik doe een poging. Maar ik ben zo gigantisch moe dat ik van half 10 al begin te knikkebollen. Ik sliep al vrij vroeg. Maar het bed lag dan ook zo enorm lekker!
Helaas had het vroege slapen wel tot gevolg dat ik vanochtend ook weer vroeg wakker werd en dus ook op een belachelijk vroeg tijdstip klaarwakker was. Gelukkig had ik een leesboek mee en heb ik de tijd totdat Kay wakker werd gelezen. Wat een genot. En vanaf de andere kant van de kamer riep de waterkoker mij. Voor een kopje koffie. Maar daarmee moest ik toch echt even wachten tot Kay wakker zou zijn. Want hem wakker maken door de herrie van de waterkoker wilde ik ook niet.
Heerlijk sloom wakker worden, de tv weer aan. Ondertussen op whatsapp bezig want Tammie en Nicolet waren ook weer lekker vroeg wakker en rond half 9/kwart voor 9 begaven we ons maar naar het restaurant. Vol verwachting want de reacties over, met name. het ontbijt waren niet mis. Vol lof.
En ja hoor! Groot gelijk daar in. Wow!! Waren we al schandalig verwend door de luxe op de kamer, dit vulde de verwennerij nog voor een heel groot deel aan. Ik heb nog NOOIT zo'n luxe en overcompleet ontbijt gezien. Van de Engelse kost tot aan vers fruit tot aan kwark tot aan alle soorten broodjes tot aan cornflakes tot aan luxe beleg ala gerookte zalm en brie. En dan ben ik nog vanalles vergeten. Ik ben niet zo van het ontbijten maar zelfs ik ben 3 keer teruggelopen.
Na het ontbijt zijn we ook gelijk uit gaan checken. Ja we hadden tot 11 uur de tijd uit kunnen zitten maar waarom zouden we?
Eenmaal in de auto richting Vlissingen gereden. Vorige keer hebben we het strand daar niet gehaald omdat het weer te slecht was.
Bijna bij het strand en de boulevard ontdekte Kay een ANWB route. Waar wij de mergelland route en de maas-schwalm-nette route hebben, hebben ze daar de midden-zeeland route.
Dus die zijn we eerst een stukje gaan volgen. Niks mis met een beetje sightseeing. En als we dan uitgereden zouden zijn zouden we terugkeren naar Vlissingen voor de zee!
En so we did! Uiteindelijk stonden we dan eindelijk op het strand. Die lucht! Die heerlijke zoute zeelucht. Echt, je kan mij niet blijer maken dan hoor! Dat hadden we even nodig. Even uitwaaien. Hand in hand door het mulle zand lopen en toen uiteindelijk erachter komen dat we ons beter naar de boulevard kunnen verplaatsen. Mijn rug en Kays knieen vonden dat zand net iets minder leuk dan wij zelf. Maar gelukkig hadden we vanaf de boulevard het zelfde prachtige zicht!
Uiteindelijk, na een stuk lopen, hebben we ons omgekeerd en zijn we langzaam aan terug gewandeld naar de auto om daar onze weg naar huis te gaan beginnen.
De tijd gaat echt te snel als je zo geniet! Maar het is nu wel een hele mooie herinnering weer!
En dit is zeker weten niet de laatste keer Zeeland voor ons geweest. Ik zal nog wel vaker die kant 'opgetrokken' worden. Als ik ergens in mijn element ben is het wel in Zeeland.
Er wonen zou ik dan ook weer niet willen. Nu is en blijft het bijzonder! En echt iets waar we naar uit kunnen kijken.
Zeeland, tot de volgende keer!!
Onze bezoekjes aan Zeeland zijn steeds maar van korte duur. We zijn er nu 3 keer samen geweest. 1 Keer op en neer op dezelfde dag en 2 keer met een hotelovernachting.
Dat laatste heeft wel mijn persoonlijke voorkeur.
De vorige keer waren we bij een fletcher hotel. En wel Zuiderduin in Westkapelle. Direct gelegen aan de duinen en de zee als onze achtertuin.
Onze reis begon gister nogal glibberig. Vanuit Limburg in de sneeuw reden we steeds meer richting het zonnige westen zonder sneeuw.
Deze keer gingen we voor een van der valk hotel in Middelburg.
De tekst beloofde ons een comfortkamer en de foto's op de site waren ook niet mis. Maarja, eerlijk is eerlijk. 9 Van de 10 keer hoef je niet de kamer te verwachten die je op een foto ziet.
Maar heeeeeeeeeeeel soms heb je dat geluk wel.
En dat geluk hadden wij ook. Toen wij gister aankwamen, ontzettend hartelijk ontvangen werden bij de receptie, vervolgens te horen kregen waar we onze hotelkamer konden vinden EN toen eenmaal de kamer instapten konden we niet anders dan onze monden op de grond te laten vallen.
In één woord: WOW!!
Zouden wij dit hotel aanraden? JA!!
Nieuwsgierig, check it out!
En zoals Tammie in de app al zei: 'zie de koning daar ff liggen dan!' :P
Moet ook wel eerlijk zeggen dat het je een enorm goed gevoel geeft. Ook al is het dan maar voor 1 nachtje. Ook voor 1 nacht is het hebben van enige luxe (prins)heerlijk!
MAARRR laat ik even terug gaan naar de middag! Een beetje van de hak op de tak zo maar we waren niet alleen in Zeeland om een hotelovernachtinkje te pakken. We zijn gelijk even op bezoek gegaan bij Celesta en Jayton.
En zo zaten we gistermiddag NA het inchecken gezellig in Goes. Kennis gemaakt met Jayton, weer goed bijgeklets met Celes en weer lekker wat aandacht gegeven aan Cooper en Bailey.
De middag vloog zo snel om dat we uiteindelijk nog een etentje met zn viertjes er aan vast plakten. Het werd uiteindelijk Chinees en het smaakte echt heerlijk. Buikjes rond en gevuld splitsten onze wegen zich weer. Celes en Jay naar huis en wij naar ons hotelkamertje. Nouja laat dat TJE maar achterwege. Het vooruitzicht van lekker relaxen en de 'niks moet en alles mag' mentaliteit sprak ons wel aan. Het hotel zelf was overigens ook prachtig. De lobby en de bar straalden niks minder uit dan gigantische sfeer! Het restaurant hadden we op dat moment nog geen weet van.
Dat zouden we in de ochtend wel gaan meemaken!
Na ons badderuurtje lekker op bed gaan liggen en wat een VERADEMING! Een hotelkamer met een tv waar je geen vergrootglas voor nodig hebt.
Kay kijkt tv en ik doe een poging. Maar ik ben zo gigantisch moe dat ik van half 10 al begin te knikkebollen. Ik sliep al vrij vroeg. Maar het bed lag dan ook zo enorm lekker!
Helaas had het vroege slapen wel tot gevolg dat ik vanochtend ook weer vroeg wakker werd en dus ook op een belachelijk vroeg tijdstip klaarwakker was. Gelukkig had ik een leesboek mee en heb ik de tijd totdat Kay wakker werd gelezen. Wat een genot. En vanaf de andere kant van de kamer riep de waterkoker mij. Voor een kopje koffie. Maar daarmee moest ik toch echt even wachten tot Kay wakker zou zijn. Want hem wakker maken door de herrie van de waterkoker wilde ik ook niet.
Heerlijk sloom wakker worden, de tv weer aan. Ondertussen op whatsapp bezig want Tammie en Nicolet waren ook weer lekker vroeg wakker en rond half 9/kwart voor 9 begaven we ons maar naar het restaurant. Vol verwachting want de reacties over, met name. het ontbijt waren niet mis. Vol lof.
En ja hoor! Groot gelijk daar in. Wow!! Waren we al schandalig verwend door de luxe op de kamer, dit vulde de verwennerij nog voor een heel groot deel aan. Ik heb nog NOOIT zo'n luxe en overcompleet ontbijt gezien. Van de Engelse kost tot aan vers fruit tot aan kwark tot aan alle soorten broodjes tot aan cornflakes tot aan luxe beleg ala gerookte zalm en brie. En dan ben ik nog vanalles vergeten. Ik ben niet zo van het ontbijten maar zelfs ik ben 3 keer teruggelopen.
Eenmaal in de auto richting Vlissingen gereden. Vorige keer hebben we het strand daar niet gehaald omdat het weer te slecht was.
Bijna bij het strand en de boulevard ontdekte Kay een ANWB route. Waar wij de mergelland route en de maas-schwalm-nette route hebben, hebben ze daar de midden-zeeland route.
Dus die zijn we eerst een stukje gaan volgen. Niks mis met een beetje sightseeing. En als we dan uitgereden zouden zijn zouden we terugkeren naar Vlissingen voor de zee!
En so we did! Uiteindelijk stonden we dan eindelijk op het strand. Die lucht! Die heerlijke zoute zeelucht. Echt, je kan mij niet blijer maken dan hoor! Dat hadden we even nodig. Even uitwaaien. Hand in hand door het mulle zand lopen en toen uiteindelijk erachter komen dat we ons beter naar de boulevard kunnen verplaatsen. Mijn rug en Kays knieen vonden dat zand net iets minder leuk dan wij zelf. Maar gelukkig hadden we vanaf de boulevard het zelfde prachtige zicht!
Uiteindelijk, na een stuk lopen, hebben we ons omgekeerd en zijn we langzaam aan terug gewandeld naar de auto om daar onze weg naar huis te gaan beginnen.
De tijd gaat echt te snel als je zo geniet! Maar het is nu wel een hele mooie herinnering weer!
En dit is zeker weten niet de laatste keer Zeeland voor ons geweest. Ik zal nog wel vaker die kant 'opgetrokken' worden. Als ik ergens in mijn element ben is het wel in Zeeland.
Er wonen zou ik dan ook weer niet willen. Nu is en blijft het bijzonder! En echt iets waar we naar uit kunnen kijken.
Zeeland, tot de volgende keer!!
maandag 22 december 2014
Iets voor een ander doen, niet denken, gewoon doen!
Toch elk jaar weer dat ik met kerst besef dat wij het echt niet slecht hebben. Nee rijk zijn wij niet maar arm al helemaal niet!
Ik kijk naar Quinn die gezond rond huppelt en gewoon elke dag zijn hapje eten en slokje drinken krijgt. Ik kijk naar onze kerstboom die we elk jaar weer op mogen (en kunnen) zetten met de mooiste kerstballen erin. Ik kijk naar onze koelkastinhoud en keukenkastjes die gewoon elke week gevuld kunnen worden met de broodnodige voedingsmiddelen en ik kijk naar Kay en mij. Wij als duo, als team, als partners, als geliefden. Die gelukkig zijn samen, evenals verliefd en gezond.
Luxe kunnen ook wij ons niet veroorloven. Heel af en toe wat extra's. Dat gelukkig wel.
Tja, wat zouden wij dan klagen?! Dat doen we dus ook niet.
En het besef dat er mensen/gezinnen zijn die het nog minder hebben is er ook. Dus hoe mooi is het dan dat je die mensen blij kan maken met spulletjes of etenswaren die je zelf niet (meer) gebruikt.
Zo'n 2 weken geleden heb ik een kerstster-piek en slingers voor in de boom op een fb pagina gezet. Gratis. Want er zijn mensen die de kerst doorbrengen met heel wat minder versieringen.
Wij gebruiken die ster NOOIT, onze voorkeur blijft elke keer weer uitgaan naar de gewone zilvere piek. Ja wat een luxe eigenlijk. We hadden 2 pieken en eentje bleef altijd verstoffen in de doos. Waarom dan niet iemand anders er blij mee maken.
Dan een aantal dagen terug. Ik trek de keukenkastjes open en voor de zoveelste keer vallen mijn 2 ogen op producten die er nu al maanden staan. Die we keer op keer niet nuttigen en gebruiken. Omdat we er steeds geen zin in hebben. Omdat het toendertijd door tussenkomst van iets niet gebruikt is en steeds maar weer blijft liggen. Of dat het iets is wat eigenlijk toch niet onze smaak is.
Tja, ook wat dit betreft...kan het nog wel een jaar laat liggen maar ik kan ook denken aan de mensen die elke cent om moet draaien...die elke dubbeltje op zn kant moeten leggen. ;-)
Dus een mooi 'kerstpakketje' samen kunnen stellen en ook die aangeboden op die betreffende pagina.
Ook dat gaat nu goed terecht komen!
Het voelt fijn om zo iets voor een ander te kunnen doen. In dit geval gaat het om 2 personen/gezinnen. Maar zo voor de feestdagen geeft dat wel even een positieve boost!
Je haalt er echt wel voldoening uit en de gedachte erachter is zo mooi!
Gister ook nog mezelf een beetje in kunnen zetten voor mn lieve vriendinnetje Sam en haar mooie, lieve, prachtige meiske Nyntha. Tevens mijn petekindje.
Het arme meiske ligt ALWEER in het ziekenhuis. Je word er zo droevig van als je je beseft dat dat mupke in haar 18 maanden op deze aardbol al meer ziekenhuis van binnen heeft gezien dan ik in mijn hele 27 jaar op aarde.
En nou las ik gister op fb dat Nyntha helemaal verzot is op een bepaald stuk speelgoed waar ze nu al alle dagen mee speelt daar in het ziekenhuis.
Kleine kids kunnen zo tevreden zijn met hele kleine dingetjes. Mooi idee is dat.
Dus Sam had al mooi in haar hoofd gehaald exact zo'n ding te gaan kopen als kerstcadeautje voor de kleine meid. Maar kwam al snel tot de conclusie dat ze niet meer gemaakt, laat staan verkocht worden. Elke webshop gaf aan dat ze niet meer leverbaar zijn.
Ja dan baal je wel!!
Gelukkig is daar dan social media. Ooit werden ze vast veel verkocht dus in menig huishouden zullen ze vast te vinden zijn. Met een beetje geluk ergens in een hoekje op zolder en dus niet meer in gebruik.
Veel gespamt op fb en sneller dan ik verwacht had, had ik al 2 reacties te pakken en konden Kay en ik het gisteravond al in St odilienberg ophalen. Na het eten meteen in de auto gesprongen en nu ligt het hier klaar om opgehaald te worden door Sam en Erik. Zodat Nyntha met kerstmis haar woezel en pip pop upje krijgt! En ook buiten het ziekenhuis nog uren speelplezier eraan kan beleven!!
Ja het voelt fijn om iets voor een ander te doen.
En wil mensen aansporen dat ook gewoon te doen als het even kan. Ik weet dat veel mensen in mijn omgeving dat al doen. En ik hou er van!
Op naar een mooi en behulpzaam 2015!
Ik kijk naar Quinn die gezond rond huppelt en gewoon elke dag zijn hapje eten en slokje drinken krijgt. Ik kijk naar onze kerstboom die we elk jaar weer op mogen (en kunnen) zetten met de mooiste kerstballen erin. Ik kijk naar onze koelkastinhoud en keukenkastjes die gewoon elke week gevuld kunnen worden met de broodnodige voedingsmiddelen en ik kijk naar Kay en mij. Wij als duo, als team, als partners, als geliefden. Die gelukkig zijn samen, evenals verliefd en gezond.
Luxe kunnen ook wij ons niet veroorloven. Heel af en toe wat extra's. Dat gelukkig wel.
Tja, wat zouden wij dan klagen?! Dat doen we dus ook niet.
En het besef dat er mensen/gezinnen zijn die het nog minder hebben is er ook. Dus hoe mooi is het dan dat je die mensen blij kan maken met spulletjes of etenswaren die je zelf niet (meer) gebruikt.
Zo'n 2 weken geleden heb ik een kerstster-piek en slingers voor in de boom op een fb pagina gezet. Gratis. Want er zijn mensen die de kerst doorbrengen met heel wat minder versieringen.
Wij gebruiken die ster NOOIT, onze voorkeur blijft elke keer weer uitgaan naar de gewone zilvere piek. Ja wat een luxe eigenlijk. We hadden 2 pieken en eentje bleef altijd verstoffen in de doos. Waarom dan niet iemand anders er blij mee maken.
Dan een aantal dagen terug. Ik trek de keukenkastjes open en voor de zoveelste keer vallen mijn 2 ogen op producten die er nu al maanden staan. Die we keer op keer niet nuttigen en gebruiken. Omdat we er steeds geen zin in hebben. Omdat het toendertijd door tussenkomst van iets niet gebruikt is en steeds maar weer blijft liggen. Of dat het iets is wat eigenlijk toch niet onze smaak is.
Tja, ook wat dit betreft...kan het nog wel een jaar laat liggen maar ik kan ook denken aan de mensen die elke cent om moet draaien...die elke dubbeltje op zn kant moeten leggen. ;-)
Dus een mooi 'kerstpakketje' samen kunnen stellen en ook die aangeboden op die betreffende pagina.
Ook dat gaat nu goed terecht komen!
Het voelt fijn om zo iets voor een ander te kunnen doen. In dit geval gaat het om 2 personen/gezinnen. Maar zo voor de feestdagen geeft dat wel even een positieve boost!
Je haalt er echt wel voldoening uit en de gedachte erachter is zo mooi!
Gister ook nog mezelf een beetje in kunnen zetten voor mn lieve vriendinnetje Sam en haar mooie, lieve, prachtige meiske Nyntha. Tevens mijn petekindje.
Het arme meiske ligt ALWEER in het ziekenhuis. Je word er zo droevig van als je je beseft dat dat mupke in haar 18 maanden op deze aardbol al meer ziekenhuis van binnen heeft gezien dan ik in mijn hele 27 jaar op aarde.
En nou las ik gister op fb dat Nyntha helemaal verzot is op een bepaald stuk speelgoed waar ze nu al alle dagen mee speelt daar in het ziekenhuis.
Kleine kids kunnen zo tevreden zijn met hele kleine dingetjes. Mooi idee is dat.
Dus Sam had al mooi in haar hoofd gehaald exact zo'n ding te gaan kopen als kerstcadeautje voor de kleine meid. Maar kwam al snel tot de conclusie dat ze niet meer gemaakt, laat staan verkocht worden. Elke webshop gaf aan dat ze niet meer leverbaar zijn.
Ja dan baal je wel!!
Gelukkig is daar dan social media. Ooit werden ze vast veel verkocht dus in menig huishouden zullen ze vast te vinden zijn. Met een beetje geluk ergens in een hoekje op zolder en dus niet meer in gebruik.
Veel gespamt op fb en sneller dan ik verwacht had, had ik al 2 reacties te pakken en konden Kay en ik het gisteravond al in St odilienberg ophalen. Na het eten meteen in de auto gesprongen en nu ligt het hier klaar om opgehaald te worden door Sam en Erik. Zodat Nyntha met kerstmis haar woezel en pip pop upje krijgt! En ook buiten het ziekenhuis nog uren speelplezier eraan kan beleven!!
Ja het voelt fijn om iets voor een ander te doen.
En wil mensen aansporen dat ook gewoon te doen als het even kan. Ik weet dat veel mensen in mijn omgeving dat al doen. En ik hou er van!
Op naar een mooi en behulpzaam 2015!
zaterdag 20 december 2014
De was, was gewassen ware het niet dat ik de was was vergeten
Jaja...heel soms betrap ik me er op dat het wel weer eens tijd is voor de was. Ik geef het eerlijk toe ik ben echt een flierefluiter wat de was betreft. Zo hou ik het weken prima bij en de keer daarop zit ik als een idioot mn kast overhoop te halen want ja eigenlijk ligt alles wat ik nog draag en wat geschikt is voor deze tijd van het jaar in/bovenop of langs de wasmand. Opstapeling van...oops!
Dus tja, shit! Nu moet ik wel. Hup een paar denkbeeldige schoppen onder mijn eigen kont (kan ook alleen maar denkbeeldig want zo lenig ben ik in het echt niet!) en hup die wasmachine aan.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan had ben ik die middag mn ding gaan doen. Het huishouden bestaat uit meer dan de was.
En de was staat me om de een of andere reden het meeste tegen. Waarom weet ik niet want ik hoef niet eens heel veel te doen. Misschien dat daar ook wel de valkuil in schuilt.
Hoe vaak ik niet denk: 'ooooooh doe ik straks wel, nog tijd zat voor!'
Ja uhu! Vooral als je dat blijft denken mevrouw Loo!
Maar goed, ik doe mijn ding en echt mijn middag vliegt om. Ik heb niet eens op facebook gekeken de hele middag en dat is al een wonder op zich! Als ik dan uiteindelijk voor mn laptop neerplof zie ik het getalletje 9 staan langs het wereldbolletje. Zo HALLO!
Dus die maar bekeken en hier en daar wat beantwoord en toen was het al snel ineens donker buiten. Ik werp een blik op de klok en denk nog SHIPS! Kay is zo al ergens thuis.
Wat ook ironisch is want gister kreeg Kay zijn kerstpakket en moest daarvoor tot 18:00 wachten sowieso. Dus hij zou pas rond kwart over 6 a half 7 wegrijden in Maastricht. Dus de dag (en de tijd die ik had) was ook nog langer dan normaal.
Dus gehaast spring ik overeind en ga koken. Iets wat ik wel weer eens mocht doen want ik faal al een paar dagen heel hard in mijn kookkunsten. Niet dat er iets mislukt maar woensdagavond had ik echt knallende hoofdpijn en was Kay zo lief om het even van me over te nemen. En dat zelfs na zijn werkdagje. (Hij is zo ontzettend lief!!)
En donderdagavond was ik vergeten vlees eruit te halen (Grmbll, tis niet helemaal mijn week zullen we maar zeggen!). Dus toen werden het heel ongezond ovenfrietjes. Je moet toch iets!
Dus gisteravond weer een keer braaf voor Kay gekookt! Een lekker maaltje op tafel gezet. Zoals het hoort!
En toen...toen gingen we naar Neeritter. Naar Kyra en Roel. Want daar waren Yvonne en Eric ook en zo vaak zien we elkaar niet dus als het even kan dan bezoeken we elkaar.
In eerste instantie zouden Yvonne en Eric hier heenkomen op de woensdag...tja...iets met asbest enzo. *Zucht*
Dus dat werd vrijdag...toen de spookstad weer tot leven kwam en we EINDELIJK onze schoenen niet meer door waterbakken hoefden te halen en alles weer helemaal schoon was.
Dus wij maken ons klaar, jassen en schoenen aan, autosleutels pakken en verschrikt kijk ik op!!
Ik roep wederom iets in de trant van SHIT! en Kay kijkt me geschrokken aan.
Ik kwaak iets over de was en dat die al uren in de wastrommel zit. Klaar! BAH!!
Tja zei Kay, laat nu maar zitten! ;-) Geen tijd meer voor!
Oké! *Zucht*
De dag dat ik de was, was vergeten. En het was echt niet de eerste keer hoor! Ik was de was al vaker vergeten. Was jij dat ook wel eens? ;-)
Dus tja, shit! Nu moet ik wel. Hup een paar denkbeeldige schoppen onder mijn eigen kont (kan ook alleen maar denkbeeldig want zo lenig ben ik in het echt niet!) en hup die wasmachine aan.
Trots op mezelf dat ik het toch gedaan had ben ik die middag mn ding gaan doen. Het huishouden bestaat uit meer dan de was.
En de was staat me om de een of andere reden het meeste tegen. Waarom weet ik niet want ik hoef niet eens heel veel te doen. Misschien dat daar ook wel de valkuil in schuilt.
Hoe vaak ik niet denk: 'ooooooh doe ik straks wel, nog tijd zat voor!'
Ja uhu! Vooral als je dat blijft denken mevrouw Loo!
Maar goed, ik doe mijn ding en echt mijn middag vliegt om. Ik heb niet eens op facebook gekeken de hele middag en dat is al een wonder op zich! Als ik dan uiteindelijk voor mn laptop neerplof zie ik het getalletje 9 staan langs het wereldbolletje. Zo HALLO!
Dus die maar bekeken en hier en daar wat beantwoord en toen was het al snel ineens donker buiten. Ik werp een blik op de klok en denk nog SHIPS! Kay is zo al ergens thuis.
Wat ook ironisch is want gister kreeg Kay zijn kerstpakket en moest daarvoor tot 18:00 wachten sowieso. Dus hij zou pas rond kwart over 6 a half 7 wegrijden in Maastricht. Dus de dag (en de tijd die ik had) was ook nog langer dan normaal.
Dus gehaast spring ik overeind en ga koken. Iets wat ik wel weer eens mocht doen want ik faal al een paar dagen heel hard in mijn kookkunsten. Niet dat er iets mislukt maar woensdagavond had ik echt knallende hoofdpijn en was Kay zo lief om het even van me over te nemen. En dat zelfs na zijn werkdagje. (Hij is zo ontzettend lief!!)
En donderdagavond was ik vergeten vlees eruit te halen (Grmbll, tis niet helemaal mijn week zullen we maar zeggen!). Dus toen werden het heel ongezond ovenfrietjes. Je moet toch iets!
Dus gisteravond weer een keer braaf voor Kay gekookt! Een lekker maaltje op tafel gezet. Zoals het hoort!
En toen...toen gingen we naar Neeritter. Naar Kyra en Roel. Want daar waren Yvonne en Eric ook en zo vaak zien we elkaar niet dus als het even kan dan bezoeken we elkaar.
In eerste instantie zouden Yvonne en Eric hier heenkomen op de woensdag...tja...iets met asbest enzo. *Zucht*
Dus dat werd vrijdag...toen de spookstad weer tot leven kwam en we EINDELIJK onze schoenen niet meer door waterbakken hoefden te halen en alles weer helemaal schoon was.
Dus wij maken ons klaar, jassen en schoenen aan, autosleutels pakken en verschrikt kijk ik op!!
Ik roep wederom iets in de trant van SHIT! en Kay kijkt me geschrokken aan.
Ik kwaak iets over de was en dat die al uren in de wastrommel zit. Klaar! BAH!!
Tja zei Kay, laat nu maar zitten! ;-) Geen tijd meer voor!
Oké! *Zucht*
De dag dat ik de was, was vergeten. En het was echt niet de eerste keer hoor! Ik was de was al vaker vergeten. Was jij dat ook wel eens? ;-)
donderdag 18 december 2014
Een beetje vreemd maar wel...Tanja
Ik heb er eigenlijk nooit echt veel over gezegd. Omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Maar waarom zou ik mn hart niet gewoon eens luchten!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!
Ik ben absoluut geen zweverig type. Ik vind het spirituele best interessant maar ik heb me er nooit heel erg in verdiept.
Maar ik heb van die dagen en nachten dat ik echt overvallen word door onrust. Je kan het nog net geen misselijkheid noemen. Ik hoef niet naar de wc te rennen. Maar een heel naar en onpasselijk gevoel in mn hele lijf. Ik heb afgelopen nacht ook weer vanaf half 3 rechtop gezeten. In het donker. Liggen kon ik niet. En ik kan dan gerust 2 uur lang zo blijven zitten. Ook niet op mn gemak om me teveel te bewegen want het laatste wat ik dan wil is Kay wakker maken. Die moet immers sochtends gewoon weer vroeg op en naar zijn werk. Ik gun hem zn goede nachtrust.
Afgelopen nacht ben ik rond 10 voor 5 opgestaan. Ik was het zat. En zeker toen mn maagzuur zich er ook nog mee ging bemoeien.
Dit soort nachten zijn NIET leuk. Ik heb ze vaker en meestal gebeurd er dan in de dagen erna wel iets wat niet leuk is.
En ik heb geen idee of dit nou gezien kan worden als een voorgevoel.
Ik weet dat ik een heel gevoelig persoon ben. Net als Kay. Hooggevoelig. Maar dit is weer net even anders. Het is idioot dat ik prinsesheerlijk in slaap val en dan ineens klaarwakker ben en me ROT voel. En die onrust blijft de hele dag. Ik zit er nu nog mee opgescheept.
Ik heb het idee dat iets in mijzelf me iets wil vertellen. Maar uitvogelen WAT is altijd weer lastig. En tja wie weet is het ook wel gewoon toeval dat elke keer als me dit gebeurd er iets vervelends gebeurd in mn omgeving. Er gebeurd zoveel ellende op een dag en toen hier dinsdagavond een flinke brand woedde en heel de stad onder de asbest kwam te liggen liet datzelfde nare gevoel me wel gigantisch in de steek. Waarom maakte die me toen niet wakker?!
Dus ja, hoe ga je hier mee om. Of uberhaupt...ga ik hier verder op in? Of blijft het, zoals elke keer, bij accepteren, ondergaan en verderleven.
Hoe dan ook, prettig is het allerminst. En ondertussen ben ik het gewend. Ik raak nu ook niet meer in paniek als ik op die manier wakker word snachts. Ik onderga het gewoon.
Maar ik besef me wel weer des te meer dat ik echt niet normaal ben *vette knipoog*.
Maar dat hoeft ook niet! Dit is denk ik ook gewoon wie ik ben. Het hoort bij mij.
En nou hoop ik maar dat ik niet te zweverig overgekomen ben haha. Dat was niet de bedoeling. Maar ik heb dit eigenlijk nooit echt uitgeschreven voor mezelf. En dat terwijl ik zoveel blog. Dus bij deze!
Ook dit is Tanja. Nu hopen dat ik vannacht weer lekker slaap. Ik heb wat uren in te halen!
Abonneren op:
Posts (Atom)