Quinns adventures!

Morgen is Quinn al 2 weekjes bij ons. Jeetje wat vliegt de tijd. En jeetje wat hebben we in die 2 weekjes al veel bereikt. Ongelofelijk hoe snel zo'n jong hondje dingen oppikt.
Het is een doerakje! Hallelujah! Onze handen vol aan hem als hij ons wil uitproberen. Maar dat hoort er bij. En wij blijven consequent. Is ook hard nodig!
Het bijten/happen zit er nog steeds in...Echt puppygedrag. Maar we blijven hem afleiden en corrigeren. Uiteindelijk zal hij dat ook wel door gaan krijgen.
Maaaaaaarrrrrrrr...Quinn is ook echt een schatje hoor. Hij is ontzettend slim en ongelofelijk stoer!
Het is absoluut geen bang hondje. In de afgelopen twee weken hebben we hem al aan veel harde geluiden laten wennen. Zijn bij het treinstation geweest, zijn geregeld drukke wegen overgestoken, langs wegwerkzaamheden gelopen en het doet hem allemaal niks. Hij kijkt even een tweede keer, rekt iets meer zijn nekje uit en blijft verder rustig. Wat een kanjer!
Hij zal er ook aan moeten wennen want hij woont bij het centrum, het is hier druk genoeg en er gebeurd hier genoeg. En dan moet hij geen bang hondje zijn!
Andere honden vind hij interessant. Blaft tijdens het wandelen nergens naar. Onderweg krijgt hij ontzettend veel aandacht van mensen. Oeh daar geniet hij van hoor! Meneertje weet wel dat hij schattig is! ;-)
Dingen aanleren lukt ook aardig. Hij pikt iets snel op! Hij is al helemaal gewend aan de bench. Vind het geen probleem om er in te moeten. Zelfs als er bezoek is. Dan piept hij wel iets langer maar uiteindelijk gaat hij liggen en lekker slapen.
Alleen thuis blijven had hij al heel erg snel onder de knie. We hebben het rustig opgebouwd. En nu kunnen we al gerust het huis een uurtje verlaten voor boodschappen.
De eerste keren de laptop met webcam op hem gericht en opgenomen. Zodat we later terug konden kijken hoe hij reageerde op het alleen zijn en dat ging echt p-e-r-f-e-c-t!
Hij heeft al lang door dat we weer terug komen en dat is ook het geheim achter deze training!
Zitten en pootje geven heeft ie ook door! Tja voor brokjes doet hij alles! :-P
Het mandje kent hij ook al. Door bijna alles te benoemen leert hij ook. Zo heb ik hem net op 3 meter afstand (ik op de bank hij bij de deur) naar zijn mandje gestuurd! En hij luisterde! Hij ligt er nu in! :-D
Logeren bij Kyra is ook geen probleem. Hij heeft het hier net zo geaccepteerd als thuis. Gedraagt zich hier niet anders dan thuis. Als ie streken uithaalt zijn het puppystreken die wij ook kennen. In Kyra en Roel hebben wij echt super oppas gevonden. Niet alleen wij denken zo, maar Quinn gegarandeerd ook!
In de auto gaat het steeds beter. Vandaag was het zover dat Quinn zijn tweede inenting en de kennelhoest enting zou krijgen. Dus hup naar de auto. Het heeft ons even twee weekjes gekost om er achter te komen hoe Quinn het beste vervoert kon worden, zonder teveel stress, en ik heb het vermoeden dat we vandaag een enorm grote stap gemaakt hebben in de juiste richting. In de bench en pas gaan rijden op het moment dat Quinn stil is. Auto wel al starten, radio aan en op de negeerstand. 5 Minuten duurde het. Flink piepen en zielig doen maar na 5 minuten ging hij liggen! YES! DAT was de bedoeling! :-D Een hele opluchting voor Quinn maar ook voor ons! Dit gaan we dus de komende dagen een aantal keer herhalen.
Bij de dierenarts ging het trouwens perfect. Wat een stoer ventje is het! In de wachtruimte bij het vrouwtje op schoot met zijn knaagbotje. Grootste deel van de tijd heeft hij zich daar mee geamuseerd en toen werd hij ietwat ongeduldig. Maar hej, dat is logisch toch?
Toen mocht Quinn naar binnen. Tijd voor de 2 entinkjes. Eerst werd hij nog even nagekeken. Niet perse nodig maar dan zou hij er wat meer aan wennen. Daarna weer even wegen. 2 Dagen later en meneertje is nu 2.5 kilo. Jups 200 gram erbij op 2 dagen. Hij groeit goed!
Toen was het toch echt tijd voor de eerste prik. De dierenarts legde wat brokjes voor hem neer voor de afleiding. En ja hoor! HONGERLAP! Net eten gehad thuis en hij at alsof hij niks kreeg ^_^ Dierenarts zette de spuit en meneer merkte er NIKS van. Veel te druk met zn brokjes. KANJER! <3
Toen de kennelhoest. Via de neus...meestal niet zo geliefd bij honden. Schijnt een rot enting te zijn. Quinn vond er ook niet zo veel aan. Nu toch wel wat gepiep maar ook dit viel reuze mee. Trots op hem! Naar omstandigheden een positieve ervaring dus. Totaal geen angst! Dat moeten we hebben!
Terug naar huis gereden zonder teveel piepen en zenuwachtig gedoe en hem daar zijn groene speeltje gegeven met inhoud natuurlijk. Een aantal brokjes ingedaan en daar heeft hij zich prima mee vermaakt weer. Nu slaapt hij al een tijdje! Een super tevreden hondje!
Over 3 weekjes terug. Dan zijn voorlopig laatste in-enting! Heb er alle vertrouwen in dat dat ook prima gaat verlopen. De dierenarts en de assistentes zijn geweldig in hun vak! Ben ontzettend blij dat we voor deze praktijk gekozen hebben. Wij voelen ons op ons gemak en Quinn ook! Dat moge duidelijk zijn! Aardige mensen, ook gewoon plaats voor een gezellig gesprekje en de dierenarts nam ook even de tijd om met Quinn en zn beertje te spelen.
Ik zeg chapeau! Heel tevreden met hun diensten!

Deze 2 weken zijn best zwaar geweest. De nachten waren slopend. Helaas had Quinn last van zn darmpjes waardoor zijn ontlasting sterk wisselde van dun naar normaal. En dat dunne dan vooral 's avonds en 's nachts. Wat resulteerde in nachtelijke onderbrekingen om de 2 uur. We doen dat nog met liefde voor hem maar eerlijk is eerlijk, we zullen dolgelukkig zijn als dat probleempje verholpen word en hij de nacht doorkomt met 1 onderbreking voor een poepje en plasje. Maar als het goed is gaat dat in de komende 2 weken goed komen! :-)

Een leven zonder Quinn is niet meer mogelijk. Hij hoort er al helemaal bij! En we doen het goed met hem. Al zeg ik het zelf. Soms haalt hij het bloed onder onze nagels vandaan maar hej tis een pup! En het slaapgebrek is eerder de reden dat het ons dan irriteert dan Quinn zelf. Dan is het even heel hard vloeken en vervolgens weer verder. Quinn moet nog veel leren.
Hij heeft al heel veel geleerd, we staan soms versteld ervan! Slim mannetje! En dat motiveert ons alleen maar meer en meer om hem nog meer te leren. Dat gevoel is geweldig. Dat loont zich echt!
Over een aantal weken gaan kijken voor puppy cursus! Denk dat dat geen overbodige luxe zal zijn!

Dit hondje heeft mijn hart gestolen, en niet alleen dat van mij. Dat weet ik zeker! ;-) Kay is ook helemaal verliefd! ^_^
We hebben er een grote vriend bij!

'Bever'

Een hele maand verder. Het bloggen schiet er een beetje bij in.
Hoewel ik normaliter totaal geen moeite heb met schrijven gaat het nu toch iets moeizamer.
Terwijl ik de juiste woorden voor deze blog probeer te vinden schiet er zoveel meer door mijn hoofd. Zaken die helemaal geen ene reet met deze blog te maken hebben.
Het is een hectische tijd. Dat merk ik aan alles. Mijn gedachten slaan op hol en mijn lichaam staat ook onder spanning.
Ik had er gister nog met Kay over. Van de 100% waaruit mijn leven bestaat is zo'n 70% een rotzooi! Een web van chaos, emoties, spanning, angst en falen. Waarmee ik niet wil zeggen dat die 70% alleen ellende is hoor. Sinds Kay en ik elkaar weer zien lach en straal ik weer meer! Maar ergens diep in mijn gedachten schuilt een donker wolkje die alles overschaduwt.
Iets wat ik niet eens meer hoef te proberen te verbergen. Ik ben een open boek voor de mensen die dicht bij me staan.
Zo was het mijn moeder die vorige week donderdag maar 1 snelle blik op mij hoefde te werpen om te zien dat er iets niet oké was. Hoewel ik al 2 uur in de auto had gezeten en compleet tot rust was gekomen bleek ik toch iets uit te stralen.
Moeders hebben zoiets meteen door. Terwijl ik met mn meest brede glimlach probeerde te verhullen hoe mijn werkelijke toestand was, bleek ik zo doorzichtig als de pest. Na een 'wat is er?' volgde meteen een dikke knuffel. Tja ontkennen dat er iets was ging toch niet meer. Maar ik merkte wel dat ik haar op 1 punt even moest geruststellen. Nee het had niet met Kay te maken. Tussen ons was (en is) alles nog helemaal in orde.
Mijn hereniging met hem is het beste wat me kon overkomen. Het maakt die 70% dragelijk! Hij weet dat, dat laat ik hem geregeld weten. Het feit dat ik alles met hem kan delen zegt ook genoeg. Vanaf het begin heb ik met geen woord gezwegen over mijn toestand. Ik heb ontzettend veel aan hem te danken en hij heeft aardig wat met mij te stellen. Dat realiseer ik me en mijn respect en waardering naar hem toe is immens!
Nog 1 weekje en Kay en ik hebben onze eerste mijlpaal, ofja 3 maanden heeft tenminste een benaming. Een kwartaal!
3 Mooie maar hectische maanden! Mooi omdat het goed voelt tussen ons en het ook nog eens zoveel langer voelt! 3 Maanden? Is het serieus nog maar 3 maanden? We kennen elkaar al zo door en door. Het is nu al meer dan vertrouwd! En hectisch omdat, naast onze huidige toestand, er zoveel is gebeurd en nog staat te gebeuren. Naast alle moetjes en Kays grote verhuizing terug naar Limburg zijn het alle gebeurtenissen in het dagelijkse leven die ons ook goed bezig houden.
Het voelt dan ook geregeld alsof we teveel hooi op onze vork nemen maar we kunnen nou eenmaal momenteel geen gas terugnemen. Het moet nu echt even allemaal gebeuren terwijl het dagelijkse leven ook gewoon doorgaat.
Zoveel regelen, zoveel doen, zoveel afspreken en tegelijkertijd niet de schouders laten hangen en overeind blijven. Zorgen dat we het volhouden. Het zij met de nodige hulp! Zowel vriendschappelijk als professioneel.
Over professioneel gesproken. Mijn afspraken bij BvR (oftewel Bever zoals Kay en ik het vanaf nu noemen) beginnen eindelijk serieuze vormen aan te nemen. De intakeperiode is voorbij. Tijd voor actie! Iets wat meer dan welkom is in deze tijd.
Ik weet dat ik het zo niet mag zien maar momenteel voelt het echt alsof ik Kay tekort doe.
Heb het idee dat ik alleen maar klaag en zeur. Heb dat gister ook uitgesproken. Hij weet dat ik het zo ervaar. 'Bever' weet dat ook.
Ik maak daar geen geheim van. Weet ook dat ik dat ook moet gaan loslaten.
De ene keer lukt me dat en de keer daarop weer niet.
Het jojo effect is nog steeds enorm aanwezig. Op alle fronten eigenlijk wel!
De ene keer zit ik als een ware miss positivo bij Bever en de keer daarop kan ik de beste man geheel het tegenovergestelde vertellen.
Onvoorstelbaar hoe het bij elke afspraak weer afwachten is hoe ik daar zit. Moet voor hem ook een apart fenomeen zijn. Al zal hij dit wel vaker zien.
Ik ben er in ieder geval achter gekomen hoeveel er in slechts enkele weekjes kan veranderen en gebeuren.
Ik kijk in ieder geval uit naar het moment dat Kay en ik ons leven samen kunnen beginnen. Iets wat nu nog niet mogelijk is. Maar met zijn verhuizing naar Limburg is hij in ieder geval een stap dichterbij! Het reizen van en naar Almere is al iets wat we achter ons kunnen gaan laten! Al zullen we daar nog geregeld zijn om Yvonne en Eric te bezoeken! Hoewel de bezoeken minder frequent zullen zijn, zullen we zeker zoveel  mogelijk contact gaan houden.
Het word even een paar maanden aanpoten, even water bij de wijn doen.
Alle inspanningen, moeite en goede gesprekken die we samen (uit)gevoerd hebben zullen niet voor niets zijn.
Schouders recht, borst vooruit, hoofd omhoog, kop op!
Met die instelling en de opdrachten die ik van Bever krijg komt alles wel goed. Het kost even wat tijd maar dan hebben we uiteindelijk ook wat!
En nu ga ik een eind breien aan deze blog. Mijn lief heeft me net een kop koffie gebracht! <3
I'll keep you updated!

SMART thinking!

Tijdje niet geschreven! 16 April ondertussen. De 4e maand van het nieuwe jaar. Time flies! Je merkt het aan alles. Zelfs aan het feit dat we nu, terecht, kunnen zeggen dat het lente is. Ze liet te lang op zich wachten. Hoewel de kalender al weken lang aangaf dat ze gearriveerd had moeten zijn was dat in de praktijk wel anders. Blauwbekkend en klappertandend trotseerden wij allemaal de kou. De ijzige kou. In maart! Maart roert zijn staart. Jups dat moge duidelijk zijn. Lekker eigenwijze maand!
Vast geen toeval dat ik dan geboren ben in die betreffende maand.
Maar goed! We hebben er even op moeten wachten maar het lijkt nu dan toch EIN-DE-LIJK zo ver. Zon en warmte. Nog niet in den extremen maar zo hoog zijn de verwachtingen ook nog niet!
Dat komt vanzelf wel zodra we de zomermaanden in gaan. Althans laten we dat hopen!
We hebben het tenslotte over Nederland.
En zoals zondag al gegrapt werd, terwijl we in het zonnetje genoten van de eerste BBQ van dit jaar, zou het nog niet eens zo raar zijn als het volgende week weer zou sneeuwen!
Neeee geen zorgen. De weersvooruitzichten zien er goed uit hoor! Geen sneeuw op weg naar ons koude kikkerlandje maar zon! Veel zon!
Ik zeg: komt u maar. Meer dan welkom!
Even denken...heb ik nog iets up te daten?
Ja geef me even de tijd hoor! Concentratie is weer ver te zoeken. Terwijl ik deze blog typ ben ik vooral veel bezig met de radio. Vooral meezingen en mee neurien! En mijn voet doet een ritmisch dansje!
Oja, update! Gister BvR! Een zeer welkome afleiding. Had het echt even nodig. Al moet ik bekennen dat een uur van te voren dat rottige onbehagelijke gevoel ook weer aanwezig was. Soort van runaway bride gevoel. Als ik kon vluchten zou ik het doen. Maar ik weet ook dat ik nu echt door moet zetten.
Dagen lang kijk ik uit naar die afspraak en als die dan eindelijk nadert slaat het nerveuze monster in mij weer toe. Ik zou er ondertussen toch gewend aan moeten zijn. Niet dus!
Maar het was een zeer geslaagd half uurtje! Ja het was een korte deze keer! Hij had tijd uitgetrokken om samen met mij mijn doelen helemaal goed uit te werken. Doelen die ik van te voren al had moeten uitwerken volgens de SMART methode.
Al snel kreeg ik het compliment dat de doelen helemaal in orde waren. Hij kon er niks aan veranderen. Hij was zelf volgens mij een beetje verbaasd. Tja je hebt een sociale opleiding gedaan of niet he! ;-) Psych versus pedagogisch medewerkster...beide maak je gebruik van de SMART!
Voor degene die nu denken: WAT methode? NEE smart methode!
Specfiek/Meetbaar/Acceptabel/Realistisch/Tijdsgebonden
Allemaal criteria waar een goed doel aan moet voldoen.
Afijn, om een lang verhaal net zo kort te maken als mijn afspraak gister...het was leuk om te horen dat hij met deze doelen meteen aan de slag kon. En zodoende stond ik binnen no time weer buiten. Volgende keer plan van aanpak. Ik wens de beste man succes dr mee! Ik ben benieuwd!
Momenteel voel ik me best oke! Het weer, het gezellige weekend en die afspraak hebben me goed gedaan.
Kijken dat we die stemming vast kunnen houden!
Dadelijk aan de slag met de tiramisu! Na de bienenstich van vorige week gaan Kay en ik vanochtend proberen om eigen gemaakte tiramisu op tafel te krijgen!
Daarna nog even de stad in en vanmiddag naar Kyra. :-)
Ik zeg: Fijne dag allemaal! Geniet van de zon, geniet van je dag! En als het even tegenzit realiseer dan dat je best even vloeken mag! ;-)

Tanja-tijd

Het is woensdag! De 27e! Het is dat de beste man op de radio dat net zegt! Ik ben echt een beetje de dagen kwijt de laatste tijd!
Maar goed, wat ben ik niet kwijt? Ik ben zo vaak zo veel kwijt! Ik ben altijd alles kwijt. Kinderen voor kinderen 1992! Het liedje zou voor mij geschreven kunnen zijn.
Maar het zijn niet alleen tastbare spullen die ik kwijt raak. Met enige regelmaat ben ik de 'draad' ook kwijt! :-P Met 10 dingen tegelijk bezig zijn, ken je dat?
Ik wel! En ik weet ZEKER met mij nog velen meer!
Om maar een klein voorbeeldje te noemen! Deze ochtend! Ik zit lekker met mn voetjes hoog op de bank. Laptopje op schoot, radio aan. Ik schrijf op twitter dat ik mezelf eerst nog een kop koffie gun alvorens de huisvrouw uit te gaan hangen. Het is nog even Tanja-tijd! Ik sta op, loop met mijn kopje naar de keuken. Ik zet mijn kopje neer, werp een blik naar buiten. ZON, veel zon! En in die zonnestralen zie je altijd heel vrolijk van die kleine stofjes op en neer dansen. Oja stofvegen. Waar is dat plumeau geval? Oja op de tafel!
Hopakee daar is afleiding nummero 1. Voordat ik het weet ben ik de kamer aan het stofvegen.
Pas minuten later realiseer ik het me. Ho wacht even Tanja! Jij ging koffie maken! Werken zou je daarna pas doen.
De zon heeft altijd net wat extra goede invloed op me. Schijnt de zon dan laad ik op. Vind ik net wat meer energie om mezelf voorbij te rennen.
Nouja, ik maak dit even af. Ik kom met de plumeau bij de salontafel. Lege glazen! Even op het aanrecht zetten.
He mijn koffiekopje! Oja ik ga even koffie maken! Ik grijp naar de pot met koffiepads. So far so good! Doe de pad in het senseogeval en dan afleiding nummero 2! Ik schuif een paar borden aan de kant en echt waar je verzint het niet. Voordat ik het in de gaten heb, heb ik de kraan aangeslingerd en ben ik af aan het spoelen!!! Ik betrap mezelf er op maar er zomaar ineens mee stoppen past niet bij mij. Nou maak ik het ook af ook! Nou kan die koffie ook nog wel even wachten. Die 5 minuten langer maakt ook niks uit.
Ja I wish! Eén blik opzij en ik zie dat ik nog niet klaar was met stoffen. Ik spreek mezelf letterlijk streng toe dat dat stoffen wel even kan wachten. Maar nee hoor! Ik weet dat als ik dat doe ik de rust niet heb om van dat kopje koffie te genieten.
Ik orden de afwas, dat alles netjes klaar staat voor de afwas zo meteen en ga even verder met stoffen. Veel hoef ik niet meer hoor! Het is zo gedaan. Maar goed ook want mijn rug geeft een aantal goede signalen dat het voor even genoeg is.
Ik vervolg mijn weg naar mijn lege kopje. Die nog steeds braaf op mij staat te wachten. Ik pak de pot suiker, gooi 2 kleine schepjes in mn kopje. For a split second schieten mijn ogen over de afwas. Aaaah als ik die afwas nou even snel wegwe....
NEE TANJA!
En ZO gaat dat de laatste tijd dus elke dag bij mij! Het is dat ik geen vleugels heb want ik vlieg echt door het huis. Dagelijks, terugkerend...geen rust in de kont. Van alles tegelijk willen doen.
Gas terugnemen! Ik besef het me. En langzaam aan leer ik dat ook wel!
Ik druk op het knopje van de senseo. Met een glimlach kijk ik hoe het ding mijn kopje met koffie vult! Aaaaah momentje van rust! De afwas negeer ik! Dat komt straks wel...
Nu is het Tanja-tijd!

En dan word je 26 :-)...door de ogen van...

Even een blogje from my point of view. Een
kleine blik in mijn brein...
Laat mij jullie meenemen door 2 dagen in
mijn leven...
Fasten your seatbelts! ;-)

Het is vrijdag! Een heerlijke dag. Mijn
verjaardag! De eerste verjaardag die ik
kon vieren samen met Kay!
Het bracht wel wat hectiek met zich mee. Zo was de drukte
in de jumbo, bij het halen van de laatste verjaardags-
boodschappen, een heuse uitdaging voor mij. Waar Kay
rustig bleef begon ik compleet te borrelen van binnen.
Ik wist niet meer hoe en wat en heb letterlijk met mn
handen staan wapperen in de winkel. Mijn ogen schieten
alle kanten op. Ik mag niks vergeten!
Het is zoiets 'simpels' eigenlijk. Boodschappen doen.
Je loopt de winkel in, legt je route af, pakt wat je moet
hebben, stopt het in je wagentje en je gaat naar de
kassa. Wat is daar nou moeilijk aan? Niks! En toch was
het voor mij echt een enorme uitdaging. Gelukkig dat ik
Kay bij me had want was ik alleen geweest was ik op dat
moment vertrokken. Dan had ik wat ik al bij elkaar had
afgerekend en had ik het voor gezien gehouden. Vluchten!
Zoals ik zo vaak vlucht.
Maar ik was niet alleen en ik werd door de winkel heen
geleid. Diep ademhalen, even rustig worden. Helder
nadenken wat we nog moeten hebben.
Uiteindelijk slagen we maar ik kan niet wachten om de
jumbo te ontvluchten.
Eenmaal thuis moet ik ook echt even een knopje omzetten.
Kay gaat eiersalade maken en ik duik achter
mijn laptop om wat te regelen EN ik ruim wat rommeltjes
op EN ik open mn verjaardagskaartjes EN ik ben met mijn
telefoon bezig die al de hele dag pingt en jengelt...
Oftewel ik ben met teveel in 1x bezig. De chaoot in mij
is ontwaakt. En ik kan er niks aan doen! Ik moet het
ondergaan. Dat is ook precies wat ik doe maar het vreet
energie en ik ben er met mijn koppie niet bij. Waardoor
ik het dus, zoals in mn laatste blog stond, zelfs voor
elkaar krijg om 50 euro weg te gooien (!!!)
Ik kon er hartelijk om lachen. Kay ook! We hadden de
grootste lol om die stommiteit. Maar de reden is
eigenlijk verre van lachwekkend.
Maarja, waarom alles te serieus nemen? Soms is een
portie zelfspot best gezond. Even wat luchtiger inzien.
Om 3 uur komt het eerste bezoek. 2 Personen! We beginnen
rustig. Kan ik er even inkomen. De toon word gezet.
Het is hartstikke gezellig! Als gastvrouw ben je op een
verjaardag flink in beweging. Iedereen zal het
herkennen. Je blijft op en neer lopen naar de keuken om
je bezoek te blijven voorzien van een hapje en drankje!
Het hoort er nu eenmaal bij en ik doe het met liefde!
Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik heus wel een beste
gastvrouw.
Maar het was meteen te merken hoor. Mijn lijf liet me goed
weten dat ze het er niet mee eens was.
Nu is mijn rug sowieso al slecht. Ben 6 maart gigantisch
door mijn rug gegaan dus het was al een hele uitdaging
om zo in de weer te zijn. Gelukkig was ook wat dit
betreft Kay de reddende engel! Hij heeft me echt goed
geholpen.
's Avonds kwam de rest van het bezoek. 9 Man (en vrouw)
sterk zaten we in mijn woonkamertje. Een ontzettend
leuke avond. Maar een herhaling van vanmiddag
natuurlijk. Alleen nu verdubbelt.
In mijn hoofd ben ik continue met alles en iedereen
bezig. Mijn ogen schieten regelmatig over de tafel.
Ik wil niet dat iemand zonder drankje zit en ook even
kijken of de hapjes nog niet op zijn.
Ik zie mijn keuken vandaag wel erg veel! Leuke keuken!
Wat een troep! Aiai...niet op letten Tanja! Komt allemaal
morgen wel! Nu niet belangrijk. Je bezoek Tanja!
Hup even de aandacht er weer bij houden. Je was drinken
in aan het schenken. Oja! *flitsflitsflits* drukdrukdruk
Drinken ingedaan en weer terug op mijn stoel. Links van
mij een gesprek en rechts van mij een gesprek.
Mijn ogen gaan om de beurt beide kanten op! Mag niks
missen, of toch wel? Jawel joh! Als ze iets van jou
willen weten hoor je het wel. Ik zoek contact met Kay...
leg mijn hand op zijn been en mijn actie word beantwoord
met zijn hand op de mijne.
Even gaat er een golf van rust door mij heen. Ik moet nu
echt even blijven zitten anders word ik gek. Dat ben ik
al ja :-P maar dit is anders.
Er word gepraat over vroeger. Herinneringen worden
opgehaald. Heerlijk om terug te horen! Het is gewoon
echt een ontzettend leuke avond! En de rust keert ook
wel weer terug in mij. Maar zodra het laatste bezoek weg
is, is het ook ineens alsof de man met de hamer langs
komt. Kay en ik hangen op mijn blauwe bankje. Kay zittend
onderuit gezakt en ik met mijn benen over de leuning
gegooid tegen hem aan hangende. En zo zitten we een
tijdje. Ik slaap al bijna. Zo ontzettend uitgeput ben ik.
We verplaatsen ons maar naar mijn bedje. Ligt net wat
fijner. Ik denk terug aan deze dag met grote
tevredenheid! Ik heb me echt heel erg jarig
gevoeld. Zoveel lieve mensen en reacties om mij heen!
Dat gevoel van tevredenheid in combinatie met de drukte
van deze dag zorgen ervoor dat we met het licht aan
beide in slaap vallen. Ergens een paar uur verder in de
nacht word die uiteindelijk ook wel uitgedaan.
En toen was het zaterdagochtend.
Kay slaapt nog! Ik niet! What else is new. Ik kan niet
uitslapen. Als ik wakker word, word alles daarboven
meteen volop aan het werk gezet en vind ik geen rust om
te blijven liggen.
Dus hop het bed uit en tijd voor een bak koffie.
Met een blij gevoel sta ik op. Gister is me ondanks de
hectiek meer dan goed bevallen. Ik ben verwend! :-P
En dan...dan kom ik mijn woonkamer binnen. JEZUS
HALLELUJAH wat een teringzooi! Ik moet echt moeite doen
om mijn ogen ervoor te sluiten. Ik vind het vreselijk!
Maar ik weet ook dat ik het niet moet wagen om zelf hier
aan te beginnen zonder Kay. Die wil niet dat ik alles
alleen opruim.
Ik zucht een keer diep en ga aan mijn keukentafel zitten
met mijn kopje koffie. Duik achter mijn laptop, zet uit-
eindelijk de radio ook maar aan en probeer mn eigen
wereldje te creeeren.
Ik slaag er wel in hoor! Ik doe helemaal niks wat niet de
bedoeling zou zijn! ;-) Tot Kay wakker is! Eerst tijd
voor een douche en ontbijtje en daarna even wat orde
hier in huis gaan scheppen. Vanmiddag weer bezoek dus
we kunnen de troep absoluut niet laten liggen!
Als alles weer gedaan is gaan Kay en ik nog even de deur
uit. Action en supermarkt! Moeten nog wat dingetjes
hebben! Als we daar van terugkomen moeten we ook echt
meteen wat eten want over minder dan een uur komt het
eerste bezoek al!
Ja echt hoor...beide dagen draaien echt op een soort van
strakke planning!
Wat voor mij toch wel nieuw is! Ik heb juist het
laaste half jaar maar wat gedaan. Een planning kende ik
niet meer. Ik deed echt wat maar in mij opkwam. Of juist
niet. Aanklommelen dus!
En zie mij nu, deze dagen...alles wat gedaan moet worden,
word gedaan. En ik sta nog overeind! ;-) Het kan dus wel!
Maar niet alleen!!! Dat moge duidelijk zijn. Ik heb dus
echt wel iemand naast mij nodig die mij 'opvangt' als ik
dreig om te vallen. En dat doet hij perfect! <3
Het is wederom ontzettend gezellig! Kay en ik zetten
beide onze beste beentjes voor zodat het goed verloopt.
Er word wat afgelachen en gezellig gekletst! En de middag
vliegt om! Iets later op de middag begin ik aan mezelf
te merken dat er op bepaalde gebieden een grens bereikt
word. Het sluipmonster loert om het hoekje. Ik heb het
door en Kay ook. Maar ik probeer er tegen te vechten en
het lukt me aardig! Ik weet de gezelligheid wel te
bewaren maar het kost me iets meer energie.
Het ligt trouwens geheel bij mezelf hoor, de mensen om
mij heen hebben er geen schuld aan. Het zijn bepaalde
triggers en dan moet ik het maar gewoon over me heen
laten komen. Waar ik het over heb? Een
stemmingswisseling! En wat voor eentje! Het moment dat
het laatste bezoek weg is stort ik letterlijk in.
En ik voel me schuldig! Schuldig tov Kay en schuldig tov
het bezoek...ook al hebben die op dat moment nergens last
van gehad. Het was echt super geslaagd en gezellig!
Maar dat is een gevoel. Verdorie, het heeft me weer
verslagen! Het wint het weer van mij. KUTGEVOEL!
Zo mag ik het eigenlijk niet zien want ik heb het niet in
de hand maar ik baal wel!
Kay vangt me wederom perfect op. Hij schrikt er wel even
van. Dit is de eerste keer dat hij het live meemaakt op
deze manier. Niet alleen mijn geest maar ook mijn lijf
reageert op deze omslag. Het is best heftig.
De moeheid, de chaos, de emoties...tis alles bij elkaar.
Het is even teveel. Mijn arm verkrampt helemaal. De
spieren trekken ongecontroleerd samen. Onrust...niks
nieuws voor mij. Dit herken ik wel. Heb ik vaker.
Meestal ook de reden dat ik met dingen ga gooien en mn
hand tegen alles aansla. HET moment waarop normaal
gesproken de agressie tot uiting komt. Om maar te
ontladen. Maar niet deze keer. Deze keer had ik Kay bij
me. Die me letterlijk zijn hand aan bood. Ik heb, voor
mijn gevoel, zijn hand fijngeknepen met een kracht die
ik zelf niet eens kende. Maar het hielp wel!
Het was ondertussen 22:00 geworden. Na een goed gesprek,
en een arm om me heen nam Kay me mee naar zijn auto.
We zijn een stuk gaan rijden. Waarom vraag je je af?
Omdat de auto mij kalmeert. De snelweg op, muziek aan,
af en toe een woordje wisselen en verder even zennn...
Kay weet dat en ik dank hem met heel mijn hart dat hij
zo heeft ingegrepen op dat moment. Je moet maar zo gek
zijn om later op de avond 'zomaar' even de auto in te
stappen en benzine te verspillen. Ik ga waarschijnlijk
een hele scheven blik krijgen zodra Kay dit leest :-P
maar ik zeg (uhm typ) het lekker toch!
We zijn uiteindelijk nog bij de macdrive uitgekomen.
We hadden beide namelijk hetzelfde idee haha...tja why
not he?! Bij Echt beland daarvoor en vandaar uit terug
gereden. Het was geen lang ritje dus maar het was lang
genoeg om mij rustiger te krijgen.
Ik ben zo enorm blij dat ik niet alleen was gisteravond!
Meestal ben ik niet zo'n kei in het opvangen van
mezelf als dit gebeurd.
Voor Kay was dit ook een beste ervaring. Ooit moest de
eerste keer zijn dat dit zou gebeuren met hem erbij.
Ik zal nog wel vaker overprikkelt raken in het dagelijks
leven en helaas uit zich dat bij mij 9 van de 10 keer
in een enorme stemmingswisseling waarbij ik totaal niks
in te brengen heb. Wat ik moet ondergaan en accepteren.
Kay heeft dit gegantisch goed opgepakt! Ik kan niet
anders beweren dan dat!
Momenteel is het zondagochtend en gaat het redelijk.
De rust is nog niet helemaal terug. Komt vanzelf wel!
Ik moet de afgelopen dagen gewoon even verwerken.
En het is dus absoluut niet dat deze dagen vervelend
waren. Ik heb Genoten! Met een hoofdletter ja!
En ik weet zeker dat ik volgend jaar weer geniet.
En tegen die tijd weet ik hopelijk nog weer iets beter
met dit soort problemen om te gaan! :-)
Ik grijp dit moment ook nog even aan om nogmaals
iedereen te bedanken! Jullie hebben allemaal,
op welke manier dan ook, bijgedragen aan een
onvergetelijke 62e uh 26e verjaardag! ;-)
Mijn dank is enorm!
Op naar de 27!

Dikke kus en knuff

Weggegooid geld?! It stinks!

Tja, dit is een blunder zal ik je zeggen...die is zo briljant dat ik hem gewoon even wil delen! Met mijn koppie vol blonden haren en de nodige dosis zelfspot en humor is dit één klein momentje op een bijzondere dag, just one split second waarin het gebeurde, die ik gewoon even op papier ga zetten. Of ja papier, op mn computerscherm dan!
Zoals de meeste gemerkt hebben (anders ik wel! Jeetje, kon mn foon niet eens fatsoenlijk wegleggen of hij jengelde al weer) was gister de dag dat ik 26 lentes jong werd! 26 Jaar geleden konden mijn ouders een heel klein meisje op de wereld verwelkomen!
Een blond meisje! Blond...Oftewel, dan heb je al een reputatie!
Nou mag ik mezelf toch best slim noemen. MAAR er zijn momenten dat ik mijn haarkleur echt enorme EER aan doe!
Mijn brievenbus had gister een aantal kaartjes voor mij in de aanbieding. Altijd leuk, post! Zeker als je jarig bent! Vol enthousiasme gaan de envelopjes open. Het ene leuke kaartje na het andere verschijnt! Kaartjes gaan op de roomdevider en de lege enveloppen liet ik op de tafel liggen. Voor even maar hoor. Die zou ik niet veel later wel opruimen! Moest eerst even het een en ander op mijn laptop regelen van mezelf. Daar is ze weer, de chaoot. Dat ik toch eens een keer wat afmaak eerst. ;-)
Afijn, lege enveloppen...daar was ik gebleven. Bij die lege enveloppen lag ook een enveloppe met een briefje van 50 euro. Van oma gekregen voor mijn verjaardag. 'Slim' als ik ben stop ik dat in één van die lege enveloppen en ik leg hem weg van de andere enveloppen. Er zal zo'n 30 cm tussen gezeten hebben. Ik denk nog bij mezelf dat ik daar slim aan doe. Want die andere enveloppen gooi ik straks weg. (WAAROM STRAKS?!)
Ja hoe doorzichtig en voorspelbaar...ik wed dat de meeste van jullie al door hebben dat dat helemaal mis gaat dus.
Ik ga wat anders doen, zoals ik gister alles door elkaar deed, en vervolg pas op een later tijdstip de handeling waarin ik de enveloppen van de tafel gris en ze netjes weggooi! Hup opruimen Tanja!
Minuten verstrijken tot het moment komt dat ik ineens 'wakker' schrik. Ik kijk Kay aan, vraag hem waar ik die 50 euro gelaten heb. Lampje boven mijn hoofd gaat ineens branden en met een brede grijns duik ik mijn prullenbak in. BAH! Smerig gedoe! Er zijn al een aantal dingen bovenop beland dus tis echt graaien naar de lege enveloppen!
Het zal toch niet he?! Ja dus! Dus wel! *BLOOS*
Ik herken de enveloppe meteen. Vis hem eruit, open hem en wapper als een heuse sherlock holmes met het briefje van 50 in de lucht!
Kay heeft de grootste lol, ik ook! En dat briefje? Dat stonk een uur in de wind. Ik weet niet wat er op gedrupt heeft, de enveloppe was helemaal soppig maar het heeft het overleefd!
Tanja en weggegooid geld, dat bestaat niet!!! Of toch wel...? ;-)

Updeetje!

Jaja, daar zitten we dan alweer in Maart! Jeetje! Je blijft zoiets elk jaar weer zeggen maar het is ook gewoon zo. Het lijkt alsof we vorige week nog oud en nieuw vierden. Bizar hoor!
1 Maart 2013! Zie dat jaartal! Alsof het niks is! Jaren 80, jaren 90, het millenium en daar alweer het 13e jaar bovenop. Time flies!
Over precies 1 weekje mag ik er bij mezelf ook weer een jaartje bovenop tellen. Precies 26 jaar geleden was mijn moeder uitgerekent. 1 Maart was de dag waarop ik geboren had moeten worden. Maar toen was ik al eigenwijs en koos is er voor nog een weekje aan te plakken. Ik was nog niet klaar voor de grote buitenwereld. ^_^
En dat ben ik met tijden nog steeds niet. Lol...MAAR er zit vooruitgang in. Beter laat dan nooit!
Gister was mijn 2e afspraak bij BvR! Nadat mijn afspraak bij Olga woensdag niet doorging moet ik zeggen dat ik er extra naar uit keek. Hoewel de zenuwen me echt misselijk maakten die uren van te voren was het tegelijkertijd ook wel weer iets om naar uit te kijken.
Dat klinkt wellicht heel raar. Tis geen vrolijk uitstapje. Maar het is wel een stap richting mijn toekomst. Een toch wel hele belangrijke stap!
Naarmate 3 uur in zicht kwam liep de spanning ook steeds meer op. Het moment dat ik daar in de wachtruimte op zo'n hard ongemakkelijk 'typical' wachtkamerstoeltje zit is het ook echt dat ik de grootste moeite moet doen om mn ademhaling onder controle te houden. Terwijl mijn hartslag omhoog schiet en ik weer stilzittend op die stoel mn hartslag kan tellen. Wat heel frustrerend is want ik weet dat het nergens voor nodig is. Ik heb er vertrouwen in dat dit met de tijd wel beter zal worden hoor! Maar it takes some time! :-)
Het gesprekje zelf verliep goed. Al heeft hij het me NIET makkelijk gemaakt. Hij heeft me echt aan het werk gezet geestelijk gezien. Heb uiteindelijk een half uurtje gepraat. In tegenstelling tot de 50 minuten vorige week. Deed hij vast met reden. Het was ook aan mij te merken dat ik het extreem lastig vond. En dan krijg je een opdracht mee naar huis. :-P Een verschrikkelijke rot opdracht lol. Ik moet 15 goede eigenschappen van mezelf op papier gaan zetten. 15!!! Wat gemeen!
Dat en 2 vragenlijsten rijker vertrok ik weer naar huis. Naja...ik ga braaf mn 'huiswerk' doen hoor!  Maar dat komt later. Ik ben momenteel geestelijk echt 'BLAAAH'. Dus nu even niet! Nu even rust! Even alles op een rijtje zetten!
Ik was gisteravond dan ook helemaal gaar! Kay en ik hadden een film opgezet maar die is halverwege afgezet. Ik was al half vertrokken naar dromenland.
Ik had in de trein al een mega inzinking! En een serieus gevalletje gaapziekte!
Maar ik heb geslapen vannacht! Was ook wel weer eens welkom! Echt ik verander nog eens in een zombie! ;-)
Dan een updeetje van Kay en mij. Morgen alweer een weekje verder! Waar blijven de dagen?! Sinds de 23e zijn we bijna niet bij elkaar vandaan geweest. Gister en eergister hadden we dan even een kleine onderbreking. Ik terug naar Limburg en hij gewoon hier in Almere. En dat was RAAR!
En zo zit ik vandaag (nouja gisteraaf al) weer hier in het stukje Nederland dat zich Flevoland noemt. Een provincie waar ik voorheen niks mee had. Waar ik nooit kwam. Tot nu! ^_^
And I like it a lot! Vanavond gaan we samen terug naar Limburg! Gaan we weer naar mijn paleisje!
Jaja de komende tijd is het echt even pendelen tussen de 2 provincies. En ook alleen op de momenten dat het ons toelaat. Dat is iets wat we voorlopig maar gewoon accepteren! Tis ook niet dat we een andere keus hebben :-P
Dusss...ik zeg maar zo: waar een wil is, is een weg! En het heeft de nodige tijd gekost om mij zo te laten denken. Ik heb daarvoor echt de nodige onzekerheden en angsten opzij moeten zetten. Maar I'm glad I did! <3
En zo denk ik dat ik aardige ge-up-deet hebt! Ik ga me nog een kopje koffie maken. Kay heeft vanmorgen voordat hij naar zijn werk ging zo'n proefpakketje senseo lungo voor me tevoorschijn getoverd! :-D En dat eerste kopje smaakte naar meer! :-P
En dan maak ik me maar gelijk een ontbijtje. Mijn maag laat me, as we speak...uhm type, weten dat het daar wel tijd voor is!
En daarna...daarna zien we wel verder. Zoals ik al eerder schreef, vandaag even zennn, even rust, even relaxen! Even 'niks moet en alles mag'! Me like!