Het begon allemaal eind 2010. Het was een koude dag in November. Een nieuw avontuur zou aanbreken.
Het was 21 November, de dag dat Samantha en ik elkaar voor het eerst zagen. We waren onbekenden voor elkaar.
Hadden elkaar zelfs niet eens gesproken. Het moment dat ik aanbelde op de donderbergweg en zij de deur voor mij opendeed was onze eerste ontmoeting.
We gaven elkaar de hand en ik weet nog dat ik met een redelijk rustig gevoel naar binnen stap. Wat voor mijn doen best bijzonder is want ergens had ik verwacht dat ik ontzettend zenuwachtig zou zijn. Met mijn sociale fobie is al het onbekende voor mij al snel een enorme berg ter hoogte van de kilimanjaro. Maar tot mijn verbazing voelde het meteen al best goed. Samantha ging mij voor naar de woonkamer alwaar ik een leuk jong ontzettend blond meisje op de bank zie zitten.
Terwijl ik nog in de deuropenening van de gang sta komt er een nog kleiner meisje op me afgelopen. Met haar grote mooie bruine ogen kijkt ze me aan en komt ze voor me staan. In haar handje heeft ze een enorm grote knikker vast. Maar niet voor lang want voor ik het in de gaten heb krijg ik de knikker in mijn handen geduwd. Of ik die voor haar vast wil houden even.
Een beetje overdonderd antwoord ik dat ik dat graag voor haar doe. Ik trek vervolgens mijn jas uit en kijk de woonkamer even rond.
Het blonde meisje is druk aan het kleuren op de bank. Ik krijg te horen dat zij Xanne is en dat de andere jonge dame Ymke is.
Ik ga naast Xanne zitten en al snel volgt Ymke. Daar zit ik dan voor het eerst met de 2 dametjes op de zwarte leren 2zits bank.
Samantha zit op de andere bank en we kletsen wat totdat Jacqueline van het gastouderbureau komt.
Wat volgt is een gesprek over wat belangrijke zaakjes, ondertussen krijg ik van Xanne en Ymke vanalles in mijn handen geduwd en kleuren we met zn drietjes nog een kleurplaat in. Uiteindelijk volgt de belangrijkste vraag aan Samantha en mij. Zien wij het beide zitten om het 'avontuur' aan te gaan. Is het gevoel goed genoeg, is er een klik?
Eigenlijk zijn we het er beide al wel over eens. Voor Samantha zijn vooral de jongedametjes een graadmeter. Hoe reageren zij op mij? Maar dat zit wel snor! Heb me nog nooit ergens zo snel op mijn gemak gevoelt.
Met een gevoel van tevredenheid ga ik evenlater naar huis. Wat een bijzondere ochtend. Mijn moeder vraagt thuis aan me hoe het gegaan is en hoe het gezin is. Met een grote glimlach en een gevoel van opluchting kan ik daar een heel positief antwoord op geven.
Nog voor het einde van het jaar spreek ik een tweede keer af. Even de laatste dingetjes doornemen. Wat voor mij belangrijk is om te weten, (school)tijden bijvoorbeeld. Het is wederom een ijskoude dag. Er is een dik pak sneeuw gevallen en het is SPIEGELglad.
Oei dan heb je aan mij geen goede. Last minute besluit ik dat ik dan maar met de benenwagen naar de donderberg loop. Fietsen doe ik voor geen goud nu. Even doorgeven dat ik misschien iets later daar ben. Krijg reactie van Samantha dat we de afspraak ook kunnen verzetten naar een dag dat de weg wat meer begaanbaar is. Maar ben eigenlijk al vrij snel er overuit dat dat niet nodig is.
Ergens was ik ontzettend nieuwsgierig naar deze tweede ontmoeting. De eerste was zo bizar voor mijn doen dat ik graag wilde weten
of het weer zo goed zou voelen.
Zelfs het feit dat er nog iemand bij Samantha zou zijn, Han,een vriend die haar hielp met een hoop kabelwerk en de tv (zou begod niet meer
weten wat het nou precies was haha), hield me niet tegen. Terwijl dat toch ook wel een beetje eng was.
Als ik daar aankom en Samantha met dezelfde grote glimlach de deur opent weet ik eigenlijk al dat het wederom goed zit.
En dat blijkt ook wel. Het is eigenlijk erg gezellig en ik zit daar zo weer een paar uur.
Word zelfs naar huisgebracht door Han. Dat ik die hele weg niet terug hoef te lopen.
Ontmoeting twee was ook meer dan geslaagd.
In januari was het dan zo ver. Mijn eerste werkdag brak aan. Het was een zonnige dag. Een beetje zenuwachtig was ik wel.
Hoewel er een enorme klik was tussen mij en de kids weet je natuurlijk niet wat er gebeurd zodra mama het huis daadwerkelijk
verlaat en je de hele dag met een meid 'opgescheept' zit die je aardig vind maar verder nog niet echt kent. Ik zag al een heel scenario vol tranen voor me. Ik hield mn hart vast. Maar het tegendeel bleek waar. Samantha wees me nog even op de laatste puntjes, gaf aan dat ze ging werken, deelde een knuffel en kus uit en vertrok. Geheel zonder problemen. Sterker nog het leek bijna
alsof ik daar al weken kwam. Er werd naar mama gezwaaid en voor ik het wist zat Ymke bij mij op schoot.
Zo is het begonnen, als ik er aan terug denk vind ik het echt heel erg bijzonder. Er volgden allemaal van zo'n dagen. Heb NOOIT maar dan ook nooit met een gevoel van tegenzin een stap over de drempel gezet daar.
Tussen Samantha en mij klikte het ook erg goed.Konden goed met elkaar praten en ik kon ook met mijn verhaal bij haar terecht. Mijn opa had nog maar net te horen gekregen dat hij kanker had en dat was er behoorlijk ingehakt. Het had een enorme uitwerking op mij op emotioneel vlak en dat was ook aan me te merken. Al vanaf het begin was er van Samantha's kant het grootste begrip en een luisterend oor.
Maar daarnaast was er ook genoeg plaats voor humor, gezelligheid en lachen!
Geregeld werd ik uitgenodig om te blijven eten 's avonds. Weet nog dat ik niet goed wist wat ik daar mee aan moest. Van de ene kant leek me dat ontzettend gezellig maar van de andere kant wist ik niet of het wel de bedoeling was. Ergens begon ik namelijk al te merken dat er een band aan het ontstaan was. En eigenlijk is daar niks mis mee natuurlijk maar het is toch je werk. Moet je dan niet professioneel blijven?
Ook al is het 'maar' gastouderwerk?
Ik hield de boot enigzins af. Beetje onwetend hoe ik er het beste mee om kon gaan.
De eerste maanden vlogen voorbij! April brak aan. Een maand die ik NOOIT zal vergeten. Het één en ander, waar ik niet op in wil gaan, gebeurde.
Een onrustige week. Met een vreselijk weekend waarin iemand die ik kende overleed en mijn lieve vriendin Nicole door een vreselijke hel ging.
Samantha wist het een en ander en de dag dat het gebeurde heb ik haar ook op de hoogte gesteld.
Maandag was weer een gewone werkdag. Ook dat was een zonnige dag. Al was het dat voor mij helemaal niet. Ik fiets weer naar de donderberg...
Stap af, kijk nog naar de parkeerplaats voor haar garagepoort, ik zie een blauwe auto. Ik denk nog bij mezelf 'hej hier staat nooit een auto' maar schenk er verder geen aandacht aan. Zodra ik de poort doorga komt Samantha naar buiten met de mededeling dat ik niet moet schrikken want haar vriend
is binnen. Ik frons even want naar mijn weten had ze geen vriend maar schenk er verder geen aandacht aan. Ben met mijn gedachten ook heel ergens anders.
Het gaat allemaal een beetje langs me af. Ik 'parkeer' mijn fiets en staar voor me uit. Samantha staat een paar meter van mij af. Ze kijkt me aan, ze weet wat er gebeurd is en ergens hoop ik dat ze er niet naar vraagt. Puur en alleen omdat het me zo hoog zit.
Maar de gevreesde vraag kwam wel. De vraag hoe het nu met me ging.
Ik brak, tranen met tuiten. Ik kreeg een enorm dikke knuffel en werd het huis ingeleid. Alwaar ik inderdaad iemand zag zitten die ik nog niet kende.
Met mijn betraande ogen werden we aan elkaar voorgesteld. Erik...
De meest charmante ontmoeting was het verre van. Maar het kon me eigenlijk niks schelen. Niet om Erik hoor, maar het kon me die ochtend allemaal gestolen worden. Ik wilde alleen maar janken.
Samantha en Erik gingen weg, Samantha moest werken en Erik ging weer naar huis en mijn dag begon ook. Tranen dus maar weg en verder met de orde van de dag.
Deze gebeurtenis heeft echter wel het één en ander teweeg gebracht. Het moment dat ik de knuffel van Samantha kreeg was een moment dat ik iets ging beseffen. Dat dit echt een heel bijzonder mens is.
Het idee dat alles maar professioneel moest blijven is op dat moment vervlogen en ik kon het meer los laten. De band tussen Samantha en mij
was nog sterker geworden.
Vanaf dat moment had ik ook minder moeite ermee om daar te blijven eten en dus ook buiten het werk om daar te zijn.
Erik zag ik uiteindelijk ook nog een aantal keer. Zij het dit keer zonder tranen ;-)
Aardige kerel! Hij laat Samantha stralen. Dat kan nooit verkeerd zijn! Want hoewel er genoeg drama in mijn leven was, was het voor mij ook duidelijk dat Samantha ook een hoop ellende meegemaakt had. Ook dat konden we samen bespreken. Wat ik dan ook heel bijzonder vond dat er ook genoeg
van haar uit met mij gedeeld werd. Je kon dus na een paar maanden al spreken van een enorme vertrouwensband.
Weer een aantal maanden verstreken. Tot in Juni het volgende drama voltrok. Weer een slag van heb ik me jou daar! Weer een overlijden die er zo enorm inhakte en wederom was daar Samantha die me opving.
Ik was 'maar' haar gastouder maar zo voelde het totaal niet. Voor haar moet het ook niet makkelijk zijn geweest. Een gastouder die steeds in tranen is.
Maar het begrip is nooit ook maar 1 keer in onbegrip omgeslagen.
Mijn respect voor haar groeide met de dag!
Toen Samantha langdurig ziek werd en thuis kwam te zitten was het dan ook geen moeilijke keuze voor mij om te besluiten dat ik evengoed zou komen om op de meiden te letten. In feite hoefde ik niet te komen maar dat is nog niet eens in me opgekomen.
De vrouw die al zoveel voor mij betekend had hoefde niet doodziek hele dagen op die meiden te letten. Ik was haar gastouder ten alle tijden dus ook nu mocht ze op me rekenen. Rusten was iets wat ze moest doen en rusten was iets dat ze wat mij betreft dan ook ging doen. Einde discussie.
Dit was echter nog niet zo makkelijk bij haar dr in te krijgen (lol)...maar ja probeer maar eens een volwassene naar bed te sturen.
Dit keer moest moeders ook naar haar gastouder luisteren.
En zo werd 'de koekenpan' geboren. Degene die ons goed kennen, kennen het verhaal. Maar ik ben onlosmakelijk verbonden met de term koekenpan sinds vorig jaar.
Heb toen namelijk een keer de koekenpan van de muur afgegrepen (die hingen aan spijkers in de keuken) en bij wijze van grap de koekenpan boven Samantha's hoofd gehouden en gezegd dat ik zou meppen als ze niet ging rusten.
Alleen aan de hand hiervan is al af te leiden dat Samantha en ik het goed met elkaar konden vinden. Welke idioot zou dat anders doen bij haar werkgever? ;-)
Ondertussen was er dus al een half jaar voorbij. En de gastouder/vraagouder rol vervaagde. We werden gewoon vriendinnen. Het was wel iets waar ik aan moest wennen hoor. Het voelde ergens ook verkeerd. Ik kon het tegen anderen om mij heen ook niet meer over 'werk' hebben. Zo voelde het bijna niet meer.
En dat kon toch niet kloppen?
Maar dingen gebeuren nou eenmaal en ik mocht Samantha te graag om het te negeren. En waarom zouden we ook geen vriendinnen mogen worden?
De vakantie brak aan. Dat hield in dat Samantha 3 weken vrij had en ik dus ook.
Het begin van die vakantie gingen we met zeven naar Zandvoort. Samantha en haar meiden en Erik met zijn meiden. En ik mocht mee. Een super geslaagde dag!
Hierna zouden we elkaar 3 weken niet meer zien en dat was toch wel even slikken hoor. Niet alleen voor de dametjes, dikke tranen bij Ymke toen ik de trein instapte, maar ook voor mezelf.
Die 3 weken zouden wel omvliegen hoor maar het was toch even slikken.
Echter werden er na 2 weken al nieuwe plannen gemaakt en werd ik uitgenodigd om naar Nuenen te komen. Waar Erik woonde. Om daar cultuur te komen snuiven.
Toudenuenen noemen we het gewoon he. Oftewel eens kijken wat we allemaal over Van Gogh te weten kunnen komen.
Wederom een dag die enorm geslaagd was. Ook de eerste keer dat ik bij Erik thuis was.
Tussen Erik en zijn meiden (die er toen overigens niet bij waren) klikte het ook erg goed. Ik sta er ergens nog steeds van te kijken.
Mijn leven was in 8 maanden tijd enorm veranderd. Vooral als ik me bedenk hoe ik er aan toe was voordat 2011 begon. En hoewel 2011 me meer ellende bracht dan positiviteit waren er deze mensen die ineens in mijn leven erbij waren gekomen en er ten alle tijden voor me waren.
De vakantie ging voorbij en hoewel het pas eind augustus was begon al langzaam het besef te komen dat het jaar bijna voorbij was. Er zouden nog 4 maanden volgen maar aangezien de eerste 8 voorbij waren gevlogen hield het me al bezig.
Oktober brak aan en helaas verloor mijn opa die maand zijn gevecht tegen kanker. Iets wat me al die 10 maanden daarvoor bezig had gehouden...
Ik heb in die periode zoveel tijd doorgebracht bij Samantha thuis. Als mijn ouders bij opa en oma waren om te gaan helpen mocht ik van Samantha daar blijven. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor geweest!
De laatste 2 maanden gingen snel.
Tussen Samantha en Erik ging het erg goed en op een gegeven moment volgde de mededeling dat ze plannen hadden om samen te gaan wonen. De zoektocht naar een woning ging van start en ze vonden er eentje! In Venray!
Drukke tijden braken aan. En hoewel ik nog steeds gastouder was was ik tegelijkertijd ook klusjesvrouw haha...waar kon ging ik helpen. Thats what friends are for toch? :-) Bij Samantha thuis was genoeg inpakwerk om te verrichten en in Venray stond een heel huis die om verbetering vroeg (dat behang!!! YAIKS)
Wat volgde waren weken vol geklus. Maar gezellig was het wel!
Het enige nadeel was dat de tijd zo snel ging. En toen de laatste weken aanbraken begon ik steeds meer een knoop in mijn maag te krijgen.
Nog even en het zou afgelopen zijn!
Een definitief afscheid zou het niet zijn. Onze vriendschap was zo gegroeid dat ik deel van het meubilair was. Ik zou deze mensen nooit kunnen vergeten!
En toch was het misselijkmakend het idee. Heel bizar. Er zou toch het een ander gaan veranderen en feit was dat ik Xanne en Ymke niet meer dagelijks zou zien. Toch iets wat afgesloten werd en als ik ergens niet goed in ben dan is het afscheid nemen van mensen of situaties.
16 December was dan echt mijn allerlaatste dag als gastouder. Daar zat ik dan in een bijna leeg huis, de laatste week was wel heel apart.
Op een stretcher zittende en mezelf reddende met alleen een magnetron en geen fornuis was het een hele speciale manier om het jaar af te sluiten.
's Avonds kreeg ik van Samantha en de meiden een dienblad vol cadeautjes. Probeer dan maar niet vol te schieten.
Ook zouden we met zn 4tjes gaan eten bij Nazar. We zouden dit bijzondere jaar op een leuke manier afsluiten maar ik kreeg geen hap door mijn keel.
Bij elke hap had ik het gevoel dat het regelrecht terug zou komen.
Vriendschappen kunnen op heel bijzondere manier ontstaan en groeien en ik weet wel zeker dat ons verhaal one of a kind is.
Ik begon als gastouder van Samantha, Xanne en Ymke en ik sluit af met het toevoegen van 6 heel bijzondere mensen in mijn leven!
6 Mensen die ik nog steeds met regelmaat zie (understatement?) en die ik nog heeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang hoop te mogen zien!
In het jaar 2011 ben ik veranderd. Nee eigenlijk moet ik dat anders zeggen. In 2011 ben ik mezelf eindelijk geworden.
Ik kon eindelijk een masker afzetten. Een masker van terughoudendeheid, van ellende en van pijn.
Ik heb het één en ander afgesloten dit jaar en voor andere dingen heb ik mezelf juist opengesteld.
Ik kan wel zeggen dat ik met Sam en haar meiden een lot uit de loterij heb ontvangen begin 2011. Ik begon als gastouder, Sam als vraagouder en we
eindigen als vriendinnen. Een vriendschap met veel waarde!!!
En Xanne en Ymke, ze toveren nog steeds een glimlach op mijn gezicht! Wat een heerlijke meiden!
Erik en zijn meiden Larissa en Eleni, al net zo'n bijzondere mensen! Wat een voorrecht om ze te hebben leren kennen!
Allemaal toppers!
Zoveel hebben zij allemaal voor mij gedaan. Niet alleen in 2011 maar ook dit jaar.
Ik ben geen gemakkelijk iemand. Zit best wel snel in de knoop. Wil het iedereen altijd naar de zin maken, laat daardoor gigantisch over me heen lopen.
Daarnaast zijn er zowel de add als de sf die me bezig houden en me flink de das om doen op bepaalde momenten.
Tot op de dag van vandaag neemt mijn onzekerheid het vaak over. En dat hebben Samantha en Erik ook al dikwijls gemerkt. En toch staan ze er telkens weer!
Waar ik zo'n mensen aan verdiend heb weet ik niet maar ik weet wel dat ik ONTZETTEND dankbaar ben dat Samantha eind 2010 op de site van Jacqueline keek,
mijn voorstelstukje las, naar mij vroeg en bovenstaande uiteindelijk allemaal het resultaat is geweest daarvan!
Tot op de dag van vandaag word ik nog wel eens overvallen door het gevoel van gemis. Hoewel het geen echt afscheid was kan ik daar toch wel van spreken.
Maar zoals het nu is, heb ik er zeker wel vrede mee. Ik zie een Samantha die dolgelukkig is! Iets wat mij enorm goed doet!
Erik en zij, samen met hun bende van 4. Een plaatje dat gewoon klopt!
En ik had mijn gastouderschap bij haar dus ook niet op een betere manier kunnen eindigen dan op deze manier!
